II GSK 2626/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 359/14 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W., 2. zasądza od A. O. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. 430 (czterysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem z 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 359/14 uwzględnił skargę A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego. WSA uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I wyroku), orzekł o kosztach postępowania (pkt II wyroku) oraz orzekł o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do dnia prawomocności wyroku (pkt III). Za podstawę orzeczenia Sąd pierwszej instancji przyjął następujący stan faktyczny i prawny: Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. cofnął A. O. bez odszkodowania koncesję nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" znajdującego się na terenie oznaczonym geodezyjnie, jako działki nr [...], obręb P. i nr [...], obręb U., gmina W. (pkt 1 decyzji); nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 2 decyzji); zobowiązał A. O. do: a) wykonania rekultywacji terenu zgodnie z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych; b) rozliczenia zasobów złoża "[...]" poprzez dostarczenie aktualnego operatu ewidencyjnego i obmiarów złoża; c) wniesienia opłat eksploatacyjnych za okres 2005-2013 wraz z odsetkami, w terminie 14 dni od daty ostateczności decyzji, w tym zaległych opłat eksploatacyjnych na konta Gminy W. i Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (pkt 3 decyzji); postanowił, że cofnięcie koncesji nie zwalnia z obowiązku zapłacenia opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 139 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, w przypadku stwierdzenia na podstawie operatu wymienionego w punkcie 3"b" konieczności jej zapłaty (pkt 4 decyzji). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że stwierdzono liczne uchybienia w zakresie wykonywania przez skarżącego obowiązków wynikających z prawa oraz z postanowień koncesji. A. O. (dalej: skarżący) między innymi: nie potwierdził faktu prowadzenia działalności gospodarczej, nie dostarczył zestawień zmian zasobów złoża za poszczególne lata, nie przedłożył dowodów wnoszenia opłat eksploatacyjnych, nie sporządził obmiarów wyrobiska, nie ustanowił nadzoru uprawnionego kierownika ruchu zakładu górniczego. Powyższa decyzja została w całości zaskarżona przez A. O. Skarżący w odwołaniu wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący podniósł, że wydobycie kruszywa rozpoczął dopiero latem 2013 r. i jest to działalność uboczna, która nie jest prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły, tak więc nie ma charakteru działalności gospodarczej. Oświadczył również, że przedłożył operat ewidencyjny zmian zasobów kruszywa w roku 2013 oraz stosowny formularz Z-2 do Ministerstwa Ochrony Środowiska. Wskazał, że informację o zmianie zasobów złoża składa się corocznie do dnia 15 marca, zaś wymieniony termin nie upłynął przed dniem wydania decyzji cofającej koncesję. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a), uchyliło zaskarżoną decyzję w części obejmującej postanowienia pkt 3 oraz pkt 4 i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że w niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość wystąpiły okoliczności objęte hipotezą art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981, z późn. zm., dalej też: p.g.g.).Wskazano, że organ koncesyjny wydał wobec skarżącego w dniu [...] lipca 2013 r. decyzję (nr [...]) zobowiązującą do usunięcia, w terminie 14 dni od doręczenia decyzji, naruszeń warunków koncesji opisanych w punktach 11, 15, 20, 24, 25 i 28, poprzez dostarczenie szczegółowo wymienionych dokumentów Podniesiono, że skarżący tej decyzji nie wykonał, nie usuwając stwierdzonych uchybień. Według organu odwoławczego, bez znaczenia jest przy tym okoliczność przedłożenia przez skarżącego pojedynczego operatu ewidencyjnego zmian zasobów kruszywa w roku 2013, skoro zakres określonych w powołanej decyzji obowiązków był znacznie szerszy. SKO wskazało, że prawo geologiczne i górnicze operuje własną definicją "przedsiębiorcy" i jest nim każdy, kto posiada koncesję na prowadzenie działalności regulowanej ustawą (art. 6 pkt 9). Według organu odwoławczego, decyzja z art. 37 ust. 2 p.g.g. ma charakter obligatoryjny. Organ koncesyjny "musi" wydać decyzję cofającą koncesję lub ograniczającą jej zakres, w przypadku uporczywego naruszania przez przedsiębiorcę swoich obowiązków. Dalej podniesiono, że zasadne było zastosowanie środka najdalej idącego, tj. cofnięcia koncesji, z uwagi na czasokres, charakter i zakres stwierdzonych uchybień. W tym stanie, zdaniem organu odwoławczego, zasadnym jest rozstrzygniecie decyzję w części dotyczącej cofnięcia koncesji (pkt 1). Uzasadnione było również nadanie w pkt 2 decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Według SKO, brak jest natomiast podstaw prawnych do nakładania na stronę w decyzji, wydawanej na podstawie art. 37 ust. 2 p.g.g., obowiązków związanych z likwidacją zakładu górniczego czy ochroną środowiska (pkt 3 zakwestionowanej decyzji), co nie oznacza, że strona takich obowiązków nie ma. To samo dotyczy potencjalnego obowiązku strony w zakresie opłaty dodatkowej (pkt 4 decyzji). Organ wskazał, że o tym, czy strona będzie zobowiązana ponieść taką opłatę decyduje art. 139 ust. 1 p.g.g., zaś konkretyzacja obowiązku w tym zakresie następuje w formie decyzji wydawanej na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy. Tym samym, zadaniem organu odwoławczego, należało uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej postanowień zamieszczonych w pkt 3 i w pkt 4 oraz umorzyć postępowanie pierwszej instancji w tym właśnie zakresie. W skardze do WSA w W. A. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako naruszającej prawo i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust.2 p.g.g. polegające na cofnięciu bez odszkodowania koncesji z dnia [...] marca 2005 r. - poprzez uznanie, że skarżący rażąco narusza warunki koncesji i nie wykonał decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r., pomimo tego, że skarżącemu przedłużono termin do wykonania decyzji do końca 2013 r., że przedłożył "Operat ewidencyjny zmian kruszywa naturalnego [...]", wykonany przez osoby uprawnione, że przedłożył stosowny formularz Z-2 do Ministerstwa Ochrony Środowiska w W. oraz że dokonał uiszczenia należnych opłat eksploatacyjnych na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska w W. i Urzędu Miasta i Gminy w W. 2. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu oraz dokonaniu przez organ odwoławczy oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - w szczególności przez bezzasadne przyjęcie, że skarżący wydobycie kruszywa prowadził od 2005 r. do czasu cofnięcia koncesji, gdy z jego pisma przedłożonego organowi koncesyjnemu ([...] maja 2012 r.) wynikało, że nie prowadził wydobycia w latach 2005 – 2012, a nie ma innych przeciwnych dowodów ,a nadto niewyjaśnienie, dlaczego organ I instancji dopiero decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentów dotyczących wydobycia kruszywa w latach 2005 do 2012 r. Podniósł także zarzut wadliwego sformułowania decyzji organu drugiej instancji. W odpowiedzi na skargę, SKO potrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi w całości. Odnosząc się do zarzutu wadliwego sformułowania decyzji SKO stwierdziło, że nie jest to zarzut trafny. Wskazało, że treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego wyznaczał w tym przypadku przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., z którego nie wynika, by uchylając decyzję pierwszej instancji w części należało jednocześnie formułować rozstrzygnięcie o "utrzymaniu w mocy decyzji w pozostałej części" W wyniku rozpoznania skargi, WSA w W. uchylił decyzję SKO na podstawie art. 145 § 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz.270, dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji wskazał, że decyzja organu odwoławczego wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż nie zawiera w sentencji - rozstrzygnięcia odnośnie pkt 1 i 2 decyzji organu pierwszej instancji. Sąd stwierdził, że podziela stanowisko przeważającej części przedstawicieli piśmiennictwa oraz judykatury – zaprezentowane m.in. w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., II OSK 2341/11, że prawidłowym działaniem organu odwoławczego w rozpatrywanym przypadku, uwzględniającym nie tylko literalne brzmienie przepisu, ale również cel oraz kontekst systemowy wydawanej decyzji, jest wypowiedzenie się organu, co do całości istoty sprawy, po uchyleniu części decyzji. Według WSA, nie można bowiem zapominać o charakterze postępowania odwoławczego analizowanego przez pryzmat materii, która jest w nim rozstrzygana. Zdaniem Sądu I instancji, odmienne postępowanie organu narusza szereg zasad ogólnych postępowania administracyjnego, m.in. zasadę sprawnego działania, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz praworządności. Ponadto, organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich nie tylko w uzasadnieniu swojej decyzji. Organ wydający zaskarżoną decyzję powinien więc był rozpatrzyć całość odwołania. W innym przypadku decyzję organu odwoławczego należałoby czytać w kontekście decyzji organu pierwszej instancji, po domyśleniu się przez jej adresata intencji organu II instancji odnośnie do utrzymania w mocy pozostałej części decyzji. W ocenie WSA, ponieważ w rozpatrywanym przypadku odwołanie dotyczyło całej decyzji, a więc organ II instancji powinien wydać decyzję zgodną z zakresem odwołania. Wydana w sprawie decyzja organu II instancji byłaby zasadna tylko w tym przypadku, gdyby odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej dotyczyło tylko części decyzji organu I instancji - w zakresie pkt 3 i pkt 4. Wówczas decyzja organu I instancji w części niezaskarżonej (pkt 1 i pkt 2) stałaby się ostateczna. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku SKO w W. zarzuciło naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że orzeczenie wydane przez organ drugiej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. powinno zawierać rozstrzygnięcie, co do części decyzji nie uchylanej przez ten organ, co było bezpośrednią i jedyną podstawą uchylenia decyzji Kolegium, miało więc istotny wpływ na wynik sprawy rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.; ewentualnie 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., a także art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji organu drugiej instancji w związku ze stwierdzeniem naruszenia przepisów postępowania, bez uprzedniego rozważenia i wykazania w uzasadnieniu wyroku wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, co z kolei miało wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to z tego względu, że gdyby Sąd takich rozważań dokonał, to wydany wyrok mógłby być inny w związku z brakiem istotnego wpływu stwierdzonego przez ten Sąd naruszenia na wynik sprawy prowadzonej przez organ drugiej instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów postawionych w jej petitum. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. A. O. nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. została oparta na usprawiedliwionej podstawie, zatem podlega uwzględnieniu. Decyzja zaskarżona do WSA w W. została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Osnowa decyzji, wydana na tej podstawie prawnej, składa się więc z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i określa zakres tego uchylenia - tj. w całości lub w części, zaś w drugiej - organ odwoławczy w tym samym zakresie rozstrzyga sprawę, co do istoty albo umarza postępowanie pierwszej instancji. W przypadku, gdy organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części może orzec, co do istoty sprawy tylko w tej części albo tylko w tej części umorzyć postępowanie. Organ odwoławczy nie jest natomiast obowiązany, a jedynie uprawniony, do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej (nieuchylonej) części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa wykładnia nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 1741/11; z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 399/13, z dnia 7 lutego 2012 r. II GSK 1531/10 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, tj. SKO w W. w sposób niebudzący wątpliwości oznaczył, w jakim zakresie uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu [...], a mianowicie w zakresie punktu 3 oraz punktu 4 i w tym tylko zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji. Nie ulega więc wątpliwości, że w pozostałej, nieuchylonej części decyzja organu pierwszej instancji (punkt 1 i 2) byłaby wiążąca i wywoływała skutki prawne. Wypada przy tym zauważyć, na co powołuje się Sąd I instancji, że na tle art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. był wyrażany pogląd, iż przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie mogą być interpretowane, jako odrębne normy prawne i nie można przyjąć domniemania utrzymania w mocy w pozostałej części zaskarżonej decyzji. Jednakże – co trzeba podkreślić – pogląd taki zasadniczo był formułowany w innym stanie prawnym, a mianowicie w sytuacji obowiązywania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w następującym brzmieniu: organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, tj. w stanie prawnym obowiązującym do nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18, zmieniającej k.p.a. z dniem 11 kwietnia 2011 r.). Przykładowo w wyroku z dnia 27 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1371/05 (LEX nr 209489) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: Za dopuszczalne należy uznać uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w której jest ona bezprzedmiotowa i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego tylko w tej części. Jednakże wobec tego, iż umorzeniu nie ulega całe postępowanie, organ odwoławczy w osnowie decyzji ostatecznej winien wypowiedzieć się, co do pozostałej części rozstrzygnięcia, a w szczególności, w jakim zakresie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał je w mocy. Jednakże, co należy zaakcentować, na gruncie rozpatrywanej sprawy przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine nie wymagał dodatkowych zabiegów interpretacyjnych. Podsumowując, w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (24 marca 2014 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - działając, jako organ odwoławczy - mogło uchylić zaskarżoną decyzję w części i w tej tylko części umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie był natomiast obowiązany, a jedynie uprawniony, do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej (nieuchylonej) części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Ponieważ organ odwoławczy nie skorzystał z wymienionego uprawnienia, to sytuacja prawna strony jest określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł o umorzeniu postępowania pierwszoinstancyjnego oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, z jakich powodów uznał za konieczne wydanie rozstrzygnięcia na podstawie omawianego przepisu. W świetle powyższego, za uzasadniony należy uznać zarzut autora skargi kasacyjnej naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. sformułowany w punkcie 1 petitum niniejszej skargi. Przy czym należy wskazać, że artykuł 138 § 1 pkt 2 k.p.a., mimo że został zamieszczony w ustawie procesowej, jest przepisem prawa materialnego, albowiem stanowi podstawę prawną decyzji organu odwoławczego. Tak więc ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia tego przepisu powinno nastąpić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a nie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jak uczynił to Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę WSA oceni legalność zaskarżonej decyzji. Wyrazi zatem stanowisko, czy na gruncie rozpatrywanej sprawy zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Innymi słowy, czy były podstawy do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia. Powinien przy tym uwzględnić, że uchylenie zaskarżonej decyzji w części jest dopuszczalne jedynie w stosunku do decyzji obejmujących swym zakresem tzw. sprawy podzielne. (por. stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1544/11). Przy dokonywaniu przedmiotowej oceny WSA będzie miał także na uwadze, że uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i decyzję należy odczytywać tak jak wynika z jej sentencji oraz uzasadnienia łącznie. W tej natomiast sprawie organ odwoławczy w sposób niebudzący wątpliwości oznaczył, w jakim zakresie uchylił zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł o umorzeniu postępowania pierwszej instancji (podając przyczyny umorzenia) oraz uznał, że w pozostałym zakresie decyzja organu pierwszej instancji została uznana za prawidłową (zgodną z prawem). Wypowiedź SKO w powyższym zakresie będzie więc podlegać ocenie Sądu I instancji rozpoznającego skargę strony na tę decyzję. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 490) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).