IV SA/Gl 652/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Renata Siudyka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w P. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "u.p.e.a."), nałożył na "A" Sp. z o.o. w P. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 5 000,- zł. oraz wezwał do niezwłocznego wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia [...] r. nr [...], wydanym w oparciu o nakaz z dnia [...] r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ administracji zaznaczył, w związku z brakiem wykonania obowiązków z zakresu wypłaty świadczeń pieniężnych ze stosunku pracy, wskazanych w ostatecznych decyzjach nr 2, 3, 4 i 6 nakazu z [...] r. nr [...], inspektor pracy wystawił tytuł wykonawczy z dnia [...] r. nr [...] oraz nałożył na zobowiązanego w tym dniu i 23 stycznia 2013 r. dwie grzywny w celu przymuszenia w kwocie po 5 000,- zł. Jednak pomimo zastosowanych środków egzekucyjnych te decyzje nie zostały wykonane. Brak wykonania obowiązków wynikających z tytułu wykonawczego stanowi podstawę do nakładania wielokrotnie grzywny w celu przymuszenia. Nakładając grzywnę w wysokości 5 000,- zł. organ wziął pod uwagę kwotę zobowiązań należnych pracownikom oraz fakt, iż dotyczą one świadczeń ze stosunku pracy za okres od stycznia do czerwca 2011 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez ustalenie wysokości grzywny w sposób uniemożliwiający wykonanie egzekwowanych obowiązków oraz brak podania przesłanek, jakimi kierował się organ. Jednocześnie zarzucił rażące naruszenie art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez nałożenie środka zbyt uciążliwego dla pracodawcy oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez pominięcie faktu zawarcia z byłymi pracownikami ugód przesądowych. Pełnomocnik opisał trudną sytuację materialną przedsiębiorstwa wynikającą z czynników natury ekonomicznej i gospodarczej. W związku z tym wymierzenie grzywny w wysokości 5 000,- zł., stanowi zbyt uciążliwy dla zobowiązanej spółki środek egzekucyjny. Ponadto istnieje obowiązek uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia dla zapewnienia efektywności egzekucji i zastosowania najmniej uciążliwego środka. Wymierzenie tak wysokiej grzywny utrudni wykonanie podstawowego i zasadniczego obowiązku wynikającego z samego tytułu wykonawczego (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 października 2008 r. o sygn. akt II SA/Po 565/08). Ponadto, pełnomocnik podniósł, że organ pominął zawarcie przed sądem ugód przedsądowych, w których pracodawca uznał roszczenie pracowników i zobowiązał się dokonywać zapłaty należności w określonych i uzgodnionych z pracownikami ratach. Okręgowy Inspektor Pracy w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W jego uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, w szczególności argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zażalenia z dnia 13 czerwca 2012 r. Odnosząc się do zarzutów podkreślił, że zgodnie z art. 2 § 1 pkt 11 u.p.e.a. egzekucji podlegają obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także inne świadczenia przysługujące pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy. W świetle obowiązujących przepisów prawa pracy, ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej obciąża pracodawcę. Niewykonanie obowiązku wynikającego z wystawionego tytułu wykonawczego daje podstawę do nakładania wielokrotnie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, a wymierzona grzywna mieści się w dolnych granicach ustawowych i jest adekwatna do ciążących na spółce obowiązków. Organ podkreślił, że zawarcie przedsądowych ugód z pracownikami, nie wpływa na toczące się postępowanie egzekucyjne, albowiem nie stanowi o pełnym wykonaniu obowiązków, ciążących na spółce jako pracodawcy. Skargę na powyższe postanowienie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wniósł pełnomocnik "A" Spółka z o.o. w P. i domagał się jego uchylenia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., polegającego na nierozpatrzeniu w sposób wnikliwy przedstawionego materiału dowodowego, a tym samym naruszeniu zasady prawdy obiektywnej poprzez pominięcie, iż spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Zarzucił także naruszenie art. 7 § 2 i art. 119 § 1 u.p.e.a. poprzez nałożenie środka zbyt uciążliwego dla pracodawcy i wymierzenie grzywny w wysokości uniemożliwiającej wykonanie obowiązku podstawowego oraz brak podania przesłanek, jakimi kierowano się ustalając wysokość grzywny. Ponadto zarzucił naruszenie art. 33 ust. 1, 2 i 8 i art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez uznanie, że częściowe wypłacenie należności pracownikom i zawarcie ugód sądowych w zakresie objętym tytułem wykonawczym, nie stanowią zarzutu w egzekucji administracyjnej i przesłanki do umorzenia postępowania. Pełnomocnik w uzasadnieniu skargi powtórzył argumenty zawarte w zażaleniu dotyczące ciężkiej sytuacji finansowej, w jakiej znajduje się spółka oraz przybliżył działania zmierzające do jej poprawienia. Wskazał, że po prywatyzacji spółki, pracodawca nie miał możliwości wypłacać pracownikom terminowo wynagrodzenia z przyczyny ekonomicznych, bowiem spółka od 2010 r. nie generowała zysków. Jednakże Inspektor pracy nie dokonał żadnych ustaleń w tym zakresie. Spółka w pierwszej kolejności wypłaca zatrudnionym bieżące wynagrodzenie aby utrzymać produkcję, a po uzyskaniu środków finansowych wypłaci pozostałe należne im świadczenia. Zdaniem pełnomocnika brak uwzględnienia tych argumentów oznacza, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy i błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w konsekwencji naruszył zasadę prawidłowej oceny dowodów. Podkreślił, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie skarżącej do uzupełnienia i sprecyzowania jej twierdzeń. Dopiero w wypadku braku ich wskazania można z tego wywieść negatywne dla niej wnioski. Jednakże organ w tym zakresie zaniechał przesłuchania pracowników, a oparł się jedynie na dowodach i dokumentach przedstawionych przez spółkę w trakcie kontroli i pominął późniejsze działania zmierzające do zawarcia ugód sądowych. W ocenie pełnomocnika organ nie podał przesłanek, jakimi kierował się nakładając grzywnę w takiej a nie innej wysokości oraz naruszył zasadę efektywności egzekucji, poprzez nałożenie środka zbyt uciążliwego dla zobowiązanego. Na potwierdzenie tej tezy przywołał wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 czerwca 2011 r. o sygn. akt II SA/Rz 92/11; wyrok NSA z dnia 8 lutego 2008 r. o sygn. akt II OSK 510/05 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2007 r. o sygn. akt II SA/Bk 699/07 - wszystkie dostępne w publikatorze Lex). Zdaniem skarżącej spółki uzasadnienia zaskarżonych rozstrzygnięć nie zawierają pełnej argumentacji, jaką organy kierowały się przy ich podejmowaniu. Orzeczona grzywna narusza zasadę efektywności postępowania egzekucyjnego i stanowi zbyt dużą uciążliwość dla zobowiązanego. Kwota 5 000,- zł. wystarczyłaby na zapłacenie jednej należności na rzecz pracowników, co de facto uniemożliwia wypełnienie obowiązku wypłaty należności. Pełnomocnik odwołując się do poglądów orzecznictwa i piśmiennictwa stwierdził, że częściowe uwzględnienie wykonania nałożonego obowiązku czy też częściowe nieistnienie tego obowiązku stanowi przesłankę do umorzenia postępowania w tym zakresie (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 września 2009 r. o sygn. akt I SA/Gl 174/12, Z. Leoński "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz." s.161). Tymczasem organy nie wzięły pod uwagę wykonania obowiązków nałożonych na skarżącą, a objętych jednym tytułem wykonawczym, o czym świadczy w sprawie materiał dowodowy. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w K. wniósł o jej oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał, że art. 121 § 2 u.p.e.a określa maksymalną grzywnę w celu przymuszenia, a nie precyzuje dolnej granicy tego środka egzekucyjnego. Nałożona grzywna w kwocie 5.000,- zł. mieści się w dolnych granicach ustawowych, a organ ustalając jej wysokość wziął pod uwagę kwoty należnych pracownikom świadczeń oraz stopień ich realizacji. Ponadto podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym zarzut rażąco wygórowanej grzywny nie zawiera się w dyspozycji art. 33 pkt 8 u.p.e.a. Po wpływie skargi do Sądu została ona zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Gl 1238/13. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 r. tut. Sąd odrzucił skargę z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej NSA postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 1190/14 uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie, a sprawa po przekazaniu do tut. Sądu została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Gl 652/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Kontrolując zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu [...] r. została wydana decyzja (nakaz), na podstawie art. 11 pkt 7 w związku z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. nr 89, poz. 589 ze zm.), w związku z tym zaistniały podstawy do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, bowiem po myśli art. 2 § 1 pkt 11 u.p.e.a. obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy podlegają egzekucji administracyjnej. W dniu 25 października 2011 r. zostało skierowane do skarżącej Spółki upomnienie wzywające do wykonania obowiązków wymienionych w wyżej wymienionym nakazie, którego odbiór Spółka potwierdziła w dniu 2 listopada 2011 r. Następnie w dniu [...] r. wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...], dotyczący obowiązku wypłaty należnych odszkodowań z tytułu rozwiązania stosunku pracy, odpraw pieniężnych i nagród jubileuszowych wymienionym w nim byłym pracownikom skarżącej Spółki. Tytuł ten spełnia wymogi określone w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednak wobec niewykonania nałożonego obowiązku Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K., postanowieniami z dnia [...] r. i [...] r., działając na postawie art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na skarżącą Spółkę grzywny w celu przymuszenia w wysokości po 5 000,- zł. Pomimo zastosowanych środków egzekucyjnych obowiązki wynikające z tytułu wykonawczego nie zostały po raz kolejny wykonane. W tej sytuacji Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K., postanowieniem z dnia [...] r. ponownie nałożył na skarżącą Spółkę grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5 000,- zł. oraz wezwał do jej uiszczenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia i do niezwłocznego wykonania powołanego tytułu wykonawczego. Nałożony w tytule wykonawczym obowiązek nie był zrealizowany również w dniu wydania przez organ drugiej instancji zaskarżonego postanowienia, tj. [...] r. Środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia, stosownie do art. 119 u.p.e.a. nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić za zobowiązanego inna osoba (§ 1). Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Grzywna w celu przymuszenia nakładana może być również na osobę prawną (por. art. 120 § 1 u.p.e.a., jeżeli jest to niezbędne dla przymuszenia wykonania obowiązku (§ 2). Brzmienie przepisu art. 121 § 1, 2 i 3 u.p.e.a. zezwala na kilkakrotne nakładanie w tej samej wysokości grzywny. Zarzuty skargi dotyczyły przede wszystkim wysokości wymierzonej grzywny oraz jej nadmiernej uciążliwości ze względu na złą sytuację finansową skarżącej Spółki. Należy wskazać, że u.p.e.a. nie określa obowiązkowych przesłanek nałożenia grzywny w celu przymuszenia w określonej kwocie, a jedynie wyznacza górne granice grzywny. Organ mając na uwadze okoliczności danej sprawy, powinien jednak kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego wyrażonymi w art. 7 § 2 u.p.e.a., tj. stosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku i to najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zasadę powyższą należy rozumieć w ten sposób, że ma ona prowadzić do uniknięcia dolegliwości wobec zobowiązanego, jak również do nakłonienia go do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Organy administracji wymierzając przedmiotową grzywnę podejmują rozstrzygnięcie w warunkach uznania administracyjnego, a zatem obowiązane są do szczególnie starannego wskazania motywów, którymi się kierowały wyznaczając taką a nie inną jej wysokość. Podzielić należy także stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że brak wyjaśnienia przesłanek jakimi się organ administracji kierował przy ustalaniu wysokości grzywny oznacza dowolność podejmowania przez niego tego typu rozstrzygnięcia, a tym samym jest to przesłanka uzasadniająca uwzględnienie wniesionej skargi (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2012 r. o sygn. akt IV SA/Gl 144/12 dotyczący również skarżącej Spółki). Nadto organ egzekucyjny, kierując się przede wszystkim efektywnością egzekucji winien mieć na uwadze treść tytułu wykonawczego, a także górną granicę wymierzanej grzywny i w uzasadnieniu postanowienia obowiązany jest przytoczyć okoliczności, które wpłynęły na nałożenie grzywny w takiej, a nie innej wysokości. Organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że utrzymując w mocy orzeczenie o nałożeniu grzywny w kwocie 5 000,- zł. wziął pod uwagę kwoty należnych pracownikom świadczeń oraz stopień ich realizacji. Jednocześnie wzięto pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz obowiązujące unormowania prawne. Organy ustaliły wysokość grzywny w dolnych granicach przysługujących im możliwości. Niewykonane obowiązki dotyczyły wypłaty pracownikom należności wynikających ze stosunku pracy za okres od stycznia do czerwca 2011 r. w wysokości ponad 75.000,- zł, a zatem były to podstawowe należności przysługujące pracownikom, które powinny być wypłacane w pierwszej kolejności. Podkreślenia wymaga, że orzeczona kwota grzywny w wysokości 5.000,- zł. została orzeczona w wysokości wielokrotnie niższej niż należne pracownikom świadczenia, a więc w żaden sposób nie powoduje braku możliwości wykonania obowiązku podstawowego. W związku z powyższym nie można podzielić zarzutów skargi dotyczących orzeczenia środka zbyt uciążliwego dla pracodawcy i braku wskazania podstaw do określenia jej wysokości, gdyż organ uzasadnił przesłanki wymierzenia grzywny i jej wysokość w dolnych granicach ustawowych. Pełnomocnik podniósł w skardze, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 174/12, częściowe uwzględnienie wykonania nałożonego obowiązku czy też częściowe nieistnienie obowiązku stanowi podstawę do częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powołany wyrok uchylał zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku B SA. W tym wyroku Sąd odniósł się do przesłanek umorzenia postępowania określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Tymczasem w niniejszej sprawie, przedmiotem kontroli jest postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z [...]r. utrzymujące w mocy postanowienie o nałożeniu grzywny z dnia [...]r., wydane na podstawie art. 119 § 1 u.p.e.a. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały określone w art. 125 § 1 u.p.e.a., a zatem argumentacja dotycząca wyroku z 14 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 174/12 nie może odnieść skutku, gdyż inne są podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego w tych sprawach. Zdaniem Sądu za uwzględnieniem skargi nie przemawia również wyrok tut. Sądu z dnia 7 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 144/12, mocą którego uchylono zaskarżone postanowienie w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu podejmowanego rozstrzygnięcia we wskazanym postępowaniu brak było ze strony organów administracji argumentów wskazujących na wysokość wymierzonej grzywny. Jednakże w niniejszej sprawie, sytuacja wygląda odmiennie, ponieważ jak zostało to już podkreślone, organ odwoławczy wskazał motywy, którymi kierował się utrzymując w mocy orzeczenie o wymierzeniu grzywny w takiej, a nie inne wysokości. Ponadto, powołana w skardze sprawa o sygn IV SA/Gl 1244/11 zakończona wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2012r., dotyczyła kontroli decyzji w sprawie wypłaty pracownikom świadczeń ze stosunku pracy, a więc nie jest ona tożsama z niniejszą sprawą. Dodatkowo pełnomocnik zarzucił brak uwzględnienia przez organy administracji zawarcia w pracownikami ugód przedsądowych przed Sądem Rejonowym w Z. (naruszenie art. 33 ust. 1, 2 i 8 oraz 34 § 4 u.p.e.a.) oraz domagał się przesłuchania pracowników na tę okoliczność. Odnosząc się do tego zarzutu, po pierwsze trzeba wskazać, że pełnomocnik nie wykazał, aby ugody dotyczyły całości obowiązku wynikającego z nakazu inspekcji pracy, a przedmiotem kontroli jest przecież postanowienie organów egzekucyjnych w zakresie nałożenia grzywny w celu przymuszenia i wykonania całości zobowiązania. Zatem, skoro obowiązki nie zostały wykonane w całości, tym samym brak jest podstaw do uznania zarzutów skargi i jej argumentacji. Po drugie, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wymienione przesłanki dopuszczalności prowadzenia postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym należy oceniać przez pryzmat rzeczowej właściwości sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że zakres kognicji sądu administracyjnego, ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu, wyłącza możliwość czynienia przez tut. Sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Zatem żądanie wniosków dowodowych jest bezpodstawne. Zauważyć przyjdzie, że również zarzut naruszenia art. 33 pkt 1, 2 i 8 u.p.e.a. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem na podstawie konkretnego tytułu wykonawczego postępowanie może być prowadzone tak długo, jak długo tytuł ten zachowuje wykonalność. W tym stanie rzeczy przyjąć należy, iż brak było podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.