III SA/Łd 693/14

Dnia 19 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2014 roku sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne oddala skargę +Sygn. akt III SA/Łd 693/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 267) – dalej : K.p.a.; art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 600) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...], znak: [...]wydaną w przedmiocie skierowana W. M. na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu z powodu wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 7 marca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wystąpił do Starosty [...]o skierowanie W. M. na badania psychologiczne z zakresu psychologii transportu z uwagi na uzyskanie przez ww. kierowcę 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 24 stycznia 2012 r. do 31 października 2012 r. Decyzją z dnia [...] Starosta [...]skierował W. M. na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu. W odwołaniu od powyższej decyzji W. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez pominięcie faktu, iż skarżący w dniu 10 listopada 2012 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.); - naruszenie prawa materialnego, tj § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2002 r. Nr 236 poz. 1998 ze zm.) poprzez jego zastosowanie, w sytuacji kiedy przepis ten został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uzasadniając zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy pełnomocnik skarżącego wskazał, że 6 punktów karnych przyznanych stronie za zdarzenie z dnia 23 października 2012 r. zostało naliczone dopiero po wyroku Sądu Rejonowego w Ł. VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w P. z dnia [...] października 2013 r. Natomiast przed wydaniem powyższego wyroku skarżący odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co skutkowało zmniejszeniem uzyskanych przez niego do tego czasu punktów o 6. Powyższe w ocenie pełnomocnika świadczy jednoznacznie, że przypisanie punktów na podstawie orzeczenia sądu nastąpiło już po zmniejszeniu liczby punktów otrzymanych przez skarżącego. Tym samym nie ma możliwości poddania kierowcy procedurze weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami. Przechodząc do uzasadnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego pełnomocnik skarżącego wskazał, że powołany przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten zezwala jedynie na określenie w rozporządzeniu wykonawczym liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia. Nie zezwala natomiast na określanie okoliczności, w jakich odbycie tego szkolenia nie może skutkować zmniejszenie liczby uzyskanych punktów. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powołując przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami organ odwoławczy wskazał, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Kolegium podniosło, że z akt niniejszej sprawy wynika bezspornie, iż w okresie od 24 stycznia 2012 r. do 31 października 2012 r. skarżący wielokrotnie naruszał przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, za co otrzymał łącznie 26 punktów. Tym samym zasadnym było skierowanie strony na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami na badania psychologiczne. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że powołane przez pełnomocnika skarżącego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2002 r. utraciło moc z dniem 8 czerwca 2012 r. Zostało ono uchylone rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 488). Teść powołanego przez stronę przepisu § 8 ust. 6 pozostała bez zmian. W ocenie Kolegium regulacja zawarta w § 8 ust. 6 (zarówno w trakcie obowiązywania rozporządzenia z 2002 r., jak i obecnie) w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych i nie została wydana z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Zmniejszenie liczby punktów w trybie szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. Na trafność powyższego stwierdzenia wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, iż ustawodawca udzielając upoważnienie w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym zawarł wyraźne wskazania treściowe wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na uwadze dyscyplinowanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu stanowi taki środek dyscyplinujący. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wpisu ostatecznego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (§ 4 ust. 2). Z powyższego wynika, zdaniem organu, że decydujące znaczenie w przypadku naliczenia punktów ma moment dokonania naruszenia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, a nie data, w której orzeczenie sądu stwierdzające winę kierowcy stało się prawomocne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik W. M. ponowił zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez nieuwzględnienie faktu odbycia przez skarżącego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zarzucił nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 488) poprzez jego zastosowanie, w sytuacji kiedy przepis ten został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wystąpił także z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniesioną skargę pełnomocnik skarżącego powielił argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]wydana w przedmiocie skierowania W. M. na badanie psychologiczne z zakresu psychologii transportu. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej wskazał przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. W myśl powołanego przepisu starosta wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W tym miejscu wskazać należy, iż z dniem 19 stycznia 2013 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30 poz. 151 ze zm.). Jednakże z mocy art. 136 ust. 1 powołanej ustawy w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 stycznia 2016 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Zatem podstawą do skierowania skarżącego na badania psychologiczne winien być art. 124 ust.1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2005r., nr 108, poz. 908 ze zm.) zgodnie z którym badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany w drodze decyzji przez organ jeżeli przekroczył liczbę punktów 24 otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 niniejszej ustawy. W ocenie Sądu z uwagi na fakt, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym jak i ustawy o kierujących pojazdami, w odniesieniu do osób dopuszczających się przekroczenia limitu punktów karnych w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego – zawierają takie same regulacje jeśli chodzi o procedurę i konsekwencje prawne przekroczenia limitu 24 punktów, przywołanie przez organy niewłaściwej podstawy prawnej nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do skierowania skarżącego na badania psychologiczne w formie decyzji administracyjnej w oparciu o podstawę prawną wynikająca z obowiązujących przepisów prawa, tyle że wadliwie przywołaną przez organy. W niniejszej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że W. M. w okresie od 24 stycznia 2012 r. do 31 października 2012 r. wielokrotnie naruszał przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, za co otrzymał łącznie 26 punktów (wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 7 marca 2014 r. – k. 1 akt administracyjnych). Kwestionując powyższe ustalenia pełnomocnik skarżącego zarzucił pominięcie przez organy okoliczności odbycia przez jego mocodawcę w dniu 10 listopada 2012 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, skutkującego obniżeniem łącznej sumy przypisanych skarżącemu punktów o 6. Wskazał ponadto, iż przypisanie skarżącemu 6 punktów za zdarzenie z dnia 23 października 2012 r. nastąpiło dopiero po wydaniu w dniu [...] października 2013 r. wyroku przez Sąd Rejonowy w Ł. VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w P., a więc po dacie odbycia przez niego szkolenia. Zarzucił również zastosowanie przepisów wykonawczych, które wydane zostały z przekroczeniem ustawowego upoważnienia. Powyższe zarzuty w ocenie Sądu uznać należało za niezasadne. W myśl art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Brzmienie przywołanego powyżej przepisu wskazuje na kategoryczny obowiązek skierowania przez organ właściwy (czyli po wejściu w życie 19 stycznia 2013 roku ustawy o kierujących pojazdami - starostę) kierowcy na badanie psychologiczne, w przypadku stwierdzenia, że na skutek dokonanych naruszeń przepisów ruchu drogowego, suma przypisanych za te naruszenia punktów karnych w prowadzonej przez Policję ewidencji przekroczyła 24. Obowiązek ten nie może zostać w żaden sposób uchylony poprzez późniejsze zachowanie kierowcy, a w szczególności poprzez przystąpienie do szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym i dokonaną w tym trybie redukcję punktów, co znajduje potwierdzenie w przepisach wykonawczych do ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 powołanej ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, które weszło w życie w dniu 9 czerwca 2012 r. (dalej: "rozporządzenie z 2012 r."). Uchyliło ono poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (dalej: "rozporządzenie z 2002 r."). W § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. prawodawca stwierdził, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Analogicznie brzmiał § 8 ust. 6 poprzednio obowiązującego rozporządzenia z 2002 r. Zatem zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas, gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24. W przypadku przekroczenia tej liczby kierowca jest bowiem poddawany obowiązkowemu sprawdzeniu kwalifikacji, skierowaniu na badania psychologiczne i innym konsekwencjom wynikającymi z przepisów. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano, w okresie od 24 stycznia 2012 r. do dnia 31 października 2012 r. przypisano skarżącemu łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W tej sytuacji organy obu instancji słusznie przyjęły, że skarżący przekroczył dopuszczalny limit punktów (24) i tym samym musiał zostać poddany obowiązkowi badań psychologicznych. Jednocześnie organy te działając zgodnie z prawem wykluczyły możliwość odjęcia punktów z uwagi na odbyte w dniu 10 listopada 2012 r. szkolenie, gdyż w chwili jego rozpoczęcia skarżący miał przekroczone 24 punkty, tak więc nie mógł skorzystać z dobrodziejstwa art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na wynik rozstrzygnięcia nie wpływa również fakt, iż 6 punktów przypisanych skarżącemu za zdarzenie z dnia 23 października 2012 r. uzyskało charakter ostateczny wskutek wydana w dniu w dniu [...] października 2013 r. wyroku przez Sąd Rejonowy w Ł. VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w P. Jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przepis z § 4 ust. 1 rozporządzenia z 2012 r. stanowi, iż wpisu ostatecznego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (§ 4 ust. 2). Z powyższego wynika, że decydujące znaczenie w przypadku naliczenia punktów mam moment dokonania naruszenia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, a nie data, w której orzeczenie sądu stwierdzające winę kierowcy stało się prawomocne. Podkreślić w tym miejscu należy, że dla oceny, czy punkty karne naliczone w rocznym okresie podlegają sumowaniu, decydująca jest tylko i wyłącznie data popełnienia wykroczenia drogowego. Zgodnie bowiem z art. 130 ust. 2 ustawy Prawo ruchu drogowym, warunkiem usunięcia z ewidencji punktów jest upływ 1 roku od dnia naruszenia przepisów ruchu drogowego, gdy kierowca nie popełni w tym okresie kolejnego naruszenia tych przepisów, a nie fakt wydania w tym okresie prawomocnego rozstrzygnięcia związanego z naruszeniem prawa. Powołany przepis art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi bowiem w odpowiednim fragmencie: "chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń (...)", a nie że został za te naruszenia w tym okresie prawomocnie ukarany. Wobec tego uznać należy, że ostateczny wpis o nałożeniu punktów w ewidencji może być dokonany po upływie 1 roku od pierwszego naruszenia prawa. W nawiązaniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego podkreślenia wymaga, że na tle przepisów art. 130 ust. 4 u.p.r.d. oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. zapadały orzeczenia sądów administracyjnych, które dokonywały różnej ich interpretacji. W niektórych wyrokach wskazywano na możliwość przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy, a nawet na niezgodność § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. z ustawą. Stwierdzano, że § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 u.p.r.d. Powołany przepis ustawy zezwala bowiem jedynie na określenie w rozporządzeniu wykonawczym liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, a nie określania okoliczności, w jakich odbycie takiego szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów. (por. wyrok WSA w Gliwicach z 14 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 26/12, publ. na stronie: nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela powyższego stanowiska. Podkreślić należy, że zarówno rozporządzenie z 2002 r. (jak też z 2012 r.) wydane zostało w celu dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca zawarł zatem wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia. W ocenie Sądu kwestionowany przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego. Ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Pierwszy cel osiągany jest poprzez samo nałożenie obowiązku poddania kierowcy wielokrotnie naruszającego przepisy ruchu drogowego określonym procedurom weryfikacyjnym (tak w zakresie praktycznych umiejętności prowadzenia pojazdów, jak też posiadanych ku temu predyspozycji psychologicznych), drugi natomiast poprzez eliminację z grona uprawnionych do kierowania pojazdami tych kierowców, którzy przeszli ww. procedury weryfikacyjne ze skutkiem negatywnym. Regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy więc realizacji celu unormowań ustawowych. Właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, że kwestionowany w skardze przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia nie tylko więc odpowiada unormowaniom zawartym w art. 124 ust.1 pkt 2 lit. b, art. 130 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4. Sąd zwraca uwagę, że stanowisko, iż regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r., jak i w § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. w pełni służyła realizacji celu unormowań ustawowych i nie została wydana z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, przeważa w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 października 2011 r., II SA/Ke 561/11, LEX nr 966380; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2011 r., III SA/Łd 175/11, LEX nr 1101829; wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r., I OSK 723/10, LEX nr 990279; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., I OSK 275/10, LEX nr 745196; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 lutego 2010 r., II SA/Ol 1083/09, LEX nr 634640). Należy zatem przyjąć, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. Reasumując, w ocenie Sądu organy stosując § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. nie naruszyły przepisów Konstytucji RP i zakresu delegacji wynikającej z ustawy – Prawo o ruchu drogowym, bowiem rozporządzenie prawidłowo wykonując delegację ustawową w zgodzie z regulacjami ustawowymi wyłączyło możliwość zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec kierowcy, który przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń na łączną sumę punktów przekraczających 24. Organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, z którego wynika bezspornie, że skarżący w okresie od 24 stycznia 2012 r. do 31 października 2012 r. wielokrotnie naruszał przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, za co otrzymał łącznie 26 punktów. Powyższe ustalenia nakładały na Starostę[...] obowiązek wydania decyzji o skierowaniu strony na badania psychologiczne. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skład orzekający w niniejszej sprawie zauważa, iż zgodnie z treścią art. 7 p.p.s.a, sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Natomiast w myśl art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie mając na uwadze datę wpływu skargi do sądu (13 sierpnia 2014 r.), jak i datę wyznaczonego terminu rozprawy (19 września 2014 r.), sąd, kierując się wyrażoną w art. 7 p.p.s.a zasadą szybkości postępowania, odstąpił od rozpoznania wniosku skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. k.ż.