II SA/Kr 1131/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skarg P.W. i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 maja 2014 r. znak: [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargi oddala. Rozpoznając wniosek T. i A. G. z dnia 22 października 2012 r. Prezydent Miasta decyzją z dnia 31 stycznia 2014 r. nr [...] znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami wbudowanymi czterostanowiskowymi w każdym budynku i infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr. [...] wraz z wewnętrzną drogą dojazdową na działce nr [...] obr. j.w. i zjazdem na działkach nr [...], [...] obr. j.w. w rejonie ul. Z., P. w K.". Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. S. i M. S. zarzucając zaskarżonej decyzji : 1. rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy: wskutek nieprawidłowego uznania, że teren zamierzenia inwestycyjnego posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul. P. poprzez drogę wewnętrzną po terenie działek nr [...], [...] i [...], podczas gdy działka nr [...] styka się zaledwie jednym punktem (narożnikiem) z ul. P., w związku z czym wskazany dostęp do drogi publicznej nie posiada prawidłowych parametrów technicznych, tym samym uzbrojenie terenu dla zamierzonej inwestycji budowlanej w dostępie do drogi publicznej jest niewystarczające (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16.09.2011 r., sygn. akt: II SA/Kr 1188/10); mimo, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, bowiem w przedstawionych aktach sprawy brak jest jakichkolwiek umów pozwalających uznać, że warunek ten będzie spełniony; 2. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p., a to poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy wskutek: - bezzasadnego przyjęcia, że inwestor w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie musi już na etapie tego postępowania legitymować się zgodą na przejazd po drodze wewnętrznej (działka nr [...]), podczas gdy art. 2 pkt 14 u.p.z.p. stanowi podstawę formułowania takiego wymogu; - bezpodstawne pominięcie, że już na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, inwestor winien legitymować się prawem nieruchomości sąsiedniej, zapewniającej wariant obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji; 3. naruszenie § 5 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wyznaczenie w sposób nieprecyzyjny lub przy stosowaniu przedziału poszczególnych wskaźników (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18.09.2009 r., sygn. akt: II SA/Kr 823/09); 4. naruszenie § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie od 27 % do 32 %, w sytuacji kiedy przepis ten nie uprawnia do ustalenia granic, a wyłącznie nakazuje ustalenie średniego wskaźnika, który w tym przypadku wynosi 27 %, a zatem ustalenie go na poziomie do 32 % jest nieprawidłowe i niezrozumiałe; 5. rażące naruszenie art. 127 w zw. z art. 3 pkt 13 i w zw. z art. 376 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku prawo o ochronie środowiska poprzez niedopełnienie nałożonego na Prezydenta Miasta obowiązku zaniechania działań uniemożliwiających zachowanie równowagi przyrodniczej, w wyniku ustalenia warunków zabudowy na obszarze otuliny Bielańsko —Tynieckiego Parku Krajobrazowego wchodzącego w skład obszaru węzłowego [...]; 6. naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. a to poprzez niewykonanie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez błędne uznanie, że teren planowanej inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej. Podnosząc powyższe zarzuty odwołujący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 stycznia 2014 r. Odwołanie od decyzji wniósł także P. W. wnosząc na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, tj. orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, ewentualnie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a to ze względu na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że "terenem" inwestycji w rozumieniu powołanego przepisu jest także teren działki nr [...] i z tego powodu zaniechanie oceny rzeczywistego istnienia dostępu terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej; błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej (naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.); błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że teren planowanej inwestycji posiada istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego (naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.); naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w wystarczającym stopniu postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w odwołaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 20 maja 2014 r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. 2012.647), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U.2003.164.1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu wskazanej decyzji Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest pod kątem konkretnie zdefiniowanego zamierzenia, a proces dochodzenia do pozytywnych konkluzji kształtujących dany stosunek administracyjny odbywa się na podstawie zasady dobrego sąsiedztwa, a więc poprzez nawiązanie do zabudowy istniejącej w tzw. obszarze analizowanym. W toku postępowania dowodowego odbywa się konkretyzacja praw i obowiązków kształtowanych następnie decyzją administracyjną. Istotnym celem postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pogodzenie wskazanego wyżej prawa podmiotowego inwestora do domagania się uzyskania pozytywnej decyzji, a oceną zgodności planowanego zamierzenia z przepisami prawa zarówno rangi ustawowej, jak i podustawowej. W ocenie Kolegium, sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 tego rozporządzenia. W obszarze analizowanym niewątpliwie istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. m.in. działki nr [...], [...], [...] obr. [...]. Przechodząc do weryfikacji kolejnych wskaźników architektoniczno -urbanistycznych, Kolegium wskazało, że linię zabudowy ustalono w odległości 8,0 m do 8,5 m od granicy z działką nr [...] jako kontynuację linii zabudowy istniejącej na działce sąsiedniej, a Kolegium nie kwestionuje takiego sposobu wyznaczenia linii zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] wyznaczono na poziomie od 27% do 32%. Jest to wartość wprawdzie wyższa od średniej w obszarze analizowanym jednak nadal niższa od maksymalnej wartości wynoszącej 51%. Wskaźnik szerokości elewacji frontowej ustalono na poziomie: szerokość elewacji wschodniej od 11,5 do 12,5 m, a elewacji północnej od 24,0 m do 31,00 m (łączna szerokość elewacji dwóch budynków mieszkalnych). Parametr ten nawiązuje zatem do średniego parametru oraz zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono do wysokości okapu od 4,5 m do 6,5 m, z kolei wysokość kalenicy ustalono na 9,5 m do 11,5 m. Tak przyjęty parametr wynika z kontynuacji wysokości budynków sąsiednich i wynikasz analizy urbanistyczno – architektonicznej. Ustalone warunki zabudowy nawiązują do zabudowy sąsiadującej, w ocenie Kolegium zabudowa objęta wnioskiem realizuje zasadę, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich. Organ odwoławczy zgodził się równocześnie z poglądem wnioskodawców, że nie stoi w sprzeczności z przepisami określenie parametrów w wielkości od minimalnej do maksymalnej, gdyż takie rozwiązanie ułatwiające dostosowanie projektu budowlanego do decyzji o warunkach zabudowy zapewnia także zachowanie ładu architektonicznego, pod warunkiem jednakże odpowiedniego określenia tych wielkości ze wskazaniem przekonującej argumentacji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17.12.2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1290/10; wyrok WSA w Krakowie z dnia 7.02.2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1306/11). W ocenie Kolegium ustalone parametry architektoniczno-urbanistyczne zasługują na uwzględnienie. Zostały one w sposób szeroki umotywowane. Ustalone w załączniku nr 1 do decyzji parametry należy odczytywać w związku z załącznikiem nr 3, w którym w sposób jasny uzasadniono sposób ich wyliczenia. Zresztą zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno te obejmujące część tekstową wyników analizy architektoniczno - urbanistycznej, jak również załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Wszystkie załączniki graficzne do decyzji jak i do analizy architektoniczno - urbanistycznej sporządzono na odpowiednich mapach we właściwej skali. Należy zauważyć, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy stanowią jej integralną część, a w związku z tym parametry urbanistyczne oraz inne warunki zabudowy mogą być określane w załącznikach. Nie budzi ponadto wątpliwości, że osoba wpisana na listę samorządu zawodowego architektów uczestniczyła w procesie orzeczniczym sporządzając analizę architektoniczną -urbanistyczną oraz projekt decyzji. Osoba ta wskazana jest również w samej decyzji kończącej postępowanie. Jednocześnie podkreślono, że ustalenia w niniejszej sprawie niektórych parametrów nowej zabudowy na zasadzie dopuszczonych rozporządzeniem odstępstw od zasad stosowanych w pierwszej kolejności należy uznać za prawidłowe, tym bardziej, że ustawodawca powierzył sporządzenie analizy i projektu decyzji osobie wpisanej na listę architektów lub urbanistów tj. osobie legitymującej się odpowiednimi kwalifikacjami zawodowymi. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego braku dostępu do drogi publicznej, Kolegium w pełni podzieliło stanowisko wnioskodawców wyrażone w tym zakresie, jak również poparło przywołane tezy z orzecznictwa sądów administracyjnych, w szczególności, że wymóg dostępu do drogi publicznej formułowany w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako warunek dopuszczalności inwestycji nie oznacza konieczności określenia już na tym etapie wszystkich warunków technicznych szczegółów związanych z realizacją dojazdów i połączeń z taką drogą. Wystarczające jest, że zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym dostęp do drogi publicznej jest zagwarantowany (wyrok WSA w Krakowie z dnia 14.02.2008 r., sygn. akt II SA/Kr 937/07) oraz warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej. Kolegium podkreśliło nadto, iż ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu (wyrok NSA z dnia 1.10.2009 r., sygn. akt II OSK 1471 /08), a także przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp albo dostęp pośredni przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Tylko przy ocenie bezpośredniego dostępu danego terenu do drogi publicznej należy mieć na uwadze przepisy o drogach publicznych. W przypadku natomiast innego dostępu, ustawodawca nie stawia wymagań co do rodzaju szlaku komunikacyjnego, który ten dostęp realizuje i jego parametrów technicznych. W sytuacji, gdy istnieją alternatywne możliwości dostępu, ich wybór należy do inwestora (wyrok NSA z dnia 15.12.2011 r., sygn. akt Il OSK 1880/10). W związku z powyższym nie budzi wątpliwości Kolegium, że teren działki nr [...] na którym ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne posiada pośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. P. poprzez urządzoną drogę wewnętrzną po terenie działek nr [...] (ul. Z. - działka nie pozostająca w zarządzie ZIKiT), [...], [...] (działki stanowiące własność Gminy Miejskiej [...]). Organ II instancji wskazał ponadto, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne połączone jest również z drogą publiczną w oparciu o dostęp pośredni poprzez działkę nr [...], która stanowi współwłasność wnioskodawców jak i skarżących. Jak wynika ze znajdującego się w aktach raportu z Rejestru Gruntów wnioskodawcy PP. G. są właścicielami udziału wynoszącego 1/3 w stosunku do całości nieruchomości stanowiącej niezabudowaną działkę [...], więc są współwłaścicielami jednej z działek łączących teren zamierzonej inwestycji z drogą publiczną. Kolegium podzieliło stanowisko Państwa G., że uprawnienie do korzystania z działki nr [...] wynika z istoty prawa własności. Współwłaściciele mogą więc korzystać z rzeczy wspólnej, mogą również korzystać z wjazdu i przejazdu przez nią. Ustosunkowując się do zarzutu skarżących dotyczącego braku spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał spełnienie powyższego warunku na podstawie dostarczonych przez inwestora informacji tj. pisma z MPWiK S.A. w przedmiocie warunków technicznych dostarczania wody i odprowadzania ścieków z dnia 4 września 2012 r., z którego wynika, że "na terenie przedmiotowej działki znajdują się miejskie sieci wodociągowe i kanalizacyjne, które mogą stanowić źródło zasilania w wodę oraz odbiornik ścieków bytowych oraz opadowych dla projektowanych budynków jednorodzinnych" oraz pisma "T" S.A. z dnia 3 października 2012 r. z treści którego wynika wprost, że dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego istnieje możliwość przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. A zatem w dacie składania wniosku jak również na etapie postępowania przed organem I instancji istniała dokumentacja potwierdzająca możliwość przyłączenia przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego do sieci elektroenergetycznej, oświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej o możliwości przyłączenia do sieci elektroenergetycznej i dostaw energii elektrycznej. Organ zaznaczył przy tym, że niezależnie od powyższego, pismem z dnia 8 maja 2014 r. inwestorzy przedłożyli oświadczenie "T" SA z dnia 29 kwietnia 2014r., z którego treści wynika w sposób jednoznaczny, że nadal istnieje na obszarze objętym inwestycją uzbrojenie terenu, które jest wystarczające dla przyłączenia przedmiotowego zamierzenia do sieci elektroenergetycznej. Zdaniem Kolegium wskazane oświadczenia - w związku z treścią wniosku inwestora - należy uznać za wystarczające. Kolegium nie podzieliło wątpliwości skarżących dotyczących "milczącego uzgodnienia" projektu decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w związku z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Organ wyjaśnił, że ustawodawca w art. 53 ust. 5 zd. 2 u.p.z.p. wprowadził regulację, której istota sprowadza się do tego, że milczenie organu w terminie dwóch tygodni od daty doręczenia wystąpienia o uzgodnienie wywołuje skutki materialno-prawne ex lege, w postaci dokonania pozytywnych uzgodnień. Ustawodawca nie przewidział przy tym żadnych wyjątków od wskazanej zasady - odnosi się zatem ona do wszystkich uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust.4 pkt 1-11 u.p.z.p. Dokonanie w przedmiotowej sprawie uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. stanowi potwierdzenie, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie wpłynie w jakikolwiek sposób na równowagę przyrodniczą terenu ani jego otoczenia, na którym przedmiotowa inwestycja ma zostać zlokalizowana. Kolegium przychyliło się również do stanowiska wnioskodawców, że przedmiotowa sprawa nie jest tożsama ze sprawą w której zapadł wyrok z dnia 16 września 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1188/10, gdyż dotyczy ona innej inwestycji. Aktualnie planowana inwestycja oparta jest na odmiennych warunkach zabudowy, co oznacza, iż nie jest to tożsama sprawa. Podsumowując, w ocenie Kolegium decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych przepisów procedury określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł P. W. zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na: błędzie w ustaleniach faktycznych, polegającym na nieuzasadnionym przyjęciu, że teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej (naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy); błędzie w ustaleniach faktycznych, polegającym na nieuzasadnionym przyjęciu, że teren planowanej inwestycji posiada istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego (naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy); naruszeniu przez organy obu instancji art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w wystarczającym stopniu postępowania dowodowego, co doprowadziło do zaniechania wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty P. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że inwestor zastosował swego rodzaju "wybieg", wskazując jako teren planowanej inwestycji działkę nr [...], która stanowi pośrednie połączenie działki nr [...], na której planowana jest zabudowa mieszkalna, z działkami nr [...], [...] oraz [...]. Tymczasem to właśnie działka nr [...] stanowi teren przerywający szlak drożny od działki nr [...] do ulicy P. i w związku z powyższym powinna zostać wzięta pod uwagę przy ocenie, czy teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, bez względu na stosowane przez inwestora "fortele". Zaakceptowanie tego typu działań (manipulowania określanym przez wnioskodawcę terenem inwestycji) doprowadzać bowiem może do uznania, że dostęp do drogi publicznej dla danej inwestycji istnieje zawsze (wystarczy jedynie właściwie "określić" teren inwestycji). Autor przedmiotowej skargi wskazał ponadto, że działka nr [...] jest działką wąską, a dodatkowo jest jedynie w niewielkim stopniu utwardzona (drobne kamienie), a zatem w żadnym wypadku niemożna jej uznać za drogę dojazdową wystarczającą dla obsługi planowanego zamierzenia budowlanego. działka ta stanowi współwłasność wielu osób, inwestor nie ma uprawnień do prowadzenia na niej także w przyszłości inwestycji polepszających istniejącą aktualnie infrastrukturę. Zdaniem skarżącego wnioskodawcy nie posiadają uprawnień do korzystania także i z innego fragmentu szlaku drożnego, łączącego teren inwestycji z ulicą P.. Jak bowiem wskazał ZIKiT w piśmie z dnia 8.03.2013 r., na co wskazuje także w uzasadnieniu skarżonej decyzji SKO, działka nr [...] nie pozostaje w zarządzie ZIKiT, lecz jest własnością osób prywatnych i prawo do korzystania z niej w celach komunikacyjnych wymaga uzyskania stosownych uprawnień przez inwestorów. Natomiast z akt sprawy nie wynika, aby inwestorzy uprawnienie takie nabyli. W ocenie skarżącego organy błędnie ustaliły także, że teren inwestycji posiada istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, w szczególności w zakresie dostępu do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Skarżący powołał się w tym miejscu na wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1188/10. Dalej skarżący podniósł, że teren działki nr [...] jest terenem o gruncie słabo wchłaniającym wodę - po większych opadach woda gromadzi się na jego powierzchni i bardzo powoli wsiąka w grunt. Wobec powyższego w przypadku wykonania na tym terenie planowanej zabudowy o dużej intensywności, znaczną ilość wód opadowych będzie musiała przyjąć kanalizacja ogólnospławna, co budzi duże obawy, czyjej wydajność byłaby w takiej sytuacji wystarczająca. Na końcu skarżący odniósł, że działka nr [...] leży w terenie niezwykle cennym przyrodniczo (otulina parku krajobrazowego), a zatem niedopuszczalna winna być w tym miejscu zabudowa o skali wskazanej we wniosku (budynki o dużej łącznie kubaturze, które w zasadzie winny być traktowane analogicznie jak zabudowa wielorodzinna, drogi wewnętrzne pokrywające znaczną powierzchnię działki itp.). W związku z faktem niezwykłej cenności przyrodniczej tego terenu zastrzeżenia do planowanej poprzednio zabudowy wnosił Dyrektor Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych. Skarżący przyznał jednocześnie, że obecnie, w związku ze zmianą przepisów, opinia tegoż organu nie jest w niniejszym postępowaniu wymagana, niemniej jednak, wobec wiadomego Prezydentowi Miasta faktu uprzedniego zgłaszania takich zastrzeżeń, organ wydający skarżoną decyzję winien zwrócić się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z zapytaniem, czy zgłoszone uprzednio przez Dyrektora Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych zastrzeżenia podtrzymuje, a nie uznać decyzję za uzgodnioną w sposób dorozumiany. Skargę na ww. decyzję Kolegium wnieśli także M. S. i M. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. poprzez błędną interpretację pojęcia "terenu inwestycji", a w konsekwencji wydanie decyzji pozytywnej, podczas gdy działka nr [...] nie stanowi terenu zamierzenia inwestycyjnego w rozumieniu ww. powołanego przepisu, co w rezultacie doprowadziło do nieprawidłowej oceny rzeczywistego istnienia dostępu do drogi publicznej poprzez: - bezzasadne uznanie, że teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, podczas gdy w świetle legalnej definicji dostępu do drogi publicznej, zawartej w art. 2 pkt 14 u.p.z.p. niezbędne jest zapewnienie istnienia dostępu albo bezpośredniego, albo pośredniego w dacie orzekania o warunkach zabudowy, a nie dopiero w przyszłości - bezpodstawne przyjęcia że w przypadku gdy komunikacyjna przewidziana jest przez drogę wewnętrzną, wnioskodawca nie musi już na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy legitymować się zgodą na przejazd po drodze wewnętrznej, podczas gdy w świetle orzecznictwa i doktryny istnieją podstawy do formułowania takiego wymogu; - dokonanie nieprawidłowej, rozszerzającej wykładni polegającej na pominięciu stanowiska ugruntowanego w doktrynie i orzecznictwie, zgodnie z którym wnioskodawca nawet na tak wczesnym etapie procesu budowlanego winien legitymować się prawem do nieruchomości sąsiedniej, zapewniającej wariant obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1188/10). 2. rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., a to poprzez nieprawidłowe uznanie, że teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul. P. poprzez drogę wewnętrzną po terenie działek nr [...], [...] i [...], podczas gdy nie mogą bowiem stanowić dostępu ww. działki, a to ze względu na fakt, że działka nr [...] styka się zaledwie jednym punktem (narożnikiem) z ul. P., w związku z czym wskazany dostęp do drogi publicznej) nie podsiada prawidłowych parametrów technicznych, tym samym uzbrojenie terenu dla zamierzenia budowlanego w dostępie do drogi publicznej jest niewystarczające (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 września 2011 roku, sygn. akt: II SA/Kr 1188/10) 3. naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez pominięcie, że swoboda zagospodarowania terenu podlega ograniczeniu, w przypadku gdy narusza prawa osób trzecich, co niewątpliwie ma miejsce w niniejszym postępowaniu; 4. naruszenie § 5 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wyznaczenie w sposób nieprecyzyjny lub przy stosowaniu przedziału poszczególnych wskaźników m.in. wskaźnik powierzchni zabudowy "od 27% do 32 %" w stosunku do powierzchni działki nr [...], wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej "nie mniej niż 50 %", szerokość elewacji "do 12,5 m" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 września 2009 roku, sygn. akt: II SA/Kr 823/09); 5. naruszenie § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie od 27 % do 32 %, w sytuacji kiedy przepis ten nie uprawnia do ustalenia granic, a wyłącznie nakazuje ustalenie średniego wskaźnika, który w tym przypadku wynosi 27 %, a zatem ustalenie go na poziomie do 32 % jest nieprawidłowe i niezrozumiałe; 6. rażące naruszenie art. 127 w zw. z art. 3 pkt 13 i w zw. z art. 376 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku prawo o ochronie środowiska poprzez niedopełnienie nałożonego na Prezydenta Miasta i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] obowiązku zaniechania działań uniemożliwiających zachowanie równowagi przyrodniczej, w wyniku ustalenia warunków zabudowy na obszarze otuliny Bielańsko — Tynieckiego Parku Krajobrazowego wchodzącego w skład obszaru węzłowego [...]; Skarżący zarzucili także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, a to. 1. rażące naruszenie art. 28 k.p.a., a to poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania tj. pominięcie w toku postępowania zarówno I instancyjnego jak i odwoławczego dwóch stron – N. R. oraz E. R., będących obok skarżącego właścicielami nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], a także właścicielami działek nr [...] i nr [...] również znajdujących się w obszarze analizowanym dla inwestycji objętej zaskarżoną decyzją; 2. rażące naruszenie art. 10 k.p.a. (zasada czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym) poprzez niezapewnienie ww. stronom postępowania czynnego udziału w sprawie; 3. naruszenie art. 40 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na nie uwzględnieniu i nie zapewnieniu czynnego udziału w postępowaniu wszystkich współwłaściciel działki nr [...] i nieruchomości położonej przy ul. P. w K. jako stron postępowania w rozumieniu art. 28 KPA, do czego organ był obowiązany; 4. naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nienależyte wykonanie wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, tj. w szczególności poprzez błędne pominięcie okoliczności, iż teren objęty planowaną inwestycją nie posiada pośredniego dostępu do drogi publicznej jaką stanowi ul. Z.; 5. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niepełny i sprzeczny z zasadami logiki, z zaniechaniem odniesienia się do podstawowych okoliczności sprawy i precyzyjnego wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy wydawania decyzji. W oparciu o przedstawione wyżej zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. nieważności zaskarżonej decyzji z powodu rażącego naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie stron postępowania w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o ich oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, iż wbrew zarzutom skarg, decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy, Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588) określone zostały parametry zabudowy takie jak linia nowej zabudowy (§ 4), wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (§ 5), szerokość elewacji frontowych, istniejącej zabudowy na działkach na obszarze analizowanym (§ 6), wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych, istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7), a także występującą w analizowanym obszarze geometrię dachu (§ 8). Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu. Analizę urbanistyczno-architektoniczną, która stanowi podstawę ustaleń dokonywanych przez organ, sporządza uprawniony architekt - urbanista. Przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy organ zobligowany jest do przeprowadzenia pełnej kontroli sporządzonej w sprawie analizy, która stanowi merytoryczną część ustaleń organu przeniesionych wprost do wydawanej przez siebie decyzji. Stosownie bowiem do przepisu § 9 ust. 1-4 powołanego rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu sporządzona w przedmiotowej sprawie analiza została wykona w sposób prawidłowy, a w ustalone w oparciu o dane z analizy parametry architektoniczno-urbanistyczne planowanej inwestycji zostały w sposób właściwy umotywowane i zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że obszar analizowany został wyznaczony koliście o promieniu koła wynoszącym 150 m, w sytuacji gdy front działki objętej inwestycją wynosi 48,0 m, a zatem zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W analizie wskazano, że w tak wyznaczonym obszarze znajdują się działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej, zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań nowej zabudowy. Wskazano tu na działki nr [...], [...], [...]. Wyjaśniono, że działka na której planowana jest inwestycja zlokalizowana jest w południowo-zachodniej części miasta, w otulinie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Na terenie objętym analizą znajdują się budynki jednorodzinne, wolnostojące, w zabudowie bliźniaczej i szeregowej, garażowe i gospodarcze. Występująca zabudowa ma charakter miejskiego zamkniętego osiedla domów jednorodzinnych. Wnioskowany teren posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul. P. poprzez urządzoną drogę wewnętrzną przebiegającą po terenie działek nr [...], [...] i [...], które stanowią własność gminy, oraz dalej po terenie działki nr [...]. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu podniesionego w obu skargach, iż teren inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej wskazać należy, że zgodnie z dominującym w orzecznictwie poglądem, który Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela, dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej jest sam w sobie wystarczający. Podmiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z tej drogi. Za wystarczające do przyjęcia, iż działka ma dostęp do drogi publicznej uznać należy sam fakt położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej. Odmienna interpretacja powyższych uregulowań tzn. uznanie, że do przyjęcia, iż dana działka ma dostęp do drogi publicznej nie wystarczy sam fakt położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej, lecz niezbędne jest także posiadanie dodatkowego tytułu prawnego, to wyróżnianie przez ustawodawcę dwóch alternatywnych możliwości pośredniego dostępu do drogi publicznej w postaci służebności drogowej i drogi wewnętrznej byłoby nieuzasadnione (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1163/07). W orzecznictwie wskazuje się nadto, że jeśli istnieje już prywatna droga wewnętrzna mająca charakter powszechnie dostępnej dla wszystkich ulicy, której nadano nazwę, to brak jest podstaw do tego, aby twierdzić, że nowe zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie domu jednorodzinnego przy tej ulicy, wymaga ustanowienia odpowiedniej służebności, której celem byłoby utworzenie dostępu do drogi publicznej (w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Kwestią odrębną, pozostającą poza sferą publicznoprawnych działań organów administracji, jest uregulowanie kwestii cywilnoprawnych, związanych z korzystaniem z takiej drogi (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 5 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1337/09, z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1718/09). Uzupełniająco należy także dodać, iż w sytuacji w której działka drogowa stanowi drogę wewnętrzną, lub jej fragment, która ma charakter powszechnie, publicznie dostępnej dla wszystkich ulicy to brak podstaw wymagania od inwestora legitymowania się zgodą właściciela działki drogowej na korzystanie z niej w związku z realizacją planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W przedmiotowej sprawie teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...] mającą charakter powszechnie dostępnej ulicy (ul. Z.) oraz poprzez działki własność gminy o nr [...] i [...], które stanowią fragment drogi wewnętrznej. W tym miejscu należy podkreślić, iż w orzecznictwie także przyjmuje się, iż w przypadku położenia nieruchomości przy powszechnie dostępnej drodze wewnętrznej stanowiącej własność gminy, skomunikowanej z drogą publiczną, odmowa ustalenia warunków zabudowy jest niezasadna. ( wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7.11.2012 sygn. akt II SA/Gd 418/12 ) Odnośnie działki nr [...], która także wykorzystywana jest na cele dojazdowe, wskazać należy, że działka ta stanowi współwłasność inwestorów oraz skarżących (M. S. i M. S.). Inwestorzy posiadają 1/3 udziału w tej działce. Uprawnienie inwestorów do korzystania z tej działki wynika więc wprost z prawa własności. Współwłaściciel czy współużytkownik wieczysty, w przypadku braku podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej, może korzystać z rzeczy wspólnej, co oznacza, że może również korzystać z wjazdu na działkę wspólną i przejazdu przez nią, tak zresztą jak pozostali współużytkownicy wieczyści (wyrok WSA w Gorzowie z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Go 1042/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 listopada 2013 roku, sygn. akt II SA/Kr 587/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 lutego 2014r. sygn. akt. sygn. akt II SA/Kr 1531/13) Nawiązując do podniesionego w skardze P. W. zarzutu, że działka nr [...] jest jedynie w niewielkim stopniu utwardzona wyjaśnić należy, że ustawodawca nie stawia żadnych wymagań co do rodzaju dostępu do drogi publicznej, a więc bez znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy jest okoliczność czy dostęp do drogi publicznej odbywa się za pośrednictwem drogi posiadającej utwardzoną nawierzchnię o odpowiednich parametrach technicznych, czy też za pomocą drogi w ogóle nieutwardzonej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 446/09). Jeśli chodzi o podniesiony w skardze M. S. i M. S. zarzut wyznaczenia parametrów zabudowy o jakich mowa w § 5 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie w wartościach konkretnych, lecz przy zastosowaniu przedziału "od - do" stwierdzić należy na prezentowane w orzecznictwie stanowisko, które Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela, że wyznaczenie parametru w granicach tolerancji "od – do", tak jak uczyniono to w przedmiotowej sprawie, jest wyznaczeniem konkretnym, bowiem nie pozwala na przekroczenie – na etapie projektowania i zatwierdzania projektu budowlanego – konkretnych wymiarów, wskazanych w wyniku analizy, mających analizy mających odniesienie w specyfice konkretnego obszaru analizowanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1955/10). W związku z powyższym wskazanie wartości takich jak powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] w przedziale "od 27% do 32%", czy też wskaźnika powierzchni biologiczne czynnej, który wynosić powinien "nie mniej niż 50%" nie stanowi o wadliwości przyjętych rozwiązań. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z zgodnie z załącznikiem nr 1 do decyzji organu I instancji czyli warunkami zabudowy wskaźnik wielkości zabudowy został ustalony na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Jednocześnie w załączniku nr 3 do warunków zabudowy czyli Wynikach analizy urbanistyczno – architektonicznej przedstawiono rozpiętość przedmiotowych wskaźników na terenie analizowanego obszaru, który kształtują się od poziomu ok. 16% do ok. 51%. Wyjaśniono także, że wyznaczenie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie od 27% do 32% wynikało z charakteru inwestycji, a także było uzasadnione konicznością kontynuacji parametrów występujących w obszarze analizowanym. Jeśli chodzi o udział powierzchni biologiczne czynnej, to jak wynika z analizy wynosi on w obszarze analizowanym od ok. 10 % do ok. 90%. W związku z tym ustalenie, iż wskaźnik ten powinien być nie mniejszy niż 50% powierzchni terenu, wynika z uśrednienia wskaźników powierzchni biologiczne czynnej występującej w analizowanym terenie. Podobnie, określone w warunkach zabudowy inne parametry planowanej zabudowy, w szczególności takiej jak szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, które ustalone zostały na podstawie § 6 ust. 2 oraz § 7 ust. 4 rozporządzenia, znajdują swoje uzasadnienie w sporządzonej analizie. Tym samym nie można czynić organowi zarzutu naruszenia prawa, skoro wskazane przepisy rozporządzenia dopuszczają pewne odstępstwa pod warunkiem, że przyjęcie takich, a nie innych rozwiązań znajdzie swoje potwierdzenie w uzasadnieniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie przyjęte przez organ rozwiązania znajdują odzwierciedlenie w sporządzonej analizie. Ustalone przez Prezydenta Miasta, a podtrzymane przez organ odwoławczy warunki zabudowy, o których mowa w załączniku nr 1 do decyzji organu I instancji zostały każdorazowo prawidłowo uzasadnione, a ich uzasadnienie koreluje z wynikami analizy, a przy tym nie narusza przepisów prawa. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez brak istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla planowanej inwestycji, wskazać należy, że z załączonego przez inwestorów pisma z MPWiK S.A. z dnia 4 września 2012 r. wynika, że na terenie planowanej inwestycji znajdują się miejskie sieci wodociągowe i kanalizacyjne, które mogą stanowić źródło zasilania w wodę przedmiotowej inwestycji oraz odbiornik ścieków bytowych oraz opadowych. Inwestorzy przedłożyli także pismo z "T" S.A. z dnia 3 października 2012 r., z którego wynika, że dla planowego zamierzania istnieje możliwość przyłączenia do sieci elektroenergetycznej i dostaw energii elektrycznej. Wobec powyższego zarzut naruszania art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. uznać należy za bezpodstawny. Podkreślić w tym miejscu należy, że z punktu widzenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. dla wydania decyzji o warunkach zabudowy istotny jest fakt istnienia uzbrojenia terenu, wystarczającego dla zamierzenia inwestycyjnego, a nie fakt posiadania przez inwestora aktualnych zezwoleń na podłączenie mediów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1642/08). Odnosząc się do zarzutu braku uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K., a to z uwagi na położenie działki w otulinie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, wskazać należy, że zgodnie z art. 53 ust. 5 zd. 2 u.p.z.p. w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 20 grudnia organ I instancji zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. jako organu właściwego o zajęcie stanowiska w przedmiocie uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego w odniesieniu do obszarów objętych ochroną, przesyłając wraz z ww. pismem projekt decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe pismo zostało doręczone Dyrektorowi Ochrony Środowiska w dniu 27 grudnia 2013 r. Z uwagi na brak odpowiedzi organu, przyjąć należy - zgodnie ze wskazanym art. 53 ust. 5 zd. 2 u.p.z.p.- iż uzgodnienie wymagane przez art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. zostało dokonane pozytywnie. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego rażącego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 28 k.p.a. poprzez nieprzyznanie przymiotu stron postępowania N. R. i E. R. będących właścicielami działek nr [...], nr [...] oraz [...], wskazać należy, że zgodnie z dominująca linią orzecznictwa sądów administracyjnych, skutek w postaci uchylenia decyzji z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli może ono być wszczęte wyłącznie na wniosek (na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) ma miejsce wówczas, gdy zarzut ten zgłosi strona pominięta, a więc nie może tego uczynić skutecznie strona uczestnicząca w postępowaniu, jak też nie uwzględnia go sąd administracyjny z urzędu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2012 r. sygn. II OSK 371/11). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości ten pogląd, a zatem ten zarzut skargi również nie może zostać uwzględniony. Jeśli natomiast chodzi o wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1188/10, na który powołują się skarżący w obu skargach, posiłkując się tezami z tego wyroku przy formułowaniu zarzutów podnoszonych wobec zaskarżonej obecnie decyzji, wyjaśnić należy, że wyrok ten zapadł w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami w zabudowie szeregowej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. P., Z. w K. wraz z wjazdem na działkach nr [...], [...] obr. [...] oraz infrastrukturą techniczną (gaz) na działkach nr: [...], [...], [...] obr. [...]". Powyższe rozstrzygnięcie dotyczyło więc innego zamierzenia budowlanego, niż objęte zaskarżoną decyzją (innej sprawy administracyjnej) - zakresy obu wniosków o ustalenie warunków zabudowy nie pokrywają się. Ocena prawna wyrażona przez Sąd w ww. wyroku nie wiąże zatem organów administracji ani składu orzekającego w niniejszej sprawie, a uchybienia wskazane w powołanym wyroku wobec decyzji Kolegium dnia 10 sierpnia 2010 r. pozostają bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji z dnia 20 maja 2014 r. Podsumowując, zdaniem Sądu warunki od których uzależnione jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały w niniejszej sprawie spełnione, a tym samym brak jest podstaw by odmówić ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Z ustaleń analizy urbanistycznej, bezspornie wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa jednorodzinna w zabudowie bliźniaczej i szeregowej. Oznacza to, iż w sprawie spełniona jest przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli zasada dobrego sąsiedztwa. Powołana zasada ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Stwierdzona w obszarze analizowanym zabudowa - zdaniem Sądu - pozwala na określenie parametrów planowanej zabudowy w sposób jak przyjęły to w realiach niniejszej sprawy organy obu instancji . Z wyżej wymienionych przyczyn obie skargi okazały się bezzasadne i jako takie na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegały oddaleniu.