I FSK 837/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA (del.) Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.), Protokolant Krzysztof Osial, po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 885/14 w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług. 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) oddala skargę, 3) zasądza od J. P. na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania administracyjnego. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014r. sygn. akt I SA/Po 885/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. P. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżąca") na postanowienie Ministra Finansów z 14 lipca 2014r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z 10 czerwca 2014r. 1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że Skarżąca w dniu 10 marca 2014r. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. Podniosła, że jest wspólnikiem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w której planowane jest umorzenie części udziałów spółki, w wyniku którego kapitał zakładowy ulegnie obniżeniu. Wypłata kwot należnych wspólnikom (w tym Wnioskodawcy) wynikająca z tytułu wynagrodzenia za umorzenie udziałów spółki z o.o. nastąpi w postaci przeniesienia własności nieruchomości. Następnie planowane jest przekształcenie spółki z o.o. w spółkę komandytową. Możliwe jest również, że Skarżąca wystąpi ze spółki komandytowej oraz otrzyma z tego tytułu wynagrodzenie w postaci nieruchomości (udziału w nieruchomości) oraz dokona odpłatnego zbycia nieruchomości (udziału w nieruchomości) nabytych w wyniku wypłaty za umorzone udziały lub wystąpienie ze spółki komandytowej. W związku z powyższym stanem faktycznym Skarżąca zadała pytania: 1) czy przeniesienie własności udziału w nieruchomości w zamian za zwrot kwot należnych wspólnikowi spółki z o.o. w wyniku obniżenia kapitału zakładowego albo w wyniku wystąpienia ze spółki komandytowej podlega opodatkowaniu VAT? 2) Jeżeli odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca oraz zakładając, że dostawa nieruchomości (udziału w nieruchomości) nie korzystałaby ze zwolnienia od podatku VAT, to czy po dokonaniu rejestracji jako podatnika podatku VAT, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z późniejszym odpłatnym zbyciem nieruchomości? W przedmiocie powyższych zagadnień zaprezentowała stanowisko, że opisana czynność podlega opodatkowaniu, a Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. 1.3. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2014r. Minister Finansów, na podstawie art. 14g § 1 i § 2, art. 169 § 1 w związku z art. 14h ustawy 1 z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) zwanej dalej: "O.p.", pozostawił wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji bez rozpatrzenia jako nie spełniający wymogów z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14f § 1 i § 2 O.p. Organ podniósł, że Skarżąca - pomimo wezwania do usunięcia braku formalnego - nie uzupełniła w całości przedstawionego we wniosku opisu sprawy w zakresie pytania dotyczącego prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z dostawą udziału w nieruchomości. Powyższe skutkowało utratą statusu zainteresowanego w przedmiocie pytania dotyczącego podlegania opodatkowaniu czynności przeniesienia własności udziału w nieruchomości. Rozpoznając złożone zażalenie Minister Finansów postanowieniem z dnia 14 lipca 2014r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 10 czerwca 2014r. 2. Skarga do Sądu I instancji. 2.1. W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia wraz z postanowieniem organu I instancji zarzucając naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 O.p. przez błędne uznanie, że nie dokonała wystarczającego uzupełnienia wniosku. Ponadto podniosła naruszenie art. 169 § 1, art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez błędne uznanie, że nie zostały przedstawione wszystkie konieczne informacje do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z dostawą udziału w nieruchomościach. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 3.1. W wydanym wyroku Sąd I instancji powołując art. 14b § 3 O.p. wskazał, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu organu podatkowego, Skarżąca odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia braków udzieliła odpowiedzi na postawione pytanie. Sąd zauważył, że organ wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku - w części dotyczącej odliczenia podatku naliczonego - poprzez wskazanie do jakich czynności (zwolnionych od podatku, opodatkowanych, czy niepodlegających opodatkowaniu) będzie ona, po dokonaniu rejestracji jako podatnik podatku od towarów i usług, wykorzystywała udział w przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca oświadczyła w piśmie z dnia 30 maja 2014r., że po nabyciu nieruchomości (udziału w nieruchomościach) od spółki z o.o. (spółki komandytowej) Wnioskodawca może m.in. zbyć nieruchomość (udział w nieruchomościach), przy czym uczyni to jako podatnik VAT. W ocenie Sądu, skoro w tak udzielonej odpowiedzi Skarżąca wskazała jako jedyną czynność, do której będzie wykorzystywała przedmiotowy udział w nieruchomości, jego zbycie i to po dokonaniu rejestracji jako podatnik podatku od towarów i usług, to organ zobowiązany był rozpatrzyć wniosek odnosząc się do tak skonstruowanego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, użycie przez Wnioskodawcę w odpowiedzi na pytanie określenia "między innymi" (m.in.) zbycia nieruchomości ma ten skutek, że wnioskowana interpretacja w przypadku jej wydania dotyczyć powinna jedynie sytuacji, w której nieruchomość zostanie zbyta, a nie obejmie żadnych innych czynności, zaś przeciwne rozumowanie jest bezpodstawne. Z kolei uznając, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem art. 14g § 1 i § 3 O.p. - w ocenie Sądu I instancji - Skarżąca nadal jest stroną zainteresowaną w sprawie. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. W skardze kasacyjnej Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 ust. 1 lit. c, art. 141 § 4 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej: "p.u.s.a.", poprzez niedokonanie przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonej interpretacji, niedokonanie analizy całości akt sprawy, wadliwe uzasadnienie wyroku, w szczególności oparcie się na błędnych założeniach, uchylenie się od wskazania/wyjaśnienia dlaczego sformułowanie "między innymi" dotyczy jedynego możliwego przypadku i nie obejmuje żadnych innych czynności, a przeciwne rozumowanie jest bezpodstawne, - art. 14g § 1 w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez błędne uznanie, że Skarżąca na tle stanu sprawy dopełniła obowiązku uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a odmowa organu wydania wnioskowanej interpretacji nie znajdowała podstaw, - art. 14b § 1 O.p. poprzez błędne uznanie, że Wnioskodawcę można uznać w rozpatrywanej sprawie za osobę zainteresowaną w rozumieniu tego przepisu, - art. 14b § 3 O.p. poprzez błędne uznanie, że Wnioskodawca wyczerpująco przedstawił stan faktyczny w rozumieniu tego przepisu. Minister Finansów wskazał, że samo zarejestrowanie się jako podatnik podatku od towarów i usług nie czyni dla tego podmiotu prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług. Prawo to przysługuje co do zasady wyłącznie podatnikom, których definicja została zakreślona w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ przywołując wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 stwierdził, że Polska nie wprowadziła przepisu, który uznaje za podatnika podatku od towarów i usług każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z dostawą terenu budowlanego. Dlatego istotna dla udzielenia odpowiedzi w formie interpretacji była informacja do jakich czynności będzie wykorzystywana nabyta nieruchomość lub udział w nieruchomości, aby ustalić czy Wnioskodawcę można uznać za podatnika podatku od towarów i usług i w konsekwencji udzielić odpowiedzi w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od nabycia nieruchomości lub udziału w nieruchomości. W ocenie Ministra Finansów, Skarżąca nie dopełniła obowiązku uzupełnienia wniosku. Ponadto w zakresie pytania dotyczącego opodatkowania dostawy, Wnioskodawcę nie można uznać w świetle art. 14b § 1 O.p. za osobę zainteresowaną, ponieważ kwestia opodatkowania czynności dotyczy podmiotu, który przenosi własność nieruchomości (udział w nieruchomości), czyli w przedstawionym zdarzeniu przyszłym dotyczy spółki, a nie nabywcy nieruchomości (udziału w nieruchomości). 4.2. Skarżąca nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 tego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie nie odnotowano. Podobnie nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed Sądem I instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. 5.2. Skarga kasacyjna organu zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.) okazała się zasadna. 5.3. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie pozostaje okoliczność, czy zgodne z prawem było pozostawienie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji bez rozpatrzenia z tego powodu, że Skarżąca wezwana do jego uzupełnienia nie odpowiedziała wyczerpująco na pytanie organu. 5.4. W celu udzielenia odpowiedzi na powyższe zagadnienie należy na wstępie podać, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stąd wynika, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Przewidziana w art. 14b § 3 O.p. alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze zaś określenie "wyczerpujący" postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy zatem rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (zob.: wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 2016r. sygn. akt I FSK 2064/14 i z dnia 10 kwietnia 2015r. sygn. akt II FSK 2356/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie zauważyć należy, że w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowania art. 169 § 1-2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). 5.5. Zdaniem tut. Sądu, nadesłane przez stronę uzupełnienie nie zawierało wyczerpującej odpowiedzi na wezwanie organu. Na pytanie organu, czy udział w nieruchomości będzie wykorzystywany do czynności zwolnionych, opodatkowanych czy niepodlegających opodatkowaniu, Skarżąca odpowiedziała, że może "m.in. zbyć nieruchomości (udział w nieruchomości)". 5.6. Brak uzupełnienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w żądanym przez organ interpretacyjny zakresie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, upoważniał organ do odmowy udzielenia interpretacji. Nie można bowiem zgodzić się z Sądem I instancji, że użycie zwrotu: "może m.in. zbyć nieruchomości" jest wyczerpującym przedstawieniem zdarzenia przyszłego. Wręcz przeciwnie, fraza "między innymi" informuje, że oprócz sytuacji wymienionej istnieją również inne, które odnoszą się do zadanego przez organ pytania. Oznacza to, że nie można dokładnie ustalić jakie jeszcze zdarzenia w udzielonej odpowiedzi się mieszczą, a "zbycie" jest tylko jednym z elementów większego zbioru sytuacji. Niewątpliwie podane przez Skarżącą zbycie nieruchomości (udziału) należy do większej ilości zdarzeń, które ma ona na uwadze, przy czym te pozostałe nie zostały przez nią wymienione, zatem są nieznane. Zdaniem tut. Sądu, nie spełnia wymogu wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego użycie zwrotów, które tworzą wręcz szeroki czy nieznany katalog przypadków, w zakresie których organ ma wydać interpretację chroniącą podatnika. Stąd takie określenie jak "między innymi zbycie nieruchomości", nie odpowiada normie art. 14b § 3 O.p., jest przeciwieństwem wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego. Skoro interpretacja ma pełnić funkcję ochronną, to przedstawione zdarzenie musi być precyzyjne, aby nie stwarzać w przyszłości wątpliwości na tle jakiego konkretnie zdarzenia została ona wydana. 5.7. Zauważyć też należy, że organ udzielający interpretacji ma na etapie składania o nią wniosku możliwość uznania, które elementy stanu faktycznego pozostają niezbędne do udzielenia interpretacji. Oczywiście nie mogą to być elementy, które nie pozostają w odpowiednim związku z przepisami prawa materialnego, które w sprawie mogą znaleźć zastosowanie. W tym kontekście zasadnie organ podnosi, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje co do zasady wyłącznie podatnikom, których definicja została zakreślona w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT". W związku z tym istotna dla udzielenia odpowiedzi w formie interpretacji była informacja do jakich czynności będzie wykorzystywana nabyta nieruchomość lub udział w nieruchomości (opodatkowanych, zwolnionych czy niepodlegających opodatkowaniu), aby ustalić czy Wnioskodawcę można uznać za podatnika podatku od towarów i usług, a w konsekwencji udzielić odpowiedzi w przedmiocie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia nieruchomości lub udziału w nieruchomości. 5.8. Wobec powyższych ustaleń trafnie też organ wywodzi, że Wnioskodawca nie jest zainteresowanym. Mający w tej sprawie zastosowanie przepis art. 14b § 1 O.p. stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z powołanego wyżej przepisu wynika, że zainteresowanym, jak ustawa nazywa stronę podatkowego postępowania interpretacyjnego, jest ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie. Przyjmuje się zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie, że "zainteresowany" to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Innymi słowy, osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Wynika to z tej części przepisu art. 14b § 1 O.p., w której stanowi się, że interpretację wydaje się na pisemny wniosek zainteresowanego "w jego indywidualnej sprawie", a zatem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy wyłącznie takich stanów faktycznych, które spowodowały lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej "zainteresowanego". 5.9. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie m.in. w wyrokach z 15 lipca 2014r. sygn. akt I FSK 1204/13, z 21 stycznia 2016r. sygn. akt I FSK 1807/14 (dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), że "zainteresowanym", który może wystąpić z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego jest nie tylko sprzedający wystawiający fakturę VAT, ale też nabywca, który może odliczyć wykazany w niej podatek naliczony. Pogląd analogiczny wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 stycznia 2013r. sygn. akt I FSK 1572/12 (dostępny jw.). W uzasadnieniu tego wyroku wyjaśniono, że podatnikowi VAT z mocy ustawy przysługuje uprawnienie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, co ma niewątpliwie wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, a zatem ma on prawo do zadawania pytań dotyczących jego podatku naliczonego. Otrzymaną w tym zakresie informację podatnik może następnie wykorzystywać dokonując rozliczenia podatku, jak również może powoływać się na nią w kontaktach z kontrahentami, dla których może ona mieć walor informacyjny. W tej sytuacji osoba taka może być traktowana jako "zainteresowany" w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Nie jest natomiast "zainteresowanym" osoba, na której sytuację ekonomiczną czy faktyczną mogłaby oddziaływać sytuacja podatnika (zob. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski: Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wydawnictwo "Dom Organizatora" Toruń 2007 r., tom I, 78 – 79). 5.10. W przywołanym kontekście podkreślić należy, że w wyniku tego, iż Skarżąca przedstawiła we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji zaistniały stan faktyczny w sposób niewyczerpujący, tym samym nie można stwierdzić, iż przysługuje jej prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w ewentualnie wystawionej fakturze VAT. Trafny jest pogląd, że przedstawiony we wniosku o interpretację problem dotyczący opodatkowania zbycia nieruchomości (udziału), nie dotyczył bezpośrednio sfery jej praw i obowiązków podatkowych. W związku z tym, gdyby w rozpoznawanej sprawie Minister Finansów wydał na wniosek Skarżącej interpretację indywidualną, to taka interpretacja nie dawałaby jej żadnej ochrony wynikającej z przepisu art. 14k O.p., a dotyczyłaby cudzej sprawy. Brak statusu zainteresowanego w przedmiocie pytania dotyczącego opodatkowania dostawy dokonanej przez spółkę z o.o./spółkę komandytową, jest konsekwencją nieuzupełnienia wniosku w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego. 5.11. Zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 14b § 1 i 3, art. 14g § 1 i art. 165a w zw. z 14h O.p. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłową ocenę możliwości wydania interpretacji do przedstawionego we wniosku oraz jego uzupełnieniu zdarzenia przyszłego, na skutek błędnego uznania przez Sąd I instancji, że Skarżąca wywiązała się z obowiązku wyczerpującego jego przedstawienia, a w konsekwencji, iż nieuprawnione było pozostawienie przez organ wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez merytorycznego rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie jego treści w sposób wskazany w wezwaniu. 5.12. Niezasadny natomiast jest podniesiony przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazany przepis określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (zob.: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010r. sygn. akt II FPS 8/09, wyroki NSA: z dnia 28 września 2009r. sygn. akt I OSK 1605/09, z dnia 27 października 2010r. sygn. akt II GSK 900/09, z dnia 5 listopada 2010r. sygn. akt II OSK 1713/10, z dnia 30 listopada 2012r. sygn. akt II FSK 745/11, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny poddając ocenie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zauważa, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w tym przepisie i umożliwia jego kontrolę instancyjną. Nie doszło także do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Wyrok został bowiem wydany po zamknięciu rozprawy i na podstawie akt sprawy w ramach kognicji sądów administracyjnych. 5.13. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznając zasadność zarzutów skargi kasacyjnej oraz przyjmując, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.