II SA/Bk 658/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej, a także na funkcjonowanie linii oddala skargę. II SA/Bk 658/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] Starosta S., na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), dalej jako u.g.n., po rozpatrzeniu wniosku Spółki Akcyjnej P. S. E. z siedzibą w K. – J. (dalej: Spółka): 1. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie Ż., gm. S., powiat s., województwo p., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,4825 ha, stanowiącej własność T. K., poprzez zezwolenie Spółce na założenie i przeprowadzenie przez wymienioną działkę dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk - granica RP, w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką nr [...] obręb Ż. (ustalono minimalną odległość przewodów od ziemi - 13,4 m, posadowienie słupa elektroenergetycznego na działce nr [...), a także zezwolił na funkcjonowanie na wymienionej działce linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego o szerokości 70 m (po 35 metrów od osi linii w obie strony) i powierzchni 0,4692 ha. Wskazano w tej części decyzji, że lokalizację linii, miejsce posadowienia słupa oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na załączonej mapie, stanowiącej integralną część decyzji. W obszarze pasa technologicznego mają obowiązywać ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości (korzystanie z pasa w sposób zgodny z prawem i normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych); 2. wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości opisanej w pkt 1 polega w szczególności na uprawnieniu Spółki do wstępu na nieruchomość w celu: wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych oraz innych czynności związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk - granica RP, wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że we wniosku wszczynającym postępowanie Spółka zażądała zezwolenia na: - założenie i przeprowadzenie spornej linii energetycznej przez wymienioną w decyzji działkę T. K. (wniosek był następnie precyzowany co do numeru działki, bowiem w toku postępowania działka nr [...] stanowiąca własność T. K., uległa podziałowi na działki nr [...] o pow. 0,4825 ha (pod pas technologiczny dla projektowanej linii) i nr [...] o pow. 6,2399 ha (bez zmiany przeznaczenia); podział został zatwierdzony ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] stycznia 2014 r.); - wskazanie w decyzji, że zezwolenie obejmuje w szczególności prawo wstępu na nieruchomość celem wykonania niezbędnych robót, a później prowadzenia konserwacji i usuwania awarii, - zezwolenia na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadania decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Jak wskazał organ, wnioskodawca do wniosku dołączył: wypis i wyrys z rejestru gruntów dla działki objętej wnioskiem, odpis z księgi wieczystej, załączniki mapowe z powierzchnią pasa technologicznego i przebiegiem linii, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzję RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach, dokumenty z przebiegu rokowań, notarialny protokół niestawiennictwa drugiej strony, stosowne pełnomocnictwa, wyciąg z operatu szacunkowego, odpis Spółki z KRS, decyzję Parlamentu Europejskiego w sprawie Transeuropejskich Sieci Energetycznych. Następnie organ I instancji wyjaśnił zasady orzekania o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości wynikające z art. 124 u.g.n. (podkreślając konieczność przeprowadzenia rokowań z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, której sposób korzystania ma być ograniczony) oraz wskazał, że z wniosku wynika, iż nad działką nr [...] na wysokości nad gruntem nie mniejszej niż 13,4 m zaplanowano przebieg przewodów dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk - granica RP, posadowienie na działce słupa elektroenergetycznego, w wyniku czego ma powstać pas technologiczny ograniczonego użytkowania o szerokości 70 m (po 35 m od osi linii w każdą stronę) i o powierzchni 0,4692 ha. Zdaniem organu, założenie przewodów elektroenergetycznych nad działką nie prowadzi do zmiany aktualnego sposobu korzystania z nieruchomości oraz jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawierającego ustalenia co do lokalizacji w Gminie S. dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk - granica RP. Jak wskazał organ, zaplanowany przebieg linii jak i szerokość pasa technologicznego stanowią minimalne niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem organu podjęto również próbę przeprowadzenia rokowań z dotychczasową właścicielką działki, jednak do porozumienia między stronami nie doszło. W toku postępowania przeprowadzono też rozprawę administracyjną (w dniu 13 grudnia 2013 r.), na której strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzeniem się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zakreślono również stronom termin do dnia 10 stycznia 2014 r. celem ostatecznego wypowiedzenia się, czy doszło do polubownego załatwienia sprawy. Następnie strony kilkakrotnie przedstawiały organowi pisemne wyjaśnienia stawiając wzajemnie warunki uznawane przez drugą stronę za niemożliwe do spełnienia. Ostateczne ustalono, że nie osiągnięto zgody właścicielki działki na realizację inwestycji, co w powiązaniu z pozostałymi ustaleniami uprawnia, zdaniem organu, do oceny, że spełnione zostały materialnoprawne przesłanki decyzyjnego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. Końcowo organ wskazał, że rozpatrzenie wniosku w zakresie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności nastąpi odrębną decyzją po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła T. K. zarzucając niedostateczne, nieodpowiadające stanowi rzeczywistemu wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, bezkrytyczne przyjęcie twierdzeń wnioskodawcy co do przebiegu i zakończenia negocjacji oraz wysokości należnego odwołującej się odszkodowania (w tym nieuwzględnienie faktu jednostronnego zerwania przez Spółkę uzgodnionej już treści umowy kończącej negocjacje nr [...], w której to umowie ustalono wszystkie warunki budowy spornej linii łącznie z kwestią wysokości odszkodowania). Jak wskazała strona, ustalono nawet termin podpisania aktu notarialnego. Odwołująca się zarzuciła nieuwzględnienie jej stanowiska po zerwaniu wskazanej wyżej umowy. Uchybienia te, w jej ocenie, spowodowały wydanie zaskarżonej decyzji, mimo że przesłanki z tej normy nie zostały spełnione Strona wskazała także, że po zakończeniu negocjacji przedstawiciel Spółki zgłosił nową propozycję, tj. rozbiórkę i przebudowę linii niskiego napięcia zamontowanej na masztach właściwych dla tego rodzaju linii. W takiej sytuacji odwołująca się zgłosiła jedynie zamiar prowadzenia dalszych rokowań odnośnie tej nowej kwestii, ale nie wyraziła chęci odstąpienia od umowy nr [...] dotyczącej dwutorowej linii 400 kV. W jej ocenie zgłoszenie nowych elementów, które przedstawiciel Spółki chciał umieścić w ustalonej umowie, ocenić należy jako zabieg storpedowania już uzgodnionej treści umowy. Świadczy to o braku faktycznej chęci dojścia do porozumienia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] Wojewoda P. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy ustalił identycznie jak organ I instancji treść żądania strony, jak również stwierdził, że do wniosku dołączono dokumentację z przeprowadzonych rokowań z właścicielem nieruchomości, które nie doprowadziły do porozumienia i uzyskania zgody na wykonanie na nieruchomości powyższych robót budowlanych. Ustalił też, że w toku postępowania działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...] o pow. 0,4825 ha - przeznaczona pod pas technologiczny dla projektowanej linii elektroenergetycznej 400 kV i o nr [...] o pow. 6,2399 ha - bez zmiany przeznaczenia, który to podział został zatwierdzony ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] stycznia 2014 r. Mając to na uwadze inwestor sprecyzował wniosek w zakresie wskazanego w nim numeru działki. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił zasady dokonywania ograniczeń sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. podkreślając, że przepis ten może być zastosowany w sytuacji zamiaru zrealizowania celu publicznego (w sprawie niniejszej jest to cel z art. 6 pkt 2 u.g.n.) i tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ze swej istoty naruszają interes właściciela nieruchomości, dlatego przesłanki umożliwiające lub wyłączające dokonanie na tej podstawie ograniczenia muszą być rozumiane ściśle, zaś w decyzji wydawanej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno dojść do precyzyjnego określenia obszaru nieruchomości, na którym następuje ograniczenie. Odnosząc powyższe, ogólne uwagi do przedmiotowej sprawy organ stwierdził, że przebieg planowanej, spornej linii elektroenergetycznej 400 kV został szczegółowo określony na mapie, stanowiącej integralną część zaskarżonej decyzji, zaś ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło zgodnie z uchwałą Nr XXIV/167/2013 Rady Gminy Szypliszki z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk - granica RP na terenie gminy Szypliszki. Nadto, jak wskazał Wojewoda, decyzja organu I instancji wskazuje jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomości jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela w zakresie niezbędnym do wykonania przedmiotowej inwestycji, zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. Zostały zatem spełnione warunki formalne określone w art. 124 ust. 1 u.g.n. Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynika także, że inwestor określił i zaproponował właścicielce warunki zmierzające do uzyskania prawa do gruntu, w tym przedstawił propozycje cenowe. Rokowania były prowadzone poprzez wymianę korespondencji i w rozmowach bezpośrednich. Przebieg rokowań został potwierdzony pismami, zwrotnymi potwierdzeniami odbioru pism, protokołem niestawiennictwa drugiej strony z dnia 5 września 2013 r., protokołem z ustaleń nr 1 z dnia 31 sierpnia 2012 r., protokołem ustaleń nr 3 z dnia 1 lutego 2013 r., protokołem ustaleń nr 1 z dnia 28 sierpnia 2013 r. Do porozumienia co prawda nie doszło, ale powyższe okoliczności oznaczają spełnienie warunku przeprowadzenia negocjacji. Zdaniem organu, wnioskodawca miał rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej, zaś okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega weryfikacji w trybie art. 124 u.g.n. Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., organ nie ma żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody rokujących stron. Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie potwierdza twierdzeń pełnomocnika skarżącej o tym, że doszło do polubownego i zgodnego załatwienia sprawy przez T. K. i Spółkę. Potwierdzają to m. in. pisma odwołującej z dnia 14 marca 2014 r. i z dnia 21 marca 2014 r., w których T. K. nadal kwestionuje propozycje przedstawione przez Spółkę. W kwestii odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości (uregulowanego w art. 124 i art. 128 u.g.n.) organ wskazał, że rozstrzygnięcia w tym zakresie mogą zapadać tylko w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej (art. 129 ust. 5 pkt 1 u.g.n.). Roszczenie określone w art. 124 ust. 5 u.g.n. ma charakter cywilnoprawny i nie jest realizowane w postępowaniu administracyjnym. Skargę na powyższą decyzję złożyła do sądu administracyjnego T. K. zarzucając naruszenie art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. polegające na błędnym ustaleniu, że Spółka P. S. E. S.A. spełniła wymóg przeprowadzenia rokowań, podczas gdy faktycznie jednostronnie zerwała ona wynegocjowaną umowę zawierającą jej zgodę na wykonanie spornych prac oraz wysokość należnego jej z tego tytułu wynagrodzenia (ustalono nawet termin zawarcia aktu notarialnego w tej kwestii). Zdaniem skarżącej, taka umowa (nr [...]) została wynegocjowana w dniu 21 stycznia 2014 r. w obecności pełnomocników obydwu stron i zawierała jej zgodę na budowę dwutorowej, napowietrznej linii elektronergetycznej 400 kV Ełk – granica RP. Ustalono również wówczas, że zostanie podpisana u notariusza w dniu 23 stycznia 2014 r. Mimo to przedstawiciel Spółki zaproponował uzupełnienie umowy o nowy element (rozbiórkę i przebudowę linii niskiego napięcia zamontowanej na masztach właściwych dla tego rodzaju linii), czyli faktycznie o zgodę na ustanowienie nowej, innej służebności. W tej tylko, dodatkowej kwestii skarżąca zamierzała negocjować (w pozostałym zakresie godziła się na umowę), jednakże jej stanowisko zostało potraktowane jako chęć odstąpienia od umowy, co nie miało miejsca. Tymczasem wynikało ono z przekonania, że linia niskiego napięcia należy do PGE, a nie do PSE tj. Spółki będącej stroną w przedmiotowej sprawie. W jej ocenie postępowanie Spółki nie zmierzało do zawarcia umowy, ale miało jedynie stanowić formalne spełnienie warunku prowadzenia negocjacji (Spółka występowała od początku bez zamiaru dojścia do porozumienia). Jak skarżąca wskazała, powyższą wiedzę uzyskała dopiero po lekturze publikacji "Wybrane zagadnienia wyceny nieruchomości a problematyka prawna, ekonomiczna i przestrzenna, związana z infrastrukturą techniczną" i ustaleniu, że nowe zagadnienie mające być wprowadzone do umowy według żądania przedstawiciela Spółki powinno być uzgodnione w innym trybie (według przepisów znowelizowanego od 3 sierpnia 2008 r. Kodeksu cywilnego). Wyjaśniła, że na skutek inwestycji wartość działek powstałych po podziale i jej pozostawionych obniżyła się. Zmniejszyło się zatem jej finansowe zabezpieczenia przyszłości, które wiązała z własnością wskazanych działek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 124 ust. 1 ustawy, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie natomiast z art. 6 pkt 2 ustawy celami publicznymi są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przedmiotowa inwestycja niewątpliwie stanowi cel publiczny. Wynikające z art. 124 ustawy uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r. II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 stycznia 2012 r. II SA/Bk 763/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości. Są to bowiem decyzje ograniczające prawo własności, których wydawanie ustawodawca dopuścił w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011 r. II SA/Ke 567/10, CBOSA). Przepisy art. 124 ustawy muszą być interpretowane dosłownie. Niedopuszczalne jest w związku z tym formułowanie jakichkolwiek innych, niż określone w ustawie gospodarce nieruchomościami, przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie (Ewa Bończak - Kucharczyk, Komentarz do art. 124 ustawy, LEX/2013, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r. I OSK 85/09, CBOSA). W decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ustawy, zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, co oznacza, że musi ona wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r. II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 stycznia 2012 r. II SA/Bk 763/11, CBOSA). Dyspozycja art. 124 ust. 1 ustawy stanowi o obowiązku precyzyjnego określenia obszaru nieruchomości, na którym następuje ograniczenie prawa właściciela do nieruchomości. Decyzja wydawana na podstawie powyższego przepisu powinna określać przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres (por. Marian Wolanin [w:] J. Jaworski, A. Prusaczek, A. Tułodziecki, M. Wolanin: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2009 r., str. 796, wyrok NSA z dnia 17.11.2009 r. I OSKI 85/09, CBOSA). Przebieg planowanej linii elektroenergetycznej 400 kV został szczegółowo określony na mapie, stanowiącej integralną część zaskarżonej decyzji. Przepis ten wymaga także zgodności decyzji o ograniczeniu prawa własności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższe warunki gwarantują, że administracyjna ingerencja w korzystanie z nieruchomości nie będzie możliwa w każdej sytuacji i w stosunku do każdej inwestycji, lecz jedynie do tych, które spełniają jakieś kryteria i służą realizacji relatywnie doniosłych interesów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2011 r. I SA/Wa 2497/10, CBOSA). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że ograniczenie sposobu korzystania przez właścicielkę z przedmiotowej nieruchomości nastąpiło zgodnie z uchwałą Nr XXIV/167/2013 Rady Gminy Szypliszki z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk-granica RP na terenie gminy Szypliszki. Celem regulacji prawnych zawartych w ustaleniach planu było umożliwienie realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, jakim jest dwutorowa, napowietrzna linia elektroenergetyczna 400 kV Ełk - granica RP. Ponadto celem powyższego planu było ustalenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów w pasie technologicznym linii 400 kV. Stosownie do treści art. 124 ust. 3 ustawy, udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Obowiązek przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy, należy pojmować jako konsekwencję zasady ochrony własności i wynikającą z tego powinność podjęcia przez inwestora starań o doprowadzenie do uzyskania zgody właściciela (wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2010 r. I OSK 924/09, CBOSA). Celem ustanowionego w art. 124 ust. 3 ustawy obowiązku przeprowadzenia rokowań jest umożliwienie konsensualnego załatwienia sprawy między stronami. W orzecznictwie uznaje się, że niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Przepisy art. 124 ustawy nie określają formy prowadzenia rokowań, ani też sposobu ich dokumentowania (Ewa Bończak - Kucharczyk, Komentarz do art. 124 ustawy, LEX/2013, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r. II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 czerwca 2011 r. II SA/Lu 301/11, CBOSA). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że inwestor określił i zaproponował Skarżącej warunki zmierzające do uzyskania prawa do gruntu, w tym zaproponował propozycje cenowe jednak do porozumienia nie doszło. Zdaniem Sądu powyższe okoliczności oznaczają spełnienie warunku przeprowadzenia negocjacji. W sprawie rokowania były prowadzone poprzez wymianę korespondencji i w rozmowach bezpośrednich. Przebieg rokowań został potwierdzony: pismami, zwrotnymi potwierdzeniami odbioru pism, protokołem niestawiennictwa drugiej strony z dnia 5 września 2013 r., protokołem z ustaleń nr l z dnia 31 sierpnia 2012 r., protokołem ustaleń nr 3 z dnia 01 lutego 2013 r., protokołem ustaleń nr 1 z dnia 28 sierpnia 2013 r. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż wnioskodawca miał rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej i przeprowadził rokowania z właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że zarzut skargi naruszenia art. 124 ust. 3 jest nieuprawniony, a co za tym idzie skarga, na mocy art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.