IV SA/Gl 144/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy – egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji dnia [...] r.; 2) orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3) zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K., na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) nałożył na Fabrykę A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie pięć tysięcy złotych oraz wezwał do niezwłocznego wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...]r. wystawionym przez Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K.. Zażalenie na to postanowienie złożyła Fabryka A Spółka z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz orzeczenie o niewykonalności zaskarżonego aktu. Wnioski swoje oparła na zarzutach naruszenia art. 122 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U.2005r. Nr 229 poz. 1954) poprzez wezwanie odwołującej do wykonania obowiązku bez określenia terminu wykonania, naruszenie art. 121 w/w ustawy poprzez ustalenie wysokości grzywny w sposób uniemożliwiające zobowiązanemu wykonanie egzekwowanych obowiązków. Zarzucono nadto błąd w ustaleniach faktycznych poprzez pominięcie faktu zawarcia przez odwołującą i byłych pracowników ugody przedsądowej. Wyjaśniając postawione zarzuty pełnomocnik odwołującej wskazał, iż określenie terminu wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, jako "niezwłocznie", jest określeniem nieostrym. Nie zawiera konkretnej daty wykonania obowiązku i powinno być potraktowane, jako równoznaczne z nieokreśleniem terminu wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. Wskazanie terminu do wykonania obowiązku określonego w terminie wykonawczym jest jednym z istotnych elementów postanowienia o nałożeniu grzywny w calu przymuszenia, a więc brak jego określenia w zaskarżonym postanowieniu stanowi wadę postanowienia, która ma wpływ na wynik sprawy. Powołano się tu na stanowisko judykatury, przywołując wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych - w Warszawie z dnia 23 stycznia 2008r. sygn. akt V SA/Wa 2307/07 LEX nr 471286, w Opolu z dnia 4 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Op 372/10 LEX nr 652114 i w Gliwicach z dnia 13 lutego 2008r. sygn. akt II SA/GL 952/07 LEX NR 443769. Podniesiono nadto, iż wysokość grzywny nałożona na Spółkę nie uwzględnia jej sytuacji finansowej. Tymczasem problemy w utrzymaniu bieżącej płynności finansowej Spółki wskazują, iż grzywna w wymierzonej wysokości stanowi nadmierną uciążliwość dla zobowiązanej i nie zapewni efektywnej egzekucji. Okoliczności te nie zostały, zdaniem odwołującej rozważone, gdyż z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, dlaczego grzywna wyznaczona w wysokości pięciu tysięcy złotych zapewni swój cel ustawowy i jest niezbędna dla wyegzekwowania obowiązku. Na poparcie swego stanowiska odwołująca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 października 2008r. sygn. akt II SA/Po 565/08 LEX nr 686490. Jako uchybienie o charakterze proceduralnym potraktowano pominięcie przez organ okoliczności wynikających z faktu zawarcia przez odwołującą ugód przedsądowych, w których, uznając roszczenie dwóch byłych pracowników, została zobligowana do wykonania zobowiązania w ratach określających termin płatności każdej z nich. Zaznaczył, iż będzie również zawarta trzecia ugoda tej treści, a posiedzenie sądowe jest już wyznaczone. Do skargi załączono dokumentację poświadczającą twierdzenia pełnomocnika odwołującej. Postanowieniem z dnia [...]r. Okręgowy Inspektor Pracy w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 23 § 4 pkt 1 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu orzeczenia organ odniósł się do zarzutów przedstawionych w zażaleniu Spółki i uznał je za niezasadne. Powołał art. 2 § 1 pkt 11 w/w ustawy, zgodnie z którym egzekucji podlegają obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia z pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy. Organ podkreślił, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa pracy, ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej obciąża pracodawcę, a za niewykonywanie ciążących na nim obowiązków w postaci wypłaty należnych świadczeń ze stosunku pracy, wszczynane jest postępowanie egzekucyjne mające na celu ich przymusowe wyegzekwowanie. Niewykonanie obowiązków wynikających z wystawionego tytułu wykonawczego daje podstawę organowi egzekucyjnemu do nakładania wielokrotnie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Wskazał nadto, iż nałożona grzywna w celu przymuszenia mieści się w granicach ustawowych oraz ma doprowadzić do wykonania ciążącego na spółce obowiązku. Organ stwierdził, iż orzeczony środek jest formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania. Przywołując art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zauważył, iz umorzenie grzywny w celu przymuszenia możliwe jest jedynie w razie wykonania w pełni obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Odnosząc się do zarzutu braku w zaskarżonym postanowieniu wskazania terminu wykonania obowiązków wynikających z tytułu wykonawczego organ stwierdził, iż nie może wskazywać innego terminu wykonania tych obowiązków, niż określony w nakazie wydanym pracodawcy. Ich termin wykonania już minął, dlatego też obecnie powinny być wykonane niezwłocznie. Zauważono także, że zawarcie ugód z byłymi pracownikami nie wpływa na toczące się postępowanie egzekucyjne, albowiem nie stanowi o pełnym wykonaniu ciążących na pracodawcy obowiązku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Fabryka A Spółka z o.o. z siedzibą w P. wniosła o uchylenie zaskarżonego oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art.8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co polegać miało na niedostatecznym zebraniu materiału dowodowego, nierozpatrzenie materiału sprawy sposób wnikliwy i pominięcie okoliczności wynikających z sytuacji finansowej skarżącej, co doprowadziło do naruszenia zasady obiektywizmu. Zarzucono nadto naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na naruszeniu zasady efektywności poprzez nałożenie środka zbyt uciążliwego dla pracodawcy, a także art. 119 § 1 tej ustawy, co polegać miało na wymierzeniu grzywny w wysokości uniemożliwiającej wykonanie obowiązku podstawowego bez wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ określając wysokość tego środka przymusu. W obszernych wywodach skargi opisano sytuację finansową skarżącej uznając ją, jako stan niewypłacalności. Zdaniem skarżącej usprawiedliwiało to zaniechanie terminowej wypłaty wynagrodzeń pracowniczych, a Inspektor pracy pominął te okoliczność poprzestając na stwierdzeniu, iż pracodawca nie dokonuje wypłat określonych świadczeń pracowniczych. Na okoliczność sytuacji finansowej Spółki oraz przyczyn takiego stanu rzeczy złożono w skardze wniosek dowodowy o dopuszczenie bilansu Spółki na dzień 30 czerwca 2011r., rachunku zysków i start Spółki za okresie od stycznia do czerwca 2011r, opinii i raportu badania sprawozdania finansowego za rok 2010, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010 i opinii sporządzonej dla sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Z. w sprawie o ukaranie pracodawcy za niewypłacalnie terminowo wynagrodzeń i świadczeń pracowniczych. Zgłoszono nadto dowód w postaci przesłuchania stron na okoliczność, iż skarżąca, jako priorytetowe, uznaje obecnie wypłatę bieżących wynagrodzeń oraz zapewnienie środków niezbędnych do dalszej produkcji, a w następnej kolejności realizować będzie inne świadczenia. Skarżący stwierdził, iż firma nie ma możliwości natychmiastowego wypłacenia świadczeń określonych w tytule wykonawczym. Będzie to zrealizowane lecz w terminie późniejszym. Okoliczności te powinny być brane pod uwagę przez organy inspekcji sanitarnej, a brak ich wyjaśnienia spowodował, w opinii skarżącej, naruszenie zasad prawidłowej oceny dowodów. Uznano nadto, iż brak wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ przy wyznaczeniu wysokości wymierzonej grzywny, wskazuje na całkowitą dowolności tym zakresie. Podniesiono, iż nie jest wystarczającym uzasadnieniem wysokości wymierzonej grzywny sformułowanie, że mieści się ona w dolnych granicach ustawowych i jest adekwatna do ciążących na zobowiązanym obowiązków. Zdaniem skarżącej, takie zachowanie organu godzi również w obowiązującą w postępowaniu egzekucyjnym zasadę efektywności egzekucji. Organ egzekucyjny stosuje środki prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku dokonując wyboru najmniej uciążliwych dla zobowiązanego. Przywołano tu wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych - w Rzeszowie z dnia 17 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Rz 92/11 LEX nr 898396 i w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2007r. sygn. akt II SA/Bk 699/07 LEX nr 366815 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2006r. sygn. akt II OSK 510/05 publ. ONSAi WSA 2006/6/168. Zauważono, iż wysokość nałożonej w celu przymuszenia grzywny stanowi zbyt dużą uciążliwość dla zobowiązanego i stoi w sprzeczności z zasadą efektywności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w toku postępowania administracyjnego. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w skardze zauważono, iż wymierzona grzywna mieści się w dolnych granicach ustawowych, a wymierzając ją inspektor wziął pod uwagę kwoty należnych pracownikom świadczeń oraz stopień ich realizacji. Trudno zatem uznać, iż nałożona grzywna jest środkiem zbyt uciążliwym dla pracodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a., wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było postanowienie organów inspekcji pracy w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wobec niewykonania decyzji nakładającej na skarżącego określone obowiązki. Po myśli przepisu art. 2 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy, podlegają egzekucji administracyjnej. Skarżąca Spółka, w ramach zarzutów przedstawionych w skardze, polemizowała z wymierzoną jej grzywną, uznając ten środek przymusu za nadmiernie uciążliwy ze względu na złą kondycję finansową firmy. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa obowiązkowych przesłanek nałożenia przedmiotowej grzywny w określonej kwocie, a jedynie wyznacza górne granice grzywny. Nie ulega też wątpliwości, że w sprawie te ustawowe granice nie zostały przekroczone. Jednakże zróżnicowanie uprawnień organu egzekucyjnego przy wymierzaniu grzywny pozwala przyjąć, że organ rozstrzyga o wysokości grzywny w ramach uznania administracyjnego. Wobec tego, w uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny powinien przytoczyć ustalenie faktyczne odnośnie tego, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie w innej wysokości. Brak wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ przy ustalaniu grzywny oznacza całkowitą dowolność w tym zakresie i prowadzi do sytuacji, w której rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w tej części wymyka się spod kontroli sądu. Organ egzekucyjny kierując się przede wszystkim efektywnością egzekucji winien mieć na uwadze treść tytułu wykonawczego, a także górną granicę wymierzonej grzywny i w uzasadnieniu postanowienia musi przytoczyć okoliczności, które wpłynęły na nałożenie grzywny w takiej, a nie w innej wysokości (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2008r. sygn. II OSK 43/07, Lex 437519 i wyrok z dnia 12 sierpnia 2010r. sygn. OSK 917/10, LEX 74375). Istotne jest również, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w szczególności w wypadku, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe. Grzywna ta nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Uzasadnia takie stanowisko treść art. 125 i art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którymi, w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone nań grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte, podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Natomiast grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą mu być zwrócone w wysokości 75 % lub w całości, niekiedy za zgodą organu wyższego stopnia. Wymierzając grzywnę w celu przymuszenia organ musi wyważyć dwa interesy - interes zobowiązanego, wobec którego ten środek przymusu nie może być nadmiernie uciążliwy i interes wynikający z zasady efektywności egzekucji. Zasadę powyższą należy rozumieć w ten sposób, że dobór środków, z których korzysta organ egzekucyjny nie może prowadzić do zbędnej dolegliwości wobec zobowiązanego, przy równoczesnym jednak gwarantowaniu skuteczności w nakłonieniu go do wykonania obowiązku. Z zasady tej wynika zatem obowiązek badania przez organ, który ze środków egzekucyjnych prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, a nie jest nadmiernie uciążliwy. Przebieg i wyniki tych badań organ winien przedstawić w uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a. (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 5 lutego sygn. akt II SA/Ke 6/09, internetowa Baza Orzeczeń NSA). Stwierdzenie, że nałożenie na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia nie ma służyć wymierzeniu mu dolegliwości, lecz zdopingować do podjęcia wszelkich działań zmierzających do wykonania spoczywającego na nim obowiązku przesądza o ograniczeniu możliwości jej nałożenia jedynie do tych przypadków, gdy niezrealizowanie obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego jest następstwem zaniechania po stronie zobowiązanego. Podkreślenia wymaga, iż grzywna w celu przymuszenia nie może być nakładana w sposób automatyczny i wymaga oceny ratio jej zastosowania. Przede wszystkim konieczne jest w tym celu uprzednie wszechstronne zbadanie sytuacji zobowiązanego. W uzasadnieniach postanowień będących przedmiotem oceny sądu w niniejszym postępowaniu nie wyjaśniono, dlaczego grzywnę w celu przymuszenia wymierzono właśnie w wysokości pięć tysięcy zł. Nie można uznać, co słusznie zaakcentował skarżący, by wpisanie w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego, iż "nałożona grzywna mieści się w dolnych granicach ustawowych" - odpowiadało wymogom art. 107 § 3 K.p.a., który to przepis znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uchybienie to, zdaniem Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uwzględnienie skargi. Ponownie rozpatrując sprawę organ powinien rozważyć zasadność nałożenia na spółkę grzywny w celu przymuszenia, uwzględniając jednocześnie wytyczne zawarte w powyższym orzeczeniu. W szczególności organ powinien ocenić działania podjęte przez stronę dotyczące wykonania ciążących na niej obowiązków określonych w tytule wykonawczym, możliwości finansowe pracodawcy, a także ocenić, jaką ilość posiadanych środków przeznacza na bieżąca działalność i na spłatę zobowiązania. Podjęte rozstrzygnięcie należy właściwie uzasadnić na podstawie art. 107 § 3 K.p.a.. Odnosząc się do złożonych w skardze wniosków dowodowych zwrócić uwagę należy, iż sądy administracyjne nie są sądami faktu i nie mają kompetencji do ustalania stanu faktycznego. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów (o czym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a.) jest możliwe, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wymienione przesłanki dopuszczalności postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym należy oceniać przez pryzmat rzeczowej właściwości sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że zakres kognicji sądu administracyjnego, ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu, wyłącza możliwość czynienia przez ten sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, a taki charakter miały złożone w ramach skargi wnioski dowodowe. Kontrolując nadto z urzędu zaskarżone postanowienie, nie będąc związany zarzutami skargi, do czego uprawnia Sąd przywołany wyżej art. 134 § 1 p.p.s.a odniesiono się do kwestii podnoszonego w toku postępowania braku wyznaczenia przez organ terminu do wykonania tytuły wykonawczego. Przyjdzie tu wskazać, iż przepis art. 122 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymaga bezspornie, aby postanowienie o nałożeniu grzywny zawierało wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym postanowieniu takie wezwanie zostało zawarte. Wskazano bowiem, że wykonanie wymienionego wyżej obowiązku winno nastąpić "w terminie do dnia niezwłocznie". Tym samym zdaniem składu orzekającego, nie można przyjąć, iż omawiane postanowienie zawiera braki w tym zakresie, tj. nie określa terminu wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Pojęcie "niezwłocznie" należy rozumieć jako "bez zbędnej zwłoki". Przyjęcie zaś takiego określenia terminu wykonania obowiązku nie może być traktowane jako brak tego elementu w ogóle. Natomiast tylko w przypadku braku wskazania terminu należałoby uznać, iż postanowienie to jest dotknięte wadą skutkującą jego uchyleniem. Posłużenie się tym zwrotem wynikało z upływu terminu wykonania zobowiązania. Nakaz wydany pracodawcy określa termin wykonania nałożonych obowiązków, a ich niewykonanie skutkuje wszczęciem postępowania egzekucyjnego w administracji. Nakładając grzywnę w celu przymuszenia organ egzekucyjny nie może wyznaczać innego terminu wzywającego do wykonania obowiązków. Przedmiotowe obowiązki mają być wykonane niezwłocznie, gdyż termin ich wykonania w chwili wystawienia tytułu wykonawczego minął. Organ egzekucyjny nie jest również uprawniony do badania zasadności tytułu wykonawczego, jak i poprzedzającego go nakazu inspektora pracy. Tym samym Sąd uznał, iż przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się natomiast do kwestii podnoszonej przez skarżącego w toku postępowania, a to faktu zawarcia z dwoma byłymi pracownikami ugody w sprawie zapłaty zaległego świadczenia i wyznaczenia w tych ugodach terminy spłaty zobowiązania Sąd wskazuje, iż ugody te dotyczą tylko niewielkiej części obowiązku wynikającego z nakazu inspekcji pracy stanowiącego tytuł wykonawczy. Kontrolą legalności objęte było postanowienie organów egzekucyjnych w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania całości zobowiązania. Obowiązki te nie zostały wykonane w całości, co nie pozwala potraktować za słuszną argumentacje skarżącego. Zauważyć można natomiast, że kwestie dotyczące wykonalności obowiązków wynikających z tytułu wykonawczego mogą być zgłoszone w trybie przewidzianym w art. 33 ustawy egzekucyjnej. W zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia nie jest natomiast dopuszczalne powoływanie przesłanek wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji., gdyż zażalenie takie byłoby w istocie zgłoszeniem zarzutów (vide M. Mincer-Jaśkowska Glosa do postanowienia NSA OZ we Wrocławiu z 28 grudnia 1990 r. SA/Wr 1180/90 - OSP 1992, Nr 4, poz. 92, P. Przybysz Postępowanie egzekucyjne w administracji; Komentarz. Wydanie 2. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2006 str. 381, czy J. Radwanowicz-Wanczewska, Komentarz do art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX 2010). Wobec stwierdzonych uchybień proceduralnych na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a.