II OSK 253/15

Dnia 28 sierpnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 621/14 w sprawie ze skargi R. D. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 621/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę R. D. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej robót budowlanych. Jak wynika z akt sprawy, J. i R. D. uzyskali decyzję Burmistrza Gminy Warszawa – Włochy z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...]o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, 9-lokalowego z garażami wbudowanymi w podziemiu, z infrastrukturą techniczną na terenie Gminy [...] przy ul. [...]. Decyzją Starosty Powiatu Warszawskiego z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...]zatwierdzono projekt budowlany i udzielono J. i R. D. pozwolenia na budowę przedmiotowego wielorodzinnego budynku mieszkalnego, a następnie Starosta Powiatu Warszawskiego decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] zmienił ww. decyzję zatwierdzając zamienny projekt budowlany. Wojewoda Mazowiecki wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty Powiatu Warszawskiego i decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu Warszawskiego z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę, a kolejną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu Warszawskiego z dnia [...] grudnia 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny. Powodem stwierdzenia nieważności kontrolowanych decyzji było rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b/ Prawa budowlanego polegające na udzieleniu pozwolenia na budowę obiektu o parametrach znacznie odbiegających od tych, które wskazane były w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Obie decyzje wydane w postępowaniu nadzorczym zostały utrzymane w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzjami z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] i znak: [...]. WSA w Warszawie wyrokami z dnia 16 grudnia 2011 r., VII SA/Wa 1692/11 i VII SA/Wa 1693/11 oddalił skargi na ww. decyzje GINB. W związku z wyeliminowaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, zostało wznowione postępowanie zakończone decyzją PINB dla m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2008 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku i decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] uchylono ostateczną decyzję oraz odmówiono wydania pozwolenia na użytkowanie. Brak decyzji o pozwoleniu na budowę i tym samym brak projektu budowlanego oraz decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku spowodował, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy powziął uzasadnione wątpliwości co do zgodności wykonanych robót z przepisami, warunkami technicznymi i decyzją o warunkach zabudowy. Korzystając więc z uprawnień wynikających z art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek wykonania w zakreślonym terminie oceny technicznej robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego, wielorodzinnego w zakresie prawidłowości ich wykonania w stosunku do wymogów określonych w przepisach i warunkach technicznych oraz zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia inwestora postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...] uchylił w całości ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że nie podziela poglądu organu pierwszej instancji, iż samo wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę umożliwia zastosowanie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Ponadto wskazał, iż organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien skorzystać z dyspozycji art. 51 Prawa budowlanego żądając określonej dokumentacji w celu legalizacji wykonanych robót budowlanych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy po ponownej analizie zebranego materiału dowodowego wydał w dniu [...] stycznia 2013 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane decyzję nr [...] którą zobowiązał inwestora do przedłożenia dokumentacji powykonawczej obejmującej inwentaryzację budowlaną wykonanych robót wraz z oceną techniczną dotyczącą prawidłowości ich wykonania z potwierdzeniem, że spełniają wymogi określone w przepisach i warunkach technicznych oraz są zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy wyżej wskazaną decyzję organu pierwszej instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1204/13 uchylił ww. decyzje organów obu instancji, a także postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Zdaniem Sądu przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. nie mogą być wykorzystywane do nakładania na inwestora obowiązku przedstawienia określonych dokumentów (opinii, ekspertyz itp.), gdyż samo to nie może doprowadzić wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nakładanie tego typu obowiązków powinno mieć miejsce na podstawie art. 81c Pr. bud. Ponowne rozpatrując zażalenie R. D. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], które na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało przywrócone do obrotu prawnego w stanie nieostatecznym, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że na podstawie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1204/13. Z uzasadnienia wyroku wynika natomiast, że: "Nałożenie obowiązków zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie może oznaczać obowiązku dostarczenia dokumentów, ekspertyz i ocen, ponieważ poprzez nałożenie takiego obowiązku nie można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Dokumenty, ekspertyzy, czy oceny stanowią element postępowania dowodowego i jako takie mogą stanowić, zależnie od ich treści, podstawę do podjęcia przez organ decyzji. Możliwość żądania przez organy nadzoru budowlanego dokumentów, ekspertyz i ocen uregulowana została w art. 81c ustawy Prawo budowlane i to na jego podstawie organ może w drodze postanowienia nałożyć taki obowiązek. Należy podkreślić, że obowiązkiem organu jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zebranie wyczerpującego materiału dowodowego, a realizacji owego obowiązku służy dla przykładu właśnie postanowienie wydane na podstawie art. 81c ustawy Prawo budowlane." W ocenie organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając w postępowaniu dotyczącym decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego również postanowienie organu wojewódzkiego, którym uchylono postanowienie PINB dla m.st. Warszawy wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, przesądził o prawidłowości postanowienia organu powiatowego. W przeciwnym wypadku nie dążyłby do przywrócenia bytu prawnego tego rozstrzygnięcia, a jego orzeczenie ograniczyłoby się do uchylenia decyzji obu instancji. Zdaniem organu odwoławczego żądana ocena techniczna pozwoli organowi pierwszej instancji zająć stanowisko co do nieprawidłowości i niezgodności z prawem powstałych w toku procesu inwestycyjnego i stanowić będzie podstawę do orzeczenia obowiązków określonych w oparciu o art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do argumentów przywołanych w zażaleniu, dotyczących upływu terminu ważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania organ odwoławczy wskazał, że uzyskanie pozwolenia na budowę w okresie obowiązywania decyzji o warunkach zabudowy prowadzi do jej prolongowania. W przeciwnym wypadku organ nadzoru budowlanego nie mógłby oceniać zagadnienia istotnych odstępstw polegających na niezgodności inwestycji z wydaną decyzją o warunkach zabudowy, w przypadku realizacji inwestycji w okresie dłuższym niż nominalna data ważności decyzji o warunkach zabudowy. Za takim stanowiskiem również przemawia brzmienie art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu II instancji miesięczny termin na wykonanie żądanej dokumentacji jest w zupełności wystarczający i pozwala przy inicjatywie i zaangażowaniu ze strony zobowiązanego zadośćuczynić orzeczonemu obowiązkowi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. wniósł R. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 621/14, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podstawowe znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy ma kwestia związania organu i sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1204/13. Wskazanym wyrokiem uchylona została decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, którą zobowiązano inwestora do przedłożenia dokumentacji powykonawczej obejmującej inwentaryzację budowlaną wykonanych robót wraz z oceną techniczną dotyczącą prawidłowości ich wykonania z potwierdzeniem, że spełniają wymogi określone w przepisach i warunkach technicznych oraz są zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd uchylił również postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. nr [...], którym organ odwoławczy uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna przesądza o prawidłowości zaskarżonego postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]. Organ odwoławczy utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego zastosował się do wiążącej oceny prawnej, z której wynika, że możliwość żądania przez organy nadzoru budowlanego dokumentów, ekspertyz i ocen uregulowana została w art. 81c ustawy Prawo budowlane i to na jego podstawie organ może w drodze postanowienia nałożyć taki obowiązek. Zgodnie z oceną prawną postanowienie, wydane na podstawie art. 81c ustawy Prawo budowlane, służy realizacji obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Sąd podkreślił, że żądana ocena techniczna pozwoli organowi pierwszej instancji zająć stanowisko co do nieprawidłowości i niezgodności z prawem powstałych w toku procesu inwestycyjnego i stanowić będzie podstawę do podjęcia przez organ decyzji w oparciu o art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd podzielił także pogląd organu odwoławczego, iż uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1204/13 w postępowaniu dotyczącym decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego również postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. nr [...], którym uchylono postanowienie PINB dla m.st. Warszawy, wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, przesądza o prawidłowości postanowienia organu powiatowego. W przeciwnym wypadku nie doszłoby do przywrócenia bytu prawnego rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu PINB dla m.st. Warszawy wydanym na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, a wyrok sądu ograniczyłby się do uchylenia decyzji organów obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1204/13 wskazał, iż "w niniejszej sprawie bezsprzecznym jest, że inwestorzy w całości zrealizowali inwestycję w postaci budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości przy ul. [...] w W. na podstawie ostatecznych decyzji udzielających pozwolenia na budowę. Decyzje te były następnie przedmiotem postępowań nadzwyczajnych, w wyniku których stwierdzono ich nieważność. Niewątpliwie zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę spowodowało, że inwestorzy utracili tytuł do wykonywania robót budowlanych. W takim przypadku organ winien zastosować procedurę przewidzianą w art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, a postępowanie powinno zmierzać do legalizacji wykonanych robót budowlanych, przez doprowadzenie tych robót do stanu zgodnego z prawem". Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 października 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R. D. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. art. 153 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. –dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 2 ust. 2 p.p.s.a. przez błędną jego wykładnię mającą istotny wpływ na treść wyroku: a) polegającą na błędnym uznaniu, iż uchylenie przez WSA w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 1204/13 decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz postanowienia MWINB nr [...] z dnia [...] października 2012 r. przy pozostawieniu w obrocie prawnym nieprawomocnego postanowienia PINB nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. (wówczas nieobjętego skargą) jest uznaniem przez Sąd w sprawie VII SA/Wa 1204/13, iż postanowienie PINB nr [...] zostało wydane zgodnie z prawem, co miałoby wiązać na podstawie art. 153 p.p.s.a. organy administracyjne i Sąd orzekający w niniejszej sprawie, podczas gdy z uzasadnienia wyroku WSA w sprawie VII SA/Wa 1204/13 jednoznacznie wynika, że uchylone rozstrzygnięcia organów zapadły z naruszeniem przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., a organy zostały zobowiązane do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego, które miało poprzedzać rozpoznanie zażalenia na postanowienie PINB nr [...], a którego organy nie przeprowadziły, b) polegającą na uznaniu przez Sąd, że nałożony postanowieniem PINB nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. na podstawie art. 81c ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane na inwestorów obowiązek wykonania i przedłożenia w PINB oceny technicznej wykonanych robót budowlanych przy budowie budynku wielorodzinnego przy ul. [...], w zakresie prawidłowości ich wykonania w stosunku do wymogów określonych w przepisach i warunkach technicznych oraz zgodności z ustaleniami decyzji Burmistrza Gminy Warszawa-Włochy nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości podania sposobu ich usunięcia – jest zgodny z prawem i wiąże organy administracyjne, pomimo, że Sąd w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1204/13 jednoznacznie stwierdził, że przerzucanie obowiązku polegającego na ustaleniu sposobu usunięcia ewentualnych nieprawidłowości na stronę nie ma podstaw w przepisach prawa i stanowi obowiązek organu; 2. art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717), w związku z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., w związku z art. 1 § 1 ustawy p.u.s.a. przez błędne przyjęcie, iż decyzja Burmistrza Gminy Warszawa – Włochy nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z dnia [...] sierpnia 1998 r. nadal obowiązuje i stanowi podstawę do prowadzenia postępowania naprawczego, podczas gdy po stwierdzeniu nieważności decyzji pozwolenia na budowę w maju 2011 roku ze skutkiem ex tunc, wygasła również decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu (z mocy prawa) ze skutkiem ex tunc, na skutek upływu terminu jej ważności, a formalne stwierdzenie jej wygaśnięcia ma jedynie charakter deklaratoryjny; 3. art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. w związku art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. i art. 1 i 2 ustawy p.p.s.a., art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a. przez pominięcie, iż w dniu 9 listopada 2010 r. został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Stare Włochy a ustalenia decyzji Burmistrza Gminy Warszawa – Włochy o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nr [...] są sprzeczne z ustaleniami tego planu, co zobowiązywało organy do przeprowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego a nie w oparciu o decyzję Burmistrza Gminy Warszawa – Włochy nr [...] ; 4. § 19 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. przez akceptację przez Sąd prowadzenia przez organy postępowania naprawczego zgodnego z wymogami określonymi w decyzji Burmistrza Gminy Warszawa – Włochy nr [...], pomimo że wymogi te poprzez określenie ilości i usytuowanie miejsc postojowych na działce bezpośrednio przy ścianie z otworami okiennymi budynku wielorodzinnego pozostają w sprzeczności z przywołanymi wyżej wymogami Rozporządzenia określającymi minimalne odległości miejsc postojowych od okien budynku. Skarżący kasacyjnie organ zarzucił również naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania: 1. art. 7 k.p.a. w związku z 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a., w związku z art. 1 § 1 ustawy p.u.s.a., co miało istotny wpływ na treść wyroku – przez przyjęcie, iż to strona a nie organ ma dokonać oceny prawidłowości sposobu wykonania robót budowlanych zrealizowanych przez stronę – zgodnie z obowiązkiem nałożonym decyzją PINB nr [...] – ze wskazaniem sposobu usunięcia ewentualnych nieprawidłowości, pomimo iż ocena prawidłowości wykonania robót budowlanych oraz wskazanie sposobu usunięcia ewentualnych nieprawidłowości, stanowi obowiązek organu, a przerzucanie tego obowiązku na stronę nie ma podstaw w przepisach prawa, 2. art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 i art. 3 § 2 p.u.s.a. co miało istotny wpływ na treść wyroku przez brak uzasadnienia zawierającego tok rozumowania Sądu, gdyż Sąd w uzasadnieniu wyroku ani jednym zdaniem nie odniósł się do zarzutów skarżącego przedstawionych w skardze na decyzję MWINB nr [...], a które Sąd skwitował jednym zdaniem cyt. "Zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie" (s. 7 uzasadnienia wyroku, 8 wiersz od góry strony) co uniemożliwia weryfikację prawidłowości rozumowania Sądu oraz pełne sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych. R. D. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku lub o jego zmianę poprzez uchylenie postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną I. i S. U. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Tymczasem skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie nie spełnia tych wymagań, gdyż nie wszystkie zarzuty zamieszczone w petitum skargi kasacyjnej znalazły odzwierciedlenie w jej uzasadnieniu. Poza tym niektóre zarzuty zamieszczone w skardze kasacyjnej zostały sformułowane niezgodnie z postanowieniami art. 174 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd odniesie się tylko do tych zarzutów, które zostały prawidłowo uzasadnione. Całkowicie bezpodstawnie w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie art. 153 p.p.s.a., ponieważ w zaskarżonym wyroku oraz zaskarżonym postanowieniu zastosowano się do oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania, zawartych wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 września 2013 r., VII SA/Wa 1204/13. Zgodnie z powyższym wyrokiem, organy nadzoru budowlanego powinny nałożyć na inwestora obowiązek dostarczenia dokumentów, ekspertyz, opinii w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 81c Pr. bud., a nie decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Rozstrzygnięcie podjęte przez Sąd wyrokiem z dnia 24 września 2013 r. zostało przez organ odwoławczy i Sąd wydający zaskarżony wyrok w tej sprawie prawidłowo zrozumiane, że postanowienie PINB z [...] sierpnia 2012 r. zostało wydane w oparciu o właściwy przepis i we właściwej formie, a ocena jego treści merytorycznej w pierwszej kolejności należy do organu odwoławczego, który utrzymując w mocy postanowienie z [...] sierpnia 2012 r. zaakceptował treść nałożonych obowiązków. W pkt 1a skargi kasacyjnej błędnie przyjmuje się, że naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bd. oraz art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., o których mowa w uzasadnieniu wyroku WSA z 24 września 2013 r. odnosiły się do postanowienia PINB z [...] sierpnia 2012 r. Tymczasem odnosiły się one do decyzji MWINB z [...] marca 2013 r. oraz do decyzji PINB z [...] stycznia 2013 r. Postanowienie PINB z [...] sierpnia 2010 r. i utrzymujące je w mocy postanowienie z MWINB z [...] stycznia 2014 r. nie kończą sprawy, gdyż wykonanie obowiązków wynikających z tych postanowień będzie stanowiło dopiero podstawę do wydania decyzji zgodnie z postanowieniami art. 37 Pr. bud. Dla tego przedwczesne są w tej chwili rozważania na temat badania zgodności wykonanych robót budowlanych z ustaleniami decyzji z dnia [...] sierpnia 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Właściwe organy kierując się postanowieniami art. 37 Pr. bud. zadecydują w wydanej decyzji, czy wybudowany obiekt budowlany powinien być zgodny z ustaleniami ww. decyzji o warunkach zabudowy, czy też z ustaleniami aktualnie obowiązującego planu miejscowego. W związku z powyższym zarzuty zamieszczone w pkt 2, 3 i 4 skargi kasacyjnej nie są trafne na tym etapie postępowania administracyjnego. Poza tym należy zwrócić uwagę, że art. 37 Pr. bud. z dniem 30 kwietnia 2015 r. zmienił swoje dotychczasowe brzmienie, co nie może ujść uwadze przy interpretacji wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 września 2013 r., VII SĄ/Wa 1204/13. Sporządzenie oceny technicznej wykonanych robót budowlanych, o której mowa w osnowie postanowienia PINB z dnia 20 sierpnia 2012 r. należy do osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane (art. 84 k.p.a.) i do niej należy też zaproponowanie sposobu usunięcia ewentualnych stwierdzonych nieprawidłowości, a właściwy organ przyjmuje te rozwiązania bądź też nie, nakazując inne rozwiązania. Przypomnieć należy, że w tym przypadku nie mamy do czynienia z samowolą budowlaną w rozumieniu art. 48 Pr. bud., lecz z budową, która została zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę, którego stwierdzono nieważność. Tym samym niezasadny jest zarzut zamieszczony w pkt 5 skargi kasacyjnej. Natomiast trafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zamieszczony w pkt 6 skargi kasacyjnej, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymagań powyższego przepisu. Jednak to uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem zaskarżane rozstrzygnięcie odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Okoliczności podnoszone na rozprawie przez skarżącego, nie mogły mieć również wpływu na ocenę prawną zaskarżonego wyroku. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.