I SA/Gl 538/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędziowie WSA Teresa Randak, Bożena Suleja, Protokolant specjalista Monika Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) orzeka, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 1.590 (tysiąc pięćset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: "Kolegium" lub "SKO"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 roku, poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."), po rozpoznaniu odwołania A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "podatnik"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Spółka w 28 grudnia 2011 roku złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2007 – 2011, wniosek o wszczęcie postępowania podatkowego za ww. lata oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty za lata 2007 – 2011. Wyjaśniając przyczyny złożenia korekty deklaracji Spółka wskazała, że w latach 2007 – 2011 składała deklaracje dotyczące podatku od nieruchomości z tytułu budowli wchodzących w skład jej majątku będących częścią infrastruktury kolejowej udostępnianej przez podatnika licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. Zdaniem Spółki całość infrastruktury kablowej wykorzystywanej dla świadczenia usług na rzecz licencjonowanych przewoźników kolejowych lub podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie ruchu pociągów podlega od 2007 roku zwolnieniu o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem podatek był nienależny i został błędnie wpłacony. Powołaną wyżej decyzją organ pierwszej instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie [...] zł., przyjmując do podstawy opodatkowania budowle o wartości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że Spółka samodzielnie nie prowadzi ruchu kolejowego jak również nie udostępnia tras pociągów na liniach kolejowych, co wskazuje że podatnika niepodobna uznać za zarządcę infrastruktury kolejowej. Podniósł, że w piśmie z dnia 6 września 2012 roku [...] Urzędu Transportu Kolejowego stwierdził, że brak spełnienia przez podatnika wszystkich definicyjnych warunków ustawowych przesądzających jednoznacznie o tym, że dane przedsiębiorstwo jest zarządcą infrastruktury wskazuje, iż Spółka nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej. W świetle powyższego organ podatkowy uznał, że niezasadnym jest zwolnienie budowli będących w posiadaniu podatnika na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. Stroną umów, na mocy których przedmiotowe budowle udostępniane były licencjonowanym przewoźnikom był właściciel tej infrastruktury i jednocześnie podatnik, który wobec niespełnienia warunków ustawowych nie może być nazwany zarządcą infrastruktury kolejowej, co oznacza, że nie może skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła organowi naruszenie: – art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 194 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa – poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji, a także art. 122 i art. 187 O.p. – poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w rezultacie czego organ podatkowy przyjął, że podatnik nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej i na nim nie ciąży obowiązek udostępnienia przedmiotowej infrastruktury licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, a zatem budowle będące przedmiotem wniosku o nadpłatę nie podlegają zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; – art. 122 oraz art. 188 O.p. – poprzez nie wezwanie podatnika do przedstawienia dalszych dowodów oraz wyjaśnień w sprawie; – art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym – poprzez jego nieprawidłową wykładnię, w następstwie czego błędnie przyjęto, że Spółka nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej, a co za tym idzie przedmiotowe budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej nie korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. W obszernym uzasadnieniu odwołująca się Spółka podkreśliła, że prowadzona przez nią działalność polega na zarządzaniu infrastrukturą kolejową. W szczególności jako posiadacz budowli, które stanowią część infrastruktury kolejowej i są położone na obszarze kolejowym, dokonuje zarówno czynności utrzymywania tych budowli (czyli utrzymania części infrastruktury kolejowej) dokonując na bieżąco ich przeglądów (przedmiarowych oraz okresowych), a także dokonuje konserwacji i napraw w celu zapewnienia bezpieczeństwa prowadzenia ruchu kolejowego (jako że budowle są wykorzystywane do prowadzenia ruchu kolejowego). Podkreśliła, że definicja zawarta w przepisie art. 4 pkt 7 u.t.k. nie uzależnia określenia przedsiębiorcy jako zarządcy infrastruktury od uzyskania przez niego odpowiednich uprawnień, lecz od faktycznie wykonywanej działalności, tj. zarządzania infrastrukturą kolejową. Zarządcą infrastruktury kolejowej jest podmiot, który posiada tytuł prawny do infrastruktury kolejowej zdefiniowanej w art. 4 ust. 1 u.t.k. oraz zarządza nią w sposób określony w art. 5 ust. 1 u.t.k. Przepisy definiujące zarządcę nie uzależniają nadania podmiotowi tego statusu od uzyskania wskazanych w ustawie dokumentów tj. autoryzacji bezpieczeństwa lub świadectwa bezpieczeństwa. Ponadto również z definicji autoryzacji bezpieczeństwa lub świadectwa bezpieczeństwa wynika, że dokumenty te nie wpływają na określenie statusu przedsiębiorcy a jedynie potwierdzają jego zdolność do zapewnienia przez zarządcę infrastruktury standardów bezpiecznego ruchu pociągów określonych w ustawie. Dokumenty te nie są przy tym wydawane każdemu zarządcy infrastruktury a jedynie temu, który spełni określone warunki gwarantujące bezpieczny ruch pociągów. Istotny przy tym jest fakt, że we wniosku o uzyskanie jednego z dokumentów wnioskodawca jest zobowiązany w pierwszej kolejności wykazać, iż jest zarządcą infrastruktury w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym. Oznacza to, że podmiot musi najpierw być zarządcą infrastruktury kolejowej i dopiero posiadając taki status może uzyskać odpowiedni dokument – świadectwo bądź autoryzację bezpieczeństwa potwierdzające jedynie jego zdolność bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego. W konsekwencji status zarządcy infrastruktury zależy od obiektywnych przesłanek, a nie od decyzji organu administracji o przyznaniu autoryzacji bezpieczeństwa lub świadectwa bezpieczeństwa. Dokumenty te jedynie potwierdzają, że zarządca spełnia określone w ustawie warunki z zakresu bezpieczeństwa, bez których spełnienia nie powinien uczestniczyć w ruchu kolejowym. Reasumując, podatnik podkreślił, że posiada status zarządcy infrastruktury kolejowej w rozumieniu u.t.k. niezależnie od faktu posiadania aktualnego świadectwa bezpieczeństwa lub uzyskania autoryzacji bezpieczeństwa. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawo Spółki do skorzystania w 2010 roku ze zwolnienia podatkowego, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. Wyjaśniło, że zgodnie z treścią przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.o.p.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości : 1) budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli : a) zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub b) są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub c) tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1.435 mm. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.) infrastrukturę kolejową stanowią linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury. Wymogi formalne, jakie spełniać muszą podmioty związane z transportem kolejowym określa art. 18 u.t.k. SKO wskazało, że zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a u.p.o.l. ma charakter przedmiotowo – podmiotowy. Ze zwolnienia tego może bowiem korzystać tylko zarządca infrastruktury kolejowej pod określonymi w tym przepisie warunkami. Wobec powyższego organ podatkowy, dla prawidłowego zastosowania powołanego wyżej przepisu, jest zobowiązany do ustalenia, czy podmiot zmierzający korzystać ze zwolnienia podatkowego jest – po pierwsze zarządcą infrastruktury kolejowej, a po drugie – czy jest zobowiązany do udostępnienia jej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, a w zasadzie, czy faktycznie ją udostępnia według zasad wynikających z ustawy o transporcie kolejowym. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że Spółka w latach 2007 – 2010 nie była zarządcą infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym. Przesądza o tym treść przytoczonych wyżej przepisów, a w szczególności art. 4 pkt 7 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1. Spółka nie dysponowała bowiem autoryzacją bezpieczeństwa, ani też świadectwem bezpieczeństwa, które są jedynymi dokumentami uprawniającymi zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową. Tym samym nie do zaakceptowania jest twierdzenie podatnika, że nie spełnienie przez niego wymogów formalnych (czemu nie przeczy) nie jest przeszkodą do uznania jego za zarządcę infrastruktury kolejowej i odmówienia mu prawa do zwolnienia podatkowego. Przywołując treść art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a Kolegium stwierdziło, że ustawa podatkowa nie wyjaśnia co należy rozumieć pod pojęciem "zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępnienia licencjonowanym przewoźnikom kolejowym". Obowiązek o którym mowa w tym przepisie, nie jest obowiązkiem abstrakcyjnym, lecz mającym swoje oparcie w przepisach u.t.k. To właśnie ta ustawa reguluje i określa zasady korzystania z infrastruktury kolejowej, zarządzania infrastrukturą kolejową i jej utrzymania, a także zasady udostępniania tej infrastruktury licencjonowanym przewoźnikom. Zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie kolejowym udostępnienie infrastruktury polega na przydzielaniu przewoźnikowi kolejowemu trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwieniu mu korzystania z niezbędnej infrastruktury kolejowej. W końcowej części uzasadnienia decyzji Kolegium podniosło, że w piśmie z dnia 6 września 2012 roku [...] Urzędu Transportu Kolejowego stwierdził, że Spółka nie spełnia wszystkich definicyjnych warunków ustawowych przesądzających o tym, że dane przedsiębiorstwo jest zarządcą infrastruktury, który podlega autoryzacji bezpieczeństwa. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie : – art. 120, art. 121 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej – poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji, to jest nieuzasadnienie, dlaczego zdaniem Kolegium przedstawione przez podatnika dowody nie stanowią wystarczającego dowodu spełnienia przez Spółkę przesłanek do zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; – art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. – poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w rezultacie czego organ odwoławczy przyjął, że podatnik nie jest zarządca infrastruktury kolejowej i budowle będące przedmiotem wniosku o nadpłatę nie podlegają zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a u.p.o.l.; – art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a u.p.o.l. – poprzez jego nieprawidłową wykładnię, w następstwie czego błędnie przyjęto, iż budowle zarządzane przez podatnika nie korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości; – art. 29 ustawy o transporcie kolejowym w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. – poprzez jego nieprawidłową wykładnię, w następnie czego błędnie przyjęto, że na podatniku ciąży obowiązek udostępnienia infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, a co za tym idzie budowle zarządzane przez Spółkę, wchodzące w skład infrastruktury kolejowej, nie korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości; – art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie kolejowym – poprzez jego nieprawidłową wykładnię, w następstwie czego błędnie przyjęto, że podatnik nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej, a co za tym idzie przedmiotowe budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej nie korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik w znacznym zakresie ponowił argumenty zawarte w odwołaniu, a na ich poparcie przytoczył wiele tez zawartych w wyrokach sądów administracyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2015 roku pełnomocnik strony skarżącej przedstawił "wyjaśnienia dotyczące zagadnienia prawnego będącego przedmiotem postępowania". Na poparcie swojego stanowiska powołał wyroki sądów administracyjnych (podając sygnatury akt i daty wydania wyroków), w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2014 roku, sygn. akt II FSK 2945/12. Na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 roku pełnomocnik Spółki, odpowiadając na pytanie Sądu, stwierdził że zobowiązania podatkowe za lata 2007 i 2008 przedawniły się, a organy utraciły uprawnienie do orzekania o wysokości tego zobowiązania, które wygasło przez zapłatę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie przez sąd, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sporną kwestią w rozpatrywanej sprawie jest możliwość skorzystania przez stronę skarżącą ze zwolnienia podatkowego, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w oparciu o regulację zawartą w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie kolejowym. Analogiczne zagadnienie prawne leżące u podstaw rozpoznawanej sprawy było już przedmiotem rozpoznania zarówno przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach zakończonymi między innymi wyrokami z dnia : 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 260/09, z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2014/10, z dnia 4 września 2012 r. sygn. akt II FSK 2453/10 oraz z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2945/12, a także Wojewódzkich Sądów Administracyjnych : w Krakowie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 551/12, w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Go 183/12 i w Gdańsku z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 869/13 – wszystkie wyroki w CBOSA. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni akceptuje zawarte w tych wyrokach stanowisko i przyjmuje je za własne. Tezy i twierdzenia w nich zawarte zostaną wielokrotnie powołane niżej, jako szczególnie trafne i mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd, że w art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l. mowa jest o zwolnieniu od podatku budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej oraz zajętych pod nie gruntów, jeżeli zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. Sformułowanie "zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania" należy rozumieć w ten sposób, że zarządca ma obowiązek jedynie pozostawania w gotowości do udostępniania budowli w każdym czasie licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. Zwolnione od podatku na podstawie omawianego przepisu są te budowle, których zarządca ma obowiązek ich udostępnienia, jeśli zwróci się o to właściwy podmiot. Czym innym jest być zobowiązanym do udostępniania budowli, a czym jest udostępniać budowle. W omawianym przepisie nie użyto sformułowania "zarządca infrastruktury, który ją udostępnia" (tak wyrok NSA z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2014/10, wyrok NSA z 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 260/09). Z kolei art. 29 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym stanowi, iż udostępnianie infrastruktury kolejowej polega na przydzielaniu przewoźnikowi kolejowemu trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwieniu mu korzystania z niezbędnej infrastruktury kolejowej, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis ten zatem definiuje pojęcie "udostępnianie infrastruktury". Z kolei zgodnie z ust. 2 tego artykułu, zarządca jest obowiązany do udostępniania infrastruktury kolejowej na podstawie wniosków składanych zgodnie z regulaminem przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych, o którym mowa w art. 32, zwanym dalej "regulaminem", z zachowaniem zasady równego ich traktowania. Przytoczony przepis określa zasady przydzielania tras pociągów i korzystania z tych tras. Każdy z tych przepisów normuje kwestie związane z realizacją obowiązku udostępniania infrastruktury kolejowej, czyli dotyczy czynności nie objętych normą art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l., który jak już to wykazano, stanowi o gotowości do świadczenia usługi udostępniania infrastruktury, a nie do jej świadczenia. Brak zatem podstaw do ustalenia treści art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l. w oparciu o regulacje zawarte w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie kolejowym. Przepis art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l. odsyła do ustawy o transporcie kolejowym, tylko w ściśle wskazanym w tym przepisie zakresie, tj. do przyjęcia znaczenia określenia "budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej" takiego jakie zostało nadane w ustawie o transporcie kolejowym. (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 roku II FSK 260/10, także ww. wyrok o sygn. akt II FSK 2014/10 z glosą aprobującą B. Brzezińskiego, K. Lasińskiego – Suleckiego, W. Morawskiego – POP 2013/2/122-126). Powołany art. 29 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym stanowi, że udostępnianie infrastruktury kolejowej polega na przydzielaniu przewoźnikowi kolejowemu trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwieniu mu korzystania z niezbędnej infrastruktury kolejowej, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis ten zatem definiuje pojęcie "udostępnianie infrastruktury". Z kolei zgodnie z ust. 2 tego artykułu, również przywołanym przez Sąd, zarządca jest obowiązany do udostępniania infrastruktury kolejowej na podstawie wniosków składanych zgodnie z regulaminem przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych, o którym mowa w art. 32, zwanym dalej "regulaminem", z zachowaniem zasady równego ich traktowania. Przytoczony przepis określa zasady przydzielania tras pociągów i korzystania z tych tras. Każdy z tych przepisów normuje kwestie związane z realizacją obowiązku udostępniania infrastruktury kolejowej, czyli dotyczy czynności nie objętych normą art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l., który stanowi o gotowości do świadczenia usługi udostępniania infrastruktury, a nie do jej świadczenia. Organ wadliwie ustalił treść art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l. w oparciu o regulacje zawarte w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie kolejowym. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że brak podstaw do uznania, że obowiązek udostępnienia należy utożsamiać z trybem wniosków składanych zgodnie z regulaminem przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych, z zachowaniem zasady równego ich traktowania. Obowiązek udostępnienia warunkujący możliwość opodatkowania na zasadach określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. może wynikać z umów zawartych w trybie przetargowym. Zgodnie z art. 5 ustawy o transporcie kolejowym zarządzanie infrastrukturą kolejową polega na budowie i utrzymaniu infrastruktury, jak również prowadzenie ruchu pociągów i utrzymywaniu infrastruktury w stanie zapewniającym bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego. Zawieranie umów z podmiotami zewnętrznymi dotyczących infrastruktury kolejowej zapewniającej bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego skutkuje obowiązkiem tych podmiotów udostępniania infrastruktury będącej przedmiotem umowy. W ocenie Sądu podatnik jest zarządcą infrastruktury kolejowej stanowiącej kabel światłowodowy ułożony wzdłuż linii kolejowej. Powyższe zostało potwierdzone stanowiskiem [...] Urzędu Transportu Kolejowego z dnia 31 sierpnia 2011 r. oraz świadectwem bezpieczeństwa nr [...]. Podatnik prawidłowo wywodzi, że brak autoryzacji za okres od 2007 do 2011 roku nie uzasadnia, że nie posiadał statusu zarządcy skoro spełniał obowiązki prawne jako podmiot mający tytuł prawny do infrastruktury i podejmował działania podwykonawcy pod nadzorem B S.A. będącego autoryzowanym zarządcą infrastruktury. W niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania jest urządzenie specjalistyczne służące zapewnieniu bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego. Definicja podmiotu zarządcy musi uwzględniać realia gospodarcze związane z ukształtowaniem transportu kolejowego powierzonego różnym przewoźnikom korzystającym na podstawie umów cywilnoprawnych z nowoczesnych rozwiązań technologicznych wspierających bezpieczeństwo ruchu kolejowego. Strona zasadnie powołuje art. 3 lit. b Dyrektywy 2004/49/WE, zgodnie z którym zarządcą infrastruktury jest każdy podmiot lub przedsiębiorstwo odpowiedzialne za tworzenie i utrzymywanie infrastruktury kolejowej lub jej części, w tym również systemów nadzoru i bezpieczeństwa infrastruktury. Rozstrzygając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uwzględni ocenę prawną dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku. W punkcie drugim wyroku Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, do czego był zobowiązany treścią art. 152 tej ustawy W punkcie trzecim wyroku Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. koszty postępowania sądowego w kwocie 1.590 złotych obejmujące uiszczony wpis w wysokości 373 złotych oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 1.200 złotych i opłaty skarbowej za pełnomocnictwo w kwocie 17 złotych. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz przepis § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 roku, poz. 461).