II SAB/Ol 170/14

Dnia 9 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant Referent-Stażysta Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na bezczynność Wójta Gminy w sprawie przeprowadzenia imprezy masowej oddala skargę. W dniu 20 maja 2014r. B. L., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w B., wystąpiła do Wójta Gminy o zezwolenie na organizowanie imprez masowych na terenie "[...]", na działkach nr "[...]", obręb J., planowanych w ramach wakacyjnego cyklu sobotnich imprez, począwszy od 21 czerwca 2014 r. do 30 sierpnia 2014 r. W dniu 2 czerwca 2014 r. Komendant Powiatowy Policji stwierdził, że wnioskowana impreza spełnia wymogi w zakresie zapewnienia warunków bezpieczeństwa i pozytywnie zaopiniował wniosek. W dniu 11 czerwca 2014 r. Wójt Gminy, działając na podstawie art. 24 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 611 ze zm.), wydał zezwolenie nr "[...]" określające warunki przeprowadzenia projektowanego cyklu sobotnich imprez. Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. Komendant Powiatowy Policji wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "PINB") o sprawdzenie legalności i bezpieczeństwa wybudowanego na wskazanych działkach namiotu zadaszającego miejsce imprezy. W odpowiedzi pismem z dnia 25 czerwca 2014 r. PINB poinformował Komendanta Powiatowego Policji, że znajdująca się na działce nr "[...]" kopuła namiotowa o średnicy zewnętrznej 30,125 m i wysokości całkowitej 16,5 m, o konstrukcji metalowej pokrytej plandeką, została wykonana w warunkach samowoli budowlanej. PINB stwierdził, że w obecnej sytuacji kopuła namiotowa nie może być użytkowana zgodnie z obowiązującym prawem. Wskazał, że użytkowanie tego obiektu bez instalacji odgromowej stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Pismem z dnia 27 czerwca 2014 r. Komendant Powiatowy Policji przekazał powyższą korespondencję Wójtowi Gminy, wnosząc o pilne zajęcie stanowiska w sprawie i poinformowanie o podjętej decyzji. Odrębnym pismem z dnia 27 czerwca 2014 r. PINB poinformował Wójta, że organizator nie zapewnia spełnienia warunku z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, tj. wymogów określonych w przepisach prawa budowlanego. Pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. Wójt wezwał organizatora do złożenia wyjaśnień w terminie 7 dni. W odpowiedzi B. L. zapewniła, że instalacja odgromowa została wykonana i że podjęła działania mające na celu legalizację samowoli budowlanej. Przedłożyła projekt budowlany kopuły namiotowej opracowany przez inżynierów posiadających stosowne uprawnienia budowlane i protokół odbioru końcowego montażu kopuły namiotowej, podpisany przez kierownika montażu i inwestorów. W dniu 7 lipca 2014 r. PINB poinformował Komendanta Powiatowego Policji, że na działkach nr "[...]", obręb J. zostało wybudowanych pięć obiektów w warunkach samowoli budowlanej oraz oświetlenie terenu i zbiornik na nieczystości ciekłe. W tym samym dniu Komendant Powiatowy Policji przekazał powyższe informacje Wójtowi Gminy z zapytaniem, czy organ będzie korzystał z możliwości jakie daje art. 32 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Komendant zaznaczył, że wobec występującego zagrożenia dla życia i zdrowia jej uczestników, rozważy zwrócenie się do Wojewody o wydanie decyzji zakazującej przeprowadzenia imprezy masowej, na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Wnioskiem z dnia 9 lipca 2014 r. Komendant Powiatowy Policji wystąpił do Wojewody o wydanie zakazu przeprowadzenia imprezy masowej z cyklu sobotnich imprez na terenie działki nr "[...]", obręb J. W dniu 11 lipca 2014 r. Dyrektor Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Wojewódzkiego, działając z upoważnienia Wojewody, na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, zakazał przeprowadzenia imprezy masowej w dniu 12 lipca 2014r. W dniu 14 lipca 2014 r. organ gminy przeprowadził oględziny terenu organizowanych imprez z udziałem inwestora. Pismem z dnia 15 lipca 2014 r., w wykonaniu wezwania Wojewody, Wójt Gminy poinformował Wojewodę o poczynionych ustaleniach. Wskazał, iż w jego ocenie sam fakt wybudowania obiektu tymczasowego w warunkach samowoli budowlanej jeszcze nie przesądza o tym, że obiekt ten jest zagrożeniem dla życia i zdrowia uczestników imprezy masowej. Zauważył, że uprawnieniem Wójta jest wydanie zakazu przeprowadzenia imprezy masowej. Stwierdził, że żaden z organów nie wskazał w zasadzie konkretnie co i jak stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Oświadczył, że nie wyda decyzji o zakazie przeprowadzenia imprezy, ponieważ nie występuje obecnie rzeczywiste i bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia uczestników imprezy. Wskazał, że będzie monitorował wywiązywanie się przez organizatora z jego obowiązków. W dniu 17 października 2014 r. (data wpływu do organu) Prokurator Rejonowy zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bezczynność Wójta Gminy w wydaniu decyzji o zakazie przeprowadzenia imprezy masowej bądź o odmowie wydania takiego zakazu. Zarzucił organowi naruszenie art. 35 § 1 i § 3 k.p.a., art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 32 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia, czy po wydaniu zezwolenia Nr 1/2014 r. z dnia 11 czerwca 2014 r., zostały naruszone warunki bezpieczeństwa i w konsekwencji, braku podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji. Wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu Prokurator przytoczył stan faktyczny sprawy. Wskazał też, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych organizator imprezy masowej odpowiada za bezpieczeństwo w czasie jej trwania, przy czym bezpieczeństwo imprezy masowej obejmuje w szczególności zapewnienie bezpieczeństwa osobom uczestniczącym w imprezie oraz zapewnienie odpowiedniego stanu technicznego obiektów budowlanych wraz ze służącymi tym obiektom instalacjami i urządzeniami technicznymi, w szczególności Przeciwpożarowymi i sanitarnymi. Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy organizator zapewnia spełnienie wymogów określonych, w szczególności: w przepisach prawa budowlanego, w przepisach sanitarnych oraz przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Natomiast zgodnie z treścią art. 32 ustawy organ wydaje decyzję o zakazie przeprowadzenia imprezy masowej, jeżeli po wydaniu zezwolenia stwierdzi, że zostały naruszone warunki bezpieczeństwa dające podstawę do jego wydania. Prokurator wywiódł, że treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż kwestia wszczęcia postępowania z urzędu w sytuacji konieczności ustalenia czy zachodzą przesłanki do wydania decyzji o zakazie przeprowadzania imprez masowych, nie pozostaje w sferze swobodnego uznania organu wydającego zezwolenie, ale jest jego obowiązkiem w każdym przypadku, gdy organ otrzyma informację, iż po wydaniu zezwolenia, zostały naruszone warunki bezpieczeństwa. Zarzucono, że Wójt Gminy, pomimo otrzymania informacji i wniosków innych organów, nigdy nie wszczął postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ustalenia podstaw do wydania decyzji o zakazie przeprowadzania imprez masowych "[...]". W ocenie Prokuratora, brak reakcji prawnej w postaci wszczęcia postępowania, wbrew ustaleniom innych organów, wskazującym na zagrożenie bezpieczeństwa uczestników imprezy, stanowi nie tylko naruszenie art. 32 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, ale także art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 104 § 1 k.p.a., albowiem przepisy te obligują organ do załatwiania spraw poprzez wydanie decyzji bez zbędnej zwłoki, przy czym w przypadku spraw wymagających przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, termin na załatwienie sprawy i wydanie decyzji co do zasady wynosi jeden miesiąc. Zdaniem Prokuratora, Wójt w sposób rażący naruszył powołane przepisy, poprzez bezczynność prawną polegającą na braku wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 32 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, które winno zakończyć się rozstrzygnięciem mającym formę decyzji, w zależności od poczynionych ustaleń, o wydaniu zakazu przeprowadzania dalszych imprez przez organizatora bądź o odmowie wydania takiego zakazu. Bowiem pierwsza informacja o zagrożeniu bezpieczeństwa uczestników imprezy, jak również o niespełnieniu przez organizatora wymogów prawa budowlanego, w tym także w zakresie braku instalacji odgromowej na wybudowanym obiekcie, wpłynęła do Wójta Gminy już w dniu 27 czerwca Prokurator zauważył, że oceny tej nie zmienia fakt udzielenia przez organ odpowiedzi pismem z dnia 15 lipca 2014 r., znak "[...]", albowiem nie jest ono rozstrzygnięciem prawnym w rozumieniu k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że niezwłocznie w dniu 30 czerwca 2014 r. wszczął postępowanie wyjaśniające, które miało na celu stwierdzenie czy zostały naruszone warunki bezpieczeństwa wydanego zezwolenia. O podjęciu postępowania wyjaśniającego informował Komendanta Powiatowego Policji, Komendanta Państwowej Straży Pożarnej, PINB, Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej oraz Wojewodę. Organ wskazał, że po otrzymaniu wyjaśnień od organizatora stwierdził, że nie zostały naruszone warunki wydanego zezwolenia, o czym poinformował KPP. Również po przeanalizowaniu wyników oględzin z dnia 14 lipca 2014 r. Wójt nie znalazł podstaw do wydania zakazu przeprowadzenia imprezy. W związku z tym, w ocenie organu, podjęte zostały wszystkie czynności zmierzające do wyjaśnienia czy zostały naruszone warunki wydanego zezwolenia. Podniesiono, że samo tylko skierowanie wniosku o przerwanie imprezy masowej nie obliguje organu do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem. Podkreślono, że Wójt nie znalazł podstaw do wydania zakazu przeprowadzenia imprezy, zatem nie mógł wydać decyzji o zakazie przeprowadzenia imprezy, a tylko do takiego rozstrzygnięcia ma on upoważnienie zgodnie z art. 32 powołanej ustawy. Przepis ten nie daje kompetencji do wydania decyzji o odmowie wydania zakazu organizowania imprezy masowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych podstaw prawnych. Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 20012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 ustawy, tj. gdy organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. W postępowaniu administracyjnym ogólnym, uregulowanym przepisami k.p.a., które normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, bezczynność organu administracji ma miejsce wówczas, gdy mimo wszczęcia postępowania w sprawie, w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. W konsekwencji w przypadku skargi na bezczynność w postępowaniu administracyjnym kontrola Sądu zmierza jedynie do sprawdzenia, czy istotnie, mimo wszczęcia postępowania w sprawie, organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. Przepis ten obliguje organ do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W związku z tym w przypadku skargi na bezczynność Sąd nie może rozważać w ogóle czy zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji i jakie powinno zapaść w sprawie rozstrzygnięcie. Rolą Sądu w takich sprawach jest tylko zbadanie, czy organ, któremu bezczynność zarzucono pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniesionego doń podania. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną sąd zobowiązuje bowiem organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Tak rozumianej bezczynności nie można zarzucić Wójtowi Gminy. Przede wszystkim wskazać należy, iż powoływane w skardze organy, tj. Komendant Powiatowy Policji czy PINB nie miały w rozpatrywanym przypadku prawnej możliwości skutecznego wniesienia podania, tzn. takiego, które wszczynałoby postępowanie administracyjne z dniem jego doręczenia organowi. Na zasadzie art. 32 cytowanej ustawy właściwy organ wydaje decyzję o zakazie przeprowadzenia imprezy masowej, jeżeli po wydaniu zezwolenia stwierdzi, że zostały naruszone warunki bezpieczeństwa dające podstawę do jego wydania. Z przepisu tego wynika, że we wskazanym zakresie właściwy organ działa ex officio, czyli z urzędu, niezależnie od woli adresata decyzji. Zatem to ocenie organu ustawodawca pozostawił potrzebę wydania decyzji w trybie tego przepisu. W takim przypadku właściwy organ samodzielnie rozstrzyga o wszczęciu postępowania wyjaśniającego i potrzebie wydania władczego rozstrzygnięcia w sprawie. Złożony w tym zakresie wniosek nieuprawnionego podmiotu, działającego chociażby z urzędu i mający na celu ochronę porządku publicznego, nie może stanowić prawnie skutecznej inicjatywy wszczęcia takiego postępowania, z uwagi na brak podstaw prawnych do skutecznego złożenia podania. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przepis ten wskazuje na szczególną przesłankę prowadzenia postępowania administracyjnego, które może opierać się na wynikającej z przepisów szczegółowych, w tym głównie prawa materialnego, zasadzie oficjalności lub skargowości. W przypadku strony przesłanką skuteczności żądania wszczęcia postępowania jest oparcie danego rodzaju postępowania na zasadzie skargowości. Co do zasady krąg adresatów decyzji administracyjnej określa art. 28 k.p.a. Stanowi on, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie prezentowany jest jednolicie pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony (zob. wyrok NSA z 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1012/04; z 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 837/05; z 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1828/06; z 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1043/10, z 10 czerwca 2011r., sygn. akt II OSK 1059/10, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. W wyroku z dnia 10 czerwca 2011r., sygn. akt II OSK 1059/10 Naczelny Sąd Administracyjny szczególnie przekonywująco argumentował, że postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 310/05). Podkreślić należy, że tylko strona może skutecznie wszcząć postępowanie poprzez wniesienie podania, ale tylko wówczas, gdy przepis dopuszcza działanie na wniosek. Inne podmioty, którym nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. mogą domagać się wszczęcia postępowania tylko wtedy, gdy konkretny przepis prawa im na to zezwala. O tym jednak czy w danym postępowaniu obowiązuje zasada skargowości, czy zasada oficjalności przesądzają przepisy prawa materialnego. To z przepisów szczegółowych, mających w konkretnej sprawie zastosowanie, musi wynikać, iż postępowanie administracyjne może być prowadzone na wniosek strony. Przy czym jeżeli norma prawa materialnego nie przesądza, czy sprawa podejmowana jest na wniosek, czy z urzędu, przyjmuje się, że gdy przedmiotem jest przyznanie uprawnienia - postępowanie oparte jest na zasadzie skargowości, zaś gdy przedmiotem jest nałożenie obowiązku - postępowanie wszczynane jest z urzędu. Zatem przepis art. 61 § 1 k.p.a. nie daje stronie samoistnie prawa do żądania wszczęcia postępowania w każdej sprawie, tak jak nie ma charakteru normy kompetencyjnej, upoważniającej organ administracji publicznej do wszczęcia postępowania z urzędu w każdej sprawie, ponieważ takie prawo, czy też w przypadku organu upoważnienie (zobowiązanie) może wynikać jedynie z przepisów szczególnych. Tylko w postępowaniu opartym na zasadzie skargowości, podanie wniesione przez stronę wszczyna postępowanie w sprawie zakreślonej treścią wniosku. Natomiast w sytuacji, gdy norma prawa materialnego określa, że organ wydaje w danej sprawie decyzję z urzędu, wówczas podanie osoby zainteresowanej rozstrzygnięciem może stanowić dla organu jedynie źródło informacji co do możliwości podjęcia postępowania administracyjnego z urzędu. W wyroku z dnia 27 września 2012 r. II OSK 1310/12 Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że : "w sprawie, która nie została wszczęta na wniosek strony, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, a może być wszczęta z urzędu, wniesienie skutecznej skargi na bezczynność organu musiałoby dotyczyć np. sytuacji, gdzie przepis prawa obliguje organ do wszczęcia postępowania a pomimo to postępowanie nie zostało wszczęte, względnie – po jego wszczęciu – nie zostało zakończone merytorycznym rozstrzygnięciem, przy uwzględnieniu terminów przewidzianych do załatwiania tego rodzaju spraw". W przypadku, gdy norma prawa ustanawia zasadę oficjalności, wyłączając zasadę skargowości, jednostka nie może skutecznie domagać się wszczęcia postępowania, a w następstwie zarzucać bezczynność organu w załatwieniu sprawy w postępowaniu administracyjnym (tak: NSA w wyroku z dnia 4 lipca 2007r., sygn. akt. II OSK 1314/06, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów w rozpatrywanej sprawie nie może mieć znaczenia fakt, iż Komendant Powiatowy Policji i PINB informowały Wójta Gminy o samowoli budowlanej i zagrożeniu bezpieczeństwa. Pisma te nie inicjowały postępowania w sprawie wydania zakazu przeprowadzenia imprezy masowej. Poza tym, wbrew wywodom skargi z akt sprawy wynika, że organ wykonawczy gminy rozważył przedstawione mu informacje, przeprowadził postępowanie wyjaśniające (wezwał stronę do złożenia wyjaśnień, przeprowadził wizję terenu) i jak wyjaśnił, ostatecznie nie znalazł podstaw do wydania zakazu przeprowadzenia imprezy masowej. Zasadnym jest wskazać, iż na podstawie art. 182 k.p.a. tylko prokurator władny jest wymóc na organie administracji publicznej wszczęcie postępowania opartego na zasadzie oficjalności, w celu wydania przez ten organ decyzji z urzędu, gdy jest to konieczne do usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Przewidziane w tym przepisie prawo zwrócenia się do właściwego organu o wszczęcie postępowania administracyjnego oznacza w istocie procesowe uprawnienie prokuratora do żądania wszczęcia postępowania. Prokurator może jednak w tym trybie żądać wszczęcia postępowania tylko w sprawach, które zgodnie z przepisami prawa materialnego mogą być załatwione w drodze decyzji administracyjnej zarówno wtedy, gdy postępowanie może być wszczęte z urzędu, jak i wówczas, gdy przepis prawa wymaga wniosku strony (komentarz aktualizowany do art. 182 Kodeksu postepowania administracyjnego Andrzej Wróbel - Lex ). W niniejszej sprawie bezsporne jest jednak, że Prokurator z takim żądaniem do Wójta Gminy nie występował. Wobec tego organ ten nie musiał z urzędu rozstrzygać o odmowie wydania zakazu, skoro nie stwierdził podstaw do jego wydania. Niezależnie od powyższego Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą skargę nie znajduje podstaw do domagania się przez Prokuratora zobowiązania organu gminy do władczego wypowiedzenia się w przedmiocie zakazu przeprowadzenia imprezy masowej, która już się dawno odbyła i rozstrzyganie aktualnie w sprawie zapewnienia przez organizatora warunków bezpieczeństwa w celu wydania zakazu przeprowadzenia imprezy masowej, jest bezprzedmiotowe. Zważyć należy, że nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy właściwy organ administracji publicznej w ustalonym w przepisach prawa terminie nie załatwił toczącej się przed nim sprawy. Skoro w rozpatrywanej sprawie pisma organów Policji i nadzoru budowlanego nie wszczęły postępowania w sprawie a wójt Gminy nie wszczął takiego postępowania z urzędu a przeprowadził jedynie czynności wyjaśniające, które – w jego ocenie – nie dawały podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu, to nie można skutecznie zarzucić temu organowi, że nie wydał w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Zważywszy na charakter sprawy zainicjowanej skargą na bezczynność, poza kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie pozostają kwestie związane z oceną, czy w przytoczonych okolicznościach faktycznych zaszły przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 32 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych. Ocena taka wymagałaby bowiem ingerencji w meritum sprawy, co przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność nie jest dopuszczalne. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi Prokuratora i zobowiązania Wójta Gminy, na zasadzie art. 149 § 1 p.p.s.a., do wydania żądanej przez skarżącego decyzji. Dla rozstrzygnięcia takiego wystarczającym jest to, że nie zostało wszczęte ani na wniosek, ani z urzędu postępowanie w sprawie. Jak już stwierdzono, nie może zostać uwzględniona skarga na bezczynność w sprawie, która wszczynana jest z urzędu. To organ, który postępowania takiego nie wszczyna bierze na siebie odpowiedzialność za ewentualne następstwa tego rodzaju zaniechanie. Dlatego też skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.