I SA/Po 132/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 listopada 2014r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Minister Finansów działając przez podmiot upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w interpretacji z dnia [...] października 2013 r., nr [...], wydanej dla "[...]" Sp. z o.o. w [...] (dalej: "spółka"), na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej: "O.p.", stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla sprzedaży pączków, muffinów, ciast i innych wyrobów ciastkarskich sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 10.71.12.0 - jest nieprawidłowe. We wniosku przedstawiła następujący stan faktyczny: Spółka prowadzi działalność w zakresie produkcji mieszanek, koncentratów i mrożonek cukierniczych i piekarniczych. Ze względu na ograniczone możliwości procesów technologicznych oraz rosnące wymagania rynkowe dotyczące procesu dystrybucji, część produktów spółki sprzedawanych jest do kontrahentów w formie zamrożonego wyrobu gotowego nadającego się bezpośrednio do spożycia dopiero po rozmrożeniu, które odbywa się w temperaturze pokojowej (ok. 20°C). Dystrybuowane w ten sposób wyroby poddawane są procesowi głębokiego zamrażania i przechowywane są w temperaturze ok. -18°C. Do produktów sprzedawanych przez spółkę w tej formie należą pączki, muffiny, ciasta i inne wyroby ciastkarskie sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 10.71.12.0 - świeże wyroby ciastkarskie i ciastka. W postaci zamrożonej mogą być one przechowywane przez okres od 9 do 12 miesięcy w zależności od rodzaju produktu, natomiast po rozmrożeniu termin ich przydatności do spożycia wynosi 2 lub 3 dni. W stanie faktycznym przedstawionym we wniosku spółka zadała następujące pytanie: jaką stawką podatku od towarów i usług należy opodatkować sprzedaż pączków, muffinów, ciast i innych wyrobów ciastkarskich sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 10.71.12.0, sprzedawanych kontrahentom w postaci zamrożonej, które następnie odsprzedawane są przez tych kontrahentów ostatecznym konsumentom po rozmrożeniu w sposób naturalny w temperaturze pokojowej? Prezentując swoje stanowisko w tej kwestii spółka stwierdziła, że produkowane przez nią wyroby, scharakteryzowane w części zawierającej opis stanu faktycznego i w sformułowanych w niniejszym wniosku pytaniach, powinny być zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") opodatkowane stawką 8%. Spółka zwróciła uwagę, że podstawowa stawka VAT zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a ustawy o VAT wynosi obecnie 23%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 ustawy. Dla wybranych grup towarów i usług o określonych symbolach PKWiU ustawa przewidziała możliwość opodatkowania według stawki preferencyjnej w wysokości 8%. Stosownie do art. 41 ust. 2 w związku z art. 146a ustawy o VAT, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 8%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Pod pozycją 32 w załączniku nr 3 do ustawy jako opodatkowane stawką w wysokości 8% wymienione zostały towary sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 2008 ex 10.71.12.0 nazwane: "Wyroby ciastkarskie ciastka, świeże, których data minimalnej trwałości oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 45 dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 45 dni". Dalej spółka wywodziła, że zgodnie ze stanowiskiem Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w [...], prawidłowa jest klasyfikacja mrożonych wyrobów ciastkarskich i ciastek nie zawierających środków konserwujących do symbolu 10.71.12.0 "Wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże" wg PKWiU 2008. Odwołując się do indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z dnia [...] czerwca 2011 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] pod sygn. [...] spółka podkreśliła, że w opinii klasyfikacyjnej z dnia [...] marca 2011 r. Urząd Statystyczny stwierdził, że "zgodnie z zasadami metodycznymi PKWiU wyroby spółki, nawet gdy poddane są zabiegowi mrożenia, w takiej postaci przechowywane i dostarczane do odbiorców, którzy następnie produkt odmrażają i sprzedają, mieszczą się w PKWiU w grupowaniu 10.11.12.0 - "Wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże". Zdaniem spółki w opisanym stanie faktycznym spełnione są wszystkie przesłanki do zastosowania stawki podatku od towarów i usług w wysokości 8% na świeże wyroby ciastkarskie i ciastka (PKWiU 10.71.12.0) sprzedawane w postaci zamrożonej. Nieuzasadnione jest bowiem pozbawienie prawa do stosowania preferencyjnej stawki tylko z tego względu, iż wyroby sprzedawane przez spółkę na pewnym etapie dystrybucji są zamrażane. Zgodnie ze stosowanymi przez spółkę procesami technologicznymi wyroby niezamrożone i wyroby podlegające mrożeniu są identycznymi produktami o takich samych właściwościach. Termin przydatności do spożycia tych wyrobów zgodnie z właściwościami procesu technologicznego po rozmrożeniu wynosi zazwyczaj 2 lub 3 dni, zawsze jednak nie więcej niż 45 dni. Proces mrożenia i przechowywania w formie zamrożonej stanowi zatem jedynie formę "opakowania" i w żaden sposób nie wpływa na walory i właściwości sprzedawanych wyrobów. Dodatkowo spółka zwróciła uwagę, że zastosowanie wyższej stawki dla wyrobów zamrożonych powoduje naruszenie zasad neutralności VAT i równego traktowania w sprawach podatkowych, ponieważ prowadzi do opodatkowania tego samego wyrobu różnymi stawkami na dwóch różnych etapach procesu dystrybucji i ogranicza konkurencyjność wyrobów mrożonych poprzez negatywny wpływ podatku od towarów i usług na ich cenę. Stawka VAT jest bowiem elementem cenotwórczym, który ma istotny wpływ na decyzję kontrahentów dotyczącą wyboru dostawcy. Stosowanie stawki podstawowej do wyrobów mrożonych i jednoczesne stosowanie stawki obniżonej na kolejnym etapie dystrybucji tego samego produktu, poza negatywnymi konsekwencjami dla spółki i innych podmiotów uczestniczących w tego rodzaju transakcjach, w sposób negatywny wpływa również na samą procedurę poboru podatku od towarów i usług. Powoduje bowiem niepotrzebne narastanie formalności oraz nadmierne obciążenie organów podatkowych. Kontrahenci spółki nabywając towary opodatkowane stawką 23% i sprzedając te same produkty konsumentom przy zastosowaniu stawki 8% kumulują nieustannie nadpłatę w podatku od towarów i usług i ubiegają się o zwrot nadpłaconego podatku. Spółka wskazała, że stanowisko prezentowane przez nią potwierdzone zostało w analogicznym stanie faktycznym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2013 r., o sygn. I FSK 827/12, potwierdził, że w rzeczywistości spółka sprzedaje ten sam wyrób, "muffinkę" produkowaną w taki sam sposób (wg. tej samej technologii), której termin przydatności do spożycia, minimalnej trwałości wynosi do maksymalnie 7 dni. Mrożenie i przechowywanie w temperaturze -20 do -180°C, jest zdaniem sądu, swego rodzaju "opakowaniem", proces mrożenia nie zmienia bowiem, jak wynika ze wskazanego stanu faktycznego, właściwości wyrobu. Różne opodatkowanie tego samego wyrobu, stawką podstawową i obniżoną, narusza zasadę neutralności VAT. Wysokość VAT nie powinna bowiem być czynnikiem, który wpływa na decyzję konsumenta, nie może być różna w stosunku do tego samego wyrobu. Minister Finansów uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Zdaniem organu podatkowego sprzedaż przez spółkę wyrobów ciastkarskich, tj. pączków, muffinów, ciast i innych wyrobów ciastkarskich sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 10.71.12.0, sprzedawanych kontrahentom w postaci zamrożonej, podlega opodatkowaniu 23% stawką podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy. Uzasadniając tę ocenę przedstawił następującą argumentację prawną. W ustawie o VAT, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. W świetle art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 8%. W załączniku nr 3 do ustawy o VAT - w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. - pod pozycją 32 wymienione zostały towary sklasyfikowane pod symbolem PKWiU ex 10.71.12.0, tj. "Wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże, których data minimalnej trwałości oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 14 dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 14 dni". Na podstawie art. 1 pkt 33 lit. b ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo o miarach (Dz. U. Nr 64, poz. 332), obowiązującego od dnia 1 kwietnia 2011 r., poz. 32 załącznika Nr 3 do ustawy otrzymała brzmienie: "Wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże, których data minimalnej trwałości oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 45 dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 45 dni" - PKWiU ex 10.71.12.0. Tym samym wskutek wprowadzonej zmiany, obniżoną stawką podatku od towarów i usług ustawodawca objął dodatkowo wyroby ciastkarskie i ciastka, których data minimalnej trwałości oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami wynosi od 15 dni do 45 dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również wynosi od 15 dni do 45 dni. Organ podatkowy podkreślił, że zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 2 pkt 30 ustawy, przez PKWiU ex rozumie się zakres wyrobów lub usług węższy niż określony w danym grupowaniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Umieszczenie tego dopisku przy konkretnym symbolu statystycznym ma na celu zawężenie stosowania zwolnienia, obniżonej stawki podatku albo wyłączenia tylko do towarów lub usług, należących do wymienionego grupowania statystycznego, spełniających określone warunki sprecyzowane przez ustawodawcę w rubryce - nazwa towaru lub usługi (grupy towarów lub usług). Wynikająca z konkretnego załącznika stawka VAT, zwolnienie bądź wyłączenie dotyczy wyłącznie danego towaru lub danej usługi z danego grupowania - konkretnego towaru lub konkretnej usługi wymienionej obok symbolu PKWiU. Pojęcia używane do oznaczenia towaru lub usługi (grupy towarów lub usług) opodatkowanych stawką obniżoną, a określonych w załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług, należy interpretować ściśle, zważywszy, że możliwość zastosowania stawki preferencyjnej stanowi odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą towary i usługi opodatkowane są stawką podstawową. Wszelkie wyjątki od tej reguły nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Zgodnie z powyższym, preferencyjnej (8%) stawce podatku od towarów i usług, podlegają od 1 stycznia 2011 r. wyroby ciastkarskie i ciastka sklasyfikowane w grupowaniu PKWiU 10.71.12.0, ale tylko takie, których data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia, oznaczone zgodnie z właściwymi przepisami, nie przekraczają określonej liczby dni. Podsumowując organ podatkowy wskazał, że na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 146a pkt 2 ustawy i w związku z poz. 32 załącznika nr 3 do ustawy, preferencyjnej, tj. 8% stawce podatku od towarów i usług, podlegają wyroby ciastkarskie i ciastka sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 10.71.12.0, jednakże tylko te, których data minimalnej trwałości oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 45 dni, a w przypadku oznaczenia tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 45 dni. Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że data ich minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia wynosi więcej niż 45 dni, w konsekwencji dostawa pączków, muffinów, ciast i innych wyrobów ciastkarskich nie korzysta na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 146a pkt 2 ustawy i w związku z poz. 32 załącznika nr 3 do ustawy z preferencyjnej 8% stawki podatku. W skardze spółka wniosła o uchylenie interpretacji oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, zarzucając jej naruszenie: - art. 41 ust. 2 w związku z art. 146a oraz pozycją numer 32 załącznika numer 3 ustawy o VAT poprzez uznanie, iż sprzedaż wyrobów ciastkarskich, tj. pączków, muffinów, ciast i innych wyrobów ciastkarskich sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 10.71.12.0. sprzedawanych kontrahentom w postaci zamrożonej, których termin przydatności po rozmrożeniu wynosi 2 lub 3 dni, zawsze nie więcej jednak niż 45 dni podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23%; - art. 121 § 1 O.p. , poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania podatników do organów podatkowych. Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi uznając zarzuty naruszenia przepisów za bezpodstawne. Stwierdził, że skarga jest bezzasadna, ponieważ interpretacja indywidualna zawiera prawidłową wykładnię przepisów prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że sedno sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy w opisanych we wniosku o interpretację okolicznościach należy zastosować wobec towarów z grupowania PKWiU 10.71.12.0 (Wyroby ciastkarskie i ciastka świeże), sprzedawanych kontrahentom w postaci zamrożonej, obniżonej 8% stawki VAT także w sytuacji, gdy data ich minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia przekracza 45 dni. Stanowisko Ministra Finansów jest w tym zakresie prawidłowe. Sąd podkreśla, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wyroby ciastkarskie w postaci zamrożonej mogą być przechowywane przez okres 9-12 miesięcy. Zatem data ich minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia wynosi więcej niż 45 dni. Powyższa sprzedaż podlega opodatkowaniu 23% stawką podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy. W opinii sądu zawężenie w przepisach krajowych kategorii środków spożywczych, do których zastosowanie ma stawka obniżona, nie daje podstaw do przyjęcia, ze przepis krajowy jest sprzeczny z prawem wspólnotowym. Swoboda ustawodawcy krajowego w zakresie ustalania istotnych elementów opodatkowania, jak wysokość podstawowej stawki podatku oraz zakres stosowania i wysokość stawek preferencyjnych, została znacząco ograniczona w tym zakresie przepisami Dyrektywy 112, przy czym ograniczenia te dotyczyły zarówno poziomu stawek podatku (podstawowych i preferencyjnych) jak i zakresu zastosowania stawek obniżonych. Z art. 96 Dyrektywy 112 wynika zasada stosowania do dostaw towarów i świadczenia usług jednej stawki VAT, która jest określana przez każde państwo członkowskie jako procent podstawy opodatkowania i która jest jednakowa dla dostaw towarów i świadczenia usług. W art. 98 ust. 1 i ust. 2 Dyrektywy 112 przyznano państwom członkowskim, na zasadzie odstępstwa od zasady, według której zastosowanie ma stawka podstawowa, możliwość zastosowania jednej lub dwóch obniżonych stawek VAT. Zgodnie z tym przepisem obniżone stawki mają zastosowanie wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku nr III do tej Dyrektywy 112, a przy stosowaniu stawek obniżonych przewidzianych w ust. 1 do poszczególnych kategorii towarów, państwa członkowskie mogą stosować nomenklaturę scaloną, aby precyzyjnie określić zakres danej kategorii. Stosowanie stawek obniżonych (państwa członkowskie mogą stosować jedną lub dwie stawki obniżone) jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem państwa członkowskiego. Granicą stosowania preferencyjnych stawek stanowi zakaz niepowiększanie zakresu kategorii, do jakich mogą mieć zastosowanie stawki obniżone oraz nienaruszenie tzw. neutralności podatkowej. Zdaniem sądu o sprzeczności regulacji krajowej można by więc mówić, gdyby regulacje krajowe wykraczały poza zakres kategorii oraz gdyby naruszały zasadę neutralności fiskalnej. Dlatego państwo członkowskie może nie tylko zdecydować czy i jaką stawkę obniżoną zastosuje, ale również, czy wszystkie produkty z danej kategorii zostaną objęte stawką obniżoną. Zdaniem sądu na podkreślenie zasługuje fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 201/10 oraz z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1642/11 stanął na stanowisku, że ustawodawca unijny umożliwił państwom członkowskim zastosowanie obniżonej stawki VAT w odniesieniu do pewnych kategorii produktów, precyzując jedynie kategorie tychże produktów oraz minimalną stawkę VAT jaka powinna być zastosowana. Oznacza to, że poszczególne państwa członkowskie mogą z tej możliwości skorzystać lub nie, jak również do ich uznania pozostawiona została kwestia stawki, jaką zastosuje państwo członkowskie. Naruszenie prawa wspólnotowego nastąpiłoby zatem jedynie w przypadku rozszerzenia przez ustawodawcę krajowego katalogu produktów ponad te, do których ustawodawca unijny dopuszczał stosowanie stawek obniżonych ( podobnie wyroki: z dnia 10 stycznia r., sygn. akt I SA/Wr 1423/11, z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 2152/11 utrzymany w mocy przez NSA wyrokiem z dnia 19 października 2012r. sygn. I FSK 1125/12). Praktykę stosowania stawek obniżonych w państwach członkowskich. potwierdzają wyroki w sprawie C-94/09 oraz w sprawie C-442/05 , których Trybunał uznał, że państwo członkowskie może skorzystać z przewidzianej przepisami wspólnotowymi możliwości stosowania obniżonej stawki VAT w stosunku do określonych i swoistych aspektów kategorii wskazanych w załączniku III Dyrektywy 112, przy czym musi to być dokonane z poszanowaniem zasady neutralności VAT. W wyrokach w sprawach, C-48/98 i C-384/01 oraz C-109/02 Trybunał stwierdził , że nie można wykluczyć selektywnego stosowania obniżonej stawki i przedstawił pewne kryteria, do których należy się odwołać oceniając, czy dwa towary lub usługi można uznać za podobne do siebie. Wyjaśnił, że w celu ustalenia, czy dwie usługi są podobne należy przede wszystkim uwzględnić punkt widzenia przeciętnego konsumenta (por. wyrok z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 , pkt 29), unikając sztucznych rozróżnień opartych na nieznaczących różnicach. Sąd ocenia jako ważny w tym zakresie wyrok z dnia 24 lipca 2013r. Naczelnego Sądu Administracyjnego , sygn. akt I FSK 754/13 zawierający w uzasadnieniu wywód prawny, że z art. 98 ust. 3 Dyrektywy 112 wynika, że opcja posługiwania się nomenklaturą scaloną ma służyć precyzyjnemu określeniu zakresu danej kategorii zaś w sytuacji, gdy Polska posługuje się własną definicją środków spożywczych, dla dokonania stosowania obniżonych stawek, ale nie przekracza zakresu danej kategorii, nie można tylko z tego powodu uznać, że przepisy krajowe naruszają przepisy Dyrektywy 112 w zakresie opcji stosowania obniżonych stawek VAT. Nie bez znaczenia dla tej oceny jest też to, że polska klasyfikacja towarów opiera się w większości na nomenklaturze scalonej oraz to, że Komisja i Rada nie zakwestionowały przy stosowaniu stawek obniżonych w odniesieniu do towarów posługiwania się przez Polskę własną definicją, mimo że jak to wyżej już wskazano organy te mają pełny ogląd do stosowania przez Polskę stawek obniżonych. Wobec tego sad wyraża opinię, że brak podstaw by , co do zasady, zarzucać krajowym regulacjom, że naruszają zasadę konkurencyjności i neutralności. Do polskiego ustawodawcy należała decyzja o zastosowaniu w systemie podatku od towarów i usług dwóch stawek obniżonych oraz co do wyboru dodatkowego kryterium decydującego o zastosowaniu do danego towaru czy usługi stawki obniżonej. Kryterium tym – według wyboru polskiego ustawodawcy – wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych stała się długość terminu przydatności do spożycia danego towaru, lub data jego minimalnej trwałości. W opinii [...] sądu, zostało więc określone precyzyjne kryterium zastosowania stawki obniżonej. Państwo ma prawo – w interesie konsumenta – preferować produkty świeże. W sprawie decydujący jest czynnik zamrożenia i przechowywania. Ze względu jednak na dłuższy okres przechowywania 6-12 miesięcy, różnica jest na tyle istotna, że ma wpływ na decyzję konsumenta. W opinii sądu ustawodawca polski dokonał w tym zakresie prawidłowej implementacji Dyrektywy 112. Tym samym w sprawie nie jest możliwe bezpośrednie zastosowanie przepisów tej Dyrektywy. Implementacja odnośnych przepisów Dyrektywy 112 (art. 98 wraz z załącznikiem nr III poz. 1) nastąpiła i to w sposób prawidłowy a równocześnie przepisy dyrektywy nie mają na tyle precyzyjnego charakteru, by mogły być stosowane wprost, gdyż określają jednie możliwość zastosowania jednej lub dwóch stawek obniżonych, nie obligując równocześnie do tego i nie wskazując ich wysokości. Skoro polskie przepisy dotyczące zastosowania obniżonych stawek VAT dla pewnych kategorii "wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych" pozostają w zgodzie z przepisami unijnymi w przyjętym zakresie, stanowisko zaprezentowane przez organ w interpretacji indywidualnej w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego jest zgodne z przepisami prawa. Sąd dostrzega, że zaistniała w sprawie kwestia sporna była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i orzecznictwo w tym zakresie jest rozbieżne. Część orzecznictwa, stoi na stanowisku, że brak posłużenia się kodem Nomenklatury Scalonej (CN) i zastosowanie, jako dodatkowego kryterium opodatkowania towaru obniżoną stawką podatkową, terminu przydatności do spożycia, stanowi naruszenie zasady neutralności podatkowej. Sąd w składzie obecnym tej linii orzeczniczej nie podziela. Podziela natomiast stanowisko według którego przepisy Dyrektywy 112 nie wymagają zastosowania tej samej stawki podatkowej wobec produktów ujętych w tej samej pozycji Nomenklatury Scalonej , a które wynika z tez zawartych w wyrokach o sygnaturach: I SA/Op 821/13, I SA/Kr 1530/14, III SA/Wa 997/14, I SA/Łd 539/14, I SA/Wr 1610/14 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Słusznie zdaniem sądu organ zauważył, że badanie prawidłowości dokonanej przez spółkę we wniosku klasyfikacji towarów do właściwego grupowania statystycznego, nie mieści się w ramach określonych przepisem 14b O.p. Minister nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości przyporządkowania formalnego towarów i usług do grupowania klasyfikacyjnego, w związku z czym prawidłowo odpowiedzi udzielił tylko w oparciu o grupowania wskazane w złożonym wniosku. Podsumowując sąd uznał jako niezasadne zarzuty naruszenia przez zaskarżoną interpretację art. 41 ust. 2 w związku z art. 146a ustawy o VAT oraz art. 98 Dyrektywy 112. Nie stwierdził również naruszenia art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 O.p. Uzasadnienie zaskarżonej interpretacji zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.