III SA/Kr 499/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Molczyk (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011 I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR na rzecz skarżącego kwotę 477,00 zł (słownie: czterysta siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 9 stycznia 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję nr [...] Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2012 r. o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym: w dniu 12 maja 2011 r. T. D. (dalej: skarżący) wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (dalej: PRŚ) na rok 2011. Wniosek ten dotyczył kontynuacji realizacji pakietu "Ekstensywne trwałe użytki zielone" w wariancie 3.1.1. ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na pow. 11,29 ha. Powyższy wariant był realizowany na działce rolnej A o pow. 11,29 ha, położonej na działce ewid. nr [...] znajdującej się w powiecie [...], gminie K. Podczas przeprowadzonej w gospodarstwie strony kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości dotyczące działki rolnej A: rozbieżność pomiędzy treścią ortofotomapy, a stanem faktycznym w terenie, brak spójności działki rolnej (dwie działki rolne rozdzielał rów), zawyżenie powierzchni deklarowanej do dopłat (deklarowana pow. 11,29 ha, a stwierdzona łączna powierzchnia dwóch działek rolnych położonych na jej obszarze wynosiła 8,13 ha). Wobec zakwestionowania wyników kontroli administracyjnej przez skarżącego, organ pierwszej instancji wskazał, że kontrola na miejscu została przeprowadzona prawidłowo, zaś z powierzchni działki rolnej zostały wykluczone jedynie części niespełniające definicji gruntów rolnych, takie jak sąsiadujący z brzegiem rzeki teren porośnięty samosiejkami, teren przyległy do rowu przecinającego dwie części działki rolnej A wraz z rowem oraz fragment wzdłuż wschodniej granicy działki ewidencyjnej. Wskazano również, że różnice powierzchni stwierdzone podczas kolejnych kontroli na miejscu mogą być wynikiem pogłębiającego się procesu sukcesji wtórnej. Decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] 2012 r. odmówiono skarżącemu przyznania płatności PRŚ ze względu na zawyżenie powierzchni wynoszące powyżej 20%, lecz nieprzekraczające 50% powierzchni deklarowanej. Na mocy powyższej decyzji jako powierzchnię stwierdzoną dla płatności JPO wskazano obszar 10,64 ha, co oznacza różnicę w stosunku do powierzchni deklarowanej (13,81 ha) wynoszącą 3,17 ha. Obszar ten stał się postawą do wyliczenia różnicy procentowej pomiędzy powierzchnią deklarowaną do płatności JPO, a stwierdzoną -wynoszącej zdaniem organu l instancji 29,6714 %. Na skutek odwołania strony skarżącej, decyzją nr [...] z dnia [...] 2012 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił wyżej opisaną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Za prawidłowe uznał organ odwoławczy ustalenia dotyczące braku spójności działki rolnej A, bowiem nie spełnia ona wymogu określonego art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.) oraz art. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, odwołujących się do art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2.12.2009 r., str. 65 ze zm.). W ocenie organu odwoławczego, stwierdzone w trakcie kontroli na miejscu nieprawidłowości oznaczały brak dochowania przez stronę podstawowych wymogów związanych z płatnościami, o jakie starano się w przedmiotowej sprawie. Stosownie do przepisów regulujących zasady i podstawy przyznania płatności do gruntów rolnych, strona zobowiązana jest do podania we wniosku danych dotyczących działek rolnych w taki sposób, by możliwe było bezproblemowe ustalenie rodzaju i wymiaru wsparcia, o jakie wnioskowała. Organ odwoławczy jako przyczynę uchylenia decyzji organu I instancji wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niewystarczające i niezrozumiałe, co nie pozwala na jednoznaczną weryfikację podstaw rozstrzygnięcia przez stronę. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji odnosi się do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a nie płatności rolnośrodowiskowej. W wyniku powyższego błędnie zostały w niej wskazane powierzchnia deklarowana (13,81 ha w miejsce 11,29 ha) oraz działki rolne, w stosunku do których wnioskowano o przyznanie płatności PRŚ. Przełożyło się to również na nieprawidłowe określenie procentowej wysokości zawyżenia powierzchni. W uzasadnieniu decyzji błędnie została również określona podstawa prawna rozstrzygnięcia. Skarga na powyższą decyzję została prawomocnie oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1590/12. Ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia 21 września 2012 r. Dyrektor Biura Powiatowego ARiMR ponownie odmówił przyznania skarżącemu PRŚ. Organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący do PRŚ zgłosił działkę rolną A, położoną na działce ewidencyjnej nr [...] w powiecie [...], gmina K, obręb Ł. Organ zauważył, że po kontroli przeprowadzonej na miejscu w dniu 6 września 2011 r. stwierdzono rozbieżność między ortofotomapą, a stanem faktycznym w terenie, brak spójności działki rolnej A (stwierdzono dwie działki rolne rozdzielone rowem), jak również zawyżenie powierzchni deklarowanej do dopłat o 3,16 ha, a zatem o 38,87 % (zadeklarowano 11,29 ha, a potwierdzono kwalifikację obszaru o pow. 8,13 ha). Organ wskazał zatem, że na zasadzie art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia rady(WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L nr 25, poz. 8) należało odmówić przyznania skarżącemu PRŚ, gdyż różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do PRŚ, a stwierdzoną, wynosi między 20% a 50%. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zakwestionował ustalenia organu dotyczące zakresu użytkowania rolnego działki ewidencyjnej nr [...] (A). Podniósł ponadto, że deklarowana do PRŚ działka rolna A nie stanowi spójnego obszaru położonego we wschodniej części działki ewidencyjnej nr [...], lecz łączną sumę powierzchni obszaru niekwalifikującego się do PRŚ, położonego na całej działce ewidencyjnej nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 stycznia 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. Pierwsze dwa akapity uzasadnienia tej decyzji motywowały stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Następnie organ przedstawił treść art. 15 ust. 5 rozporządzenia nr 65/2011 i streścił przebieg kontroli na miejscu. Organ odwoławczy wskazał, że raport z kontroli na miejscu został sporządzony rzetelnie i stanowi odzwierciedlenie stanu opisanych w nim działek rolnych. Organ wyjaśnił, że wykluczony z płatności został obszar sąsiadujący z brzegiem rzeki i teren rowu rozdzielającego działkę rolną na dwie części wraz z nieużytkowanymi rolniczo gruntami bezpośrednio do niego przylegającymi. Z uwagi zaś na występujące zadrzewienia i zakrzaczenia (samosiejki drzew) wykluczono również fragment działki położony wzdłuż wschodniej granicy działki ewidencyjnej oraz przylegający do jej zachodniej granicy, a także znajdujący się w jej północno-zachodniej części. Organ odwoławczy wskazał, że prawidłowo oceniono niespójność działki A, przypominając, że działka rolna musi być zwartym obszarem gruntu rolnego o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw. Pismem z dnia 29 stycznia 2014 r. T. D. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwojów obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.) poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie dostatecznie wszystkich okoliczności sprawy, które mogły mieć wpływ na ustalenie uprawnienia skarżącego do uzyskania PRŚ, a także brak należytego uzasadnienia decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, że akta administracyjne sprawy zostały przesłane do Sądu wraz ze skargą w sprawie III SA/Kr 1589/12 i nie zostały dotąd zwrócone organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie. Należy zatem zauważyć, że zaskarżona decyzja została wydana w drugiej instancji postępowania administracyjnego. Z zasady dwuinstancyjności postępowania wynika natomiast, że zadaniem organu drugiej instancji jest ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej (nieostatecznie) przez organ pierwszej instancji. Aby jednak zadanie to zostało zrealizowane w sposób właściwy, organ drugiej instancji musi również dokonać precyzyjnej kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji oraz rzetelnie odnieść się do wszystkich zarzutów i twierdzeń zgłoszonych przez stronę w odwołaniu od tej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2720/11; LEX nr 1145626). W ocenie Sądu, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie zrealizował w sposób prawidłowy powyższych zadań wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Należy bowiem zauważyć, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] 2012 r. nie zawiera wszystkich elementów, wymaganych przez Kodeks postępowania administracyjnego. Ta dwustronicowa decyzja – poza podpisem osoby upoważnionej do jej wydania – zawiera bowiem obszerne powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz niezwykle lakoniczne uzasadnienie sprowadzające się do obliczenia różnicy między zadeklarowaną powierzchnią działki rolnej, a powierzchnią zakwalifikowaną do PRŚ. W ocenie Sądu, taka decyzja została wydana z istotnym naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Analiza treści tej decyzji wskazuje, że w części tej decyzji, określonej jako "uzasadnienie" w żaden sposób nie zrealizowano wymogów art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym naruszono również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Wspomniana decyzja w ocenie Sądu była pozbawiona w zupełności uzasadnienia prawnego. Organ pierwszej instancji wyliczył obszernie akty normatywne (wraz z ich jednostkami redakcyjnymi), na których podstawie wydał decyzję, ale należy zauważyć, że uzasadnienie prawne różni się od powołania podstawy prawnej tym, że w uzasadnieniu organ tłumaczy, dlaczego zastosował dany przepis oraz przytacza treść tego przepisu. Natomiast w powołaniu podstawy prawnej organ tylko wskazuje przepis prawa, na mocy którego wydał decyzję, przez podanie jego metryki. Celem uzasadnienia prawnego jest ocena stanu faktycznego w świetle konkretnego przepisu prawa oraz wskazanie związku między tą oceną, a osnową decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 160/10, LEX nr 672181). Uzasadnienie prawne powinno zawierać umotywowaną ocenę ustalonych faktów w kontekście konkretnego, adekwatnego przepisu prawa oraz wykazanie związku między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 315/10, LEX nr 749393). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR powołał zatem wyłącznie podstawę prawną swojej decyzji (art. 107 § 1 k.p.a.), ignorując w zupełności obowiązek wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Jak już wskazano, uzasadnienie faktyczne decyzji organu pierwszej instancji sprowadziło się do obliczenia różnicy między zadeklarowaną a potwierdzoną przez organ powierzchnią działki zakwalifikowaną do PRŚ. Jednak z uzasadnienia w żaden sposób nie wynika, jakie części tej działki i z jakiego powodu zostały zakwalifikowane jako niedające podstaw do przyznania przedmiotowej płatności. Organ powołał co prawda numer raportu z kontroli na miejscu i numery kodów błędu, ale wskazał wyłącznie na jego konkluzję, nie odnosząc się w żaden sposób ani do przebiegu kontroli, ani do charakteru stwierdzonych nieprawidłowości. Tymczasem w uzasadnieniu faktycznym takiej decyzji powinno się znaleźć precyzyjne wskazanie wszystkich gruntów zadeklarowanych przez skarżącego do płatności, a następnie rzeczowe, dokładne sprawozdanie z wykrytych na miejscu nieścisłości i wyczerpujące stanowisko organu co do poszczególnych fragmentów tego gruntu. Nic nie stoi również na przeszkodzie, by częścią uzasadnienia decyzji administracyjnej była mapa lub jakakolwiek inna grafika w obrazowy sposób przedstawiająca poszczególne części powierzchni zadeklarowanej i stanowisko organu co do każdej z nich, pozwalająca stronie oraz innym podmiotom na upewnienie się co do rzetelności postępowania wyjaśniającego (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 124/11, LEX nr 1152760). Decyzja wydana w dniu [...] 2012 r. przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nie zawierała zatem uzasadnienia faktycznego w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a., a jedynie lakoniczne wnioski z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu tak sformułowana decyzja organu pierwszej instancji nie nadawała się do kontroli instancyjnej, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 k.p.a.). Trzeba bowiem zauważyć, że to z decyzji organu pierwszej instancji, a w szczególności z jej uzasadnienia faktycznego powinny wynikać wszystkie istotne okoliczności sprawy. Tymczasem decyzja ta, jak już podniesiono wyżej, była w zasadzie pozbawiona tego uzasadnienia, co oznacza, że nie zawierała rzetelnych ustaleń co do jakiegokolwiek relewantnego elementu stanu faktycznego. Organ odwoławczy przystępując do merytorycznej oceny sprawy działał zatem w zasadzie jako organ pierwszej instancji, gdyż dopiero zaskarżona decyzja w jakikolwiek sposób odnosiła się do stanu faktycznego kontrolowanej sprawy. Takie działanie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR oznaczało jednak pozbawienie skarżącego prawa do rozpoznania jego sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym, gdyż w realiach rozpoznawanej sprawy organ drugiej instancji zaakceptował brak rozpoznania istoty sprawy, którego dopuścił się Kierownik Biura Powiatowego ARiMR i wyręczył go w załatwieniu tej sprawy. Sąd w tym miejscu wskazuje ponadto, że również uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego nie zostało sporządzone w sposób rzetelny. O niestaranności organu świadczy przede wszystkim nieadekwatny w kontrolowanej sprawie fragment uzasadnienia odnoszący się do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Umieszczenie rozważań dotyczących tego zagadnienia w decyzji afirmatywnej (utrzymującej w mocy) nie ma żadnego uzasadnienia, zwłaszcza w kontekście stanowiska skarżącego zawartego w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Takie działanie organu odwoławczego podważa zaufanie obywateli do organów państwa, budząc uzasadnioną wątpliwość co do fachowości pracowników urzędu obsługującego organ odwoławczy, upoważnionych do prowadzenia spraw administracyjnych. Trzeba również zaznaczyć, że wątpliwości Sądu budzą materiały, na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wypada bowiem zauważyć, że w myśl art. 133 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w trybie autokontroli. Tymczasem w odpowiedzi na skargę podano, że akta administracyjne zostały przekazane do Sądu ze skargą w sprawie III SA/Kr 1590/12 i nie zostało dotąd zwrócone organowi. Sąd z urzędu stwierdził, że powyższe akta pozostawały w dyspozycji WSA w Krakowie, a obecnie zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku ze skargą kasacyjną od wyroku w sprawie III SA/Kr 1589/12. Z odpowiedzi na skargę w żaden sposób nie wynika, by organ pierwszej instancji albo organ odwoławczy, rozpatrując kontrolowaną sprawę administracyjną, korzystały (i uzupełniały) akta administracyjne tej sprawy. Nie jest zatem wiadome Sądowi, z jakich źródeł organy te korzystały, powołując się na wcześniejsze etapy postępowania administracyjnego, a w szczególności na przeprowadzoną kontrolę na miejscu i raport z niej sporządzony. Sąd nie wie zatem, czy w toku postępowania prowadzonego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1590/12 organy obu instancji dokonywały jakichkolwiek czynności, czy skarżący zgłaszał w tym czasie jakieś wnioski lub czy przedstawiał jakiekolwiek oświadczenia w sprawie. W zakresie wykraczającym poza czystą treść decyzji organów obu instancji oraz odwołania skarżącego, weryfikowane postępowanie administracyjne nie nadaje się do jakiejkolwiek merytorycznej kontroli i choćby już z tego powodu powinno zostać przeprowadzone ponownie. Tymczasem wystarczyło, by organ administracji zwrócił się do Sądu o wypożyczenie akt administracyjnych w związku z koniecznością rozpoznania kontrolowanej sprawy i w ten sposób zapewnił rzetelność źródeł, na podstawie których rozstrzygano sprawę, zapewniając jednocześnie stronie prawo do wglądu do akt postępowania. Z uwagi na stwierdzone naruszenie art. 15 k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Wykryte uchybienia dały natomiast podstawę do uchylenia również decyzji organu pierwszej instancji, stosownie do art. 135 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR dokona szczegółowej analizy danych zawartych przez skarżącego we wniosku o PRŚ oraz raportu kontroli na miejscu i w sposób rzeczowy i wyczerpujący w uzasadnieniu swojej decyzji odniesie się do wszystkich dowodów i istotnych elementów stanu faktycznego. Organ będzie również czuwał nad precyzyjnym wskazaniem podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia oraz takim uzasadnieniem prawnym, które wyjaśni treść wszystkich zastosowanych norm prawnych oraz pozwoli na upewnienie się co do adekwatności normy prawnej do ustalonego stanu faktycznego sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Na kwotę ustaloną w myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. złożyła się równowartość wpisu od skargi (220 zł), opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego (240 zł), ustalone zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013r., poz. 490). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.