II FSK 325/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Cezary Koziński, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "K." sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 243/14 w sprawie ze skargi "K." sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 10 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 243/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 10 grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. W wyroku tym Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan sprawy: Decyzją z dnia 13 lipca 2009 r. Burmistrz Miasta i Gminy O. określił K. Sp. z o.o. w B. (dalej jako: "skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie 60.837 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej jako: "SKO") decyzję tę utrzymało w mocy. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2010 r., sygn. akt. I SA/Gl 1028/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wywiedzioną przez skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1822/10, uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji, stwierdzając, że doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm., dalej jako: "u.p.o.l."). Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 lipca 2012 r., sygn. akt. I SA/Gl 592/12, uchylił zaskarżoną decyzję SKO. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy SKO uchyliło decyzję z dnia 13 lipca 2009 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy O. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 50.302 zł. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 10 grudnia 2013 r. SKO uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i określiło skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2009 r. w kwocie 50.128 zł. Organ odwoławczy wskazał, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, iż skarżąca jest właścicielem gruntów o powierzchni 5,0258 ha: - działki nr 814/3 o pow. 4,4556 ha (0,3511 ha oznaczone jest jako "Bi", a 2,0589 ha jako "K" – "użytki kopalne"), działki nr 1023 o powierzchni 0,1722 ha (0,0082 ha oznaczone jest jako "ŁIV" i 0, 1640 ha symbolem "N"), działki nr 1025/1 o powierzchni 0,3980 ha (oznaczona jako "N"). Spór dotyczy kwalifikacji tych gruntów, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według skarżącej grunty w odniesieniu do których została cofnięta koncesja na prowadzenie działalności w zakresie wydobycia surowców ilastych nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej z powodu zaistnienia względów technicznych, przez co powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych. Skarżąca podkreśliła, że do utraty koncesji doszło z przyczyn zawinionych przez gminę O. Organ pierwszej instancji, jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, zakwalifikował część działki nr 814/3 oznaczoną w ewidencji symbolem "Bi" o powierzchni 2,0456 ha oraz część oznaczoną symbolem "K" o powierzchni 2,0589 ha. Pozostała część tej działki oznaczona symbolem "Lz-PsV" o powierzchni 0,3511 ha została wyłączona z opodatkowania podatkiem od nieruchomości za podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Pozostałe dwie działki zostały zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. (działka nr 1023 w część oznaczonej jako "N" o powierzchni 0,164 ha, oraz całość działki nr 1025/1 o powierzchni 0,3980 ha), a część powierzchni działki nr 1023 oznaczona jako "ŁIV" podobnie jak wskazana powyżej część działki nr 814/3 została wyłączona z opodatkowania podatkiem od nieruchomości za podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. SKO uznało, że dla potrzeb rozstrzygnięcia występującego w sprawie sporu konieczne jest ustalenie znaczenia występującego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sformułowania "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej" (ze względów technicznych). Na podstawie analizy orzecznictwa organ ustalił, że przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, nie przestaje być nieruchomością związaną z działalnością gospodarczą. W pojęciu "względy techniczne nie mieści się utrata koncesji na wydobywanie kopalin, ponieważ zdarzenie to ma charakter prawny, a nie techniczny i nie odnosi się do właściwości fizycznych gruntu. Tymczasem ustawodawca doniosłość prawną przypisał jedynie takiej przeszkodzie w prowadzeniu działalności gospodarczej, która ma charakter fizyczny i tkwiący bezpośrednio w rzeczy, której dotyczy, a ponadto posiada charakter "techniczny" oraz przymiot trwałości. Poza tym utrata koncesji jest okolicznością o charakterze przemijającym, gdyż istnieje możliwość ponownego uzyskania takiej koncesji, na co wskazała sama skarżąca. W kwestii opodatkowania budynków stanowiących własność skarżącej organ uznał, że w odniesieniu do budynku magazynowego oraz budynku produkcyjnego nie zachodziły "względy techniczne", na skutek których budynki te nie były i nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Powołał się m.in. na opinię biegłego J. L., z której wynika, że w odniesieniu do budynku produkcyjnego rozebraniu uległy pomieszczenia: magazynu grysu, warsztatu oraz kotłowni. Powierzchni rozebranych pomieszczeń biegły nie uwzględnił przy obmiarze powierzchni użytkowej budynku magazynowego. Pozostała powierzchnia użytkowa tego budynku według wyliczeń biegłego wyniosła 611,36 m2. Zdaniem SKO opinia biegłego J. L. daje podstawę do przyjęcia, że w roku podatkowym objętym niniejszym postępowaniem powierzchnia użytkowa spornych budynków (magazynowego i produkcyjnego) wynosiła odpowiednio 134,48 m2 i 611,36 m2. Z materiału dowodowego wynika, że skarżąca zmierza do rozbudowy i modernizacji obiektu cegielni. Nie jest to jednak okoliczność pozwalająca na przyjęcie, że w odniesieniu do powierzchni użytkowej spornych budynków zachodzą "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie można w kategoriach takich względów technicznych traktować sytuacji, w których w określonych budynkach, czy pomieszczeniach podatnik zaprzestaje prowadzenia dotychczasowej działalności produkcyjnej w związku z podjęciem decyzji o modernizacji i rozbudowy swojego zakładu produkcyjnego. W niniejszej sprawie przejściowe niewykorzystywanie powierzchni użytkowej budynków (magazynowego i produkcyjnego) nie jest spowodowane przyczynami tkwiącymi bezpośrednio i wyłącznie w stanie technicznym tych budynków, lecz wiąże się z określonymi decyzjami przedsiębiorcy rozpoczynającego zaplanowany proces inwestycyjny. SKO nie podzieliło stanowiska organu pierwszej instancji dotyczącego opodatkowania pieca Hofmana i komina. Uznało, że w odniesieniu do tych budowli zachodzą względy techniczne, które powodują, iż nie mogą one być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Odnośnie do "suszarni" organ odwoławczy podniósł, że budowla ta nie była uwzględniana przy wyliczeniu powierzchni użytkowej budynków stanowiących przedmiot opodatkowania. W skardze do Sądu pierwszej instancji skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji SKO z dnia 10 grudnia 2013 r. w całości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. We wskazywanym na wstępie wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca kwestionowała objęcie podatkiem od nieruchomości: - gruntów w zakresie powierzchni, którą organ uwzględnił jako związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. W ocenie Spółki część gruntów nie mogła być wykorzystana w prowadzonej działalności z uwagi na brak możliwości odzyskania koncesji na wydobywanie surowców ilastych, z powodów leżących po stronie organu, a mianowicie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, - budynków w zakresie, w jakim były związane z prowadzoną działalnością polegającą na wydobywaniu ww. surowców, jak również z uwagi na stan techniczny budynków, który uniemożliwiał ich wykorzystanie, - budowli w zakresie przyjęcia podstawy ich opodatkowania zgodnie z opinią biegłego (rzeczoznawcy majątkowego). Odwołując się do regulacji na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Sąd wskazał, że podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie gruntów, budynków i budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zasada ta ulega wyłączeniu w stosunku do przedmiotu opodatkowania, który choć znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że pod pojęciem "względy techniczne" należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Okoliczność zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym utrata koncesji na wydobycie kopalin przez skarżącą, nie powoduje trwałego wyłączenia gruntu z prowadzenia działalności gospodarczej. Ograniczenia w wykorzystywaniu gruntów wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają same w sobie charakteru technicznego i mogą jedynie powodować ograniczenia o charakterze prawnym. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że w przypadku gruntów posiadanych przez skarżącą nie zaistniały "względy techniczne" uniemożliwiające ich wykorzystywanie do prowadzenia działalności gospodarczej, dlatego należało je opodatkować podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.), niezależnie od tego, czy grunty te faktycznie były wykorzystywane na cele związane z działalnością gospodarczą. Odnośnie do opodatkowania spornych budynków (magazynowego i produkcyjnego) Sąd stwierdził, że z ustaleń dowodowych jednoznacznie wynika, iż względy techniczne występujące w sprawie nie mają charakteru trwałego, lecz przemijający i mogą być usunięte poprzez wykonanie remontu. W takim zaś przypadku nie dochodzi do obalenia domniemania, że budynki posiadane przez skarżącą są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a to oznacza obowiązek zastosowania najwyższej stawki podatkowej. W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. polegającą na przyjęciu, że do wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości niektórych nieruchomości (gruntów i budynków) niezbędne jest trwałe występowanie przeszkód natury technicznej uniemożliwiających wykorzystywanie tych nieruchomości do celów działalności gospodarczej oraz że w przypadku skarżącej zachodzą podstawy do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów skarżącej w części dotyczącej działki 814/3, z której 2,0456 ha oznaczone jako "Bi" oraz 2,0589 ha oznaczone jako "K" zostały zakwalifikowane do podstawy opodatkowania, oraz budynków - magazynowego i produkcyjnego, mimo że od października 2008 r. zachodzą podstawy do ich wyłączenia z opodatkowania, bowiem z uwagi na toczące się prace rozbiórkowe umotywowane stanem technicznym tych budynków, stwarzającym zagrożenie dla bezpieczeństwa eksploatacji zachodzą podstawy do wyłączenia ze względu na tą okoliczność, iż wskazane przedmioty opodatkowania nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia statutowej działalności gospodarczej skarżącej z przyczyn technicznych, względnie powinny być zakwalifikowane jako "grunty pozostałe" i "budynki pozostałe", a z przywołanego przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wynika, że przeszkody wyłączające opodatkowanie nieruchomości mają mieć charakter trwały i wyłącznie techniczny w ścisłym znaczeniu tego słowa, przy czym ustawa nie definiuje " względów technicznych". Skarżąca zarzuciła też naruszenie art. 6 ust. 3 u.p.o.l. oraz § 1 pkt 5 i pkt 7 ppkt b Uchwały Rady Miejskiej w O. poprzez przyjęcie, że zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania, w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania, polegająca w przypadku skarżącej na wyłączeniu części nieruchomości z ich użytkowania w celu prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na zawinioną przez Urząd Miasta i Gminy O. utratę możliwości ubiegania się o koncesję na wydobywanie surowca niezbędnego do prowadzenia podstawowej działalności skarżącej nie stanowi podstawy do obniżenia podatku zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Według skarżącej doszło do obrazy prawa materialnego poprzez pominięcie obowiązywania przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2014 r., poz. 613 ze zm.) zezwalającego na wydobywanie kopaliny, a więc prowadzenie działalności gospodarczej przez podatnika wyłącznie po uzyskaniu koncesji, podczas gdy Sąd, a także organy podatkowe obu instancji twierdziły, iż zawiniony przez Urząd Miasta i Gminy O. brak możliwości ubiegania się o koncesję w wyniku wadliwej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i związana z tym niemożność eksploatacji nie stanowiły przeszkody do prowadzenia działalności gospodarczej a podatnik rzekomo miał możliwość prowadzenia na posiadanych nieruchomościach innej działalności gospodarczej, co z kolei stanowiłoby naruszenie przepisu art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), nakazującego ochronę złóż kopalin. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 P.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Przepis art. 174 P.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Stosownie do postanowień art. 176 P.p.s.a. wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie postawionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów kasacyjnych, co oznacza, iż winno korelować z nimi. Podkreślić należy, że związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje, iż nie może on zastępować strony i precyzować, czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. We wniesionej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej postawiono wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, natomiast argumentacja podniesiona w jej uzasadnieniu oscyluje wokół ustaleń faktycznych. Skarżąca podnosi bowiem, że organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji, mimo jej wyraźnych wskazań, uznali, iż budynki modernizowane i rozebrane to te same budynki, podczas gdy w rzeczywistości chodziło o zupełnie odrębne obiekty, z których jedne ze względu na stan faktyczny zostały rozebrane i z tego względu powinny być wyłączone z opodatkowania. Skarżąca podważa zatem przyjęty przez Sąd pierwszej instancji i organy podatkowe stan faktyczny, ale nie powołuje się na przepisy postępowania, nie tylko w petitum skargi kasacyjnej, ale również w jej uzasadnieniu, które przez to jest niekoherentne ze wskazanymi w podstawie kasacyjnej przepisami prawa. Wobec braku zarzutu naruszenia przepisów postępowania argumenty zmierzające do podważenia stanu faktycznego nie mogą być wzięte pod uwagę. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do postanowień art. 183 § 1 P.p.s.a., związany jest ustaleniami w ramach stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. W wyroku tym przyjęto, że w obiektach budowlanych były prowadzone prace remontowe i modernizacyjne. SKO w odniesieniu do budynku produkcyjnego wskazało, że rozebraniu uległy pomieszczenia: magazynu grysu, warsztatu oraz kotłowni. Powierzchni rozebranych pomieszczeń biegły nie uwzględnił przy obmiarze powierzchni użytkowej budynku magazynowego, a organy w podstawie opodatkowania nie uwzględniły tych powierzchni. Odnośnie do zarzutów naruszenia prawa materialnego przede wszystkim stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji przypisał prawidłowe znaczenie użytemu w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. terminowi "względy techniczne". Przypomnieć warto, iż według tego przepisu określenia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ustawodawca definiując pojęcie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą nie wyjaśnił znaczenia terminu "względy techniczne". W związku z brakiem ustawowej definicji w pierwszej kolejności należy odwołać się do potocznego rozumienia pojęcia "techniczny", a tym samym odnosić je należy do stanu nieruchomości, nie pozwalającego na ich wykorzystanie do prowadzonej działalności. Z treści analizowanego przepisu można wyczytać także, iż "względy" muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie, np. prawny, finansowy oraz że mogą się one odnosić zarówno do gruntów, budynków, jak i budowli. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Względy techniczne dotyczą więc jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stanowią o tym, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. Jeżeli przedsiębiorca nie wykorzystuje do działalności gospodarczej posiadanych przez siebie gruntów, budowli lub budynków to przedmioty te nadal pozostają związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem to czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona nie przesądza o związaniu tego obiektu z działalnością gospodarczą. Przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę posiadanej przez siebie nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie uzasadnia odstąpienia od stosowania przy wymiarze podatku od tej nieruchomości stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2014 r. II FSK 944/12, z dnia 7 czerwca 2016 r. II FSK 1302/14 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA). Zauważenia wymaga, że ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. posłużył się z sformułowaniem "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności". Wynika z niego wyraźnie, że nie chodzi o jakąś przemijającą przeszkodę w korzystaniu z posiadanych gruntów, budynków i budowli. Zasadniczo powinna ona mieć, jak już powiedziano, charakter trwały, ale też obiektywny, jak wskazał to Sąd pierwszej instancji. Remont lub modernizacja budynku (budowli) jest przeszkodą przejściową w prowadzeniu w nim działalności gospodarczej. Podobnie brak koncesji na wydobywanie kopalin, jak wynika z okoliczności sprawy, był przeszkodą przejściową w prowadzeniu tego rodzaju działalności gospodarczej. Poza tym brak koncesji jest przeszkodą o charakterze prawnym, a nie technicznym, na co trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji. Zgodzić też należy się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, że samo posiadanie gruntu przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą przesądza o związku z działalnością gospodarczą, dlatego grunt ten podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Pogląd taki jest prezentowany w wielu orzeczeniach i tak np. w wyroku z 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3049/1 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy". Z powyżej wskazanych względów stwierdzić należy, iż niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Okoliczności związane ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego pozostają bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Jak już wykazano nie mieszczą się one w terminie "względy techniczne", a ustawodawca nie przewidział innych przesłanek wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w wysokości określonej przez organy podatkowe gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W konsekwencji jako nietrafne trzeba ocenić zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 72 ust. 1 pkt ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo górnicze, szczególnie że przepisów tych nie stosował. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.