II OSK 1556/15

Dnia 24 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1192/14 w sprawie ze skargi H. J. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [..] 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego [...] 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od H. J. na rzecz Miasta [...] kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1192/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę H. J. na uchwałę nr [...] Rady Miasta [...]z dnia [...] 2014 r. w sprawie uchwalenia " Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]". Powyższe rozstrzygnięcie zapadło n tle następującego stanu faktycznego i prawnego: W dniu 27 lutego 2014 r. Rada Miasta [...] w oparciu o art. 18 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 594) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) podjęła uchwałę nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania "[...]". H. J. i D. J., reprezentowani przez pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnieśli unieważnienie ww. uchwały w całości albo w części tj. w odniesieniu do działek znajdujących się w rejonie [...]. Skargę poprzedzono wezwaniem Rady Miasta (z dnia 5 maja 2014 r.) do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżących. Organ nie udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie. W zarzucie dotyczącym braku zgodności planu z "prognozą oddziaływania na środowisko sporządzoną dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]", wskazano na występującą sprzeczność między § 6 ust. 12 planu, w którym tereny zieleni oznaczono symbolem: 1.ZI/RZ - pow. 0.01 ha, 2.ZI/RZ - pow. 0. 41 ha, 4.ZI/RZ- pow. 0.06 ha, 5.ZI/RZ - pow. 0.03 ha, 6.ZI/RZ - pow. 0.05 ha, 7.ZI/RZ - 26 ha, 8.ZI/RZ - pow. 0.25 ha, 9.ZI/RZ - pow. 0.23 ha, 10 ZI/RZ - pow. 0.22 ha, 11ZI/RZ - pow. 0.50 ha (...), a "załącznikiem graficznym do prognozy oddziaływania na środowisko", gdzie tereny 7.ZI/RZ (działki o numerach ...) zostały oznaczone jako nowe tereny przeznaczone pod zainwestowanie. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, poza wykazaniem sprzeczności między oznaczeniem tych samych terenów w planie i w prognozie, podkreślenia wymaga to, że zakładany cel "Prognozy oddziaływania na środowisko (...) nie został w żadnym razie osiągnięty". W dalszej kolejności podniesiono, że ustalenia przyjęte w ww. miejscowym planie dla działek o numerach ewidencyjnych [...] są niezgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane, przyjętego uchwałą [...]" Rady Miasta w [...] z dnia [...] 1999 r. Uzasadniając "zarzut dotyczący braku uchwaleniu planu na podstawie niekatulanego studium", posiłkowano się stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu uchwały nr [...] w sprawie przystąpienia do zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]: "zapisy obecnego studium, wykonanego na nieposiadających wiarygodności kartometrycznej podkładach mapowych oraz z uwagi na skalę oraz grafikę (grubości linii), są trudne do jednoznacznej interpretacji." Następnie autor skargi podkreślił, że nie zostało zakończone postępowanie sądowe w sprawie stwierdzenia nieważności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (uchwała Nr [...] Rady Miasta w [...] dnia [...] 1999 roku). Zgodnie bowiem z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2012 r., wydanym w sprawie o sygnaturze II SA/Kr 1339/12 ww. uchwała Rady Miasta [...] nr [...] została uznana za wydaną z naruszeniem prawa, w zakresie działek [...], w zakresie części graficznej, tj. "rysunku nr 1 pn. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego - przekształcenia struktury funkcjonalno- przestrzennej i układu komunikacyjnego" (załącznik nr 2 do uchwały). Podniesiono również, że obecnie przystąpiono do realizacji uchwały Rady Miasta [...] w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] - uchwała nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] 2007 r. - a H. J. złożyła uwagi do projektu Studium. W kontekście oceny zgodności planu ze studium (art. 20 u.p.z.p.), szeroko przywołując fragmenty uzasadnienia zaskarżonej uchwały autor skargi wywnioskował, że Rada Miasta [...] nie jest wstanie ustalić, wbrew zapisowi § 1ust. 1 ww. planu zgodności z ustaleniami obowiązującego studium (przyjętego uchwałą [...] Rady Miasta w [...] dnia [...] 1999 roku). Następnie wskazano, że Rada Miasta [...]podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] 2007 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]. Zdaniem autora skargi nie można zatem racjonalnie wytłumaczyć postępowania organów Miasta [...], które z jednej strony przystępują do uchwalenia nowego Studium (gdyż poprzednie jest nieaktualne, niejednoznaczne nieprzejrzyte i niewiarygodne kartometrycznie), a z drugiej strony prowadzą, kolejny już raz, postępowanie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], ze świadomością okoliczności, że "okres prawie 10 - ciu lat jaki upłynął od rozpoczęcia prac przy studium, to okres intensywnych przemian społeczno - gospodarczych, co winno mieć swoje odzwierciedlenie w polityce przestrzennej miasta [...]. Ponieważ dotyczy to umożliwienia realizacji zamierzeń Władz Miasta, koniecznym jest weryfikacja ustaleń obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta." Jest to tym bardziej wątpliwe w kontekście licznych, wskazanych wątpliwości dotyczących studium z 1999 r., a także przystąpienia do wykonania uchwały Rada Miasta[...] w sprawie zmiany studium (uchwała nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] 2007r.). Zatem procedura planistyczna odnośnie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" w [...]w ogóle nie powinna być prowadzona. Podsumowując powyższe wywody, autor skargi uznał, że ustalenia studium są całkowicie niejednoznaczne i nie pozwalają na ustalenie kierunków zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym nieruchomości skarżącej. Następnie wskazano, że działki skarżącej znajdują się w strefie oznaczonej w studium jako OS1, a ewentualnie cześć działki [...] w strefie OS1B. Konkludując przedstawioną w 12 punktach analizę części tekstowej i rysunkowej studium, wskazano, że konstrukcja rysunku nr 1 pn. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego - przekształcenia struktury funkcjonalno-przestrzennej i układu komunikacyjnego", w kontekście opisu zawartego w kolorowej legendzie "ustalenia studium", powoduje, że nie można obiektywnie określić zakładanych przez studium kierunków zabudowy, poza tym, że zakładane przez studium kierunki zabudowy nie obejmują zabudowy działek numer [...] oznaczenia "Tereny lasów" (4.ZL) i dla działek nr [...] ozn. "tereny zieleni" (7 ZI.RZ). Według bowiem autora skargi, tereny te nie zostały określone w studium kolorem niebieskim jako "tereny miejskiej zielem urządzonej oraz otoczenia cieków", kolorem ciemno niebieskim, czyli jako "tereny lasów i zadrzewień", kolorem ciemno zielonym z niebieskimi paskami, czyli jako "tereny proponowanych dolesień", kolorem ciemno zielonym czyli jako "tereny otwarte nieleśne wymagające ochrony (...)". Podano, iż "okoliczności, iż cała działka o numerze[...] została oznaczona jest kolorem brązowym w "Studium", tj. na rysunku nr 1 pn. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego - przekształcenia struktury funkcjonalno przestrzennej i układu komunikacyjnego" nie da się jednoznacznie przesądzić z uwagi ma konstrukcję rysunku nr 1 pn. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego - przekształcenia struktury funkcjonalno przestrzennej i układu komunikacyjnego". Na podstawie powyższego poddano pod wątpliwość zasadność ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu, skoro całość dz. nr [...] oznaczono symbolem 12.MN (tereny zabudowy mieszkaniowej i jednorodzinnej), przy jednoczesnym oznaczeniu dz. nr [...] symbolem 4.ZL (tereny lasów) i dz. [...] symbolem 7ZI.RZ (tereny zieleni). W kontekście powyższego, zdaniem pełnomocnika skarżącej, brak jest argumentów, aby pozostałe działki nie zostały oznaczone jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie skarżących, powyższe argumenty jednoznacznie przemawiają za przyjęciem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczenia dla obszaru działek nr [...], gmina Miasto [...], oznaczenia "Funkcji mieszkaniowej, z uwzględnieniem zabudowy wielorodzinnej oraz funkcji usługowej i obsługi turystyki". Wobec powyższego, należy uznać, że "Funkcja mieszkaniowa, z uwzględnieniem zabudowy wielorodzinnej oraz funkcji usługowej i obsługi turystyki" dla nieruchomości stanowiących obecnie własność H. J., a umiejscowionych wzdłuż [...] i jednocześnie w przestrzeni pomiędzy [...], jest uzasadniona w świetle wymogów ładu przestrzennego, w tym urbanistyki oraz że wymaga tego ochrona prawa własności. Organ planistyczny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 30 stycznia 2015r., pełnomocnik skaranych cofnął skargę w zakresie dotyczącym D. J. i ograniczył skargę H. J. do działek o nr: [...]. Następnie pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że przeznaczenie działki nr [...] w planie, która znajduje się w całości na obszarze 12 MN spełnia oczekiwania skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem uchwały Rady Miasta [...]z dnia [...] 2014 r. nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania "[...]" w zakresie ograniczonej na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015r. podmiotowo (tylko co do H. J.) i przedmiotowo (tylko co do działek nr: [...], których prawo własności skarżącej zostało wykazane) skargi. Zaznaczyć należy także, że skarżąca dopełniła wymóg uprzedniego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Miasta [...] z dnia 5 maja 2014r., a że skarga została wniesiona w terminie. Sąd uznał, że skarżąca wykazała, że zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny, bowiem w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały i jej wejścia w życie (a i też w dniu wniesienia skargi) była właścicielem wskazanych na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015r, nieruchomości objętych powyższą uchwałą. Zaznaczyć jednak należy, że owo naruszenie interesu prawnego skarżącej w zasadzie dotyczy działek nr [...]. Natomiast odnośnie działki nr [...] nie sposób uznać by nastąpiło naruszenie interesu prawnego skarżącej, albowiem przeznaczenie w zaskarżonym planie działki nr [...] jest zgodne z interesem prawnym skarżącej, to go nie może go naruszać. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego postępowania oraz właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w zakresie art.17 i 28 u.p.z.p. Sąd nie stwierdził naruszenia zasad lub trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" oraz właściwości organów. Przystępując do badania zarzutów skargi odnośnie pozostałych działek (nr ...) w zakresie braku zgodności planu z "prognozą oddziaływania na środowisko sporządzoną dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z akt planistycznych wynika, że projekt planu miejscowego "[...]" podlegał wraz z prognozą oddziaływania na środowisko trzykrotnemu wyłożeniu do publicznego wglądu w okresach: od 23 marca 2012 r. do 23 kwietnia 2012; od 12 września 2013 r. do 11 października 2013 r. oraz od 05.12. 2013 r. do 10. 01. 2014 r. Strona skarżąca w treści skargi odnosi się do załącznika graficznego do prognozy oddziaływania na środowisko w wersji, która wykładana była z projektem ww. planu w pierwszym z wymienionych okresów, tj. dniach od 23 marca 2012 r. do 23 kwietnia 2012 r. Prognoza ta została sporządzona w lipcu 2011 r. (tom II a akt planistycznych). Była to zresztą kolejna prognoza opracowana w toku przedmiotowego postępowania planistycznego (wcześniejsza pochodziła np. z lutego 2007r. (tom I a akt planistycznych). Jednakże przedmiotowa prognoza wraz z załącznikiem graficznym, po ponownej analizie zgodności ustaleń projektu planu z zapisami studium, została zmodyfikowana stosownie do zmian wprowadzonych w projekcie planu. W konsekwencji sporządzono kolejną (zmodyfikowaną) prognozę oddziaływania na środowisko oznaczona jako: lipiec 2011/listopad 2013 (tom IV a akt planistycznych). Załącznik graficzny do tej prognozy oddziaływania na środowisko (ostatniej jaka została przygotowana w toku przedmiotowej procedury planistycznej) jako "nowe tereny przeznaczone pod zainwestowanie" obejmuje tylko działkę nr [...]. Pozostałe działki wskazane w skardze według tej prognozy objęte zostały obszarami ZL oraz ZI/RZ. I takie też jest przeznaczenie tych działek w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] objęta jest obszarem 12.MN, działka nr [...] obszarem 4.ZL, a działki nr [...] obszarem 7.ZI/RZ. Zatem przeznaczenie tych działek w pełni odpowiada analizowanemu ich przeznaczeniu dokonanemu w prognozie oddziaływania na środowisko. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność, że zarzut skargi odnosi się do jednej z prognoz oddziaływania na środowisko sporządzonej na wcześniejszym etapie procedury planistycznej, która nie odnosiła się do ostatecznego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" poddanego pod głosowanie i przyjętego przez Rade Miasta [...] 27.02.2014r., to uznać należy, iż jest on nieuzasadniony. Zgodnie ze wskazaniami organu planistycznego, kolejne wyłożenie projektu planu wraz z prognozą w dniach od 12 września 2013 r. do 11 października 2013 r. zostało poprzedzone szczegółową analizą zgodności projektu planu z ustaleniami obowiązującego studium. Po tej analizie wprowadzono do projektu planu zmiany, w tym również obejmujące działki skarżącej. Były to zmiany na tyle istotne, że trybie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponowione procedurę planistyczną w zakresie opiniowani i uzgodnień. W ocenie Sądu, brak było sprzeczności w zakresie planu miejscowego z aktualną prognozą oddziaływania na środowisko, w której wskazane przez skarżącą działki nie zostały przeznaczone pod zabudowę. Wszystkie bowiem zmiany wprowadzone do projektu planu zostały uwzględnione w uaktualnionej prognozie oddziaływania na środowisko, wyłożonej do wglądu publicznego i udostępnionej w okresie od 05.12. 2013 r. do 10. 01. 2014 r. W zakresie zarzutu niezgodności ustaleń zaskarżonego planu z obowiązującym studium. Jak wynika bowiem z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane, podjętego uchwałą [...] Rada Miasta [...] w dniu [...] 1999 r., teren objęty skargą w części obejmującej działki o nr: [...] zakwalifikowany został do obszaru strefy o obszaru strefy OS- Śródmiejska. Zgodnie z § 11 Studium strefa OS - śródmiejska, pełni równorzędne funkcje: mieszkaniową, usługową i obsługi turystyki. Polityka przestrzenna w tej strefie polega na sukcesywnym porządkowaniu, modernizowaniu i uzupełnianiu zagospodarowania oraz wyposażaniu tej strefy w zakresie mieszkalnictwa, usług podstawowych oraz usług ogólnomiejskich o swobodnej lokalizacji w zakresie bazy noclegowej i żywieniowej turystyki, a także uzupełnianiu wyposażenia strefy w niezbędne urządzenia towarzyszące. Zgodnie z § 11 ust. 3 Studium, w ramach strefy OS wyróżniono obszar OS1- "[...]". Zgodnie z § 11 ust. 4 pkt 1 Studium, jako kierunki zagospodarowania przestrzennego obszaru OS1 "[...]" wskazano utrzymanie i rozwijanie funkcji mieszkaniowej, bazy noclegowej turystyki i wypoczynku oraz funkcji usługowych. W zaprezentowanej w Studium kolejności jest to pierwsza funkcja tego obszaru. Zgodnie z § 11 ust. 4 pkt. 2 Studium, drugim z kolei kierunkiem zagospodarowania obszaru OS1 jest ochrona historycznej struktury przestrzennej wraz z istniejącymi obiektami zabytkowymi i innymi, stanowiącymi dobra kultury, oraz ochrona istniejących zespołów zieleni w tym zadrzewień (...). Zgodnie z § 11 ust. 4 pkt. 2 lit. a i b oraz zgodnie z rysunkiem studium w obszarze OS1 w Studium wyznaczono tereny OS1A (tereny objęte "podwyższoną ochrona wartości kulturowych" oraz tereny OS1B (tereny objęte "podstawową ochroną wartości kulturowych"). Na rysunku Studium strefa OS1A oraz OS1B rozgraniczona została grubą, czerwoną, przerywaną linią. Działka nr [...]znajduje się w obszarze OS1B Zgodnie z częścią graficzną- rysunkiem nr 1 Studium, w ramach terenów OS1 na zielono oznaczone zostały tereny miejskiej zieleni urządzonej oraz otoczenia cieków, natomiast tereny oznaczone kolorem brązowym to obszary zabudowy. Działki nr [...]znajdują się w terenach oznaczonych na rysunku Studium kolorem zielonym (teren miejskiej zieleni urządzonej któremu odpowiada kierunek zagospodarowania jakim jest ochrona istniejących zespołów zieleni w tym zadrzewień ) z zakazem zabudowy, tereny te będą zwane dalej "terenami zielonymi". Działka o nr [...]"przykryta" jest grubą czerwoną, przerywaną linią, a przez działkę [...]przebiega linia rozgraniczająca tereny zielone i budowalne. Zgodnie jednak z zapisem legendy części graficznej Studium w Strefach rozwoju funkcji osadniczych wskazano, że zasięg terenów zabudowy wyznaczony został zgonie z uwzględnieniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994r. Po porównaniu części graficznej Studium z częścią graficzną planu z 1994r. jednoznacznie wynika, że działki te (tj.[...], a także pozostałe w/w) pozostawały w przeznaczeniu leśnym i były objęte symbolem 2.ZL. Tym samym nasuwające się wątpliwości co do przeznaczenia w Studium działek nr [...] zgodnie z zapisami tego Studium rozstrzygnąć należy w ten sposób, że przeznaczenie to stanowi kontynuację dotychczasowego przeznaczenia opartego na zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994r. Zatem przeznaczenie tych działek nr [...] w obowiązującym Studium, to także tereny zielone. Analiza ta jest zbieżna z ustaleniami poczynionymi w tym zakresie przez WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z 21.11.2012r" sygn.akt II SA/Kr 1339/12. Wskazania wymaga, że będące przedmiotem rozpoznania przez Sąd [...] (po modyfikacji zakresu skargi dokonanej na rozprawie) i przeznaczone w planie dla lokalizacji zieleni, od lat podlegały ochronie przed zabudową, o czym świadczą ustalenia poprzednio obowiązującego planu ogólnego miasta [...] z 1994 r. zgodnie, z którym działki te oznaczone były symbolem 2.ZL, jako tereny o przeznaczeniu leśnym. Konkluzje Sąd poczynił na podstawie okazanego na rozprawie (w dniu 30.01.2015r.) oryginału Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] z 15.12.1999r., znajdującego się w aktach planistycznych niniejszej sprawy wypisu i wyrysu ze Studium (ze sporządzoną nakładką działek) oraz kart 602-609 akt o sygn. II SA/Kr 1339/12. Tym samym w ocenie Sądu zakwalifikowanie w zaskarżonym planie działek: nr [...] do obszaru 4.ZL - tereny lasów, a nr [...] do obszaru 7.ZI/RZ - tereny zieleni nie narusza ustaleń przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezależnie bowiem od zasadności uwag co do aktualności ustaleń obecnego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] z 15.12.1999r. oraz cytowanych argumentów świadczących o potrzebie a wręcz konieczności jego zmiany i przystąpienia do prac nad nowym studium - jest to Studium, które nadal obowiązuje i tym samym wiąże organy administracyjne (planistyczne). Brak aktualności studium oczywiście stanowi podstawę do wszczęcia prac nad jego zmianą, ale nie stanowi przesłanki do kwestionowania faktu jego obowiązywania. Dalej Sąd wskazał, że stanowiący zasadniczy punkt odniesienia dla wywodów zawartych w skardze - wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2012 r., w którym stwierdzono, że uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] 1999 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w zakresie działek nr [...] w części graficznej (rysunek studium) została wydana z naruszeniem prawa został uchylony prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2014 r., II OSK 1248/13. W wyroku tym oddalono również skargę H.J. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] 1999 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Nie można przyznać zatem racji pełnomocnikowi skarżącej, iż ustalenia obowiązującego studium dla dziatek (ich części) objętych skargą wydane zostały z naruszeniem prawa i dlatego nie wiążą - a więc nie można było na podstawie takiego studium prowadzić procedury planistycznej i opracować nowego planu. Skarżąca w treści uwagi złożonej do wyłożonego projektu planu wnioskowała o przeznaczenie omawianego terenu dla "funkcji mieszkaniowej, z uwzględnieniem zabudowy wielorodzinnej, funkcji usługowej i obsługi turystyki." Mając jednak na uwadze kryterium zgodności ustaleń studium z ustaleniami planu miejscowego, w związku z przytoczonymi wyżej zapisami studium dla strefy OS1 brak było możliwości włączenia do terenów przeznaczonych do zabudowy wymienionych w treści skargi działek (poza dz. nr ...). W żadnym bowiem nie można przyjąć, że tereny miejskiej zieleni urządzonej oraz otoczenia cieków są tożsame z terenami zabudowy jednorodzinnej lub terenami zabudowy usługowej. Nowe przeznaczenie dla tych działek będzie można uzyskać dopiero po uchwaleniu i wejściu w życie nowego studium. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła H. J. zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła : I. Na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego : 1). art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na: a) naruszeniu interesu prawnego/uprawnienia Skarżącej, wynikającego z art. 140 Kodeksu cywilnego, w związku z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej oraz w związku z art. 5 pkt. 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2004 Nr 92 poz. 880 z późn zmn.) [dalej jako "u.o.o.p."] zgodnie z którym przyjęto definicję terenów zieleni "tereny wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nimi związanymi, pokryte roślinnością, znajdujące się w granicach wsi o zwartej zabudowie lub miast, funkcje estetyczne, rekreacyjne, zdrowotne lub osłonowe, a w szczególności parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe oraz cmentarze, a także zieleń towarzyszącą ulicom, placom, zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom oraz obiektom kolejowym i przemysłowym", w ten sposób, że pomimo, iż wskazane tereny nie pełnią funkcji terenów zielonych w rozumieniu powołanego przepisu art. 5 pkt. 21, WSA uznał uprawnienie organów samorządu, do dowolnego, a wręcza abstrakcyjnego, tj. oderwanego od rzeczywistości, kształtowania kierunków zagospodarowania nieruchomości prowadzącego, w tym zakresie, do istotnego ograniczenia uprawnień właścicielskich wbrew prawu i zasadom współżycia społecznego - przyznała to Rada Miasta [...] w uchwale nr [...] z dnia [...] 2007 r., wskazując, że "[...] Zapisy obecnego studium, wykonanego na nie posiadających wiarygodności kartometrycznej podkładach mapowych oraz z uwagi na jego skalę oraz grafikę (grubości linii), są trudne do jednoznacznej interpretacji.[...]" oraz "[...] Konieczna jest korekta ustaleń studium w zakresie terenów możliwych dla rozwoju funkcji osiedleńczych i dostosowania go do ustaleń zawartych w uchwale o utworzeniu Parku Kulturowego. Wynika to z faktu, iż ustalenia zawarte w uchwale o utworzeniu Parku Kulturowego są mniej rygorystyczne od ustaleń obowiązującego studium i dają możliwość realizacji zabudowy w terenach, dla których studium wprowadza zakaz zabudowy, nie zawsze podyktowany ochroną walorów, istotnych dla funkcjonowania miasta. Jest to bardzo ważny konflikt interesów, który musi być rozwiązany w zmianie studium. [...]." b) naruszeniu interesu prawnego/uprawnienia Skarżącej, wynikającego z art. 140 Kodeksu cywilnego, w związku z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej oraz w związku z art. 5 pkt. 21 u.o.o.p., w ten sposób, że pomimo, iż wskazane tereny nie pełnią funkcji terenów zielonych w rozumieniu powołanego przepisu art. 5 pkt. 21, WSA błędnie usankcjonował w swoim wyroku stan prawny wedle, którego na Skarżącą nałożono określone obowiązku wynikające z u.o.o.p.; c) naruszeniu interesu prawnego/uprawnienia Skarżącej, wynikającego z art. 140 Kodeksu cywilnego, w związku z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej oraz w związku z art. 78 i art. 79 u.o.o.p. przez dopuszczenie możliwości ingerencji w nieruchomość Skarżącej ze strony organów samorządu, w sytuacji braku jej zgody w tym zakresie, d) naruszenie interesu prawnego/uprawnienia wynikającego z art. 140 Kodeksu cywilnego, w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej oraz w związku z art. 5 pkt. 21 u.o.o.p., poprzez przyjęcie, że w strefie OSI, obszar [...], wyłącznie tereny należące do Skarżącej mają mieć funkcje "[...] ochrony istniejących zespołów zieleni w tym zadrzewień [...]" , podczas, gdy nie ma różnic zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej oraz nieruchomości sąsiednich znajdujących się w strefie OSI, obszar [...]; e) naruszeniu interesu prawnego/uprawnienia Skarżącej, wynikającego z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) zgodnie z którym "Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium [...]." w związku z ustaleniem WSA iż w legendzie rysunku uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...]1999 r" w przedmiocie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] [dalej także jako "Studium"] w zakresie "Strefy rozwoju funkcji osadniczych" wskazano "zasięg terenów zabudowy wyznaczono z uwzględnieniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994r." podczas, gdy brak jest ustalenia, że przez "uwzględnienie" rozumie się bezwzględne przestrzeganie granic terenów zabudowy, w kontekście uzasadnionych wątpliwości, na które zwrócił uwagę WSA, i które dotyczą przeznaczenie działek [...]; pominięciem przez WSA zapisów w legendzie rysunku Studium, zgodnie z którymi wyraźnie zaznaczono, że "Podstawowe Strefy Polityki Przestrzennej" oraz "Specjalne Strefy Polityki Przestrzennej" wyznaczono "orientacyjnie"; pominięciem przez WSA porównania ujęcia nieruchomości Skarżącej na mapie Studium w kontekście zapisów w legendzie rysunku Studium zgodnie z którymi w ramach strefy OSI przewidziano wyłącznie dwa kierunki zabudowy, tj. "obszary zabudowy" oraz "pozostałe tereny zieleni miejskiej urządzonej oraz otoczenia cieków", tj. pominięcie, iż tereny oznaczone kolorem zielonym nie są obszarami zabudowy, a jednocześnie nie mogą stanowić "pozostałych terenów zieleni miejskiej urządzonej [...]", bowiem nie występowały i nie występują na nieruchomości Skarżącej "zespoły roślinności spełniające cele wypoczynkowe, zdrowotne i estetyczne, a w szczególności: parki, zieleńce, zieleń na placach, ulicach, zieleń izolacyjna i pracownicze ogrody działkowe"; -art. 1 ust. 2 pkt. 6 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nie uwzględnieniu prawa własności Skarżącej ze względu na okoliczności wyżej wskazane; 2). art. 6 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nie uwzględnieniu prawa własności Skarżącej ze względu na okoliczności wyżej wskazane 3). art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w wyniku niedokonanego, pełnego rozważania całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego, czego wynikiem jest przyjęcie, że Plan Skocznia nie narusza prawa podczas gdy je narusza i art. 141 § 4 p.p.s.a. w wyniku przyjęcia błędnego stanu faktycznego oraz niepodjęcia jakichkolwiek kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w wyniku czego błędnie sporządzono uzasadnienie wyroku i nie wyjaśniono wszystkich okoliczności faktycznych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej odrzucenie, bowiem nie odpowiada wymogom art.176 P.p.s.a. względnie o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od skarżącej kasacyjnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Autor skargi formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Jednak przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek ich argumentacji pozostaje w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół postanowień art. 20 ust. 1, art.1 ust.2 pkt 6, art.6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z póżn. zm.) - zwanej dalej "u.p.z.p.", art.5 pkt 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz.880 z późn.zm.) których w ocenie skarżącego wadliwa wykładnia i w konsekwencji błędne zastosowanie, doprowadziło do nieprawidłowej oceny przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej uchwały. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze zarzuty poddane zostaną kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 1 ust.1 pkt 6, art.6 i art.20 ust.1 u.p.z.p. Kontrola sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może bowiem dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad oraz procedury planistycznej. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji, w granicach właściwości, dokonał prawidłowej oceny legalności zaskarżonej uchwały. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji uczynił przedmiotem swych rozważań i ocen aspekty proceduralne i materialnoprawne zaskarżonej uchwały i dokonał kompleksowej oceny jej zgodności z prawem. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia przepisów ustrojowych. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 64 i art.32 ust.1 Konstytucji RP, art. 140 k.c. w związku z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazać należy, iż prawo własności jest chronione konstytucyjnie, jednakże nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Z kolei, stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie są regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP, jeżeli tak to ograniczenia wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są prawnie dopuszczalne, jeżeli zostały spełnione wskazane powyżej konstytucyjne warunki ograniczenia prawa własności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Miasto [...], przyjmując teren działek skarżącej (kasator nie wymienia o które konkretnie działki chodzi) w strefie OS1, obszar [...], wyłącznie jako tereny mające mieć "funkcję ochrony istniejących zespołów zieleni w tym zadrzewień", działał w ramach przyznanego mu władztwa planistycznego (art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i nie naruszył art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z akt sprawy, zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] podjętego uchwałą nr [...] dnia [...] 1999r, która to uchwała była przedmiotem kontroli sądowej, należące do skarżącej działki znajdują się w obszarze oznaczonym w studium symbolem OS1, w tym działka nr [...] znajduje się w obszarze OS1B. Zgodnie z § 11 Studium strefa OS pełni równorzędne funkcje: mieszkaniową, usługową i obsługi turystyki. Działki stanowiące własność skarżącej po uchwaleniu Studium nie zmieniły swojego dotychczasowego przeznaczenia, a więc Studium nie wprowadziło żadnych nowych ograniczeń. Natomiast ustalenia zaskarżonej uchwały - planu miejscowego kontynuują zarówno zapisy studium, jak i dotychczasowe przeznaczenie działek oparte na zapisach poprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994r. Ustalenia Studium, mają charakter wytyczonych przez radę gminy kierunków zagospodarowania przestrzennego. Mogą więc oddziaływać pośrednio jako pewna wytyczna dla organu posiadającego prawotwórcze uprawnienia w ramach władztwa planistycznego. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. rada gminy jest zobowiązana do zbadania, czy ustalenia projektu planu nie naruszają ustaleń studium. Studium jako akt kierunkowy wskazujący jedynie na kierunki zagospodarowania przestrzennego o dużym stopniu ogólności i sporządzany na mapach o odmiennej skali niż plan miejscowy, wiąże organ planistyczny tylko co do ogólnych wytycznych i założeń polityki przestrzennej gminy. Podjęta uchwała w sprawie Studium dla przedmiotowego terenu, poddana była kontroli sądowej, w której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014r. sygn. akt II OSK 1248/13 oddalił skargę skarżącej kasacyjnie, w uzasadnieniu podkreślając, że nie można w rozważanym przypadku stwierdzić, że zaskarżone Studium narusza przepisy prawa. Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, zatem Rada Miasta [...] była związana wskazanymi ustaleniami dla działki nr [...] zawartymi w Studium i również przeznaczyła ten teren pod lokalizację zieleni, działki te od lat podlegały ochronie przed zabudową. Dopuszczenie na tym terenie możliwości budowy budynków mieszkalno-usługowych byłoby sprzeczne z zapisami Studium. Trudno zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że przyjęta w planie definicja terenów zieleni jest abstrakcyjna, albowiem wskazane tereny nie pełnią funkcji terenów zielonych w rozumieniu art.5 pkt 21 u.o.o.p., co jest wbrew zasadom współżycia społecznego i ogranicza uprawnienia właścicielskie. Skarżąca kasacyjnie nie wyszczególnia jednak o jakie tereny chodzi. Wprawdzie o ile takie ustalenia planu naruszałyby interes prawny skarżącej, jednak mieszczą się one w granicach władztwa planistycznego gminy i w zakresie działek stanowiących własność skarżącej są uzasadnione charakterem tego terenu i jego dotychczasowym sposobem zagospodarowania. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 140 k.c. w zw. z art.78 i 79 u.o.o.p. poprzez dopuszczenie możliwości ingerencji w nieruchomość skarżącej ze strony organów samorządu i nałożenie na skarżącą określonych obowiązków, wskazać należy, iż zarzut ten jest nietrafny. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała jakie obowiązki zostały na nią nałożone w związku z uchwaleniem zaskarżonej uchwały. Należy wskazać, że przedmiotowa uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Skocznia obejmuje zlokalizowane w mieście [...] obszary o powierzchni 155,30 ha tj. obszary przedpola i w obrębie [...], obszary promocji sportu – rejon skoczni narciarskich oraz zabudowę śródmiejską. Podnosząc więc zarzut nałożenia na skarżącą określonych obowiązków wynikających z u.o.o.p., skarżąca kasacyjnie winna obowiązki te skonkretyzować, czego nie uczyniła. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 64 ust. 2 Konstytucji RP przez naruszenie konstytucyjnej zasady równości polegające na zróżnicowanym przeznaczeniu nieruchomości objętych przedmiotowym planem, które posiadają analogiczne uwarunkowania. Strona skarżąca twierdzi, że nie ma różnic w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej oraz sąsiednich nieruchomości znajdujących się w strefie OS1 obszar [...] podczas gdy wyłącznie tereny skarżącej mają mieć funkcję "ochrony istniejących zespołów zieleni w tym zadrzewień". Z twierdzeniem tym nie można się zgodzić, gdyż cała strefa śródmiejska OS1 – [...] przeznaczona jest pod ochronę historycznej struktury przestrzennej wraz z istniejącymi obiektami zabytkowymi i innymi, stanowiącymi dobra kultury oraz ochrony istniejących zespołów zieleni, w tym zadrzewień . Studium utrzymało status quo terenów skarżącej wedle wcześniejszego przeznaczenia i sposobu użytkowania. Działki stanowiące fizycznie i prawnie las pozostały jako zielone, zaś działka zabudowana włączona została w tereny budowlane (dz.214). Plan miejscowy również uwzględnił uwarunkowania wynikające z dotychczasowego przeznaczenia terenu i zapisu studium. Sąsiednie działki nr [...] z tej strefy, stanowiące w obowiązującej klasyfikacji gruntów teren leśny również pozostawiono w przeznaczeniu leśnym. Ponadto zaznaczenia wymaga, że działki (stanowiące własność skarżącej) w opracowaniu ekofizjograficznym zaliczone zostały do kompleksu przyrodniczo - osadniczego o wysokich walorach biotycznych, wskazanego do utrzymania istniejących zalesień, zadrzewień oraz terenów zieleni urządzonej. Konieczność uwzględniania w planach opracowań ekofizjografiznych wynika wprost z ustawy prawo ochrony środowiska. Przepis art.72 ust 1 i 4 stanowi bowiem, że "w planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań". Nieuzasadniony jest również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia interesu skarżącej poprzez naruszenie przez Sąd I instancji przepisów regulujących procedurę planistyczną, art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Z przepisu tego nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu musiała być rozpatrywana oddzielnie. Ostatnie zdanie tego przepisu wskazuje wręcz, że rozstrzygnięcia dotyczące uwag do projektu planu stanowią załącznik do uchwały. Ponadto - stosownie do art. 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - organ wykonawczy gminy przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. W świetle tych przepisów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu, a taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. (por. wyroki NSA: z dnia 17 czerwca 2016 r., II OSK 3099/14, z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. II OSK 437/13, z dnia 31 maja 2012 r. II OSK 1405/12, z dnia 22 września 2011 r., II OSK 1317/11, z dnia 5 października 2011 r., II OSK 1435/11, z dnia 1 grudnia 2010 r., II OSK 1947/10, z dnia 28 stycznia 2010 r., II OSK 1893/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie "Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu" stanowi załącznik nr 3 do zaskarżonej uchwały, w którym wymieniono każdą uwagę, wskazano czy została uwzględniona czy nie i z jakich powodów. W załączniku tym Rada odniosła się również do uwag skarżącej dotyczącej braku przeznaczenia jej działek pod tereny zabudowy mieszkaniowej, dokładnie problem analizując i stwierdzając, że realizacja tego zamierzenia jest niezgodna ze Studium. Ponadto zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy przez zaniechanie przed uchwaleniem planu stwierdzenia jego zgodności z ustaleniami Studium. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że stwierdzenie przez radę gminy zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) następuje zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak i wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium zostanie podjęta w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r., II OSK 1863/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Redakcja przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na zasadność podjęcia odrębnej uchwały rady gminy w kwestii zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale wymogu tam zawartego nie można traktować w kategoriach bezwzględnego obowiązku rady, skutkującego nieważnością planu miejscowego, w szczególności gdy np. rada gminy ową zgodność stwierdzi w uchwale podejmującej plan (wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2010 r., II OSK 1839/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie po wskazaniu przepisów, które stanowiły podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały zamieszczono stwierdzenie o tym, że uchwała ta nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Z powyższych względów za niezasadne należy również uznać zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., albowiem Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze, co znalazło wyraz w poprawnie sporządzonym uzasadnieniu do wyroku. Przepis art.141 § 4 p.p.s.a. dotyczy wymaganej konstrukcji uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy w postaci : przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno m.in. zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co sprowadza się do przedstawienia przez sąd merytorycznej oceny, która decydowała o treści rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Sąd I instancji taką ocenę sformułował. Co istotne zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. nie może służyć podważeniu oceny prawnej wypowiedzianej przez sąd administracyjny. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.