I SA/Po 1349/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. sp. k. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych. I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ( [...] złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. X. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. (dalej zwana spółką lub skarżącą) zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w P. z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. Przed merytorycznym rozpoznaniem wniosku organ interpretacyjny zwrócił się do skarżącej o uzupełnienie braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji. Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji przedstawiła opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, zgodnie z którym to spółka jako firma audytorsko-doradcza świadczy na polskim rynku usługi z zakresu audytu, doradztwa podatkowego, doradztwa gospodarczego, prowadzenia ksiąg rachunkowych, kadr i płac oraz usług informatycznych. Spółka jest przy tym członkiem międzynarodowej organizacji zrzeszającej niezależne firmy audytorskie, doradztwa podatkowego oraz konsultingu biznesowego, a więc zrzeszającej podmioty świadczące usługi w zakresie zbieżnym do usług skarżącej. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, zwłaszcza z realizacją na rzecz klientów usług o zasięgu międzynarodowym spółka nabywa od innych firm członkowskich (dalej: kontrahenci) usługi doradcze, konsultingowe lub prawne (dalej: usługi). Zaznaczono przy tym, że nabywane usługi są wykonywane poza granicami Polski, tj. w krajach, w których kontrahenci mają siedziby lub miejsca zamieszkania. Skarżąca wyjaśniła również, że wynagrodzenia z tytułu opisanych usług przekazywane są z polskiego rachunku bankowego spółki na zagraniczne rachunki bankowe kontrahentów. Skarżąca wskazała przy tym, że jej kontrahenci są podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą. Są to osoby prawne lub spółki osobowe czy też jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. W związku z tym za podatnika może być uznana zarówno osoba prawa, jak i osoba fizyczna będąca wspólnikiem w spółce nieposiadającej osobowości prawnej. W konsekwencji, w niniejszej sprawie zastosowanie mogą mieć zarówno przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jak i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Spółka zaznaczyła, że z uwagi na fakt, że postawione pytania dotyczyć będą sytuacji, w której skarżąca nie dysponuje certyfikatami rezydencji kontrahentów, kraje ich pochodzenia pozostają nieistotne dla wykładni przepisów. Uzupełniając wniosek o wydanie interpretacji spółka wskazała, że jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej, o których mowa w wniosku o wydanie interpretacji będą podmioty podlegające w państwach ich siedziby opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Skarżąca wyjaśniła że nabywane przez nią usługi doradcze, konsultingowe oraz prawne polegają przede wszystkim na: - doradztwie podatkowym związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej w innych państwach (np. interpretacji i wyjaśnianiu treści przepisów podatkowych obowiązujących w innych państwach, wsparciu w rejestracji do celów podatkowych w innych państwach), - usługach prawnych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w innych państwach (np. interpretacji i wyjaśnianiu treści przepisów obowiązujących w innych państwach, wsparciu w zakładaniu działalności gospodarczej w innych państwach), - wsparciu w przygotowywaniu oraz składaniu dokumentów rozliczeniowych wymaganych przepisami prawa obowiązującymi w innych państwach. Na tle powyższego opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego zwrócono się do Dyrektora Izby Skarbowej w P. z następującymi pytaniami: 1) Czy spółka jest zobowiązana do potrącenia podatku u źródła, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i odpowiednio art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – od wypłat dokonywanych na rzecz kontrahentów, w sytuacji gdy nie dysponuje ich certyfikatami rezydencji, a usługi są wykonywane poza terytorium Polski? 2) Czy w analizowanym stanie faktycznym spółka jest zobowiązana do przekazywania kontrahentom oraz urzędom skarbowym informacji IFT-1/IFT-1R i odpowiednio IFT-2/IFT-2R. Zdaniem spółki w odniesieniu do pierwszego z zadanych pytań należy uznać, że w sytuacji gdy usługi kontrahentów są wykonywane poza terytorium Polski, spółka nie jest zobowiązana do potrącenia podatku u źródła, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT i odpowiednio art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy CIT – od wypłat dokonywanych na rzecz kontrahentów, nawet jeśli nie dysponuje ich certyfikatem rezydencji. W ocenie skarżącej, jeżeli usługi są wykonywane poza terytorium Polski, Rzeczpospolita Polska nie jest źródłem przychodów uzyskiwanych przez kontrahentów zagranicznych, a więc przywołane przepisy w analizowanym stanie faktycznym w ogóle nie znajdą zastosowania. W odniesieniu do drugiego z postawionych pytań spółka wskazała, że w jej ocenie nie ma ona obowiązku przekazywania kontrahentom informacji, o których mowa w pytaniu nr 2. Uzasadniając swoje stanowisko odnośnie pierwszego z poruszonych zagadnień spółka wskazała, że stosownie do postanowień art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT – podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przychodów z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze, o których mowa w art. 3 ust. 2a, pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu. Zgodnie z kolei z postanowieniami art. 3 ust. 2a ustawy o PIT – jeżeli osoby fizyczne nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W kontekście przytoczonych regulacji skarżąca wskazała, że podmioty nieposiadające miejsca zamieszkania w Polsce podlegają ograniczonemu obowiązku podatkowemu – jedynie w zakresie dochodów osiąganych na terytorium Polski. Zdaniem spółki dochód nierezydentów może podlegać opodatkowaniu na zasadach wskazanych w art. 29 ust. 1 ustawy o PIT wyłącznie gdy w stosunku do tego dochodu powstał ograniczony obowiązek podatkowy – tj. wówczas, gdy dochód został osiągnięty przez nierezydenta na terytorium Polski. Dalej spółka wyjaśniła, że w jej ocenie miejscem osiągnięcia dochodu jest miejsce, w którym dokonują się czynności generujące dochód. W sytuacji zaś, gdy czynności przewidziane umową z kontrahentem są wykonywane poza Polską, dochodu kontrahenta nie można uznać za dochód osiągnięty na terytorium Polski, w takiej sytuacji w ocenie spółki w ogóle nie powstaje ograniczony obowiązek podatkowy i konieczność zapłaty podatku, o który mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT. Skarżąca przytoczyła ponadto orzeczenia sądów administracyjnych oraz interpretacje podatkowe potwierdzające jej stanowisko. W odniesieniu do drugiego z zagadnień stanowiących przedmiot wniosku o wydanie interpretacji skarżąca wskazał, że w dokumentach IFT-1/IFT-1R oraz IFT-2/IFT-2R wykazuje się dochód podatnika zagranicznego, który podlega opodatkowaniu w Polsce z uwagi na zasadę ograniczonego obowiązku podatkowego. Tymczasem w ocenie skarżącej, w sytuacji gdy usługi są wykonywane poza Polską, ograniczony obowiązek podatkowy w ogóle nie powstaje, gdyż dochodu z tytułu usług nie można uznać za dochód osiągnięty na terytorium Polski. W indywidualnej interpretacji podatkowej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał przedstawione przez skarżącą stanowisko za nieprawidłowe. W interpretacji zastrzeżono przy tym, że jej przedmiotem jest wyłącznie odpowiedź na postawione przez skarżącą pytania w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Zaznaczono ponadto, że w odniesieniu do pytań w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych wniosek zostanie rozstrzygnięty odrębną interpretacją. Dyrektor Izby Skarbowej w P. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie zwrócił uwagę na fakt, że przepisy prawa podatkowego w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie nadają spółce osobowej statusu podatnika. Wyjaśniono przy tym, że opodatkowaniu podlega dochód poszczególnych wspólników spółek osobowych, z tym że sposób opodatkowania jest uzależniony od cywilnoprawnego statusu danego wspólnika. Organ interpretacyjny stwierdził, że stosownie do postanowień art. 29 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów: - z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu; - z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu. Nawiązując do usług opisanych we wniosku o wydanie interpretacji zauważono, że regulacja art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem otwartym, na co wskazuje sformułowanie "(...) oraz świadczeń o podobnym charakterze". Przy czym w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P. aby dane świadczenie można było zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, należy spełnić takie same przesłanki, by daną usługę uzyskać, albo też z usługi tej wynikać muszą takie same prawa i obowiązki stron. Innymi słowy lista ta obejmuje również takie świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane. W odniesieniu do przytoczonej regulacji organ interpretacyjny wyjaśnił, że ustawodawca nie uzależnił opodatkowania należności wymienionych w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od faktu, czy są one "fizycznie" wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale wskazał, że opodatkowaniu podlegają przychody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kluczowe zatem znaczenie ma zatem interpretacja pojęcia "przychody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P. pod pojęciem tym należy rozumieć zarówno dochody (przychody) osiągane z podejmowania działań, w tym np. z wynajmu lub sprzedaży nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i dochody (przychody) uzyskiwane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osobę mającą ograniczony obowiązek podatkowy np. dochód z tytułu wykonywania usługi za granicą przez tę osobę na rzecz podmiotu polskiego. Podniesiono przy tym, że w dobie rozwijających się form współpracy między przedsiębiorstwami usługi niematerialne mogą być coraz częściej świadczone bez fizycznej obecności podatnika na terytorium państwa źródła. W tej sytuacji miejsce wypłaty stanowi jedno z kryteriów oceny miejsca położenia źródła przychodów. Dalej organ interpretacyjny stwierdził również, że wynagrodzenie z tytułu świadczenia wskazanych w treści wniosku o wydanie interpretacji usług wypłacane przez skarżącą na rzecz kontrahentów mieści się w kategorii należności z tytułów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle powyższego na spółce jako płatniku, dokonującym wypłat tych należności, nie posiadającym przy tym certyfikatów rezydencji swoich kontrahentów ciążyć będzie obowiązek płatnika. Odnosząc się do drugiego z pytań skarżącej wyjaśniono, że stosownie do postanowień art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, którymi kierują naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych – imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, również gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 4. W świetle przywołanej regulacji wyjaśniono, że informacja IFT-1/IFT-1R obejmuje również przychody (dochody), o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskiwane przez osoby podlegające w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Podsumowując swoje rozważania Dyrektor Izby Skarbowej w P. wskazał, że w przypadku opisanych w treści wniosku kontrahentów skarżącej, będących osobami fizycznymi i wspólnikami spółek osobowych – świadczących na rzecz skarżącej usługi mieszczące się w zakresie art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które faktycznie wykonywane są poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – skarżąca będzie zobowiązana do poboru i odprowadzenia zryczałtowanego podatku dochodowego od uzyskanych w ten sposób przez jej kontrahentów dochodów. W związku z powyższym skarżąca będzie również zobowiązana do przekazania kontrahentom oraz urzędom skarbowym informacji IFT-1/IFT-1R. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszeń prawa spółka wniosła skargę na wyżej wymienioną indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego. W skardze skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego wnosi o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzuca się naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: a) art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – co z kolei doprowadziło do niewłaściwego przypisania do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez spółkę konsekwencji wynikających z art. 29 ust. 1 przywołanej ustawy poprzez uznanie, że wynagrodzenie wypłacane przez spółkę na rzecz jej zagranicznych kontrahentów za usługi opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest przychodem uzyskanym przez te podmioty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a tym samym, że podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych; b) art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez – uznanie, że mimo braku obowiązku potrącenia podatku u źródła, spółka ma obowiązek przekazywać właściwemu urzędowi skarbowemu informacje IFT-1/IFT-1R; – mimo, że usługi wykonywane przez zagranicznych kontrahentów spółki nie są usługami wykonanymi w Polsce, a przychód osiągnięty przez kontrahentów spółki nie jest przychodem osiągniętym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; 2) przepisów prawa proceduralnego poprzez naruszenie: - 120 Ordynacji podatkowej ze względu na sformułowanie wniosków nieznajdujących oparcia w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w sprawie poddanej sądowej kontroli sprowadza się do oceny na tle przedstawionego przez skarżącą spółkę stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, czy wypłacane przez skarżącą spółkę na rzecz jej zagranicznych kontrahentów za usługi wynagrodzenie jest przychodem uzyskanym przez te podmioty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a tym samym, czy podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Na tle zaistniałego sporu wyjaśnienia wymaga zagadnienie zakresu podmiotowego ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w szczególności zasięgu jurysdykcji podatkowej polskiego państwa, co z kolei wiąże się z instytucją ograniczonego obowiązku podatkowego. Instytucja ograniczonego obowiązku podatkowego została uregulowana w art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.; dalej: ustawa o PDOF). W świetle tego przepisu osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z zasady źródła, która wiąże się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium państwa polskiego bez względu na miejsce (kraj), w którym podatnik ma miejsce zamieszkania. O objęciu jurysdykcją podatkową państwa polskiego osoby fizycznej decyduje miejsce zamieszkania tej osoby - (zasada domicylu), tzn. że podatnicy, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium RP podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości dochodów, bez względu na miejsce ich osiągnięcia (art. 3 ust. 1 ustawy o PDOF). Jednakże Polska nie zrezygnowała z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych także dochodów uzyskiwanych na jej terytorium przez podmioty mające miejsce zamieszkania poza granicami naszego kraju (zasada źródła). Z przepisu art. 3 ust. 2a ustawy o PDOF wynika exspressis verbis, że podatnicy niemający na terenie Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania podlegają jurysdykcji podatkowej państwa polskiego, jeżeli źródło dochodów położone jest na terytorium Polski. W realiach rozpatrywanej sprawy zachodzi pytanie, czy dochody zagranicznych osób fizycznych uzyskane od skarżącej spółki będą dochodami osiągniętymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawodawca w art. 3 ust. 2b ustawy o PDOF wymienił w sposób przykładowy te przychody, które uważa za przychody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaliczył do nich w szczególności dochody (przychody) z: 1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; 2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; 3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości. O źródle dochodów położonym w Polsce można więc mówić wtedy, gdy takie źródło dochodów trwale związane jest z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub gdy źródłem dochodów są polscy rezydenci eksploatujący rzeczy lub dobra niematerialne należące do innych podmiotów. Stwierdzić zatem należy, że w świetle art. 3 ust. 2b ustawy o PDOF obowiązek podatkowy nierezydentów powiązany został ściśle z uzyskiwaniem dochodów (przychodów) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pod pojęciem "terytorium, z którym wiąże się osiąganie dochodów" należy rozumieć zatem miejsce, gdzie dokonują się czynności lub położone są nieruchomości (źródło), które generują dochód i są jego przyczyną sprawczą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2144/08, wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2013 r., II FSK 2884/11 (wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl), dla powstania ograniczonego obowiązku podatkowego nie ma znaczenia miejsce zapłaty wynagrodzenia czy też siedziba podmiotu, który wynagrodzenie to wypłaca i wykorzystuje rezultat działalności nierezydenta (tak też w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2011r., II FSK 138/11, wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęcie wskazanych jako ostatnie kryteriów rozszerzałoby zresztą jurysdykcję podatkową państwa na wszelkie przychody otrzymywane przez nierezydentów nieprowadzących w Polsce żadnej działalności. Mając powyższe na uwadze podkreślić należy, że w przedstawionym przez skarżącą spółkę stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym zaznaczono, że nabywane usługi są wykonywane poza granicami Polski, tj. w krajach, w których kontrahenci mają siedziby lub miejsca zamieszkania. Tym samym, w świetle powyższych wyjaśnień, jej kontrahenci nie osiągną przychodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W takiej sytuacji zasadny okazał się zarzut naruszenia przez organ prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 3 ust. 2a ustawy o PDOF, poprzez przyjęcie, że w przedstawionym przez skarżącą spółkę stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wynagrodzenie wypłacane przez spółkę na rzecz jej zagranicznych kontrahentów za usługi opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest przychodem uzyskanym przez te podmioty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a tym samym, że przychód ten podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji organ bezpodstawnie przyjął, że skarżąca spółka ma obowiązek przekazywać właściwemu urzędowi skarbowemu informacje IFT-1/IFT-1R. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o interpretację organ winien dokonać oceny stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jak w sentencji wyroku.