III SA/Wa 2354/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi L. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] czerwca 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej L. T., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] stycznia 2014r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie zostało oparte na następująco ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z [...] października 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił Skarżącej wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. od dochodu z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce mającej osobowość prawną na kwotę 1.515.294,00 zł. Na podstawie tej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej także jako: "Naczelnik US" lub "organ egzekucyjny") wystawił tytuł wykonawczy i wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku Skarżącej. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 5 grudnia 2013r. dokonał nieskutecznego zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. Powyższe zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 10 grudnia 2013r., natomiast Skarżącej wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] w dniu 13 grudnia 2013r. Następnie zawiadomieniem z 13 grudnia 2013r. organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego w B. S.A. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 18 grudnia 2013r., natomiast Skarżącej 7 stycznia 2014r. W wyniku realizacji powyższego zajęcia bank przekazał dochodzoną należność na poczet zaległości wynikających z tytułu wykonawczego nr [...] wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. W związku z powyższym, zawiadomieniem z 30 grudnia 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. uchylił zawiadomienie o zajęciu z 5 grudnia 2013r. Pismem z 20 grudnia 2013r. pełnomocnik Skarżącej wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r. poz. 1015 ze zm.), dalej: "u.p.e.a." poprzez określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia wydanego w przedmiocie, na który powołał się organ egzekucyjny oraz na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. z uwagi na niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 i 11 u.p.e.a. W związku z powyższym wniesiono o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że tytuł wykonawczy [...] wskazuje jako rodzaj należności podatek dochodowy z papierów wartościowych i instrumentów finansowych a tymczasem orzeczenie, które zostało powołane w tytule wykonawczym w poz. 30 dotyczy określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. od dochodu z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce mającej osobowość prawną. Skarżąca wskazała, że udziały w spółce mającej osobowość prawną nie są ani papierami wartościowymi ani instrumentami finansowymi. Odnosząc się natomiast do zarzutu określonego w art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Skarżąca podniosła, że w tytule wykonawczym powołana została ogólnie ustawa Ordynacja podatkowa bez wskazania, który konkretnie przepis tej ustawy ma stanowić podstawę prawną dochodzonego obowiązku. Ponadto niezrozumiałą dla Skarżącej jest okoliczność powołania w tytule wykonawczym tekstu jednolitego Ordynacji podatkowej z 2012r. skoro obowiązek ma być należny za rok 2010r. i mają do niego zastosowanie obowiązujące w tym roku przepisy. W ocenie Skarżącej, w podstawie prawnej powołany został art. 24 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bez wskazania konkretnego punktu tego przepisu i w związku z tym nie wiadomo, który punkt stanowi podstawę prawną dochodzonego obowiązku. Ponadto Skarżąca podniosła, że w tytule wykonawczym został wskazany rodzaj należności, która nie występuje w polskim systemie daninowym. Wśród danin o nazwie zbliżonej do tej, która została wymieniona w poz. 31 tytułu wykonawczego, należy wskazać podatek dochodowy od osób prawnych, podatek dochodowy od osób fizycznych oraz zryczałtowany podatek dochodowy od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Określenie należności w tytule wykonawczym nr [...] nie pozwala na ustalenie, który z tych trzech podatków stanowi dochodzoną należność. Postanowieniem z [...] stycznia 2014r. Naczelnik US uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny nie zakwestionował zaistnienia oczywistej pomyłki przy sporządzaniu tytułu wykonawczego w zakresie pozycji nr 31, poprzez wskazanie jako rodzaju należności formuły "podatek dochodowy z papierów wartościowych i instrumentów finansowych" zamiast formuły "podatek dochodowy od osób fizycznych". Powyższe uchybienie w ocenie Naczelnika US nie ma wpływu na prawidłowość postępowania egzekucyjnego, gdyż stanowi wadę o charakterze nieistotnym. Organ egzekucyjny dokonując analizy art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wskazał, że określenie w tytule wykonawczym egzekwowanego obowiązku nie sprowadza się jedynie do wskazania jego rodzaju. W celu prawidłowej identyfikacji obowiązku wskazuje się nie tylko jego rodzaj, lecz również takie dane jak wysokość egzekwowanej należności, okres, termin od którego nalicza się odsetki, podstawę prawną należności, orzeczenie z którego wynika obowiązek. W związku z powyższym organ egzekucyjny wskazał, że rodzaj obowiązku jest jedną, ale nie jedyną cechą charakterystyczną obowiązku. Zamieszczone w części "B" tytułu wykonawczego cechy charakterystyczne obowiązku pozwalają stwierdzić, że określony obowiązek jest obowiązkiem wynikającym z wydanego [...] października 2013r. orzeczenia określającego wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. na kwotę 1.515.294,00 zł. Naczelnik US za niezasadny uznał również zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 i 11 u.p.e.a., co stanowiło podstawę zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. W ocenie organu egzekucyjnego brak powołania konkretnych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, nie może stanowić podstawy do twierdzenia, że nie jest możliwa identyfikacja dochodzonego obowiązku. W oparciu o wskazane w zaskarżonym postanowieniu orzecznictwo, organ egzekucyjny wyjaśnił, że powołanie jako podstawy prawnej obowiązku samej tylko decyzji spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Z uwagi na powyższe organ egzekucyjny nie podzielił również twierdzeń co do tego, że brak wskazania konkretnego punktu art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f.") skutkuje niemożnością stwierdzenia, który punkt ww. przepisu stanowi podstawę prawną dochodzonego obowiązku. Organ egzekucyjny za prawidłowe uznał powołanie w tytule wykonawczym tekstu jednolitego ustawy Ordynacja podatkowa z 2012r., pomimo że dochodzony obowiązek jest należny za rok 2010. Przepisy prawa procesowego stosuje się bowiem w brzmieniu obowiązującym w czasie, w którym jest prowadzone postępowanie podatkowe. Ponadto organ egzekucyjny uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a., tj. nie wskazanie w tytule wykonawczym środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Wykaz możliwych do zastosowania środków egzekucyjnych został bowiem zamieszczony w części "G" tytułu wykonawczego, który został doręczony Skarżącej 13 grudnia 2013r. W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszanie art. 33 § 1 pkt 3 oraz art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 i 11 w zw. z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W ocenie Skarżącej organ egzekucyjny rozstrzygając w sprawie zarzutu wskazanego w art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. dokonał błędnej wykładni tego przepisu poprzez przyjęcie, że niewłaściwe wskazanie w tytule wykonawczym jednej z cech egzekwowanego obowiązku, tj. rodzaju należności, stanowi wadę nieistotną tytułu wykonawczego i w konsekwencji nie jest podstawą do uwzględnienia zarzutu. Skarżąca nie podzieliła również stanowiska organu egzekucyjnego co do tego, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. zasługiwałby na uwzględnienie wówczas, gdyby w tytule wykonawczym został określony obowiązek o "innej tożsamości" niż określony w orzeczeniu. W ocenie Skarżącej zarzut z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. jest zasadny, gdyż jedna z cech tytułu wykonawczego została wskazana w sposób nieprawidłowy. W uzasadnieniu powołanego na wstępie, zaskarżonego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na treść art. 33 § 1 pkt 3 oraz 3 § 1 w zw. z art. 2 § 1 u.p.e.a. uznał, że stwierdzenie Skarżącej, iż określenie w tytule wykonawczym w pozycji 31 "podatek dochodowy z papierów wartościowych i instrumentów finansowych" nie wskazuje jednocześnie na rodzaj podatku wskazanego w decyzji z [...] października 2013r., ani również na to, że jest to jeden z rodzajów podatku dochodowego, nie stanowi w przedmiotowej sprawie naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a, które skutkowałoby naruszeniem przepisów prawa, w sposób uzasadniający wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił że w przedmiotowym tytule wykonawczym wskazano w sposób prawidłowy numer i datę orzeczenia, stanowiącego podstawę prowadzenia przedmiotowej egzekucji. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na mocy przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm., dalej: "O.p." oraz u.p.d.o.f.) określających dochodzoną zaległość. Omyłkowe zatem wskazanie jako nazwy zobowiązania podatku dochodowego z papierów wartościowych i instrumentów finansowych zamiast zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. od dochodu z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce mającej osobowość prawną, przy prawidłowym wskazaniu danych identyfikacyjnych Skarżącej, okresu którego dotyczy, wysokości należności oraz prawidłowych terminów naliczania odsetek, nie może stanowić o uwzględnieniu zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Tytuł wykonawczy zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, które nie mogły u Skarżącej budzić wątpliwość dotyczących przedmiotu egzekucji. Przy czym nieprawidłowość w poz. 31 tytułu wykonawczego, polegająca na błędnym opisaniu rodzaju dochodzonej należności, nie stanowi wady, która dyskwalifikowałaby wystawiony tytuł wykonawczy, albowiem nie wprowadza wątpliwości dotyczących przedmiotu egzekucji. Mając na względzie powyższe wskazać należy, że na gruncie niniejszej sprawy oraz w świetle powołanego wyżej wyroku, błąd w opisie rodzaju dochodzonej należności nie jest wadą istotną, która warunkowałaby niedopuszczalność egzekucji. Niewątpliwie bez wpływu na niniejszą sprawę pozostaje określenie stopnia istotności błędu w poz. 31 przedmiotowego tytułu wykonawczego, gdyż jak zostało to wcześniej wskazane pozostaje on bez wpływu na możliwość zweryfikowania przez Skarżącą treści dochodzonego obowiązku. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że pełnomocnik Skarżącej wbrew prezentowanemu stanowisku posiadał wiedzę w przedmiocie treści dochodzonego obowiązku, gdyż decyzja z [...] października 2013r. została doręczona pełnomocnikowi, a ponadto miał również wiedzę w przedmiocie treści tytułu wykonawczego nr [...] skoro w ustawowym terminie wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W związku z tym podnoszone przez Skarżącą twierdzenia, co do powstania wątpliwości w przedmiocie tożsamości dochodzonego obowiązku nie są zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, jak również nie wynikają z akt niniejszej sprawy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie sposób również zgodzić się z twierdzeniami Skarżącej, co do błędnego wskazania przez organ egzekucyjny podstawy prawnej dochodzonego obowiązku. Organ podatkowy określa podstawę prawną dochodzonego obowiązku zarówno w decyzji określającej zobowiązanie podatkowe jak i później wystawiając tytuł wykonawczy jako wierzyciel dochodzonych należności. W związku z powyższym organ egzekucyjny nie wskazuje w tytule wykonawczym podstawy prawnej ani innych cech dochodzonego obowiązku bowiem rolą organu egzekucyjnego jest prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie przekazanego przez wierzyciela tytułu wykonawczego. Odnosząc się do zarzutu błędnego określenia w poz. 29 tytułu wykonawczego podstawy prawnej obowiązku, polegające na ogólnym powołaniu przepisów O.p. bez wskazania, konkretnego przepisu tej ustawy jako podstawy prawnej dochodzonego obowiązku, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że powyższy zarzut jest niezasadny i z tego powodu nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. określa elementy, które powinien zawierać każdy tytuł wykonawczy, m.in. wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Podstawą prawną dochodzonego obowiązku w niniejszej sprawie nie jest wyłącznie akt normatywny wskazany w poz. 29 tytułu wykonawczego. Powyższe twierdzenie znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2013r. sygn. akt. II GSK 2431/11. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, poz. 29 tytułu wykonawczego ma zawierać określenie aktu normatywnego (stanowiącego podstawę do wydania orzeczenia, sporządzenia deklaracji/zgłoszenia lub stanowiącego, że należność powstaje z mocy prawa), a zatem wystarczającym jest wskazanie aktu prawnego, na podstawie którego wydano rozstrzygnięcie. W konsekwencji już samo wskazanie przez wierzyciela w badanym tytule wykonawczym O.p. i u.p.d.o.f. spełniałoby wymogi art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zdaniem organu odwoławczego nawet podanie błędnego aktu prawnego przy jednoczesnym prawidłowym wskazaniu decyzji stanowiącej podstawę prawną egzekwowanego obowiązku nie niweczy skuteczności wyegzekwowania należności objętej tytułem egzekucyjnym. W związku z powyższym za niezasadny organ uznał również zarzut braku skonkretyzowania w poz. 29 tytułu wykonawczego art. 24 ust. 5 u.p.d.o.f. poprzez niewskazanie konkretnego punktu tego przepisu. Dla stwierdzenia prawidłowości powyższego tytułu wykonawczego wystarczyło wskazanie przez wierzyciela aktu normatywnego, na podstawie którego wydano decyzje stanowiącą podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej za nieuzasadniony uznać należy również zarzut powołania w tytule wykonawczym w poz. 29 tekstu jednolitego ustawy Ordynacja podatkowa z 2012r., pomimo że dochodzony obowiązek jest należny za rok 2010. Organ podatkowy bowiem w sposób właściwy wskazał w poz. 29 tytułu wykonawczego publikator ustawy Ordynacja podatkowa. Przepisy ww. ustawy organ podatkowy zobligowany był stosować w brzmieniu obowiązującym w czasie, w którym prowadził postępowanie podatkowe wobec Skarżącej. Natomiast w kwestii wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. od dochodu z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce mającej osobowość prawną, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał rozstrzygnięcie na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2010r., tj. w roku powstania obowiązku podatkowego. Z przedmiotowych akt sprawy wynika, że organ podatkowy nie uchybił powyższemu obowiązkowi, bowiem zarówno w tytule wykonawczym w poz. 29 jak i w decyzji z dnia [...] października 2013r. wierzyciel wskazał, że orzeczenie wydane zostało na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w czasie powstania obowiązku podatkowego, tj. na 2010r. W opinii organu odwoławczego za całkowicie niezasadny i nieznajdujący potwierdzenia w aktach sprawy uznać należy zarzut niewskazania w tytule wykonawczym środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, tj. zarzut z art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. Organ wyjaśnił, że enumeratywny katalog możliwych do zastosowania środków egzekucyjnych został zamieszczony w części "G": "Klauzula o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji". Tytuł wykonawczy został doręczony Skarżącej 13 grudnia 2013r., a Skarżąca wniosła zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na jego podstawie, zatem – w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej - za całkowicie uzasadnione i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego przyjąć należy twierdzenie, że Skarżąca jak i jej pełnomocnik zapoznali się z treścią tytułu wykonawczego, w tym także z katalogiem środków egzekucyjnych wskazanych w części "G": "Klauzula o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 33 pkt 3 oraz art. 33 pkt 10 w zw z art. 27 pkt 3 i pkt 11 w zw. z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W uzasadnieniu skargi podniosła, że w niniejszej sprawie błędnie została wypełniona pozycja 31 tytułu wykonawczego "rodzaj należności". Zdaniem Skarżącej nie tylko brak, ale i wadliwość chociażby jednego z elementów wymaganych w tytule wykonawczym powoduje niedopuszczalność egzekucji. Niedopuszczalne natomiast jest niemające jakiejkolwiek podstawy prawnej, klasyfikowanie wad tytułu wykonawczego na istotne i nieistotne, zwłaszcza, że w zaskarżonym postanowieniu nawet nie podjęto próby takiej klasyfikacji. Stwierdzono jedynie, arbitralnie, że wskazana w zarzutach wada ma charakter nieistotny. Ponadto Skarżąca podniosła, że przedmiotowa egzekucja nie była prowadzona zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 kpa). Przed wszczęciem egzekucji, tj. 19 listopada 2013r. Skarżąca zwróciła się do organu egzekucyjnego/wierzyciela z propozycją wykonania zobowiązania poprzez przeniesienie własności nieruchomości, a organ egzekucyjny/wierzyciel ustosunkował się do tej propozycji dopiero po skutecznym przymusowym wykonaniu dochodzonego obowiązku, tj. 19 grudnia 2013r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak pojmując rolę Sądu stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do rozstrzygnięcia czy zarzuty zgłoszone przez Skarżącą w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym zasługiwały na uwzględnienie. Na wstępie rozważań przytoczyć zatem wypada treść przepisu art. 33 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może stanowić: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Podkreślić przy tym należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Przy czym, jak wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2007r., sygn. akt I FPS 4/06 (publ. ONSAiWSA 2007/5/112, ZNSA 2007/4/87, OSP 2008/1/5, Prok.iPr. 2008/1/52, dost. też w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/; dalej jako: "CBOSA"), wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 u.p.e.a., w przypadku gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca pismem z 20 grudnia 2013r. zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oparte na przesłankach wymienionych w art. 33 pkt 3 i 10 u.p.e.a., tj. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 oraz niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 pkt 3 i pkt 11 tej ustawy. W związku z argumentacją skargi podkreślenia wymaga, że w trybie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym mogą być rozstrzygane wyłącznie kwestie dotyczące przebiegu tego postępowania i wyłącznie z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a. Ponadto należy mieć na względzie, że zobowiązany nie może w dowolnym czasie (tj. po upływie ustawowego terminu 7 dni do wniesienia zarzutów) wnosić nowych zarzutów lub uzupełniać je o nowe podstawy prawne lub faktyczne, bowiem to wierzyciel i organy egzekucyjne obu instancji muszą znać te zarzuty i rozpoznać je, a do Sądu należy kontrola legalności tych rozstrzygnięć (por. wyrok WSA w Szczecinie z 7 lipca 2010r. sygn. akt I SA/Sz 216/10 – publ. LEX nr 673537; dost. CBOSA). Jeżeli zobowiązany w zarzutach wniesionych w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) ograniczy je wyłącznie do jednej (bądź kilku) podstaw wymienionych w art. 33 u.p.e.a., traci możliwość późniejszego zgłaszania nowych podstaw zarzutów, w szczególności w toku postępowania zażaleniowego, czy też sądowoadministracyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z 3 czerwca 2008r. sygn. akt I SA/Gl 444/07 – publ. LEX nr 521760; dost. CBOSA). Należy mieć również na względzie, że Sąd, choć nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to musi jednak rozstrzygać o zgodności z prawem zaskarżonego aktu wyłącznie w granicach sprawy zakreślonych podmiotowo i przedmiotowo treścią badanego aktu administracyjnego. Granice stosunku administracyjnoprawnego, który objęty zostać powinien sądowoadministracyjną kontrolą wyznaczone zostały postępowaniem egzekucyjnym. Wniesione przez Skarżącą zarzuty stały się bowiem środkiem ochrony przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem do majątku Skarżącej egzekucji administracyjnej. Kontrola zgodności z prawem aktów administracyjnych wydawanych w sprawie prowadzenia egzekucji powinna więc dotyczyć zasadności skutecznie zgłoszonych zarzutów oraz postępowania, w wyniku którego nie zostały one uwzględnione. W tej sytuacji nie może być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu kwestia naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 kpa), poprzez wszczęcie egzekucji, pomimo iż Skarżąca zwróciła się do Naczelnika US z propozycją wykonania zobowiązania poprzez przeniesienie własności nieruchomości, a ponadto poprzez ustosunkowanie się do tej propozycji dopiero po skutecznym przymusowym wykonaniu dochodzonego obowiązku. Podkreślenia ponadto wymaga, że wykonanie obowiązku przez zobowiązanego polega na jego zaspokojeniu w taki sposób, że zobowiązanie wygasa. Nie jest wykonaniem obowiązku wskazanie wierzycielowi możliwości w jaki sposób może się zaspokoić, w tym przez wskazanie mienia, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji. Dysponowanie przez zobowiązanego takim mieniem pozwala organowi egzekucyjnemu na przeprowadzenie z tego mienia egzekucji lecz oczywiście dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Brak dobrowolnego zaspokojenia wierzyciela przez zobowiązanego upoważnia zatem tego pierwszego do wystawienia tytułu wykonawczego i wystąpienia o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 27 § 1 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 26 października 2000r. I SA/Wr 965/99, publ. Lex nr 44899). W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporna pozostaje okoliczność, że Skarżąca dobrowolnie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie wniosła należności podatkowej, określonej decyzją z dnia [...] października 2013r. Zważyć też należy, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec dłużników Skarbu Państwa jest ustawowym obowiązkiem wierzyciela (naczelnika urzędu skarbowego), a zatem wierzyciel nie może kierować się własnym uznaniem czy wszcząć egzekucję, zwłaszcza w sytuacji, gdy podatnik nie reguluje w terminie wymagalnego obowiązku (patrz art. 6 § 1 u.p.e.a.). Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie warunkuje natomiast podjęcia czynności egzekucyjnych od zgody zobowiązanego ani nie wymaga uzgodnienia z nim wyboru środka egzekucyjnego. Wskazać w tym miejscu również należy, że Skarżąca w ustawowym terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego nie wniosła zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.). Przechodząc do oceny zarzutów, skutecznie zgłoszonych przez Skarżącą w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, uznać należy je za nieuzasadnione. Zauważyć należy, że stosownie do art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Przepis art. 3 § 1 u.p.e.a. stanowi natomiast, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo – w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego – bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Stosownie natomiast do art. 27 § 1 u.p.e.a. tytuł wykonawczy winien zawierać m.in.: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek (pkt 3), a także wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (pkt 11). W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że przedmiotową decyzją z dnia [...] października 2013r. nr [...], działając na podstawie m.in. art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 24 ust. 5 i 5d oraz art. 30a ust. 1 pkt 4 i ust. 6 u.p.d.o.f., organ podatkowy określił Skarżącej jako osobie fizycznej obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych dot. 2010r. w kwocie 1.515.294,00 zł. Jak wynika z sentencji decyzji opodatkowaniu podlegał dochód z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce mającej osobowość prawną, przy czym do dochodu tego nie miała zastosowania skala podatkowa, ale był on opodatkowany ryczałtem. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dochodem (przychodem) z udziału w zyskach osób prawnych jest dochód (przychód) faktycznie uzyskany z tego udziału, w tym także: dochód uzyskany z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) na rzecz spółki w celu ich umorzenia. Przywołano tym samym treść przepisu art. 24 ust. 5 pkt 2 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2010r.) Decyzja ta została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Skarżącej 4 listopada 2013r. Określenie natomiast egzekwowanego obowiązku następuje w części "B" tytułu wykonawczego, zawierającej dane dotyczące należności i odsetek. W tej części wierzyciel zobowiązany jest podać akt normatywny (stanowiący podstawę do wydania orzeczenia, sporządzenia deklaracji/zgłoszenia lub stanowiący, że należność powstaje z mocy prawa), podstawę prawną należności, rodzaj należności, rok/okres, kwotę należności głównej, informację o odsetkach (data, od której nalicza się odsetki, rodzaj i stawki odsetek oraz przerwy w ich naliczaniu). W tytule wykonawczym nr [...] z 3 grudnia 2013r. jako podstawę do wydania decyzji z [...] października 2013r. podano Ordynację podatkową (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz przepisy art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 24 ust. 5 i 5d oraz art. 30a ust. 1 pkt 4 i ust. 6 u.p.d.o.f. (Dz. U. z 2000r., Nr 14 poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2010r. Jako podstawę prawną należności podano orzeczenie (decyzję) z [...] października 2013r. nr [...]. Podano też, że kwota należności głównej wynosi 1.515.294,00 zł i dotyczy ona roku 2010. Podając rodzaj należności wskazano, że jest to "podatek dochodowy z papierów wartościowych i instrumentów finansowych". Rzeczywiście porównanie treści decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z treścią tytułu wykonawczego nie pozostawia wątpliwości, że tytuł wykonawczy zawiera w swej treści nieprawidłowości. Decyzja określa bowiem zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce mającej osobowość prawną. Natomiast tytuł wykonawczy opisuje egzekwowaną należność jako podatek dochodowy "z papierów wartościowych i instrumentów finansowych" (por. poz. 31 tytułu wykonawczego). Opisane wyżej nieprawidłowości w treści tytułu wykonawczego dotyczą, ściśle rzecz biorąc opisu rodzaju należności. Jednocześnie, co istotne, w tytule wykonawczym prawidłowo ujęta została data i numer decyzji, na podstawie której tytuł wykonawczy został wystawiony (por. poz. 30 tytułu wykonawczego, w której należy podać podstawę prawną należności). Także wysokość egzekwowanej kwoty oraz rok, którego dotyczy to zobowiązanie podatkowe - zostały ujęte w tytule wykonawczym zgodnie z decyzją określającą. Jednak, wbrew temu co wywodzi Skarżąca, zakres tych rozbieżności między decyzją określającą a treścią tytułu wykonawczego w żadnym razie nie daje podstaw do uznania zarzutów za zasadne i umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu, w związku z tym, że organ podatkowy w tytule wykonawczym prawidłowo wskazał, że podstawą prawną należności, która ma być poddana egzekucji administracyjnej jest przedmiotowa decyzja z [...] października 2013r. (która jak wynika z jej treści określa zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych dot. 2010r. w kwocie 1.515.294,00 zł) oraz podał, że podstawą do wydania tej decyzji była Ordynacja podatkowa oraz przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (wyszczególniając te same przepisy jakie podano w podstawie prawnej przedmiotowej decyzji), nie może budzić wątpliwości, że przedmiotem egzekucji administracyjnej jest obowiązek z tytułu podatku, przy czym jest to podatek dochodowy od osób fizycznych. Ponadto jak już podniesiono powyżej, prawidłowo wskazano w tym tytule wykonawczym kwotę egzekwowanej należności głównej, jak i rok (okres), którego ta należność dotyczyła. Podanie w rubryce dot. rodzaju należności, że jest to podatek dochodowy "z papierów wartościowych i instrumentów finansowych" uznać natomiast należy za oczywistą omyłkę, która nie powoduje, że egzekwowany obowiązek podatkowy został określony niezgodnie z obowiązkiem podatkowym ciążącym na Skarżącej na mocy decyzji z [...] października 2013r. Zdaniem Sądu, dla prawidłowego określenia treści obowiązku podatkowego podlegającego egzekucji, wynikającego z orzeczenia organu podatkowego, nie jest konieczne wskazywanie od jakiego dochodu podatek ten został naliczony, ani czy zastosowanie miała do niego skala podatkowa czy też został on naliczony według ryczałtu. Dla legalności prowadzenia egzekucji nie ma żadnego znaczenia podanie w tytule wykonawczym wskazanych powyżej danych oraz źródła, z którego przychód został opodatkowany mocą decyzji określającej. Zapis "z papierów wartościowych i instrumentów finansowych" (dotyczący w istocie źródła przychodu) co do zasady był zbędny w tytule wykonawczym w świetle wymogów tytułu wykonawczego z art. 27 § 1 u.p.e.a. Wystarczyło bowiem, by w tytule wykonawczym podano wyłącznie, że przedmiotem egzekucji jest podatek dochodowy. Tym samym w ocenie Sądu, określona została treść egzekwowanego obowiązku i określenie to nastąpiło zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji z [...] października 2013r. Kwestionowany przez Skarżącą opis egzekwowanego obowiązku nie może zostać uznany za niezgodny z treścią decyzji, albowiem nie budzi on wątpliwości co do sposobu i zakresu prowadzenia egzekucji. Dodatkowo wskazać jedynie można, że powołany w tytule wykonawczym art. 24 ust. 5 u.p.d.o.f. (oraz przytoczony w uzasadnieniu decyzji z [...] października 2013r. pkt 2 tego artykułu) – w brzmieniu obowiązującym w 2010r. – dotyczy zarówno zbycia akcji będących papierami wartościowymi, jak również zbycia udziałów. Odnosząc się do podkreślanego przez Skarżącą sformalizowanego charakteru tytułu wykonawczego, to trzeba stwierdzić, że te wymogi formalne nie są przewidziane same dla siebie, ale w określonym celu. Tym celem jest zagwarantowanie zobowiązanemu, że zostanie wyegzekwowana kwota, do zapłaty której rzeczywiście jest zobowiązany na podstawie decyzji organu. Wobec tego naruszenie wymogów formalnych tytułu wykonawczego musi przełożyć się na niebezpieczeństwo wyegzekwowania kwoty, która nie obciąża zobowiązanego. Dopiero taki brak formalny tytułu wykonawczego, który tę gwarancję istotnie narusza, należy postrzegać w kategorii przesłanki do uznania zarzutów za zasadne i w konsekwencji do umorzenia postępowania egzekucyjnego na mocy art. 34 § 4 w zw. z art. 59 § 1 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Lublinie z 12 marca 2014r., I SA/Lu 1352/13, dost. CBOSA). W okolicznościach tej sprawy, kiedy zważyć, że tytuł wykonawczy prawidłowo opisuje decyzję, na podstawie której został wystawiony oraz wysokość należności podlegającej egzekucji, wynikającej z tej decyzji, to w konsekwencji zasadna jest konstatacja, że ten tytuł wykonawczy pozwala organowi na prawidłowe przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, a w jego ramach samej egzekucji podatku dochodowego wynikającego z decyzji określającej, przy jednoczesnej pełnej i niewątpliwej wiedzy Skarżącej jaka należność i na jakiej podstawie jest od niej egzekwowana wobec braku dobrowolnej zapłaty. Natomiast ta wadliwość tytułu wykonawczego, którą zauważa Skarżąca, nie ma i nie może mieć żadnego wpływu na przebieg i rezultat postępowania egzekucyjnego. Nie wiąże się z nią jakiekolwiek niebezpieczeństwo naruszenia praw Skarżącej (zobowiązanej) przez wyegzekwowanie kwoty innej niż wynikająca z decyzji określającej. W istocie też, obiektywnie rzecz oceniając, nie wprowadzają Skarżącej w błąd odnośnie przedmiotu i podstawy egzekucji. W ocenie Sądu, trzeba też zwrócić uwagę na jeszcze jeden, istotny aspekt formalnego stanowiska Skarżącej. Otóż, z punktu widzenia legalności oraz konstytucyjnych zasad porządku prawnego (art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP, Dz.U.97.78.483 ze zm.) nie można zaakceptować sytuacji, w której zobowiązany doprowadzi do przedawnienia zobowiązania podatkowego tylko z powołaniem się na wady w treści tytułu wykonawczego, które są nieistotne, w żaden sposób nie przekładają się na prawidłowość przeprowadzenia czynności egzekucyjnych, prowadzących niewątpliwie do wyegzekwowania konkretnego podatku, na podstawie konkretnej decyzji i przy pełnej wiedzy zobowiązanego co jest przedmiotem i podstawą egzekucji. Zatem te nieistotne wady tytułu wykonawczego nie spowodowały naruszenia żadnych praw Skarżącej (zobowiązanej), natomiast nie mogą one być narzędziem dla uniknięcia wykonania decyzji organu. W tym miejscu trzeba też zauważyć stanowisko prawne w sprawie o sygn. II FSK 1842/09, a które Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. W motywach zapadłego w tej sprawie wyroku z 15 lutego 2011r. wyjaśnione zostało prawidłowe rozumienie niezgodności treści egzekwowanego obowiązku z treścią decyzji kreującej ten obowiązek, jako przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego zawartej w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował stanowisko, w myśl którego nie ma wątpliwości co do tego, że drobne usterki formalne dotyczące składników treści tytułu wykonawczego nie dawały podstawy do uwzględnienia wniesionej skargi. Stosownie bowiem do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy uzasadnia uruchomienie ukształtowanej w tym przepisie sankcji wzruszalności zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia). Sąd kasacyjny ocenił, że zaaprobowanie poglądu, że każda, nawet drobna usterka formalna, dotycząca składników treści tytułu wykonawczego, uzasadnia zawsze uwzględnienie skargi zobowiązanego, byłoby podejściem skrajnie formalistycznym, pozbawionym umocowania w treści przepisów u.p.e.a. (powołany wyrok dost. w CBOSA). Wobec powyższego, wbrew stanowisku Skarżącej, zauważony przez nią błąd w treści tytułu wykonawczego w żadnym razie nie dyskwalifikował tytułu wykonawczego, jako podstawy wszczęcia postępowania egzekucyjnego i prowadzenia egzekucji. W konsekwencji w analizowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów u.p.e.a. w warunkach uzasadniających uchylenie zaskarżonego postanowienia. Stanowisko Skarżącej, powoływane argumenty nie pozwalają stwierdzić, by opisane usterki formalne tytułu wykonawczego, przyznane przez organ, mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Przyjmując zapatrywanie prawne, przedstawione w sprawie o sygn. II FSK 1842/09, należy ocenić, że stanowisko Skarżącej jest zbyt formalistyczne. Podobnie ocenić należy zgłoszony zarzut błędnego wskazania przez organ egzekucyjny podstawy prawnej dochodzonego obowiązku. Rację ma Dyrektor Izby Skarbowej uzasadniając oddalenie tego zarzutu, że podstawą prawną dochodzonego obowiązku w niniejszej sprawie nie jest wyłącznie akt normatywny wskazany w poz. 29 tytułu wykonawczego. Pozycja 29 tytułu wykonawczego ma zawierać określenie aktu normatywnego (stanowiącego podstawę do wydania orzeczenia), a zatem wystarczającym jest wskazanie aktu prawnego, na podstawie którego wydano rozstrzygnięcie. W konsekwencji już samo wskazanie przez wierzyciela w badanym tytule wykonawczym O.p. i u.p.d.o.f. spełniałoby wymogi art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W związku z powyższym za niezasadny uznać należy zarzut braku skonkretyzowania w poz. 29 tytułu wykonawczego przepisów O.p. oraz art. 24 ust. 5 u.p.d.o.f. poprzez niewskazanie konkretnego punktu tego przepisu. Dla stwierdzenia prawidłowości powyższego tytułu wykonawczego wystarczyło wskazanie aktu normatywnego, na podstawie którego wydano decyzję stanowiącą podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2013r., sygn. akt II GSK 2431/11: "Przepis art. 27 § 1 u.p.e.a. określa elementy, które powinien zawierać każdy tytuł wykonawczy, m.in. wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku oznacza podanie aktu prawnego – gdy podstawą egzekucji jest przepis – z którego wprost wynikają określone obowiązki lub – w przypadku, gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej – koniecznym jest w tytule wykonawczym powołanie tej decyzji. Wskazanie podstawy prawnej obowiązku należy zatem rozumieć w ten sposób, że chodzi tu o podanie aktu prawnego, na podstawie którego wydano decyzję lub też wystarczające jest powołanie samej decyzji." (por. też wyroki NSA: z 27 lutego 2007r. sygn. akt II FSK 304/06; z 8 grudnia 2006r. sygn. akt II FSK 1121/06; z 27 kwietnia 2011. sygn. akt II OSK 749/10 – dost. CBOSA). W przedmiotowym tytule wykonawczym podano zarówno akty prawne, na podstawie których wydano decyzję, jak też powołano samą decyzję poprzez wskazanie jej daty i numeru (poz. 29 i poz. 30). Tytuł wykonawczy zawiera też informację, że wykazane w nim zobowiązanie pieniężne jest wymagalne i podlega egzekucji w trybie administracyjnym na podstawie art. 2 u.p.e.a. Słusznie również Dyrektor Izby Skarbowej uznał za nieuzasadniony zarzut powołania w tytule wykonawczym w poz. 29 tekstu jednolitego ustawy Ordynacja podatkowa z 2012r., pomimo że dochodzony obowiązek jest należny za rok 2010. Organ podatkowy bowiem w sposób właściwy wskazał w poz. 29 tytułu wykonawczego publikator ustawy Ordynacja podatkowa. Przepisy ww. ustawy organ podatkowy zobligowany był stosować w brzmieniu obowiązującym w czasie, w którym prowadził postępowanie podatkowe wobec Skarżącej. Natomiast w kwestii wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. od dochodu z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce mającej osobowość prawną, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał rozstrzygnięcie na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2010r., tj. w roku powstania obowiązku podatkowego. Z przedmiotowych akt sprawy wynika, że organ podatkowy nie uchybił powyższemu obowiązkowi, bowiem zarówno w tytule wykonawczym w poz. 29, jak i w decyzji z dnia [...] października 2013r. wierzyciel wskazał, że orzeczenie wydane zostało na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w czasie powstania obowiązku podatkowego, tj. na 2010r. Zaznaczyć przy tym trzeba, że Skarżąca, której doręczone zostało orzeczenie wydane w określonych w tytule wykonawczym dacie i numerze nie powinna mieć zatem trudności z identyfikacją konkretnych przepisów O.p. oraz u.p.d.o.f., na podstawie, których wydane zostało to orzeczenie. Prawidłowo też organ odwoławczy za całkowicie niezasadny i nieznajdujący potwierdzenia w aktach sprawy uznał zarzut niewskazania w tytule wykonawczym środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, tj. zarzut z art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. Zauważyć bowiem należy, że enumeratywny katalog możliwych do zastosowania środków egzekucyjnych został zamieszczony w doręczonym Skarżącej tytule wykonawczym w części "G": "Klauzula o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji". W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze. Z tych wszystkich względów Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.