III SA/Kr 643/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Barbara Pasternak Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 18 lutego 2014 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2013 r. Nr [...] o zmianie w części kartograficznej obowiązującego operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla obrębu D gmina Z poprzez przywrócenie przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...], [...] a działkami nr [...], [...], [...] i [...] na podstawie operatu pomiarowego przyjętego do zasobu geodezyjne - kartograficznego pod nr [...] z 30 kwietnia 1992 r. oraz operatu uzupełniającego przyjętego do zasobu geodezyjne - kartograficznego w dniu 1 lipca 2013 r. pod nr [...]. W podstawie prawnej decyzji wskazany został przepis art. 7 b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287) i rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.). Decyzję poprzedziły następujące ustalenia okoliczności stanu faktycznego i prawnego: P. S. pismem z daty 21 września 2011 r. wniósł o wszczęcie "postępowania naprawczego w związku z oklauzulowaniem przez urzędnika Starostwa Powiatowego błędnie wykonanego operatu geodezyjnego nr [...]" dla gminy Z. We wniosku wyjaśnił, że operat podziału działki nr [...] i przyjęte współrzędne zmieniają kształt granicy tej działki. Dokonana na terenie gminy Z modernizacja operatu ewidencji gruntów i budynków, dla której sporządzony został operat, który został przyjęty do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 26 lipca 2010 r. pod nr [...], zdaniem wnioskodawcy zawiera błędy. Przeprowadzone z wniosku P. S. postępowanie wyjaśniające zakończyło się decyzją Starosty z dnia [...] 2012 r. o zmianie w części kartograficznej obowiązującego operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębu D, gmina Z poprzez przywrócenie przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...], nr [...] a działkami nr [...], [...], [...] i [...] na podstawie operatu nr [...] z 30 kwietnia 1992 r. Decyzja ta została uchylona w trybie odwoławczym decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] 2012 r. z zaleceniem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie. Opisana na wstępie decyzja z dnia [...] 2013 r wydana została w następstwie ponownego rozpoznania wniosku P. S. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym [...] z dnia 26 lipca 2010 r. błędnie wykazano przebieg granicy między działkami nr [...] i nr [...] a działkami nr: [...], [...], [...], [...] na podstawie operatu technicznego, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 4 stycznia 1994 r. [...], którym działkę nr [...] podzielono na działki nr: [...], [...], [...], [...]. Organ l instancji stwierdził, że przebieg granic protokolarnie ustalony operatami technicznymi KERG [...] (działka nr [...] została podzielona na działki nr [...], i [...]) i [...] (działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] i [...]) jest zgodny oraz spójny z ich przebiegiem wykazanym w operacie założenia nowej ewidencji gruntów przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu 28 października 1978 r. pod nr [...], ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej Miasta dnia 23 marca 1979 r. Nr 6, poz. 18. W obydwu opracowaniach geodezyjnych w protokole granicznym podpisy złożyli ówcześni właściciele dzielonych działek oraz działek przylegających, uznając, że są zgodne z obowiązującą mapą i nie kwestionując ich przebiegu. Granice wydzielanych działek zostały odpowiednio zatwierdzone decyzjami (o podziale) Wójta Gminy z dnia 30 marca 1992 r. i z dnia 29 lipca 1992 r. Wykonawca operatu technicznego z dnia 4 stycznia 1994r. Nr [...] (podział działki nr [...] na działki nr: [...], [...], [...], [...]) nie przyjął współrzędnych wcześniej ustalonych i przyjętych przez strony punktów granicznych, ponownie nie ustalał ich położenia, dokonał ich zmiany bez żadnej analizy i podania przyczyny ich zmiany. Potwierdza to analiza zawarta w operacie technicznym [...] przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 lipca 2013 r. [...], aktualizująca zmodernizowany operat ewidencji gruntów i budynków dla obrębu D, gmina Z. Odwołując się od ww decyzji J. N. zarzucił jej błędy w ustaleniach faktycznych, brak przekonywującej argumentacji wyjaśniającej powody, dla których operaty [...] oraz [...] miałyby być bardziej rzeczowe i zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym niż operat [...]. Zarzucił błędne ustalenia dotyczące daty zatwierdzenia operatu [...], gdyż wynika z nich, że został zatwierdzony decyzją Wójta Gminy 27 grudnia 1993r, tj. na rok przed jego powstaniem. Odwołanie zarzuca także naruszenie przez organ art. 8 i 10 Kpa (ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz.U. z 2013r. poz.267) poprzez nadużycie zaufania do władzy publicznej i nieinformowanie o czynnościach dokonywanych przez geodetę G. R. Organ odwoławczy wyjaśnił na wstępie, że postępowanie odwoławcze przeprowadzone zostało w oparciu o rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków znowelizowane rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1551). Odnosząc się ściśle do zarzutów odwołania organ stwierdził, że z protokołów i szkiców granicznych wynika, że operatem technicznym [...] i [...] w obecności stron postępowania dokonano ustalenia i pomiaru, w nawiązaniu do osnowy szczegółowej III klasy, położenia punktów określających przebieg linii granicznych działek nr [...] i nr [...]. Przebieg granic ustalony został w obecności stron, o czym świadczą złożone podpisy w protokole granicznym, a następnie pomierzony był zgodny z przebiegiem granic działek nr [...] i nr [...] wykazanym na mapie ewidencyjnej i zasadniczej. Natomiast operat techniczny nr [...] zawiera protokół graniczny, sporządzony w dniu 16 grudnia 1993 r. w obecności wyłącznie ówczesnej właścicielki działki nr [...] S. S., która w dniu 25 listopada 1993 r. sprzedała tą działkę J. N. (aktem notarialnym Rep. A nr [...]). Z tej przyczyny w dacie sporządzania protokołu granicznego i dokonywania pomiaru działki nr [...] jej właścicielem był już J. N., który wystąpił do Wójta Gminy o zatwierdzenie projektu jej podziału, wykonanego przez geodetę uprawnionego T. W. Organ zaznaczył, że Wójt Gminy decyzją z [...] 1993r. znak: [...] zatwierdził tylko przebieg nowych granic dzielących działkę nr [...] na działki nr [...], nr [...], nr [...] i [...], a nie granic zewnętrznych działki nr [...], jak to podnosi skarżący w odwołaniu. Po zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [...], operat techniczny w dniu 4 stycznia 1994 r. został włączony do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...]. Organ przyznał natomiast, że organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji omyłkowo powyższe przesunięcie w metrach: 1,15 m i 0,62 m opisał jako przesunięcie w centymetrach tj. 1,15 cm i 0,62 cm, co jednak w ocenie organu rozpatrującego odwołanie nie ma żadnego istotnego znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem decyzja oparta jest o stosowną dokumentację warunkującą wprowadzenie udokumentowanych zmian w przedmiocie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] a działkami nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] do bazy danych ewidencyjnych. Jako chybiony organ uznał zarzut naruszenia art. 8 i 10 Kpa z tego względu, że skarżący był informowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie, natomiast organ nie był zobligowany do informowania strony o czynnościach geodety. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że P. S., jako współwłaściciel działki nr [...] obj. Kw nr [...], posiada interes prawny w zakresie danych ewidencyjnych dotyczących ww. działki, a więc także przebiegu linii granicznych między tą działką a działkami nr [...], [...], [...] i [...], z czego wynika, że posiada interes prawny we wszczęciu niniejszego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. N. podniósł następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: art. 79 kpa poprzez nieinformowanie strony o czynnościach dokonywanych przez inż. G. R.; art. 10 kpa poprzez poinformowanie strony o możliwości, przed wydaniem decyzji, zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją w sprawie z pominięciem - informowania stron, w tym J. N. o czynnościach podejmowanych przez geodetę; art. 8 kpa poprzez poinformowanie strony w notatce służbowej z dnia 4 stycznia 2012 roku "z porównania granic i przebiegu ogrodzenia wynika, że ogrodzenie jest usytuowane prawidłowo" a przyjęcie w decyzji za sprawozdaniem technicznym "przebieg granicy pomiędzy działkami [...], [...] a [...], [...], [...] i [...] nie jest zgodny z aktualnym zagospodarowaniem terenu - z ogrodzeniem [...]" 2. naruszenie prawa materialnego art. 24 a ust. 9 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez przyjęci do rozpatrzenia wniosku P. S. z dnia 21 września 2011r. w sytuacji, gdy formalne postępowanie modernizacje zostało zakończone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazałaby zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że spór istniejący między stronami niniejszego postępowania wprawdzie dotyczył rezultatów modernizacji ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na obszarze obrębu ewidencyjnego D w jednostce ewidencyjnej Z, która miała miejsce w roku 2009 i w rezultacie tej modernizacji przyjęto operat do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 26 lipca 2010r. pod pod nr [...], jednakże postępowanie nie toczy się wedle przepisów § 55 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 - dalej określane rozporządzeniem -z późniejszymi zmianami w szczególności z uwzględnieniem nowelizacji wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013r. - Dz.Uz z 2013 poz 1551 ) stanowiącego, że modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu: 1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia, 2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu oraz 3) poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych, ale w trybie określonym przepisem § 45 rozporządzenia, ti. aktualizacji. W konsekwencji zaskarżona decyzja nie mogła zapaść w wyniku wniesienia zarzutów do danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków, powstałym w wyniku modernizacji ( art. 24a ust. 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej: p.g.k.), gdyż 30 - dniowy termin do zgłaszania zarzutów liczony od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o przekształceniu projektu operatu opisowo-kartograficznego w operat ewidencji gruntów i budynków, niewątpliwie upłynął, na co trafnie uwagę zwrócił skarżący. Należy jednak zauważyć, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (p.g.k.) stanowiący kataster nieruchomości (ewidencję gruntów i budynków) zbiór informacji, cechuje się tym, że jest systematycznie aktualizowany. Rozporządzenie przepisem § 44 pkt 2 nakłada na starostę obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności t.j. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Zgodnie z przepisem § 46 ust. 1 dane ewidencyjne mogą podlegać aktualizacji z urzędu lub na wniosek. Aktualizacja operatu następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust.1), przy czym w myśl ust. 2 do aktualizacji operatu odpowiednio stosuje się przepisy § 35. Ten ostatni przepis określa źródła danych ewidencyjnych, stanowiąc, iż źródłami danych ewidencyjnych m.in. są: materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym /pkt 1/, wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych (pkt 3); dane w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne (pkt 4), a także dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne (pkt 5). Należy mieć na uwadze, że zawarte w § 45 pkt 2 rozporządzenia odesłanie w postępowaniu w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencyjnego, do odpowiedniego stosowania § 35 Rozporządzenia, (zawartego w Rozdziale 2 dotyczącym zakładania ewidencji gruntów), oznacza również odesłanie do odpowiedniego stosowania § 36 Rozporządzenia, będącego uszczegółowieniem § 35. Przepis § 36 reguluje, bowiem tryb wykazywania w postępowaniu ewidencyjnym granic działek ewidencyjnych. Stanowi on, że przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1/ w postępowaniu rozgraniczeniowym, 2/ w celu podziału nieruchomości, 3/ w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, 4/ w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, 5/ na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, 6/ przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. W świetle tej regulacji, samoistną podstawę ustalenia w postępowaniu ewidencyjnym granic działki ewidencyjnej, może stanowić tylko dokument, który jest przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a został sporządzony (wytworzony) w jednym z rodzajów postępowań określonych § 36 pkt 1-6 rozporządzenia. Natomiast § 37 stanowi, że w razie braku dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie. W sprawie prawidłowo przyjął organ w zaskarżonej decyzji, że w okolicznościach sprawy zaistniała podstawa do ustalenia przebiegu objętych wnioskiem granic działek względem siebie dla celów ewidencji gruntów i budynków, przewidziana w § 36 rozporządzenia, tj. w oparciu o istniejącą dokumentację. Ze znajdujących się w aktach operatu pomiarowego wykonanego dla celów modernizacji ([...]) dokumentów geodezyjnych wynika, że założona w następstwie modernizacji mapy ewidencja nie spełnia wymagań obowiązujących standardów technicznych w zakresie dokumentacji przebiegu granic działek i położenia gruntów, mimo że w świetle § 82 rozporządzenia dokumenty te mogły być wykorzystane przy modernizacji ewidencji. Zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Za ugruntowane uznać należy stanowisko sądów administracyjnych, że pojęcie aktualizacji w rozumieniu tego przepisu nie wyłącza usuwania błędów lub omyłek w ewidencji gruntów i budynków, poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian wpisów w bazie danych ewidencyjnych, jeżeli uzasadnia to aktualny stan prawny, który ewidencja ma odzwierciedlać, a nie tworzyć. (Por. np. wyrok NSA z dnia 2011.09.30 l OSK 1628/10, LEX nr 964687, czy wyroki WSA w Krakowie z dnia 13.10.2010, III SA/Kr 277/09, LEX nr 756924, z 27.10.2010, III SA/Kr 203/09, LEX nr 756906, z 22.08.2006 III SA/Kr 771/04 LEX nr 829815). Podstawę wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, oprócz wymienionych w § 46 ust. 2 pkt 1 prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych może stanowić także w myśl § 46 ust.2 pkt 2 opracowanie geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych. Składniki wykazów zmian danych ewidencyjnych określa § 46 ust. 3 rozporządzenia. Wprowadzone zmiany poprzedzone zostały analizą operatów pomiarowych, przedstawioną przez geodetę uprawnionego inż. G. R. w operacie technicznym aktualizującym zmodernizowany operat ewidencji gruntów i budynków dla obrębu D, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 lipca 2013r. za nr [...]. W wyniku analizy geodeta uprawniony inż. G. R. wykazał na szkicu polowym jak i w sprawozdaniu technicznym, iż położenie punktu granicznego nr 4, wykazanego w operacie [...] jest odmienne od położenia punktu granicznego nr E z operatu [...] ustalonego na podstawie zgodnego oświadczenia stroni pomierzonego na " osnowę geodezyjną " i przesunięte względem niego o 1,15 m. Także punkt graniczny nr 8 względem punktu granicznego nr G został przesunięty o 0,62m. Z tego powodu współrzędne wszystkich nowych punktów nr 5,6,7,położonych na linii granicznej określonej punktami nr 4 -8 były obarczone błędami. Uwzględniając aktualny stan prawny wynikający z treści księgi wieczystej nr [...], oraz k. w. nr [...], [...], w kontekście obowiązków nałożonych na starostę przepisem § 44 pkt 2 rozporządzenia, należało wyeliminować błędne dane (§ 45 ust.1 pkt 3 rozporządzenia), poprzez wprowadzenie zmian w ewidencji. Wprowadzenie zmian ewidencyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia nastąpić może w dwojakim trybie, t.j. poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na wprowadzeniu do bazy danych zmiany na postawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany /art. 22 ust. 2-3 ustawy w związku z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia/, o czym organ tylko zawiadamia /§ 49 ust. 1 rozporządzenia/, albo w drodze decyzji. Tę drugą formę rozstrzygnięcia zgodnie z § 47 ust. 3 rozporządzenia stosuje organ wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskanych dodatkowo dowodów. Wówczas starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji. (Por. np. wyrok NSA z 2012.03.21. l OSK 464/11, LEX nr 12958171, wyrok NSA z 2013.09.25 l OSK 835/12 /baza cbois/, czy wyrok WSA w Krakowie z 2008.04.16 III SA/Kr 119/08/ONSA i WSA 2010/2/25, LEX nr 510289/. Przyjęcie trybu postępowania administracyjnego dla wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów, implikowało obowiązek zachowania przepisów dotyczących postępowania administracyjnego. W szczególności organy ewidencyjne obwiązane były zgodnie z przepisami art. 7 i 77 Kpa do podjęcia z urzędu lub na wniosek wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W myśl art. 80 Kpa dopiero całokształt materiału dowodowego daje podstawę do oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Analizując zaskarżoną decyzję pod kątem wypełnienia przez organ dyspozycji powołanych przepisów, Sąd nie dopatrzył się naruszeń mogących mieć istotny wpływ na wyniki postępowania. Organ dokonał wszechstronnej analizy znajdującej się w zasobach dokumentacji geodezyjnej, wskazał, na czym polegał błąd popełniony w toku modernizacji i w jaki sposób do niego doszło. Wprowadzając nowe dane oparł się na dokumentacji tj. opracowaniach geodezyjnych, kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wyjaśniając przy tym szczegółowo, dlaczego w jego ocenie nadają się one do ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków. Sąd ocenę tę podziela. W ślad za organami obu instancji należy wskazać, że przebieg granicy między działką nr [...], [...] a działkami nr [...], [...], [...] i [...] przyjęto na podstawie operatu pomiarowego, przyjętego do zasobu geodezyjno - kartograficznego pod nr [...] z 30 kwietnia 1992 r. oraz operatu uzupełniającego przyjętego do zasobu geodezyjno - kartograficznego w dniu 1 lipca 2013 r. pod nr [...]. Takie postępowanie czyni zadość § 36 rozporządzenia, zgodnie, z którym przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a wyłącznie w razie braku takiej dokumentacji lub jej niewiarygodności, dane te pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic (§ 37 ust. 1 rozporządzenia). Trzeba też zaznaczyć, że wg. § 38 ust. 2 i 4 przewidziane wzorem protokołu ustalenia przebiegu granic działek do celów ewidencji gruntów i budynków, oświadczenie obecnych na gruncie, że granica między określonymi działkami została ustalona w ich obecności i do jej przebiegu przedłożonego na szkicu stanowiącym załącznik do protokołu, nie zgłaszają żadnych zastrzeżeń, nie ma charakteru aktu ugody zawartej przed uprawnionych geodetą w rozumieniu art. 31 ust. 4 P. g. i k w postępowaniu rozgraniczeniowym. Oświadczenie złożone w trybie art. 38 ust. 2 rozporządzenia stanowi tylko element postępowania ustalenie przebiegu granic działek dla celów ewidencyjnych, poprzedzający terenowy pomiar geodezyjny lub fotogrametryczny i mieści w sobie także elementy oświadczenia wiedzy, co do przebiegu tej granicy. Taki protokół sporządzono w dniu 16 grudnia 1993r. w obecności ówczesnych właścicieli, co organ szczegółowo przedstawił. Ten protokół między innymi leży u podstaw wprowadzonych zmian, dlatego nie było obowiązku powiadomienia stron o czynnościach geodety. Jak powiedziane zostało na wstępie, wprowadzone zmiany odnoszą się do powrotu do danych sprzed modernizacji, przy okazji, której powstał opisany wyżej błąd. Przepisy § 35-43 zawarte są w rozdziale 2 dotyczącym zakładania ewidencji gruntów i budynków i w tym zakresie stosowane są wprost. W myśl §39 spory graniczne nie wstrzymują czynności związanych z założeniem ewidencji. W razie ich wystąpienia przebieg spornych działek ewidencyjnych wykazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników pomiaru stanu posiadania na gruncie. Istota tej regulacji sprowadza się do tego, że spory graniczne podlegające rozstrzygnięciu w drodze postępowania rozgraniczającego, a więc spory o zasięg prawa własności nie mogą wstrzymać założenia ewidencji. W takiej sytuacji przepis określa, jakie dane służą do wykazania przebiegu granic działek ewidencyjnych, gdyż jak wyżej stwierdzono, to granice określają działkę. Przewidziane § 45 ust. 2 odpowiednie stosownie § 35 a, w konsekwencji § 35-39, przy aktualizacji operatu ewidencji gruntów oznacza, że spór o zasięg prawa własności nie tamuje możliwości wprowadzenia zmian aktualizujących ewidencję m.in. przez usunięcie błędów, czy niedokładności ewidencji. Natomiast ostateczna decyzja w przedmiocie rozgraniczenia lub orzeczenie sądu powszechnego -stanowi akt, który w świetle § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia jest samoistną podstawą wprowadzenia - nawet z urzędu - kolejnej zmiany w ewidencji gruntów. Wbrew, bowiem sugestiom skargi zaskarżona decyzja nie tworzy nowego stanu prawnego, co do zasięgu prawa własności, a tylko aktualizuje przebieg granic ewidencyjnych przez usunięcie skutków błędów popełnionych na etapie modernizacji map ewidencyjnych dotyczących przebiegu granic ewidencyjnych między działkami. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzające jej wydanie postępowanie nie cechują się takimi uchybieniami, których stwierdzenie uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Granice działek skarżącego zostały, bowiem ustalone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 poz. 270 z późn. zm).