I OSK 3135/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Zientala po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 55/14 w sprawie ze skargi A.K. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2014 r., wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Wa 55/14, oddalił skargę A.K. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że pismem z dnia 2 czerwca 2010 r. A.K. wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A.S. i F.S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewoda Małopolski zawiesił postępowanie na wniosek strony, pouczając o przysługującym jej prawie do wniesienia zażalenia oraz o treści art. 98 § 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Postanowienie to, za adresata – A.K., odebrał w dniu [...] czerwca 2010 r. A.G. posiadający pełnomocnictwo pocztowe nr 115/08. Pismem z dnia 9 października 2013 r. A.K. złożyła zażalenie na ww. postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Minister Skarbu Państwa ustalił, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, iż korespondencję adresowaną do A.K. odebrał w dniu [...] czerwca 2010 r. A.G. legitymujący się pełnomocnictwem pocztowym nr [...]8, przez co zobowiązał się do przekazania przesyłki adresatowi. Minister wskazał, że pokwitowanie odbioru pisma uzasadnia przyjęcie domniemania istnienia po stronie kwitującego woli oddania pisma bezpośrednio adresatowi, a okoliczność, że osoba, której doręczono pismo za pokwitowaniem nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego. Powyższe domniemanie doręczenia pisma adresatowi może być obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia, pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. W ocenie organu taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Minister Skarbu Państwa uznał, że skoro przesyłka została prawidłowo podjęta w dniu [...] czerwca 2010 r., to termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody Małopolskiego upłynął w dniu 6 lipca 2010 r. Strona uchybiła zatem terminowi, przesyłając zażalenie w dniu 9 października 2013 r. Minister Skarbu Państwa podkreślił, że w toku postępowania korespondencja kierowana na adres strony była zawsze podejmowana przez A.G., w związku z czym nie można przyznać racji stronie, że akurat w tym przypadku doręczenie było nieskuteczne, skoro wcześniej adresatka nie kwestionowała podejmowania przesyłek przez A.G. Zdaniem organu strona uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia, co skutkuje uznaniem przedmiotowego zażalenia za bezskuteczne. Strona nie wykazała braku winy w działaniu pełnomocnika skutkującego uchybieniem terminu do wniesienia zażalenia. A.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2013 r. nr [...], domagając się jego uchylenia. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 43 w związku z art. 58 § 1 k.p.a. Skarżąca stwierdziła, że nie uchybiła terminowi, bowiem o istnieniu postanowienia dowiedziała się w dniu 7 października 2013 r. przy okazji badania akt w urzędzie wojewódzkim. Doszło zatem do obalenia domniemania doręczenia zastępczego, co wynika z oświadczenia pełnomocnika dla doręczeń A.G. z 9 października 2013 r. W piśmie z dnia 16 czerwca 2014 r. skarżąca podniosła, że domniemanie doręczenia zastępczego jest wzruszalne nawet wtedy, gdy doręczenie zastępcze zostało dokonane, a adresat pisma wykaże, że pismo nie zostało mu doręczone. Zdaniem skarżącej nie jest ważna przyczyna, z powodu której A.G. nie doręczył jej przedmiotowego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 55/14, stwierdził, że skargę należy uznać za niezasadną, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Stosownie do art. 58 k.p.a. strona powinna uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Przeszkoda ta musi istnieć przez cały czas biegu terminu przypisanego dla dokonania danej czynności. Zdaniem Sądu I instancji zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała odpowiedź na pytanie, czy dokonana przez organ ocena skuteczności doręczenia przesyłki podjętej przez pełnomocnika pocztowego ustanowionego przez A.K. w trybie art. 26 ust. 2 pkt 2 lit. a i art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.) była wadliwa z powodu naruszenia art. 43 k.p.a. WSA w Warszawie zwrócił uwagę na wzajemny stosunek przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego dotyczących doręczeń oraz ustawy – Prawo pocztowe obowiązującej w dacie doręczenia przedmiotowej przesyłki. Stosunek ten reguluje nie tylko art. 26 ust. 3 ustawy – Prawo pocztowe, który stanowi, że "przepisy ust. 2 nie naruszają przepisów innych ustaw dotyczących sposobu, zasad i trybu doręczeń", ale i art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Kodeks postępowania administracyjnego regulujący zasady prowadzenia postępowania przed organami administracji publicznej w art. 39 k.p.a. stanowi, iż organ doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę. Według art. 43 k.p.a. doręczenie przesyłki może być dokonane nie tylko do rąk adresata, ale również – w razie jego nieobecności – innym osobom, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W sytuacji braku możliwości dokonania doręczenia bezpośrednio adresatowi, a w dalszej kolejności osobom, o których mowa w art. 43 k.p.a., znajduje zastosowanie art. 44 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje jednak szczegółowo trybu doręczania pism w przypadku ustanowienia pełnomocnika pocztowego do odbioru przesyłek wskazanego przez adresata w trybie ustawy – Prawo pocztowe. Ze względu na art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo pocztowe nie można przyjąć, że ustawa – Prawo pocztowe zawiera przepisy ogólne, a Kodeks postępowania administracyjnego przepisy szczególne. Za takim poglądem odnoszącym się do stosunku obu tych uregulowań przemawia też definicja "przesyłki rejestrowanej" (art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo pocztowe), z której wynika, że jest to "przesyłka przyjęta za pokwitowaniem odbioru", a także przywołany art. 26 ust. 3 tej ustawy. Z faktu zdefiniowania w ustawie – Prawo pocztowe pojęcia "przesyłki rejestrowanej", a także uregulowania w niej m.in. zasad świadczenia usług pocztowych (rozdział 3), do których należy także doręczanie przesyłek rejestrowanych, a więc i przesyłek, o których mowa w art. 39 i następne k.p.a., przyjąć należy, że w ustawie tej uregulowane zostały zasady doręczania przesyłek pocztowych, które stosuje się zawsze wtedy, gdy sposobu, zasad i trybu doręczania tych przesyłek nie regulują przepisy innych ustaw, a w tym i ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Jeżeli art. 43 k.p.a. nie reguluje zasad i sposobu doręczania przesyłek pocztowych pełnomocnikowi ustanowionemu do odbioru przesyłek rejestrowanych, to stosuje się do nich uregulowania zawarte w ustawie – Prawo pocztowe. Z art. 26 ust. 2 pkt 2 lit. a) tej ustawy wynika, że przesyłka, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także "wydana" ze skutkiem doręczenia pełnomocnikowi adresata pod adresem wskazanym na przesyłce lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej. Oznacza to, że w świetle art. 43 k.p.a. oraz art. 3 pkt 16 i 20, art. 26 ust. 2 pkt 2 lit. a i ust. 3 ustawy – Prawo pocztowe osobą uprawnioną do odbioru pisma doręczanego w postępowaniu administracyjnym, może być pełnomocnik adresata pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub umowie o świadczenie usługi pocztowej. Potwierdzenia doręczenia dokonuje się na zasadzie określonej w przepisie art. 46 § 1 k.p.a., natomiast z przepisów szczególnych, czyli art. 26 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo pocztowe oraz § 35 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.) wynika, że złożony na dowodzie doręczenia podpis osoby odbierającej w określonym dniu przesyłkę pod nieobecność adresata musi identyfikować tę osobę, co jest niezbędne dla ustalenia, czy należy ona do kręgu osób uprawnionych. Dokonane prawidłowo doręczenie zastępcze stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi, bowiem określony w tym przepisie sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się ma domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako pełnomocnik, która pokwitowała pismo, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało adresatowi doręczone. Sąd I instancji podzielił pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Op 331/12, że jeżeli osoba, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego, nie powiadomiła adresata o decyzji w terminie do wniesienia odwołania, to zaniechanie tej osoby wywołuje skutki dla adresata decyzji i nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy adresata. Reasumując, WSA w Warszawie wskazał, że odebranie pisma przez pełnomocnika do doręczeń pod adresem wskazanym na przesyłce wyczerpało przesłanki skuteczności doręczenia przesyłki jej adresatowi – A.K. z chwilą jej odbioru w dniu [...] czerwca 2010 r. Siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. upływał zatem z dniem 6 lipca 2010 r. Skoro skarżąca zażalenie złożyła w dniu 10 października 2013 r., a więc po upływie zakreślonego terminu, i nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jej winy, to zasadnie organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Sąd I instancji stwierdził, że trafnie organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia ze wskazanej przez skarżącą przyczyny, jaką była niewiedza o wydaniu postanowienia doręczonego w trybie zastępczym, co skutkować miało brakiem możliwości złożenia zażalenia w terminie. Skarżąca nie uprawdopodobniła staranności w zakresie prowadzenia własnej sprawy. W interesie skarżącej było, by interesowała się ona sprawą administracyjną wszczętą na jej wniosek i dokładała szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Skarżąca po złożeniu w dniu 2 czerwca 2010 r. wniosku o zawieszenie postępowania nie interesowała się jego losem, o czym świadczy złożenie zażalenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu po ponad trzech latach od daty wydania postanowienia, mimo że skarżąca powinna przewidywać wydanie przez organ rozstrzygnięcia. A.K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2014 r. Wskazanemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie: ‒ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie go w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie Ministra Skarbu Państwa zostało wydane z naruszeniem art. 58 w związku z art. 43 k.p.a., tj. przy uprawdopodobnieniu, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżącej i obaleniu domniemania doręczenia zastępczego; ‒ art. 26 ust. 2 ustawy – Prawo pocztowe poprzez jego zastosowanie, mimo iż artykuł ten nie dotyczy w ogóle sprawy skarżącej, gdyż reguluje kwestie zwolnienia przesyłek dla osób ociemniałych. Wskazując na powyższe uchybienia, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej podniesiono, że stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie stoi w opozycji do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 948/2009, i wyrażonego w nim poglądu, że doręczenie zastępcze jest oparte na domniemaniu, iż pismo dotarło do rąk adresata. To domniemanie jest wzruszalne nawet wtedy, gdy doręczenie zastępcze zostało dokonane, ale adresat pisma wykaże, że pismo nie zostało mu doręczone. Również sądy cywilne stwierdzają, że obalenie domniemania doręczenia zastępczego wynikającego z art. 138 i 139 ustawy – Kodeks postępowania cywilnego prowadzi do uchylenia ujemnych skutków, jakie dla strony wiążą się z tym doręczeniem w zakresie biegu terminów (autor skargi kasacyjnej wskazał następujące orzeczenia: I PZ 53/70 z 4 września 1970 r., OSNCP 1971/6/100; I CZ 157/72 z 12 stycznia 1973 r., OSNCP 1973/12/215). Zdaniem skarżącego kasacyjnie w niniejszej sprawie wykazane zostało, że A.G. nie doręczył skarżącej przyjętej przez siebie przesyłki pocztowej. Pisemne oświadczenie A.G. w tym zakresie zostało dołączone do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na to postanowienie. Należy przyjąć, że nie jest ważna przyczyna braku doręczenia przesyłki, lecz fakt, który obala domniemanie doręczenia. Stanowisko WSA w Warszawie zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku o sygn. akt I SA/Wa 55/14 jest chybione i pozostaje w sprzeczności z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2001 r., sygn. I OSK 858/10. We wskazanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obalenie domniemania doręczenia zastępczego może nastąpić w ramach procedury zmierzającej do przywrócenia terminu. WSA w Warszawie błędnie uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła swojej staranności w zakresie prowadzenia własnej sprawy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej skarżąca wykazała się najwyższą starannością – ustanawiając pełnomocnika do doręczeń. Wyższa staranność w dbaniu o własne sprawy objawiała się właśnie w ustanowieniu pełnomocnika do doręczeń w obliczu prawdopodobieństwa nieobecności we własnym mieszkaniu w czasie, gdy możliwe są doręczenia przesyłek sądowych. Zaistniała sytuacja spowodowała przeszkodę, której nie dało się usunąć. A.K. nie miała możliwości dowiedzenia się o przesyłce sądowej w inny sposób, jak tylko poprzez jej przekazanie przez A.G. Pełnomocnik do doręczeń nie przekazał stronie przedmiotowej przesyłki, co potwierdził w złożonym przez siebie pisemnym oświadczeniu. Nie można zarzucić skarżącej braku zainteresowania własną sprawą przez okres czterech lat, bowiem powszechnie znany jest fakt, że sprawy o rekompensatę za mienie zabużańskie trwają nawet dziesiątki lat. W przedmiotowej sprawie milczenie organu administracji skarżąca uznała za oczekiwanie na zebranie niezbędnych dokumentów i przeprowadzenie postępowań spadkowych. Zdaniem skarżącego kasacyjnie WSA w Warszawie naruszył przepisy postępowania poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Ministra Skarbu Państwa w sytuacji, gdy nastąpiło ewidentne naruszenie art. 43 w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. Skarżący kasacyjnie zauważył, że WSA w Warszawie orzekł o możliwości doręczenia przesyłki pełnomocnikowi adresata na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy – Prawo pocztowe, a zatem przepisów regulujących problematykę przesyłki dla ociemniałych. Sąd I instancji błędnie zastosował niewłaściwe przepisy prawa do zaistniałego stanu faktycznego, co powinno stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. NSA jako Sąd drugiej instancji, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, z urzędu biorąc pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania. W związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek skutkujących nieważnością postępowania, sprawa została rozpoznana w granicach zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej. Istotą sprawy było to, czy A.K. uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia z własnej winy, czy też winy tej przypisać jej nie można. Minister Skarbu Państwa nie dopatrzył się bowiem w wyjaśnieniach skarżącej okoliczności uprawdopodobniających brak jej winy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie takie stanowisko uznał za prawidłowe. W sprawie bezspornym jest, że postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 9 czerwca 2009 r., od którego zażalenie wniosła w dniu 9 października 2013 r. A.K., zostało doręczone jej pełnomocnikowi pocztowemu A.G. Nie ulega też wątpliwości, że pełnomocnik zapomniał oddać postanowienie jego adresatce. Takie uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu wywołało zgodne oceny Ministra Skarbu Państwa i Sądu I instancji, zarówno bowiem organ, jak i kontrolujący jego działanie Sąd przyjęły, że zaniechanie pełnomocnika wywołało negatywne skutki dla adresatki postanowienia. Niewątpliwe jest, że postanowienie zostało doręczone skarżącej w sposób wskazany w art. 43 k.p.a., tj. zastępczy, gdyż w dniu [...] czerwca 2010 r. odebrał je pełnomocnik pocztowy skarżącej A.G. Przesyłkę odebrano w miejscu zamieszkania skarżącej. Takie doręczenie traktowane jest jak doręczenie bezpośrednio do rąk adresata, co powoduje, że adresata obciążają skutki działania osoby, której to postanowienie doręczono tak, jakby zostało ono doręczone jej wprost (do rąk własnych). Niewywiązanie się z przyjętego obowiązku oddania postanowienia jego adresatowi przez osobę, której doręczono postanowienie zastępczo, nie zwalnia adresata z winy w przypadku, gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania. Doręczenie zastępcze bowiem z mocy art. 43 k.p.a. wywołuje takie skutki jak doręczenie adresatowi do rąk własnych. Niedbalstwo osoby, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego jest traktowane tak samo jak adresata postanowienia lub decyzji (por. wyrok NSA z 20 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 480/08 oraz postanowienie NSA z 21 marca 2010 r., sygn. akt II Fz 12/12, obydwa dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach – https://cbois.nsa.gov.pl) Art. 58 § 1 k.p.a. jako przesłankę przywrócenia terminu statuuje brak winy strony w uchybieniu terminu. Ten brak winy to takiego rodzaju okoliczność, która zupełnie uniemożliwia dokonanie czynności, mimo dołożenia staranności. W sytuacji gdy miało miejsce doręczenie zastępcze, brak winy strony w uchybieniu terminowi, to taka okoliczność, która uniemożliwiła osobie odbierającej postanowienie oddanie go adresatowi. Okolicznością taką nie jest zapomnienie, zatem niedbalstwo w wywiązaniu się z przyjętego zobowiązania, ale niemożność działania z przyczyn niezależnych od tej osoby. W niniejszej sprawie skarżącej można by przypisać brak winy w uchybieniu terminowi tylko wtedy, gdyby jej pełnomocnik, któremu zastępczo doręczono postanowienie, nie mógł go jej oddać, nie dlatego, że zapomniał, ale dlatego, że wystąpiła przeszkoda, której mimo dołożenia staranności nie mógł pokonać. Taka okoliczność nie miała miejsca w sprawie, co wynika z jej akt. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 58 i art. 43 k.p.a. nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Nie może też odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 26 ust. 2 ustawy – Prawo pocztowe poprzez jego błędne zastosowanie. Sąd I instancji prawidłowo wskazał ten przepis jako mający zastosowanie w sprawie. Regulacja przywołana przez Sąd Wojewódzki była zawarta w art. 26 ustawy – Prawo pocztowe z dnia 12 czerwca 2003 r. (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.). Ustawa ta została uchylona z dniem 1 stycznia 2013 r. przez nową ustawę – Prawo pocztowe z dnia 23 listopada 2012 r. (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1113). Do oceny prawidłowości i skutków doręczenia zastępczego należało jednak stosować, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, przepisy obowiązujące w dacie dokonania tej czynności, tj. w dniu [...] czerwca 2010 r. Dlatego też w sprawie miał zastosowanie art. 26 ustawy – Prawo pocztowe z dnia 12 czerwca 2003 r. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.