II SA/Gl 352/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty [...]z dnia [...] r., 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] r. S. W. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na budowie biologicznej przydomowej oczyszczalni ścieków dla potrzeb budynku mieszkalnego, przewidzianej do realizacji w miejscowości R., ul. [...], gmina R., działka nr 1. Do zgłoszenia inwestor dołączył m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz mapę do celów projektowych. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] (S. [...]) Starosta [...] wniósł sprzeciw do zgłoszonego zamierzenia budowlanego, który uzasadnił niezgodnością budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miejscowości R. w Gminie R., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] r. Jako podstawę prawną sprzeciwu organ I instancji wskazał art. 30 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Od decyzji tej odwołał się S. W., domagając się jej uchylenia. W odwołaniu zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 36 ustawy Prawo wodne, dającego właścicielowi gruntu prawo zwykłego korzystania z wód poprzez możliwość wprowadzania do gruntu oczyszczonych ścieków w ilości do 5 m3 na dobę. Ponadto zarzucił naruszenie art. 87 § 2 oraz art. 94 Konstytucji przez przyjęcie, że uchwała rady gminy jako źródło prawa może dokonywać zmiany norm objętych regulacją ustawową, jak również naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że Gmina R. w odpowiedzi na jego pismo dotyczące gminnego odprowadzania ścieków, w dniu [...] r. poinformowała go, że na chwilę obecną urząd nie zlecił sporządzenia dokumentacji na przedmiotową ulicę i trudno określić możliwość przyłączenia do sieci kanalizacyjnej poszczególnych nieruchomości, w tym jego działki. Dodatkowo stwierdził, że uchwała Rady Gminy z dnia [...] r. nie może być źródłem prawa na terenie Gminy, ponieważ nie ma oparcia w ustawie i jest z nią sprzeczna. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że tylko realne istnienie kanalizacji może wyłączyć prawo właściciela nieruchomości do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Na koniec dodał, że powszechnie obowiązujące i ustawowo nadane właścicielowi nieruchomości uprawnienie nie może zostać mu odebrane, ani ograniczone na mocy przepisów prawa miejscowego czy decyzji administracyjnej. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] nie uwzględnił wniesionego odwołania. Utrzymując w mocy decyzję o sprzeciwie, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie gminy - w niniejszej sprawie na terenie miejscowości R., zatem niezgodność z planem jest wystarczającą podstawą do wniesienia sprzeciwu. Nadto organ wyjaśnił, że kwestię sprzeczności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego reguluje przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), który umożliwia wniesienie przez zainteresowany podmiot skargi do sądu, jeżeli wykaże on naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Dodatkowo podał, że organ I instancji w swojej decyzji błędnie wskazał jej podstawę prawną, powołując art. 30 ust. 5 pkt 2 zamiast art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Niemniej jednak - zdaniem organu odwoławczego - sprzeciw do dokonanego zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków był co do istoty sprawy słuszny. W skardze do sądu administracyjnego S. W., ponawiając dotychczasową argumentację, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Dodatkowo zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 § 2 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niepodejmowanie czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto zarzucił naruszenie art. 10 k.p.a. przez zaniechanie i uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów, a także naruszenie art. 35 k.p.a. Zawrócił uwagę także, że postanowienia planu miejscowego, ingerujące w prawo własności nieruchomości, nie mogą pozostawać w sprzeczności z przepisami ustaw. Tymczasem organy obydwu instancji błędnie odmówiły zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym obowiązkiem właściciela nieruchomości jest przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych. Przepis ten określa obowiązki właściciela, a jednocześnie określa jego uprawnienie korespondując w tym zakresie z ustawą Prawo wodne, która w art. 36 daje prawo właścicielowi gruntu do zwykłego korzystania z wód, w tym do wprowadzania do gruntu oczyszczonych ścieków, jeżeli ilość wprowadzonych ścieków nie przekracza 5 m3 na dobę. Tym samym w przekonaniu skarżącego organy administracji naruszyły powołane normy prawne przez ich niezastosowanie, pomimo, że są to regulacje ustawowe. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Odnosząc się do kwestii naruszenia normy określonej w art. 10 k.p.a. wskazał, że w postępowaniu nie zostały naruszone ogólne zasadny postępowania administracyjnego, bowiem wszystkie zebrane dokumenty pochodziły od skarżącego, a zatem nie było celowe wzywanie go do zapoznawania się z nimi. Organ II instancji uznał natomiast za uzasadniony zarzut naruszenia art. 35 kpa. Stwierdził jednak, że uchybienie to związane ze zmianami w strukturze organizacyjnej Wydziału Infrastruktury, odpowiedzialnego za prowadzenie sprawy w imieniu Wojewody, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli zaskarżona decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Dodać trzeba, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia tego przepisu prowadzi do stwierdzenia, że Sąd ma prawo ale także i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozważając w określonych wyżej ramach legalność zaskarżonej decyzji wskazać należy, że stosownie do art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę objęta została obowiązkiem dokonania zgłoszenia. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], który wniósł w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 (błędnie określonego – co dostrzegł organ II instancji - jako art. 30 ust. 5 pkt 2) Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do zgłoszenia takiej budowy przez skarżącego. Podstawą do wniesienia sprzeciwu było przyjęcie, że działka inwestora nr 1 położona jest na terenie, na którym w obowiązującym planie miejscowym wprowadzony został generalny zakaz budowy przydomowych oczyszczalni ścieków. U podstaw wydanych w sprawie rozstrzygnięć leżał w szczególności § 6 ust. 7 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości R. w gminie R. ( Dz. Urz. Woj. [...]z [...] r. Nr [...], poz. [...]), w którym wyłączona została możliwość realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków na nieruchomościach znajdujących się na terenie objętym tym planem. W świetle powołanego przepisu generalny zakaz realizacji indywidualnych, przydomowych oczyszczalni ścieków na tym terenie o nie wynikał z istnienia na nich gminnego systemu odprowadzania ścieków lecz wprowadzonej w planie bliżej nieuzasadnionej ochrony wód podziemnych i gruntu przed możliwością ich zanieczyszczenia. Analizując treść § 6 ust. 7 pkt 2 przedmiotowego planu miejscowego stwierdzić należy, że ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 z późn. zm. ) nie przyznaje organom uchwałodawczym gmin kompetencji do rozstrzygania w przedmiocie negatywnego oddziaływania na środowisko przydomowych oczyszczalni ścieków. Uprawnienia takie w stosunku do osób fizycznych posiadają natomiast na mocy art. 363 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) burmistrzowie, wójtowie lub prezydenci miast, którzy mogą, w drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej, której działalność negatywnie oddziałuje na środowisko, wykonanie w określonym czasie czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko. Organ wykonawczy gminy może także w stosunku do przydomowej oczyszczalni ścieków o przepustowości do 5 m³ na dobę, której eksploatacja w myśl przepisów § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia (Dz. U. Nr 130, poz. 880) wymaga zgłoszenia, ustalić w oparciu o art. 154 ust. 1 Prawa ochrony środowiska w drodze decyzji wymagania w zakresie ochrony środowiska dotyczące eksploatacji tej instalacji. Wskazać trzeba, że zaniechanie przez inwestora obowiązku zgłoszenia wójtowi, burmistrzowi czy prezydentowi miasta przystąpienia do eksploatacji przydomowej oczyszczalni ścieków pociąga za sobą odpowiedzialność wynikającą z art. 342 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, a orzekanie w tej kwestii, stosownie do art. 361 ustawy, następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Zgodnie wreszcie z przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( j.t. Dz. U. z 2012 r. , poz. 145 z późn. zm.) wprowadzanie do ziemi oczyszczonych ścieków w ilości do 5 m³ na dobę stanowi zwykłe korzystanie z wód (argument a contrario z art. 36 ust. 3 pkt 4 Prawa wodnego), a zatem nie wymaga ono uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wynikającego z art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Budowa przydomowej oczyszczalni ścieków nie wymaga także pozwolenia wodnoprawnego w oparciu o przepis art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego, bowiem tego typu oczyszczalnia nie jest urządzeniem wodnym, gdyż nie została objęta ustawową definicją urządzenia wodnego zamieszczoną w art. 9 pkt 19 Prawa wodnego. Oceniając zgodność z prawem kwestionowanego przez skarżącego przepisu uchwały nie można pominąć unormowania zamieszczonego w § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Ten przepis odnosi się w swojej hipotezie do analogicznej sytuacji jaka została uregulowana przepisem § 6 ust. 7 pkt 2 uchwały w sprawie planu miejscowego w jego treści zawarte zostały jednak uregulowania zgoła odmienne. Stosownie do tego przepisu w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m³ na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m³, to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska. Zdaniem skarżącego sformułowany w planie miejscowym opisany zakaz realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków pozostał w sprzeczności z przepisami art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. dz. U. z 2013 r., poz. 1399 z późn. zm.) – dalej zwanej u.u.cz.p.g. - oraz art. 36 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Stosownie do pierwszego z tych przepisów na właścicieli nieruchomości nałożony został obowiązek ich przyłączenia do istniejącej sieci kanalizacyjnej. W przypadku jednak gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, mają oni obowiązek wyposażenia nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest jednak obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Powołany przepis rangi ustawowej zezwala zatem właścicielom nieruchomości realizować prawo do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków spełniającej wymagania określone w przepisach odrębnych w sytuacji, gdy budowa kanalizacji nie jest uzasadniona, jak i w sytuacji, gdy jest ona uzasadniona, ale sieć taka nie została jeszcze zrealizowana. Zaprezentowaną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 2 u.u.cz.p.g. należy uznać za ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 49/10, LEX nr 619901; WSA w Kielcach z dnia 29 października 2008 r. sygn.. akt II SA/Ke 440/08, LEX nr 511455; WSA w Łodzi z dnia 9 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 75/12, WSA we Wrocławiu z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 48/12 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie zauważyć trzeba, że przywołane unormowanie pozostaje w zgodzie z przepisami dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz. U. UE. L. z 1991 r. Nr 135, poz. 40 ze zm.), która nałożyła na państwa członkowskie UE obowiązek oczyszczania ścieków komunalnych i przemysłowych w celu zapobiegania niekorzystnym dla środowiska naturalnego skutkom odprowadzania niedostatecznie oczyszczonych ścieków. Stosownie do art. 3 ust. 1 tej dyrektywy w przypadku, gdy ustanowienie systemu zbierania ścieków nie jest uzasadnione, jako że nie przyniosłoby korzyści dla środowiska lub powodowałoby nadmierne koszty, należy zastosować pojedyncze systemy lub inne właściwe systemy zapewniające ten sam poziom ochrony środowiska. Wracając do powołanego w skardze przepisu art. 36 ust. 1 Prawa wodnego właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie, przy czym prawo to nie stanowi prawa do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Dodać należy, że stosownie do wykładanego a contrario art. 36 ust. 3 pkt 4 Prawa wodnego w ramach zwykłego korzystania z wód właścicielowi gruntu przysługuje prawo do wprowadzania do wód lub do ziemi oczyszczonych ścieków, jeżeli ich łączna ilość jest większa niż 5 m3 na dobę. W ocenie Sądu podzielić należy zatem pogląd skarżącego, że powołany w decyzjach organów obu instancji przepis aktu prawa miejscowego jest niezgodny z art. 5 ust. 1 pkt. 2 u.u.cz.p.g. oraz art. 36 ust. 3 pkt 4 Prawa wodnego. Podzielić należy także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( j.t. Dz. U. z 2012 r. , poz. 647 z późn. zm.) poprzez zamieszczenie w § 6 ust. 7 pkt 2 planu miejscowego ustaleń niezgodnych ze wskazanymi wyżej przepisami odrębnymi. W przekonaniu składu orzekającego zakwestionowany przez skarżącego przepis prawa gminnego z uwagi na jego niezgodność z przepisami rangi ustawowej narusza w konsekwencji także unormowania zawarte w art. 94 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997r., Nr 178, poz. 438). W związku z powyższym wskazać trzeba na art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym sędziowie w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości są związani tylko Konstytucją oraz ustawami. Z powołanego przepisu wynika, że skład orzekający w konkretnej sprawie miał obowiązek rozważenia czy zastosowany w sprawie przepis aktu prawa miejscowego będącego aktem podustawowym jest zgodny z Konstytucją. W przypadku zaś stwierdzenia przez sąd niezgodności tego przepisu z przepisami rangi ustawowej, czy Konstytucją, co miało miejsce, skład orzekający mógł go pominąć w kontrolowanej sprawie, gdyż w odróżnieniu od orzekających w sprawie organów, nie był związany przepisami podustawowymi i mógł je w razie potrzeby zakwestionować (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 402/05). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym odmowa zastosowania, w konkretnym przypadku, podustawowego przepisu z powodu jego sprzeczności z ustawą i Konstytucją jest w pełni aprobowana. (por. przykładowo wyrok 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.01.2006 r., sygn. I OPS 4/05 oraz powołane w nim postanowienie Trybunału Konstytucyjnego postanowieniu z dnia 13 stycznia 1998 r. U. 2/97 (OTK z 1998 r., nr 1, poz. 4), a także uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 października 2000 r., OPK 13/00, ONSA z 2001 r. z.2, poz. 63; z dnia 15 grudnia 2000 r., OPK 20-22/00 , ONSA z 2001 r. z. 3, poz. 104; z dnia 21 lutego 2000 r., OPS 10/99 - ONSA z 2000 r. z. 3, poz. 90 i z dnia 22 maja 2000r., OPS 3/00 - ONSA z 2000 r. z.4, poz. 136). Uzasadnienie dla prawa badania konstytucyjności aktu podustawowego w procesie kontroli legalności decyzji administracyjnej w konkretnej sprawie wynika nie tylko z art. 178 Konstytucji , ale także z art. 184 Konstytucji , który stanowi, że NSA i sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co obejmuje nie tylko kontrolę stosowania, ale także kontrolę stanowienia prawa, oraz z art. 8, który stanowi, że Konstytucja jest najwyższym prawem i że przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, przy czym adresatem tego ostatniego przepisu są przede wszystkim sądy. Nieuzasadnione były natomiast zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Wojewodę [...]przepisów procedury administracyjnej, a to art. 7 i art. 77 § 2 oraz art. 10 k.p.a. Skarżącemu przyjdzie bowiem wyjaśnić, że organy administracji publicznej są związane przepisami prawa miejscowego, które stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji R.P. stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zgodnie zatem z zasadą legalizmu wskazaną w art. 6 k.p.a. orzekające w sprawie organy obu instancji miały obowiązek zastosować w sprawie zakwestionowany przez Sąd przepis prawa miejscowego, aczkolwiek Wojewoda [...] winien był rozważyć możliwość wniesienia skargi kwestionującej wspomniany przepis gminny w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Odmowa zastosowania w sprawie przepisu aktu prawa miejscowego, ze względu na jego niezgodność z ustawami i Konstytucją, stanowi ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. ( por. pogląd zawarty w wyroku NSA na gruncie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). W związku z tym ocena ta wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania stanowiło przedmiot zaskarżenia. Organ administracji architektoniczno-budowlanej II instancji rozpoznając ponownie sprawę zobowiązany jest zatem w ślad za Sądem przyjąć, że § 6 ust. 7 pkt 2 przedmiotowego planu miejscowego nie obowiązuje. W związku z tym winien on uchylić decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., a wobec upływu 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu umorzyć postępowanie przed organem I instancji. Z przytoczonych powodów Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O niewykonalności tej decyzji orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a. O kosztach postepowania Sad orzekł w oparciu o art. 200, art. 205 § 1 oraz 209 p.p.s.a.