I SA/Kr 1653/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1653/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r., sprawy ze skargi Rady Miasta Nowy Sącz, na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie, z dnia 13 sierpnia 2014 r. Nr KI-411/234/14, w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie udzielania dotacji, I. uchyla zaskarżoną uchwałę w części obejmującej stwierdzenie nieważności § 3 ust.1 załącznika do uchwały, II.w pozostałym zakresie skargę oddala, III.zasądza od Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie koszty postępowania w kwocie 300 zł ( trzysta złotych). UZASDADNIENIE Zaskarżoną uchwałą z dnia 13 sierpnia 2014 r., nr KI-411/234/14, Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie stwierdziło nieważność uchwały Nr LXVII/641/2014 Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu udzielania dotacji na dofinansowanie zmiany źródeł ciepła w budynkach i lokalach mieszkalnych w ramach Programu poprawy jakości powietrza dla Nowego Sącza, Etap I: program pilotażowy "KAWKA" – obszar I: dotacje dla osób fizycznych i innych podmiotów niebędących przedsiębiorcami w części obejmującej postanowienia §3 ust. 1 załącznika do uchwały oraz w zakresie pouczenia o odpowiedzialności karnej, zawartego w załączniku Nr 2 do Regulaminu oraz w załącznikach Nr 1 i 2 do wniosku o udzielnie dotacji. Uchwała Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 24 czerwca 2014 r. została podjęta na podstawie przepisów art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) oraz art. 403 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) W § 3 ust. 1 załącznika do uchwały z dnia 24 czerwca 2014 r., stanowiącego Regulamin udzielania dotacji na dofinansowanie zmiany źródeł ciepła w budynkach i lokalach mieszkalnych w ramach realizacji Programu poprawy jakości powietrza dla Nowego Sącza, ujęto, że "dotacja udzielana jest na dofinansowanie kosztów kwalifikowanych inwestycji, o których mowa w §2 ust. 1, poniesionych od 24 stycznia 2014 r.". §5 ust. 1 lit. a stanowi natomiast, że warunkiem ubiegania się o udzielenie dotacji jest złożenie w Wydziale Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Nowego Sącza kompletnego wniosku o udzielenie dotacji, którego wzór stanowi załącznik Nr 1 do niniejszego regulaminu. §7 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 stanowi z kolei, że "o pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o udzielenie dotacji Prezydent Miasta Nowego Sącza lub osoba, o której mowa w §6 ust. 2 zawiadomi Wnioskodawcę na piśmie, wzywając jednocześnie do zawarcia z Miastem Nowy Sącz umowy o udzielenie dotacji (...). Maksymalna wysokość kosztów kwalifikowanych inwestycji ustalana jest przed podpisaniem umowy z Wnioskodawcą, w oparciu o zweryfikowany przez Prezydenta Miasta Nowego Sącza lub osobę, o które mowa w §6 ust. 2 wniosek o udzielenie dotacji zawierający zestawienie kosztów inwestycji. Wnioskodawca podpisuje umowę niezwłocznie po wezwaniu, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania do podpisania umowy.". W wyniku postępowania nadzorczego Kolegium RIO stwierdziło, że uregulowania wprowadzonego uchwałą Regulaminu przewidujące dofinansowanie kosztów inwestycji poprzez zwrot części kosztów zadania poniesionych przed wejściem w życie przedmiotowej uchwały, a tym samym przed podpisaniem umowy, o której mowa w §7 uchwały, są niezgodne z przepisami art. 403 ust. 4 i 5 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 126 i art. 127 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm. Powoływana dalej jako u.f.p.). Z istoty dotacji celowej – która w obecnym stanie prawnym stanowi jedyną formę finansowania przez gminę ochrony środowiska i gospodarki wodnej przewidzianą w ustawie – wynika, że może ona być wykorzystana przez beneficjenta dotacji w związku z realizacją zadania publicznego – wyłącznie na wydatki ponoszone po zawarciu umowy o dotację. Wskazane przez RIO regulacje nie przewidują natomiast możliwości "refundowania" z budżetu gminy wydatków poniesionych przez wskazane ustawowo podmioty na przedsięwzięcia związane z ochroną środowiska. Postanowienia §3 ust. 1 Regulaminu wskazują jednoznacznie, że dofinansowanie realizacji zadanie przekazywane będzie w formie zwrotu udokumentowanych kosztów poniesionych od 24 stycznia 2014 r. Kolegium RIO w Krakowie stwierdziło także, że w załączniku Nr 2 do Regulaminu ("Wniosek o rozliczenie dotacji") oraz w załącznikach Nr 1 i 2 do wniosku o udzielenie dotacji (stanowiących oświadczenia wnioskodawców o niekorzystaniu równolegle z innych środków finansowych z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz o braku istniejącego podłączenia budynku, na którym ma być realizowana inwestycja objęta wnioskiem o udzieleniem dotacji, do sieci gazowej) zawarto klauzulę o pouczeniu wnioskodawcy o odpowiedzialności karnej za składanie oświadczeń niezgodnych z prawdą, wynikającej z art. 286§1 ustawy Kodeks karny. Kolegium stwierdziło, że przywołany w załącznikach przepis K.k. nie znajduje zastosowania w przypadku dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Odpowiedzialność karna za przedłożenie podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę albo nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego, pisemnego świadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania dotacji wynika z art. 297 K.k. Uznając, że wskazane nieprawidłowości noszą znamiona istotnego naruszenia prawa, Kolegium RIO w Krakowie na posiedzeniu w dniu 30 lipca 2014 r. postanowiło wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta Nowego Sącza. W dniu 8 sierpnia 2014 r. do RIO w Krakowie wpłynęło pismo Przewodniczącego Rady Miasta Nowego Sącza z załączonymi wyjaśnieniami Prezydenta Miasta, który podzielił stanowisko Kolegium w zakresie nieprawidłowego pouczenia o odpowiedzialności karnej, natomiast stanowisko o niedopuszczalności finansowania z dotacji wydatków poniesionych przez beneficjenta przed podjęciem uchwały i zawarciem umowy uznał za nieuprawnione. Stanowisko zawarte w wyjaśnieniach Prezydenta Miasta zostało podtrzymane przez przedstawiciela Rady Miasta na posiedzeniu Kolegium w dniu 13 sierpnia 2014 r. Uzasadniając zaskarżoną uchwałę, po zacytowaniu przepisów art. 403 ust.4, ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 127 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, Kolegium wskazało, że cel lub opis zakresu rzeczowego zadania, na którego realizację są przekazywane środki dotacji jest wyznaczony w zawieranej pomiędzy organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego, a beneficjentem dotacji w umowie, zgodnie z brzmieniem art. 250 pkt 1 ustawy o finansach publicznych. W umowie powinien być również określony termin wykorzystania dotacji, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego, co jest wymagane przepisem art. 250 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Z powyższego jednoznacznie wynika niemożność finansowania ze środków dotacji wydatków, dokonanych przed podjęciem uchwały i zawarciem umowy. Środki z dotacji przekazywane są na realizację zadania publicznego dokonywanego w czasie przyszłym w stosunku do daty zawarcia umowy o dotację. Istotą dotacji celowych jest bowiem przekazanie beneficjentowi środków pieniężnych przeznaczonych na sfinansowanie (lub dofinansowanie) zadania (przedsięwzięcia), w wyniku czego beneficjent poniesie wydatki, o których wysokości i strukturze decyduje dysponent udzielający dotacji. - Uchwałą z dnia 9 września 2014 r. Rada Miasta Nowego Sącza postanowiła o wniesieniu skargi do WSA w Krakowie na rozstrzygnięcie nadzorcze RIO w Krakowie z dnia 13 sierpnia 2014 r. W skardze tej, Miasto Nowy Sącz, reprezentowane przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego oraz o obciążenie RIO w Krakowie kosztami postępowania wywołanego wniesieniem skargi, w tym kosztami zastępstwa procesowego. Strona skarżąca zarzuciła uchwale RIO naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 403 ust. 4 i 5 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 126 i art. 127 ustawy o finansach publicznych, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że dotacja celowa udzielona w trybie przepisów art. 403 p.o.ś. może być wykorzystana przez beneficjenta wyłącznie na wydatki poniesione po dniu następującym po podjęciu uchwały w sprawie przyjęcia regulaminu udzielania dotacji i po zawarciu umowy o udzielenie dotacji, a w konsekwencji, że sposób rozliczenia dotacji przez beneficjenta za pomocą refundowania z budżetu miasta wydatków poniesionych na koszty kwalifikowane inwestycji objętych dotacją jest sprzeczny z prawem; 2. art. 403 ust. 5 p.o.ś. poprzez ograniczenie kompetencji uchwałodawczych Rady Miasta Nowego Sącza w zakresie przyjętego przez ten organ stanowiący sposobu rozliczania dotacji, jak również poprzez arbitralne narzucenie organowi stanowiącemu treści pouczenia o odpowiedzialności karnej, które powinno – zdaniem strony skarżącej – być zawarte w treści załącznika Nr 2 do Regulaminu oraz w załącznikach Nr 1 i 2 do wniosku o udzielnie dotacji zamiast pouczenia dotychczasowego, pomimo braku ustawowego obowiązku w tym zakresie. W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, że żaden z przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę udzielenia dotacji nie wskazuje, aby zadanie, na które przeznaczona jest dotacja nie mogło być zrealizowane przed jej przyznaniem. Brak takich zapisów również w treści art. 126 i art. 127 ustawy o finansach publicznych. Strona skarżąca na uzasadnienie swojego stanowiska powołała się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1773/11. Wskazała, że art. 403 ust. 5 p.o.ś. nadaje organowi stanowiącemu gminy wyraźną kompetencję do określania w drodze uchwały zasad udzielania dotacji celowej, obejmujących w szczególności kryteria wyboru inwestycji do finansowania lub dofinansowania oraz tryb postępowania w sprawie udzielania dotacji i sposób jej rozliczania. W istocie więc przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 126 i art. 127 ust. 1 u.f.p., precyzując zawarte tam zasady udzielania dotacji celowej. Strona skarżąca – mimo podzielania w postępowaniu nadzorczym stanowiska RIO w zakresie nieprawidłowego pouczenia o odpowiedzialności karnej – podała także, że art. 286§1 k.k. (którego treść zawarto w pouczeniach skierowanych do potencjalnych beneficjentów) znajduje zastosowanie w przypadku dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Jednym z głównych znamion strony przedmiotowej przywołanego przepisu jest bowiem doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (w przedmiotowym przypadku: środkami pochodzącymi z budżetu miasta). Art. 297 k.k. jest przestępstwem o charakterze formalnym, dla jego realizacji nie jest konieczne wystąpienie skutku w postaci uzyskania kredytu, a tym bardziej zaistnienia szkody majątkowej. W przypadku tego przepisu ustawodawca przedmiotem ochrony uczynił przede wszystkim prawidłowość funkcjonowania obrotu gospodarczego (tj. jego rzetelność i uczciwość), podczas gdy art. 286 k.k. rozciąga ochronę głównie na szeroko pojęte mienie, rozumiane jako całokształt praw majątkowych, obligacyjnych i rzeczowych. Wypełnienie znamion typu czyny zabronionego stypizowanego w art. 297 k.k. nie zawsze łączy się więc z odpowiedzialnością za występek określony w art. 286 k.k. Co więcej, z punktu widzenia wydatkowania środków publicznych, jak i interesu podmiotu udzielającego dotacji istotniejsze jest, zdaniem strony skarżącej, pouczenie potencjalnego beneficjenta o odpowiedzialności wynikającej z art. 286 k.k. – to jest oszustwa. Wypełnienie znamion tego przestępstwa przez potencjalnego beneficjenta wiązałoby się z niekorzystnym rozporządzeniem środkami budżetu miasta. Strona skarżąca zauważyła także, że odpowiedzialność zarówno z art. 286 i art. 297 k.k., nie jest uzależniona od uprzedniego pouczenia o treści tych przepisów. Co więcej, żaden spośród przepisów prawa materialnego nie nakłada na podmiot udzielający dotacji obowiązku pouczenia o odpowiedzialności wynikającej z wypełnienia znamion stypizowanych w art. 297 k.k.. Z tego względu, uznanie przez Kolegium RIO za istotne naruszenie prawa okoliczności braku pouczenia o treści art. 297 k.k. jest w ocenie strony skarżącej zbyt daleko idące i niemające oparcia w przepisach prawa materialnego. Odpowiadając na skargę Kolegium RIO wniosło o jej oddalenie w całości jako nieuzasadnionej. Kolegium wskazało, odnosząc się do kwestii pouczenia o odpowiedzialności karnej, że powinien być przywołany przepis art. 297 k.k., gdyż to ten przepis wprost odwołuje się do podjęcia dotacji od organu lub instytucji dysponującej środkami publicznymi (przekazującymi dotację). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, że skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie. Istota sporu w zakresie pierwszej części zaskarżonej uchwały ogniskuje się wokół problemu czy dotacja celowa przeznaczona na dofinansowanie zmiany ciepła w budynkach i lokalach mieszkalnych w ramach poprawy jakości powietrza Nowego Sącza może być udzielania na zasadzie refundacji . W ocenie Kolegium RIO brak możliwości udzielania dotacji w formie refundacji wynika z samej "istoty dotacji celowej", a przepisy art. 403 ust. 4 i 5 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 126 i art. 127 ust. 1 ustawy o finansach publicznych nie przewidują możliwości refundowania z budżetu gminy wydatków poniesionych przez wskazane ustawowo podmioty na przedsięwzięcia związane z ochroną środowiska. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić . Z budżetu jednostki samorządu terytorialnego mogą być udzielane dotacje podmiotowe, jeśli odrębne ustawy tak stanowią (art. 218 u.f.p.), dotacje przedmiotowe dla samorządowych zakładów budżetowych i innych podmiotom, o ile odrębne przepisy tak stanowią (art. 219 ust. 1 i 2 u.f.p.); może być udzielona innym jednostkom samorządu terytorialnego pomoc finansowa w formie dotacji celowej (art. 220 ust. 1 u.f.p.); również podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku mogą otrzymać z budżetu samorządu dotacje celowe na cele publiczne związane z realizacją zadań tej jednostki. W przedmiotowej sprawie prawo ochrony środowiska w art. 403 ust. 4 umożliwiło samorządom udzielanie dotacji celowych dla podmiotów niezaliczanych do sektora finansów publicznych i dla jednostek tego sektora na cele związane m.in. ze zmianą źródeł ciepła w budynkach i lokalach mieszkalnych . Udzielenie dotacji to nic innego jak przekazywanie środków pieniężnych zaplanowanych w budżecie gminy na dany cel dla uprawnionych podmiotów. Na wstępie należy podnieść , że przepis ustawy ustanawiający upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim niewymienionych w drodze wykładni celowościowej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 maja 1998 r., sygn. U 19/97, OTK ZU nr 4/1998 r., poz. 48, s. 262). Organ wykonujący kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Nie jest upoważniony ani do regulowania tego, co zostało już uregulowane ustawowo, ani też do wychodzenia poza zakres upoważnienia ustawowego. Podstawą wydania uchwały Rady Miasta Nowego Sącza był miedzy innymi art. 403 ust 5 ustawy Prawo ochrony środowiska , zgodnie z którym zasady udzielania dotacji celowej, o której mowa w ust. 4, obejmujące w szczególności kryteria wyboru inwestycji do finansowania lub dofinansowania oraz tryb postępowania w sprawie udzielania dotacji i sposób jej rozliczania określa odpowiednio rada gminy albo rada powiatu w drodze uchwały. Artykuł 126 ustawy o finansach publicznych stanowi natomiast, że dotacje to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Jednym z takich zadań gminy jest z pewnością ochrona środowiska. Zauważyć należy, że treść cyt. przepisu nie wskazuje aby zadanie, na które jest przeznaczona dotacja nie mogło być zrealizowane przed jej przyznaniem. Nawet przy założeniu, że użyte w przepisie słowa "dofinansowanie" i "finansowanie" wyłączają refundację (co jest w ocenie Sądu wykładnią dalece rozszerzającą) to przepis ten odnosi się do realizacji samego zadania publicznego (jakim jest np. ochrona środowiska). Pod pojęciem " finansować" należy bowiem rozumieć dostarczać pieniędzy na coś, natomiast "dofinansować" oznacza przyznać na jakiś cel dodatkowe pieniądze, uzupełnić czyjeś zasoby finansowe ( Słownik Języka Polskiego PWN, wyd. internetowe http.sjw.pwn). Nie można zatem wykluczyć , że pojęcie dofinansowania można rozumieć również jako uzupełnienie wcześniej wydanych na określony cel środków czyli refundację . Tymczasem uchwała przewidująca między innymi refundację wydatków poniesionych na dofinansowanie zmiany ciepła jest już kolejnym krokiem podejmowanym w ramach zadania z zakresu ochrony środowiska, a zatem nie odnosi się do niej sposób finansowania określony w cytowanym przepisie. W tym zakresie znajdzie natomiast zastosowanie art. 403 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska. Stosownie do treści art. 127 ust. 1 cyt. ustawy dotacje celowe są to środki przeznaczone na: 1) finansowanie lub dofinansowanie: a) zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego ustawami, b) ustawowo określonych zadań, w tym zadań z zakresu mecenatu państwa nad kulturą, realizowanych przez jednostki inne niż jednostki samorządu terytorialnego, c) bieżących zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego, d) zadań agencji wykonawczych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b, e) zadań zleconych do realizacji organizacjom pozarządowym, f) kosztów realizacji inwestycji; 2) dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko tut. sądu zapadłego w analogicznej sprawie , w której stwierdzono , że treść przywołanych wyżej przepisów w żaden sposób nie zakazuje określania w uchwałach organów gminy formy przyznania dotacji na zasadzie refundacji poniesionych kosztów inwestycji. Przepis art. 403 ust. 5 ustawy prawo ochrony środowiska precyzując zasady udzielania dotacji celowej określonej w art. 126 i art. 127 ust. 1 ustawy o finansach publicznych - obejmujące kryteria wyboru inwestycji do finansowania lub dofinansowania oraz tryb postępowania w sprawie udzielania dotacji i sposób jej rozliczania - stanowi lex specialis w stosunku do cyt. wyżej przepisów ustawy o finansach publicznych. Przepis art. 403 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska wyraźnie ustanawia kompetencję dla organu gminy, aby w drodze podjętej uchwały określić zasady udzielania dotacji celowej. Również z cytowanych przepisów ustawy o finansach publicznych w żadnej mierze nie wynika ograniczenie, aby dotacja nie mogła być udzielana w formie refundacji poniesionych kosztów inwestycji. Nie znajduje uzasadnienia zatem kategoryczne i arbitralne stwierdzenie organu nadzoru, iż przedmiotowa uchwała rady "narusza w sposób istotny" cytowane wyżej przepis ustawy o finansach publicznych i ustawy Prawo ochrony środowiska. Twierdzenia organu nadzoru, że z istoty dotacji celowej wynika, że może być ona wykorzystana jedynie na pokrycie wydatków ponoszonych po zawarciu umowy o dotację, nie są w ocenie Sądu wystarczające dla zakwestionowania legalności badanej uchwały ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 lutego 2012 r. Sygn. akt I SA/Kr 1773/11) Dotację celową wyróżnia bowiem ścisły związek z koniecznością finansowania konkretnego zadania, brak powszechności (charakteru ogólnego) oraz uwarunkowanie (konieczność spełnienia określonych przez prawo wymagań). Żaden z powołanych wyżej przepisów nie zabrania przeznaczenia dotacji na pokrycie wydatków poniesionych przed zawarciem umowy. Nie sposób bowiem zaakceptować stanowiska organu, zgodnie z którym refundacja wydatków na realizację programu zgodnego z uchwałą nie mieściła się w pojęciu dotacji celowej albowiem istotne jest aby wydatki te były przeznaczone zgodnie z celem ustawy . Decydujące znaczenie dla oceny prawidłowości uchwały , jest zatem okoliczność czy dotacja mieści się w ramach upoważnienia ustawowego , czy dotacja może być przeznaczona na konkretny cel czyli przedsięwzięcie społecznie użyteczne. Dotacja ta ma bowiem charakter celowy, a zatem udzielona zostaje w konkretnym, ustalonym w umowie celu, który należy do zadań jednostki samorządu terytorialnego. Powierzając jego wykonanie innemu podmiotowi, zgodnie z upoważnieniem wynikającym z ustawy, musi ona zachować prawo decydowania o sposobie wydatkowania środków finansowych pochodzących z jej budżetu. W pozostałym zakresie skargę należało oddalić uznając rozstrzygnięcie organu za prawidłowe, aczkolwiek z innych przyczyn, niż te wykazane w uzasadnieniu uchwały . Odnosząc się do tej części rozstrzygnięcia podnieść należy , że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 p.u.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. W załączniku Nr 2 do Regulaminu ("Wniosek o rozliczenie dotacji") oraz w załącznikach Nr 1 i 2 do wniosku o udzielenie dotacji zawarto klauzulę o pouczeniu wnioskodawcy o odpowiedzialności karnej za składanie oświadczeń niezgodnych z prawdą, wynikającej z art. 286 § 1 ustawy Kodeks karny. Natomiast w ocenie Kolegium przywołany w załącznikach przepis Kodeksu Karnego nie znajduje zastosowania w przypadku dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego albowiem odpowiedzialność karna w niniejszej sprawie wynika z art. 297 K.k. Zdaniem Sądu zaskarżona uchwała jako akt prawa miejscowego, w tej części jest niewątpliwie dotknięta wadą , albowiem nałożenie przez Radę Miasta obowiązku złożenia oświadczenia o odpowiedzialności karnej nie znajduje upoważnienia ustawowego. Żaden z przepisów podanych jako podstawa prawna podjętej uchwały nie dał organowi uprawnienia do stanowienia prawa miejscowego, którego poszanowanie wymuszone byłoby odpowiedzialnością karną . Każdorazowo w ustawie zawarta musi być bowiem norma kompetencyjna upoważniająca organy samorządu terytorialnego do tego typu działań. Z art. 94 Konstytucji RP wynika, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Z treści art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych , skutkujących nieważnością uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05,LEX nr 192932). Tym samym skoro zaskarżone fragmenty uchwały zostały podjęte bez podstawy prawnej, to taka wada ma charakter istotny. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym każda uchwała zawierająca istotne naruszenia prawa (jest sprzeczna z prawem w stopniu istotnym) jest nieważna, przy czym nieważność może dotyczyć całości lub części uchwały. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uznał, że zaskarżona uchwała Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie w części obejmującej stwierdzenie nieważności § 3 ust 1 załącznika do uchwały Nr LXVII/641/2014 Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 24 czerwca 2014 r. zawiera istotne wady i w tej części uchwałę uchylił . W pozostałym zakresie na podstawie art. 151 cyt. ustawy skargę oddalił. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt III wyroku na podstawie art. 206 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.