II OSK 3228/14

Dnia 29 września 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1150/14 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przekazania odpadu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1150/14 oddalił skargę P. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przekazania odpadu. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 13 czerwca 2008 r. P. S., złożył w Wydziale Ewidencji Pojazdów i Kierowców - Referat Postępowań Administracyjnych Urzędu Miasta K. wniosek o rejestrację motocykla marki Suzuki. Z uwagi na fakt, iż w złożonym przez skarżącego raporcie o stanie pojazdu Vehicle Information Report nr [...], w rubryce stan pojazdu (zgodnie z tłumaczeniem przysięgłym) widnieje adnotacja: "pojazd jest nienaprawialny" Urząd zwrócił się do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) z pytaniem czy przedmiotowy pojazd należy traktować jako odpad i czy powinien on podlegać rejestracji na terytorium Polski. W odpowiedzi GIOŚ w piśmie z dnia 10 października 2008 r. wskazał, iż zgodnie z art. 79 ust 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) pojazd, który za granicą został przekazany do kasacji lub przeznaczony został na złom nie podlega powtórnej rejestracji. Wobec powyższego Prezydent Miasta K. przekazał dokumentację w tej sprawie do GIOŚ jako organu właściwego do spraw związanych z nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniem odpadów. Po dokonaniu analizy przekazanego materiału dowodowego, GIOŚ w dniu 11 grudnia 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie dokonania nielegalnego wwozu przez skarżącego do Polski odpadu w postaci przedmiotowego motocykla, o czym poinformowano skarżącego w dniu 24 grudnia 2008 r. Pismem z dnia 5 stycznia 2009 r. strona wyjaśniła, iż przedmiotowy pojazd uzyskał pozytywny wynik badania technicznego na terenie Unii Europejskiej, który dopuszcza go do ruchu. Strona zaznaczyła również, iż motocykl został uznany za odpad w Kanadzie, gdzie obowiązują bardziej restrykcyjne przepisy, jednak po wykonanej przez stronę naprawie, polegającej na wymianie zawieszenia i naprawie koła, pojazd został dopuszczony do ruchu przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów w K.. Wobec powyższego nie można kwalifikować przedmiotowego pojazdu jako odpad. GIOŚ uznając motocykl za odpad, postanowieniem z dnia 18 marca 2009 r., na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 - dalej zwana "u.m.p.o.") w związku z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1), wezwał stronę do oddania pojazdu do stacji demontażu pojazdów lub punktu zbierania pojazdów we wskazanym terminie. Postanowienie zostało doręczone stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 27 marca 2009 r. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. GIOŚ nałożył na stronę obowiązek przekazania przedmiotowego odpadu do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. W uzasadnieniu ww. decyzji organ podtrzymał swoje stanowisko w kwestii uznania przedmiotowego motocykla za odpad. Decyzja ta została zwrócona do organu w dniu [...] października 2009 r. z adnotacją o powtórnym awizowaniu, a jako przyczynę zwrotu wskazano nie podjęcie przesyłki w terminie. W piśmie z dnia 5 grudnia 2010 r. skarżący wniósł za pośrednictwem GIOŚ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia wraz ze skargą na decyzję GIOŚ z dnia [...] września 2009 r. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 156/11 Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. W dniu 1 marca 2011 r. strona złożyła do GIOŚ wniosek o doręczenie decyzji z dnia [...] września 2009 r., co nastąpiło w dniu [...] czerwca 2012 r. Rozpoznając wniosek P. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją, GIOŚ decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie P. S. wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że po odmowie rejestracji pojazdu przez Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2009 r. zbył pojazd na rzecz O. I., czego dowodem miała być umowa załączona do skargi. Ponadto skarżący stwierdził, że nie został poinformowany żadnym pismem o konieczności poddania pojazdu złomowaniu. Powyższe powody zadecydowały o tym, że nie może wywiązać się z obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją. W odpowiedzi na skargę GIOŚ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed Sądem w dniu 9 września 2014 r. strona złożyła załącznik do protokołu rozprawy stanowiący uzupełnienie skargi. Podniesiono dodatkowo zarzuty naruszenia: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie tj. umowy sprzedaży z 1 lutego 2008 r. zawartej pomiędzy skarżącym a L. L., dowodu odprawy celnej z dnia 29 kwietnia 2008 r.; zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 13 czerwca 2008 r., wskutek braku jego wszechstronnego rozważenia, a także bez uwzględnienia zasad logiki i doświadczenia życiowego, co doprowadziło organ do błędnego wniosku, że w dniu przekroczenia motocykla Suzuki granicy Polski posiadaczem pojazdu był L. L., a sam motocykl zakupiony przez skarżącego w Kanadzie stanowił odpad; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i: - pominięcie przy dokonywaniu ustaleń stanu faktycznego wniosku o rejestrację motocykla Suzuki, pomimo że jego treść ma kluczowe znaczenie dla sprawy; uznanie, że dokument Vehicle Information Report ma znaczenie dla dokonywania ustaleń stanu faktycznego sprawy, mimo że nie zostało wyjaśnione jego znaczenie prawne w procesie sprzedaży, rejestracji i uznawania za odpad pojazdów w prowincji [...] w Kanadzie; - uznanie, że z dokumentu Vehicle Information Report wynika, że motocykl Suzuki nie ma dowodu rejestracyjnego, choć ten dokument stanowi jedynie o statusie pojazdu w prowincji [...] w Kanadzie, a nie przesądza czy dany pojazd jest odpadem w rozumieniu przepisów prawa prowincji [...] w Kanadzie, a jego posiadacz jest obowiązany do usunięcia lub wyrejestrowania pojazdu; co doprowadziło organ do błędnego wniosku, że wolą stron umowy z dnia [...] lutego 2008 r. była sprzedaż motocykla Suzuki zakupionego przez skarżącego w Kanadzie jako odpadu. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. W motywach wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji wskazując na treść art. 2 ust. 1 pkt 4 u.m.p.o. uznał, że GIOŚ w przedmiotowej sprawie był uprawniony do stwierdzenia, że przedmiot postępowania jest odpadem sprowadzonym do Polski nielegalnie, a za jego sprowadzenie odpowiedzialność ponosi skarżący. Zasadnie również przyjęto, że odpad znajduje się w dyspozycji skarżącego. Jak wynika bowiem z uwierzytelnionego tłumaczenia dokumentu Vehicle Information Report, wydanego przez Urząd Rejestracji Pojazdów w Prowincji [...] w Kanadzie, motocykl objęty przedmiotowym postępowaniem został uznany za nienaprawialny i nie mógł być zarejestrowany w ww. Prowincji. Uwierzytelnione tłumaczenie dokumentu "Bill of Sale" (rachunku sprzedaży) również zawiera informacje, iż pojazd został sprzedany w stanie "tak jak jest" i "pojazd nie może być zarejestrowany w [...]". Z dokumentu SAD wynika, iż 29 kwietnia 2008 r. przedmiotowy motocykl został zgłoszony do procedury celnej w Urzędzie Celnym w K.. Według ww. zgłoszenia skarżący, jest odbiorcą przedmiotowego motocykla, a zgodnie z ww. dokumentem "Bill of Sale", jest również jego nabywcą. Adnotacja o nienaprawialności motocykla, zamieszczona w ww. dokumencie Vehicle Information Report, wskazuje zatem bezsprzecznie, iż przedmiotowy motocykl znajdował się w stanie uszkodzonym i nie nadawał się do naprawy na terenie Kanady. Ponadto informacja o braku możliwości zarejestrowania przedmiotowego motocykla w Prowincji [...] dowodzi, w ocenie Sądu, iż pojazd ten nie mógł być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem już na terytorium Kanady. Wobec zaś adnotacji o braku możliwości jego rejestracji na terytorium Kanady, dla przedmiotowego pojazdu nie wydano dowodu rejestracyjnego. Z tych powodów motocykl nie podlega rejestracji także na terytorium Polski i nie może być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Wobec powyższych okoliczności organ I instancji prawidłowo stwierdził, że poprzedni właściciel pojazdu, nie widząc dla przedmiotowego pojazdu dalszego zastosowania pozbył się ww. pojazdu na rzecz skarżącego, co stanowiło przesłankę pozbycia się w rozumieniu definicji pojęcia "odpady". Za niezasadny uznał zarzut, iż skarżący nie został poinformowany o konieczności oddania przedmiotowego pojazdu do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Skarżący został wezwany do przekazania pojazdu do stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów w postanowieniu z dnia 18 marca 2009 r. Ww. postanowienie zostało doręczone skarżącemu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru 27 marca 2009 r., które to postanowienie skarżący odebrał osobiście. Ponadto z załączonej do skargi umowy sprzedaży przedmiotowego pojazdu wynika, że została ona zawarta w dniu 15 lipca 2009 r. tzn. po dacie doręczenia skarżącemu ww. postanowienia. Oznacza to, że skarżący znał treść postanowienia z dnia 18 marca 2009 r., sprzedając przedmiotowy motocykl. Ponadto składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący miał możliwość dołączenia do akt sprawy dowodu w postaci umowy sprzedaży przedmiotowego motocykla, jednak nie uczynił tego, pomimo że w dacie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wiedział o tej umowie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. S., zaskarżając go w całości. Skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 3 ust. 1 pkt. 6 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przedmiot staje się odpadem w chwili "pozbycia" się go przez dotychczasowego posiadacza podczas gdy z prawidłowej wykładni ww. pojęcia odpad wynika, że przedmiot jest odpadem, jeżeli należy on do kategorii przedmiotów określonych przez przepisy prawa jako odpad, co znajduje potwierdzenie w decyzji wydanej przez właściwy organ, a jeżeli takiej decyzji nie ma, to jest odpadem co najwyżej od chwili powzięcia przez jego posiadacza zamiaru "pozbycia" się przedmiotu jako odpadu; 2) naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi, pomimo że organ administracji w zaskarżonych decyzjach: - dokonał błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie tj. umowy sprzedaży z dnia 1 lutego 2008 r. zawartej pomiędzy P. S. a L. L., dowodu odprawy celnej z dnia 29 kwietnia 2008 r.; zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 13 czerwca 2008 r. wniosku Skarżącego o rejestrację motocykla Suzuki w Polsce przyjmując, że wynika z nich, że L. L. w chwili przewozu motocykla Suzuki na teren Polski był jego posiadaczem, a zawierając umowę sprzedaży ze skarżącym pozbył się motocykla Suzuki, co oznacza, że ten pojazd jest odpadem, - nie wyjaśnił znaczenia dokumentu Vehicle Information Report wydawanego w prowincji [...] w Kanadzie dla dokonywania ustaleń stanu faktycznego sprawy, gdyż nie wyjaśnił jego znaczenia prawnego przy sprzedaży, rejestracji i uznawania za odpad pojazdów w prowincji [...] w Kanadzie, a przyjął za to arbitralnie, że z tego dokumentu wynika, iż motocykl Suzuki jest odpadem; - uznał, że z Vehicle Information Report przesądza, że motocykl Suzuki jest odpadem w prowincji [...] Kanadzie, choć ten dokument stanowi jedynie o statusie pojazdu (nienaprawialny), a nie wynika z niego, że posiadacz pojazdu z adnotacją nienaprawialny jest obowiązany do jego usunięcia jako odpadu w prowincji [...] w Kanadzie; 3) naruszenie przepisu postępowania, a to przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: - brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, który przepis definiujący pojęcie odpadów stanowił podstawę orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: czy był to przepis ustawy obowiązującej w dacie przewozu motocykla na teren RP czy też ustawy obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji wydanej wskutek wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, - brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego motocykl Suzuki nie nadawał się do naprawy na terytorium Kanady I do użytkowania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem na terytorium Kanady, skoro Vehicle Information Report dotyczył statusu pojazdu tylko w prowincji [...] w Kanadzie, a Kanada jest państwem federacyjnym, w którym obowiązują przepisy stanowe. W oparciu o powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Autor skargi formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek ich argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół postanowień art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm. – dalej "ustawa o odpadach"), których błędna wykładnia, doprowadziła do nieprawidłowej oceny przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze zarzuty poddane zostaną kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała ocena czy Sąd Wojewódzki zasadnie uznał zakwalifikowanie przez organy administracji motocykla marki Suzuki jako odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że w celu ustalenia czy motocykl marki Suzuki jest odpadem należy zastosować definicję legalną pojęcia odpady zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Stanowi ona, że przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub, do których pozbycia się jest obowiązany. Treść tej regulacji wskazuje, że relewantną cechą pojęcia "odpadu" jest "pozbycie się" go. Dla oceny, czy doszło do "pozbycia się" danego przedmiotu, istotna jest ocena przyczyn zastosowania tej czynności i intencji, które skłoniły posiadacza do tej zmiany. O kwalifikacji danego przedmiotu jako odpadu rozstrzyga przesłanka pozbycia się, stanowiąca działanie faktyczne, zamierzone lub nakazane (animus). Przesłankę tę można, więc ocenić wyłącznie na podstawie zachowania posiadacza przedmiotu, z uwzględnieniem okoliczności obiektywnych umożliwiających odtworzenie zamiaru, jaki mu przyświecał w stosunku do tego przedmiotu. Chodzi tu o zasadniczą zmianę jego wykorzystania, odmienną od głównego przeznaczenia, do którego przestał on się nadawać, zwłaszcza gdy zmiana ta może spowodować negatywne następstwa dla człowieka lub środowiska (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2015 r., sygn. II OSK 2920/13, LEX nr 1987184). W świetle definicji odpadu odpadem jest pojazd, którego posiadacz pozbył się, i który nie może już być użytkowany w dotychczasowy sposób, czyli jest niezdatny do dalszego poruszania się po drogach ze względu na stopień zużycia oraz zakres i charakter uszkodzeń, a także niemożność przywrócenia jego stanu technicznego do stanu umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. Odpad może zatem stanowić pojazd niekompletny, czy uszkodzony (wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 157/11, LEX nr 1251830). Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjąć należy, że o statusie pojazdu jako odpadu, prócz woli posiadacza pozbycia się go, będzie też decydować jego stan techniczny, tj. możliwość sprawnego poruszania się po drogach. Nie można podzielić zarzutu kasacji naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Wbrew zawartym w skardze twierdzeniom organy administracji w sposób prawidłowy, w zakresie niezbędnym do wydania decyzji, obiektywnie ustaliły stan faktyczny sprawy. Sąd Wojewódzki trafnie ocenił, że organy orzekające w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, stanowiący podstawę wydania ostatecznej decyzji, jak również dokonały swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Przede wszystkim zasadnie przydały istotny walor dowodowy dokumentowi Vehicle Information Report wydanego przez Urząd Rejestracji Pojazdów w Prowincji [...] w Kanadzie. Z uwierzytelnionego tłumaczenia tego dokumentu, wynika bowiem, że motocykl marki Suzuki został uznany za nienaprawialny i nie mógł być zarejestrowany w Prowincji [...]. Również z uwierzytelnionego tłumaczenia dokumentu Bill of Sale wynika, że pojazd został sprzedany w stanie "tak jak jest" i "pojazd nie może być zarejestrowany w [...]". Adnotacja o nienaprawialności motocykla, wskazuje, że znajdował się on w stanie uszkodzonym i nie nadawał się do naprawy na terenie Kanady. Ponadto informacja o braku możliwości zarejestrowania motocykla w Prowincji [...] dowodzi, że pojazd ten nie mógł być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem już na terytorium Kanady. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012, poz. 1137 z późn. zm.), rejestracji pojazdu na terytorium Polski dokonuje się na podstawie, między innymi, dowodu rejestracyjnego, jeśli pojazd był zarejestrowany. Zgodnie z art. 72 ust. 2a ustawy w przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej, zamiast dowodu rejestracyjnego dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie. Jak wynika z treści dokumentu Vehicle Information Report pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany w Systemie Pojazdów Mechanicznych Prowincji [...] w dniu 18 lipca 2007 r. Nie ulega wątpliwości, że motocykl w państwie wywozu podlegał obowiązkowi rejestracji, zatem jednym z dokumentów wymaganych do rejestracji przedmiotowego pojazdu w Polsce jest dowód rejestracyjny tego pojazdu wydany przez organ właściwy do jego rejestracji na terytorium prowincji [...] w Kanadzie. Jednakże wobec adnotacji o braku możliwości jego rejestracji na terytorium Kanady, dla przedmiotowego pojazdu nie wydano dowodu rejestracyjnego. Z tych powodów przedmiotowy motocykl nie podlega rejestracji także na terytorium Polski i nie może być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. W tym miejscu trzeba odnieść się do zarzutu skargi braku wyjaśnienia, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego motocykl Suzuki nie nadawał się do naprawy na terytorium Kanady i do użytkowania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem na terytorium Kanady, skoro Vehicle Information Report dotyczył statusu pojazdu tylko w prowincji [...] w Kanadzie, a Kanada jest państwem federacyjnym, w którym obowiązują przepisy stanowe. W istocie Kanada jest państwem związkowym. Konstytucja Kanady (Akt Konstytucyjny z 1867 r. i z 1982 r.) w art. 91-93 dokonuje podziału kompetencji prawodawczych pomiędzy federację a prowincje. W przepisie art. 92 Konstytucji Kanady wyodrębniono kategorie spraw należących wyłącznie do legislatur prowincji. Dla oceny powyższego należy wziąć pod uwagę, że podstawą prawną zaskarżonego do Sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcia był także przepis art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859), który stanowi, że odpowiedzialność wymieniona w tym przepisie wiąże się ze stwierdzeniem nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów. Ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów określa postępowanie i organy właściwe do wykonania zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1). Rozporządzenie, jako podmiot, z którego przemieszczanie odpadu rozpoczęło się lub ma się rozpocząć, wskazuje państwo jako podmiot prawa międzynarodowego i to niezależnie od jego konstytucyjnego ustroju terytorialnego (art. 2 pkt 22 rozporządzenia). Zatem na gruncie tych regulacji i zgromadzonej dokumentacji, prawidłowo organy i Sąd Wojewódzki przyjęły, że motocykl nie nadawał się do naprawy, jak również do użytkowania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, na terytorium państwa Kanada. Stąd zasadnie uznały, że dokonano nielegalnego wwozu z Kanady do Polski odpadu w postaci motocykla marki Suzuki. Ponadto należy zwrócić uwagę, że w sekcji 2 dokumentu "Bill of Sale" wskazano, że transakcja miała miejsce: w mieście Edmonton, prowincji [...], kraju Kanada. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji wyjaśnił przyczyny, dla których uznał, że poprzedni właściciel pojazdu pozbył się go. Trafnie stwierdził, że poprzedni właściciel miał świadomość, że pojazd nie może być ponownie zarejestrowany, a tym samym, że nie będzie mógł go używać w sposób zgodny z przeznaczeniem, dlatego pozbył się go na rzecz skarżącego. Pozbycie się przedmiotowego motocykla było związane z okolicznością jego nienaprawialności. W przedmiotowej sprawie pozbycie się pojazdu oznacza zmianę sposobu dotychczasowo użytkowania przedmiotu, czyli użytkowanie go w sposób inny niż nakazuje to jego pierwotne przeznaczenie, przy czym nowy sposób użytkowania mógłby niekorzystnie oddziaływać na środowisko (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2009 r., sygn. IV SA/Wa 982/09). Takiemu poglądowi nie można odmówić racjonalności. Skoro bowiem motocykl przeznaczony był przez właściwe władze do utylizacji to nie mógł być wykorzystywany do poruszania się po drogach publicznych niezależnie od jego rzeczywistego stanu technicznego. Dlatego nie ma w sprawie znaczenia fakt, że z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 13 czerwca 2008 r., wynika jego dobry stan techniczny. Pozbawiony jest doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Normę art. 141 § 4 P.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd Wojewódzki, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Fakt, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano wprost, który przepis definiujący pojęcie odpadów stanowił podstawę orzekania, bądź niewyjaśniono dlaczego motocykl Suzuki nie nadawał się do naprawy na całym terytorium Kanady, stanowiłoby istotne naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Błędnej oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku. W związku z powyższym, przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska Sądu Wojewódzkiego co do wykładni prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę tę oddalił.