V SA/Wa 596/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2011; 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L., z dnia [...] października 2013r., nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M.G. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2013 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwany dalej: "Prezesem ARiMR") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. (zwanego dalej: "Dyrektorem Oddziału") z [...] października 2013 r., mocą której stwierdzono nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (zwanego dalej: "Kierownikiem Biura") z [...] stycznia 2012 r. o przyznaniu M. G. (zwanemu dalej: "skarżącym") płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2011. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym: Decyzją z [...] stycznia 2012 r. nr [...] Kierownik Biura przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na rok 2011 w pomniejszonej wysokości, tj. z tytułu realizacji wariantu 2.3 do powierzchni 984,11 ha w wysokości 58.119,47 zł, natomiast z tytułu realizacji wariantu 5.1 do powierzchni 934,63 ha w wysokości 1.257.920,30 zł. Zawiadomieniem z 25 września 2013 r. Dyrektor Oddziału poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura z [...] stycznia 2012 r. Decyzją z [...] października 2013 r. nr [...] Dyrektor Oddziału stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura z [...] stycznia 2012 r. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; zwanej dalej: "k.p.a."). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, iż skarżący podjął zobowiązanie rolnośrodowiskowe w 2009 r. w pakiecie 2 – Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.4 – Trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) na powierzchni 1.066,32 ha oraz w pakiecie 5 – Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 848,71 ha, za które otrzymał płatność rolnośrodowiskową W roku 2010 skarżący zwiększył zobowiązanie rolnośrodowiskowe w ramach wariantu 5.1 do powierzchni 982,32 ha, natomiast powierzchnia zobowiązania rolnośrodowiskowego w ramach wariantu 2.4 nie uległa zmianie 1.066,32 ha. W trzecim roku realizacji zobowiązania w 2011 r., powierzchnia zobowiązania, po uwzględnieniu złożonych przez skarżącego zmian wniosku i wycofania części wniosku, uległa zmniejszeniu zarówno w ramach pakietu 2 do powierzchni 984,11 ha, jak i ramach pakietu 5 do powierzchni 934,63 ha. W ocenie Dyrektora Oddziału, powyższe działania skarżącego stanowiły naruszenie § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem rolnośrodowiskowym"), ponieważ zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że zmiana polega na jednorazowym zwiększeniu tego zobowiązania. W konsekwencji Dyrektor Oddziału uznał, iż Kierownik Biura rażąco naruszył prawo, wskazując na § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, bowiem przyznając płatności rolnośrodowiskowe na rok 2011 nie uwzględnił nieprawidłowości w postaci zmniejszenia zobowiązania rolnośrodowiskowego i nie zastosował 20 % sankcji. Organ stwierdził także, iż w sprawie nie znajduje zastosowania § 27 ust. 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący w 2009 r. i w 2010 r. otrzymała płatność rolnośrodowiskową do gruntów rolnych wycofanych następnie z programu rolnośrodowiskowego w 2011 r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z 12 listopada 2013 r., zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2013 r. nr [...] Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawa znajdujące w niej zastosowanie. Organ odwoławczy zaaprobował w całości stanowisko zajęte w pierwszej instancji o rażącym naruszeniu prawa, wskazując jednocześnie na naruszenie § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, powołując się na takie same motywy co Dyrektor Oddziału. W szczególności podniesiono, iż w trzecim roku realizacji zobowiązania w 2011 r., powierzchnia zobowiązania, po uwzględnieniu złożonych przez skarżącego zmian wniosku i wycofania części wniosku, uległa zmniejszeniu zarówno w ramach pakietu 2 do powierzchni 984,11 ha, jak i ramach pakietu 5 do powierzchni 934,63 ha. Skarżący w oświadczeniu złożonym 24 października 2011 r. w Biurze Powiatowym potwierdził fakt zaprzestania użytkowania części gruntów, do których otrzymał płatność w latach 2009 i 2010. W aktach sprawy znajdują się także oświadczenia innych producentów rolnych potwierdzające fakt przyjęcia użytkowania działek ewidencyjnych nr [...] przez tych producentów. Zatem płatność na rok 2011 winna być pomniejszona o 20%, jak nakazywał § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Prezes ARiMR za prawidłowe uznał także stanowisko w zakresie niezastosowania § 27 ust. 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego podnosząc, iż skarżący w 2009 r. i 2010 r. otrzymał płatność rolnośrodowiskową do gruntów rolnych wycofanych następnie z programu rolnośrodowiskowego w roku 2011. Za niezasadne uznano zarzuty odwołania, w szczególności zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym zakresie organ odwoławczy zauważył, iż decyzja pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a jej uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe. Nadto Prezes ARiMR wskazał, iż niezależnie od okoliczności, do których odwołuje się art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65. ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 1122/2009"), w sprawie doszło do rażącego naruszenia § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w związku z brakiem zastosowania przez Kierownika Biura zmniejszenia płatności rolnośrodowiskowej w wysokości 20%. Sankcje z tego tytułu są niezależne od obniżek i wykluczeń, do których odwołuje się art. 73 rozporządzenia nr 1122/2009, tj. obniżek i sankcji wynikających z niezgłoszenia przez rolnika w danym roku wszystkich obszarów oraz sankcji z tytułu zawyżenia deklaracji powierzchni. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy [...], nr dokumentu [...] na okoliczność stosowania odmiennej wykładni odnośnie § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w sprawie dotyczącej analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej (decyzja nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowych na rok 2012 podmiotowi S. Spółka jawna z [...] lutego 2013 r.). Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie, iż decyzja Kierownika Biura z [...] stycznia 2012 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez niezastosowanie i tym samym naruszenie § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, tj. niezastosowanie sankcji skutkującej pomniejszeniem płatności rolnośrodowiskowej oraz naruszenie § 27 ust. 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez jego zastosowanie skutkujące zwolnieniem z sankcji, mimo że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może być wyłącznie rażące naruszenie § 27 ust 4 oraz § 27 ust. 5, a nie ich odmienna wykładnia, którą to odmienną wykładnię organ I i II instancji błędnie uznał za rażące naruszenie prawa stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, mimo iż odmienna wykładnia przepisu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej; b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie, iż decyzja Kierownika Biura z [...] stycznia 2012 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez niezastosowanie i tym samym naruszenie § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, mimo że art. 73 rozporządzenia nr 1122/2009 obligował Kierownika Biura do przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na 2011 r. bez stosowania obniżek i wykluczeń; c) art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wybiórczą jego ocenę poprzez lakoniczne ustosunkowanie się przez organ II instancji do interpretacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi PBrś-053-42-4/12 w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego; d) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – poprzez lakoniczne ustosunkowanie się przez organ II instancji do interpretacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi [...] w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego; e) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173; zwanej dalej: "ustawą o wspieraniu") poprzez wprowadzenie w błąd wnioskodawcy, poprzez stosowanie odmiennej wykładni odnośnie § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego niż to wynika z interpretacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi [...] w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, mimo że została sporządzona przez organ będący twórcą rozporządzenia wykonawczego; f) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu poprzez naruszanie zasady równości poprzez stosowanie odmiennej wykładni odnośnie § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w sprawie dotyczącej analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej (decyzja nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowych na rok 2012 S. Spółka Jawna z [...] lutego 2013 r.); g) naruszenie art. 9 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 14 ustawy o wspieraniu poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie zakresu ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, poprzez brak poinformowania przez ARiMR wnioskodawcy, iż interpretacja Ministra Rolnictwa [...] w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego nie wiąże ARiMR mimo że została sporządzona przez organ będący twórcą rozporządzenia wykonawczego. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego przywołał stanowisko doktryny i orzecznictwa w zakresie stwierdzania nieważności aktów administracyjnych z uwagi na rażące naruszenie prawa. Zauważył przy tym, iż w decyzji I instancji Dyrektor Oddziału ani razu nie wskazał, który przepis została rażąco naruszony, i że chodzi o § 27 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zaś organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tego faktu. Podniósł następnie, iż organy obu instancji w sposób nieuprawniony pominęły zarówno okoliczności w jakich doszło do korekty powierzchni gruntów deklarowanych we wniosku jak również, w sposób lakoniczny odniosły się do dowodu w postaci interpretacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi [...] w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Wskazano przy tym, iż działające w sprawie organy dokonały odmiennej interpretacji przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie, a interpretacja ta jest nielogiczna, niespójna i jako taka nie może się ostać. W ocenie pełnomocnika, powołując się na definicję "trwałych użytków zielonych" na podstawie art. 2 lit. c) rozporządzenie nr 1120/2009, stwierdzić należy, że rolnik składający korektę i ograniczający powierzchnię działki na której realizowane jest zobowiązanie rolnośrodowiskowe z jednoczesnym wprowadzeniem zmian w planie rolnośrodowiskowym (bez dokonania zmiany przeznaczenia gruntu będącego przedmiotem korekty, a jedynie z przyczyn niewłaściwie pierwotnie wskazanej powierzchni lub też w wyniku pozbawienia władztwa nad rzeczą), nie powoduje zmiany płodozmianu gruntu, zatem nie zachodzą przesłanki zawarte w § 27 ust. 4 w zakresie sankcji 20% zmniejszenia płatności, gdyż do uchybienia nie doszło. Zdaniem pełnomocnika, nie jest "stwierdzeniem uchybienia" przez ARiMR, dobrowolne złożenie przez rolnika korekt, zmian lub sprostowań, a mających przełożenie na wycofanie się z części zgłoszonych do programu rolnośrodowiskowego gruntów z jednoczesnym skorygowaniem planu działalności rolnośrodowiskowej, dotyczącego trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo, z zastrzeżeniem, że nie dokonano zmiany faktycznego przeznaczenia tych gruntów, tj. przeznaczenia istniejącego od dnia zaciągania zobowiązania do dnia złożenia korekty, zmiany lub sprostowania, i w konsekwencji rezygnacji z dalszej realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego na wyłączonej powierzchni. Nie bez znaczenia pozostaje dla pełnomocnika charakterystyka terenów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego skarżącego (miejsca podmokłe, trudnodostępne w zależności od warunków atmosferycznych, zmiany w zakresie fauny i flory, bądź stwierdzenia występowania zagrożonych gatunków roślin i ptaków), objętego programem rolnośrodowiskowym, gdzie dodatkowo grunty te w całości znajdują się w granicach obszaru Natura 2000 na terenie [...] Parku Narodowego, gdzie siedliska będące trwałymi użytkami zielonymi w wyniku stwierdzonych potrzeb ochrony przyrody przez służby parku, zostały zakwalifikowane jako elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo tworzące ostoje dzikiej przyrody dla których należy prowadzić ochronę bierną poprzez utrzymanie procesów naturalnych. W ocenie pełnomocnika, w sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nałożeniem sankcji w wysokości 20% przewidziane przez § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, co może mieć miejsce jedynie w przypadku zniszczenia trwałego użytku zielonego (np. zaoranie). Wskazano przy tym, iż z uwagi na położeni gruntów rolnych nie ma zarówno faktycznej, jak i prawnej możliwości zmiany przeznaczenia i sposobu ich użytkowania z trwałych użytków zielonych na inne. Tym samym nie może dojść do zniszczenia tych terenów. Podniesiono nadto, iż w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 73 rozporządzenia nr 1122/2009, który jest normą o charakterze materialnym określającą przesłanki odstąpienia od stosowania sankcji w dwóch przypadkach – gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazano, iż organ rozstrzygający w sprawach o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na lata 2010 i 2011 zastosował inną wykładnie przepisów niż w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012. Zdaniem pełnomocnika niedopuszczalna jest sytuacja, gdy w jednym czasie funkcjonują dwie odmienne wykładnie stosowania § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, co miało miejsce w sprawie. Z jednej strony Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazuje na brak podstaw do stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w przypadkach takich jak skarżącego, natomiast ARiMR stoi na stanowisku sankcjonowania rolników w tych przypadkach. Tym samym organy obu instancji naruszyły zasadę pogłębiania zaufania poprzez wprowadzenie skarżącego w błąd, poprzez stosowanie odmiennej wykładni § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego niż właściwy Minister. Dodatkowo naruszyły zasadę równości poprzez wydanie rozstrzygnięcia odmiennego od treści decyzji podjętej wcześniej, a dotyczącej analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej (decyzja nr [...] z [...] lutego 2013 r.). W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem podjętym na rozprawie z 10 czerwca 2014 r. Sąd postanowił przeprowadzić dowód z decyzji załączonej do skargi (decyzja nr [...] z [...] lutego 2013 r.), a także z innych decyzji załączonych do akt sądowych przez pełnomocnika skarżącego (decyzja nr [...].). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna ale tylko z powodu uznania zarzutów dotyczących błędnego zastosowania trybu wzruszenia decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] stycznia 2012 r. w drodze stwierdzenia nieważności decyzji. Zaskarżona decyzja Prezesa ARiMR z [...] grudnia 2013 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. z [...] października 2013 r. wydane zostały w trybie nadzoru, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przy czym jako przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] stycznia 2012 r. wskazano rażące naruszenie przepisu § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W judykaturze oraz doktrynie prawa administracyjnego ugruntowane jest stanowisko w kwestii wykładni pojęcia "rażące naruszenie prawa". Przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem jedynie niebudzący wątpliwości stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne (zob. J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego..., s. 69 i n.). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 190/12 (LEX nr 1337107) – rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczyć przy tym należy, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Ustalenie, czy w konkretnym wypadku nastąpiło "rażące naruszenie prawa", wymaga zawsze bardzo wnikliwego rozważenia sprawy. Naruszony przepis prawa nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości prawnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych. Rażące naruszenie prawa jest naruszeniem kwalifikowanym, a więc o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym oraz oczywistym, które stanowi zaprzeczenie stanu prawnego istotnego z punktu widzenia danego rozstrzygnięcia. Chodzi przy tym o stan prawny w okresie jego obowiązywania niewątpliwy i niewywołujący rozbieżności w wykładni. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, nie mamy zatem do czynienia z błędną wykładnią prawa, a z przekroczeniem prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Z ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia zawartego w weryfikowanej decyzji wynika, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe skarżącego rozpoczęte w 2009 r. dotyczyło pakietu 2 wariantu 2.4 (zmienionego na wariant 2.3): Trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) na powierzchni 1.066,32 ha (dalej: TUZ) oraz pakietu 5 wariantu 5.1: Ochrona siedlisk lęgowych ptaków Natura 2000 na powierzchni 848,71 ha (dalej: Ochrona siedlisk). W kolejnym roku 2010 skarżący zwiększył zobowiązanie rolnośrodowiskowe w pakiecie Ochrony siedlisk do powierzchni 982,32 ha, natomiast powierzchnia zobowiązania rolnośrodowiskowego TUZ nie uległa zmianie 1.066,32 ha. W trzecim roku realizacji zobowiązania w 2011 r., skarżący w wersji ostatecznej, po dokonaniu korekt zgłaszanych powierzchni, zadeklarował w pakiecie TUZ powierzchnię 984,11 ha, a w pakiecie Ochrona siedlisk powierzchnię 934,63 ha. Do takich powierzchni została przyznana płatność na 2011 r., po uprzednim przyjęciu oświadczenia skarżącego z 24 października 2011 r., że wycofane działki są w dalszym ciągu użytkowane jako łąki trwałe. Przyznanie płatności w weryfikowanej decyzji nastąpiło bez stosowania sankcji przewidzianej § 27 ust.4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Rozważenia wymaga zatem, czy § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w dniu wydania decyzji z [...] stycznia 2012 r. przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. przyznającej skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na rok 2011, powinien bez żadnych wątpliwości zostać zastosowany poprzez zmniejszenia płatności o 20%. Inaczej mówiąc, czy wymieniony przepis ma zastosowanie do przyjętego stanu faktycznego, jeżeli tak, czy wynika to wprost z jego treści, czy też wymaga szczególnej interpretacji i czy ta możliwość interpretacyjna daje podstawę do różnego odczytu jego przesłanek. Poszukując tych odpowiedzi przede wszystkim wyjaśnić należy, co to jest płatność środowiskowa i jak jest regulowana od strony prawnej. Płatność ta jest pomocą finansową objętą Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, co wynika z treści art. 36 pkt a ppkt iv rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (DZ. U. UE z 2005 r. L 277, s. 1). Płatności rolnośrodowiskowej udziela się rolnikom, którzy dobrowolnie podejmą zobowiązania rolnośrodowiskowe (art. 39 ust. 2). Płatności te obejmują jedynie te zobowiązania, które wykraczają poza odpowiednie normy obowiązkowe ustanowione zgodnie z art. 4 i 5 oraz załącznikami III i IV rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, jak również minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony roślin oraz inne odpowiednie wymogi obowiązkowe ustanowione ustawodawstwem krajowym i określone w programie (art. 39 ust. 3). Zobowiązania te podejmowane są z reguły na okres od pięciu do siedmiu lat. W przypadkach koniecznych i uzasadnionych ustala się dłuższy okres dla poszczególnych rodzajów zobowiązań, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 90 ust. 2 rozporządzenia (art. 39 ust. 3). Płatności udziela się corocznie i obejmują one dodatkowe koszty i utracone dochody wynikające z podjętego zobowiązania. Tam gdzie to niezbędne, mogą one obejmować koszty transakcji (art. 39 ust. 4). Zgodnie natomiast z art. 50a ust. 1 tegoż rozporządzenia beneficjent otrzymujący płatność przestrzega w całym gospodarstwie podstawowych wymogów w zakresie zarządzania oraz zasad dobrej kultury rolnej zgodnie z ochroną środowiska – zamieszczonych w art. 5 i 6 oraz w załączniku II i III rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Jeżeli nie przestrzega tych wymogów i zasad, i jest to wynikiem działania lub zaniechania, które można przypisać bezpośrednio beneficjentowi składającemu wniosek o płatność, to zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia, wtedy na podstawie szczegółowych zasad, o których mowa w ust. 4 tegoż przepisu redukuje się całkowitą kwotę płatności, która została lub zostanie przyznana temu beneficjentowi na dany rok kalendarzowy, lub wyklucza się z niej beneficjenta. Natomiast szczegółowe zasady dotyczące redukcji i wyłączeń ustanawia się, wg wymienionego ust. 4, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 90 ust. 2. W tym kontekście uwzględnia się rozmiar, zasięg, trwałość i powtarzanie się niezgodności, jak też kryteria wymienione w tym przepisie (art. 51 ust. 4) dopuszczające redukcję nieprzekraczającą 5%, 15% lub w przypadku umyślnej niezgodności co do zasady nie mniejszą niż 20%, a nawet mogącą prowadzić do całkowitego wykluczenia z jednego lub kilku systemów pomocy i obowiązywać przez jeden rok kalendarzowy lub większą ilość lat. W każdym przypadku całkowita kwota redukcji i wykluczeń w odniesieniu do jednego roku kalendarzowego nie może być wyższa niż całkowita kwota płatności, która została lub zostanie przyznana temu beneficjentowi na dany rok kalendarzowy. Przepis przewiduje również, że niezależnie od ust. 1 i zgodnie z warunkami ustalonymi w przepisach szczegółowych, o których mowa w ust. 4, państwa członkowskie mogą postanowić o niestosowaniu redukcji lub wykluczenia wynoszącego 100 EUR lub mniej na beneficjenta na rok kalendarzowy. Zasady powyższe zostały implementowane w ustawie krajowej obowiązującej w sprawie tj. ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Ustawa przewiduje w art. 5 ust. 1 pkt 14 program rolnośrodowiskowy. W przepisie art. 10 ust. 2 stanowi, że pomoc jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 oraz przepisach wydanych na podstawie jej art. 29 ust. 1 pkt 1, tj. rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Natomiast w art. 18a stanowi, że jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest spełnienie w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. U. UE z 2009 r. L 30, s.16), oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, przez te wymogi i normy rozumie się wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Ustawa stanowi również w art. 20 ust. 3, że w decyzji w sprawie przyznania pomocy w ramach m.in. programu rolnośrodowiskowego, określa się też zmniejszenia tej pomocy i wykluczenia z tej pomocy, jeżeli wynikają one z przepisów unijnych, czyli rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. W przepisie art. 28b ustawy znajduje się regulacja stanowiąca, że zmniejszenia lub wykluczenia, o których mowa w art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005, nie stosuje się, jeżeli zmniejszenie albo wykluczenie wynosi nie więcej niż równowartość kwoty 100 EUR. Natomiast w art. 28b jest regulacja, przewidująca, że w przypadku stwierdzenia drobnej niezgodności, o której mowa w art. 51 ust. 4 lit. a ww. rozporządzenia, zmniejszenia nie dokonuje się. Ustawodawca krajowy w art. 29 ustawy udzielił Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi delegacji do określenia w drodze rozporządzenia wykonawczego, szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem. Rozporządzenie rolnośrodowiskowe jest wykonaniem tej delegacji. Podnieść należy, że w przepisach unijnych do, których stosowania odsyła art. 18a ww. ustawy krajowej, tj. w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE z 2009 r. L 316, s. 65) znajduje się przepis art. 73, na który powołuje się skarżący, stanowiący, że zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w ww. rozdziałach nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem, że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Podane przez rolnika informacje powodują wówczas dostosowanie wniosku o przyznanie pomocy do faktycznej sytuacji. W tym miejscu wskazać należy, że rozporządzenie to (Komisji (WE) nr 1122/2009) w art. 1 określa szczegółowe zasady wdrażania zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach, ustanowionych na mocy tytułu rozdział 4 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady wzajemnej zgodności ustanowionej w art. 85t oraz 103z rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, nie narusza natomiast przepisów szczególnych ustanowionych przez rozporządzenia poszczególnych systemów pomocy. Zatem wymieniany przez skarżącego art. 73 nie jest wyłączną regulacją w sprawie. Do pomocy finansowej – płatności rolnośrodowiskowej stosuje się w podstawie przede wszystkim rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005. Oznacza to możliwość stosowania zmniejszeń i wykluczeń według treści przepisu art. 51 oraz poprzedzającego go przepisu art. 50a wymienionego rozporządzenia, o czym stanowi właśnie regulacja zawarta w przepisie art. 1 rozporządzenia nr 1122/2009. Oznacza to również wyłączenie w takim przypadku stosowania art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. W stosowanym w sprawie rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 w art. 2 pkt 34, 35, 36 znajdują się również stosowne definicje. "Normy" oznaczają normy określone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 6 rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 oraz załącznikiem III do niego, jak również, co ważne w tej sprawie, zobowiązania odnośnie do trwałych użytków zielonych określone w art. 4 wymienionego rozporządzenia. Wymóg w kontekście zasady wzajemnej zgodności oznacza każdy z wymogów w zakresie zarządzania wynikający z jakiegokolwiek artykułu, o którym mowa w załączniku II do rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w ramach danego aktu, i którego charakter różni się od innych wymogów zawartych w tym samym akcie. Niezgodność oznacza wszelką niezgodność z wymogami oraz normami. Zatem z powyższego wynika, że naruszenie treści własnego zobowiązania przez skarżącego jest naruszeniem normy. Jedną z koniecznych okoliczności występujących w podjętym zobowiązaniu rolnika jest czas jego realizacji. Czas realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego jest elementem zobowiązania rolno-środowiskowego. O tym czasie realizacji zobowiązania jest mowa w art. 39 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) 1698/2005 (z reguły na okres od pięciu do siedmiu lat), w ww. ustawie krajowej w art. 10 wskazującej, że pomoc ta jest przyznawana przy spełnianiu warunków określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej delegacji zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 oraz w rozporządzeniu rolnośrodowiskowym będącym wykonaniem ww. art. 29 ustawy, tj. w jego § 2 ust. 1 pkt 3 (pięcioletnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe). Kolejnym elementem zobowiązania jest obszar nim objęty. W § 2 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego jest mowa o spełnianiu przez rolnika wymogów na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania. Rozporządzenie rolnośrodowiskowe wydane zgodnie z delegacją ustawową przewiduje w § 5 wyjątki dotyczące możliwości zmiany warunków zobowiązania w trakcie jego realizacji. Możliwości zmiany zostały wymienione w tym przepisie w sposób enumeratywny. Wprost wskazano, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że zmiana ta polega "na...". Oznacza to, że wymienione możliwości zmiany nie podlegają rozszerzeniu. Wśród możliwości zmiany warunków przedmiotowego zobowiązania nie przewiduje się możliwości zmniejszenia obszaru objętego zobowiązaniem w pakietach 2.3 i 5.1 . Przypomnieć należy, że skarżący w 2009 r. podjął pięcioletnie zobowiązanie i otrzymał na ten rok płatność rolnośrodowiskową do działek rolnych, zadeklarowanych w wariancie 2.3 o powierzchni 1.066,32 ha, a w wariancie 5.1 o powierzchni 848,71 ha (w 2010 r. zwiększonej do powierzchni 982,32 ha). Natomiast w 2011 r. powierzchnię działek rolnych w wariancie 2.3 zmniejszył o 82,21 ha, a w wariancie 5.1 zmniejszył o 47,69 ha. Zmniejszenia o taką powierzchnię nie można uznać za przypadek drobnej niezgodności. Zmniejszenie tej powierzchni w okresie objętym zobowiązaniem jest według treści § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, niezachowaniem któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Jest tu mu mowa wprost o odstępstwie od wielkości trwałych użytków zielonych określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej wyrażającym treść zobowiązania rolnośrodowiskowego. Uzasadnia to użyte sformułowanie "jeżeli rolnik nie zachował". W ramach regulacji systemowej jest to nawiązanie do zobowiązania rolnośrodowiskowego, które w trakcie realizacji co do zasady nie podlega zmianie (poza przypadkami enumeratywnie wskazanymi, wyżej omówionymi, nie obejmującymi przedmiotowego stanu faktycznego sprawy). Nie ma w tym sformułowaniu wskazania przyczyny niezachowania wielkości trwałych użytków zielonych objętych tym zobowiązaniem. Nie wynika z niego sytuacja dokonanej zmiany przeznaczenia tych gruntów jak żąda tego skarżący. Twierdzenie skarżącego, iż dotyczy to sytuacji wyłącznie zniszczenia trwałych użytków zielonych jest nieuprawnione. Zaistnienie powyższej przesłanki powoduje powstanie podstawy do zastosowania sankcji w postaci zmniejszenia płatności o 20% w roku, w którym stwierdzono to uchybienie. Jedynie w przypadku utraty przez podmiot zobowiązany posiadania tych gruntów w warunkach opisanych w § 27 ust. 5 wymienionego rozporządzenia nie stosuje się przedmiotowej sankcji. Wymieniony wyjątek odstąpienia od tej sankcji nawiązuje tylko do utraty posiadania tych gruntów. Inny powód zmniejszenia tej powierzchni nie jest określany. Wymieniona utrata posiadania może nastąpić w wyniku obrotu cywilnoprawnego – sprzedaży gruntu lub w wyniku oddania gruntu posiadanego np. na podstawie umowy zależnej. Treść tego wyjątku tylko potwierdza zasadę zmniejszenia przewidzianego w § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wobec niezachowania trwałych użytków zielonych w wielkościach określonych w podjętym zobowiązaniu. Wymieniony przepis zawiera również regulację dotyczącą jak należy tę sankcję stosować w warunkach powtarzania się tego naruszenia. Odwołuje się w tej kwestii do odpowiedniego zastosowania ust. 3 tegoż przepisu. Z treści § 27 ust. 3 wynika natomiast, że jeżeli ponownie zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach tego samego wariantu, płatność rolnośrodowiskowa nie przysługuje temu rolnikowi w danym roku i w roku następnym, w części dotyczącej tego wariantu. Zatem powtarzane uchybienie powoduje jeszcze inną sytuacje zmniejszenia płatności. Wobec powyższego ustalenie w zaskarżonej decyzji, iż brak zastosowania sankcji przewidzianej § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w weryfikowanej decyzji Kierownika Biura z [...] stycznia 2012 r., wobec ustalenia w niej zmniejszenia zgłoszonych przez skarżącego obszarów, objętych jej dobrowolnym zobowiązaniem rolnośrodowiskowym, stanowi naruszenie wymienione przepisu. Takie też stanowisko – które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela i uznaje za prawidłowe – wyrażone zostało w wyrokach WSA w Warszawie sygn. akt V SA/Wa 2751/13 z 8 kwietnia 2014 r. i sygn. akt V SA/Wa 2580/13 z 8 maja 2014 r., a także w wyroku WSA w Olsztynie sygn. akt I SA/Ol 279/14 z 30 kwietnia 2014 r. (p. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeciwne, stanowisko zaprezentowane zostało w uzasadnieniu wyrokach powołanych przez skarżącego tj. wyrokach WSA w Białymstoku sygn. akt I SA/Bk 521/13 i I SA/Bk 472/13 z 23 grudnia 2013 r. oraz WSA w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 651/13 z 5 września 2013 r. W których to wyrokach postawione tezę, że zgodnie z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego – płatność rolnośrodowiskowa przysługuje rolnikowi w pomniejszonej wysokości w sytuacji, gdy w okresie pięciu lat od podjęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego nie zachował któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo, czyli dokonał zmiany uprawy lub zniszczył uprawę dotychczasową, w wyniku czego grunt nie jest już zajęty pod uprawę traw lub innych upraw roślin zielonych, ewentualnie nie jest już gruntem nieużytkowanym rolniczo. Ponadto o tym, że treść § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego i prawidłowość jego zastosowania nie jest jednoznaczna, świadczą rozbieżne decyzje Kierowników ARiMR, którzy przyznają producentom rolnym, w podobnym stanie faktycznym i prawnym, płatności rolnośrodowiskowe bez 20% zmniejszenia płatności, co potwierdzają załączone do akt sądowych decyzje (p. k. 51-125 akt sąd.). Zdaniem Sądu o niejednoznaczności przepisu § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego świadczy także pismo Dyrektora Departamentu Płatności Bezpośrednich Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2012 r., w którym wyrażono opinię, iż tylko w przypadku zniszczenia trwałego użytku zielonego nakłada się sankcje z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Przy czym wskazać należy, że co prawda opinia ta nie była wydana w warunkach nadzoru i wiążących wytycznych czy opinii z tym związanych w myśl art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, nie mniej jednak stanowi potwierdzenie tego, że interpretacja § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego jest różnorodna. Wymienione okoliczności świadczą o tym, że niewątpliwie przy interpretacji § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, dochodzi do odmienności. Sąd jeszcze raz podkreśla, że utrwalony jest pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego co do tego, że rozbieżność w wykładni prawa nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 czerwca 1994 r., sygn. akt I SA 1559/93, ONSA z 1995 r., nr 1, poz. 51; z 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1531/94, ONSA z 1996 r., nr 1, poz. 37; z 6 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 439/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście, skoro norma prawna będąca przedmiotem rozważań organów ARiMR może być wyłożona w różny sposób i każdy z tych sposobów nadaje się do uzasadnienia, to takiego przepisu nie można naruszyć rażąco. W związku z powyższym Sąd uznał zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji niezasadne stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] stycznia 2012 r., która to decyzja narusza prawo ale nie w stopniu rażącym. Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi dotyczących samej interpretacji § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, które są błędne, a co uzasadniono powyżej. Z przedstawionych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. O niewykonalności uchylonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 j.t.).