II GSK 734/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko - Jabłońska Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant Anna Fyda - Kawula po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2582/14 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii komorniczej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 22 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2582/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. G. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii komorniczej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] kwietnia 2010 r. powołał J. G. (dalej: skarżący) na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym (dalej: SR) w R.. Pismem z [...] czerwca 2010 r. skarżący złożył do Ministra Sprawiedliwości wniosek o przedłużenie terminu do utworzenia kancelarii komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym w R. do [...] października 2010 r. Wyjaśnił, że z dniem [...] lipca 2010 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy w Z., w którym był sędzią, został zniesiony, a skarżący został przeniesiony w stan spoczynku. Wygaśnięcie etatu w zawodowej służbie wojskowej nastąpi z dniem [...] sierpnia 2010 r. Ustawowy okres wypowiedzenia wynosi sześć miesięcy. Deklarował, że wystąpi o jego skrócenie do miesiąca. Dyrektor Departamentu Sądów Wojskowych w piśmie z [...] czerwca 2010 r. wyjaśnił, że okoliczność wypowiedzenia stosunku służbowego przez organ ma dla zwalnianych oficerów znaczenie, gdyż gwarantuje m.in. zwolnienie z obowiązku zwrotu kosztów udzielonej pomocy mieszkaniowej. Postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. Minister Sprawiedliwości odmówił przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii komorniczej przy SR w R.. W ocenie Ministra skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby istniała niezależna od niego przyczyna, z powodu której nie mógł wypełnić ustawowego obowiązku utworzenia kancelarii. Składając wniosek o powołanie na stanowisko komornika sądowego, skarżący miał świadomość, że zmiany organizacyjne w sądach wojskowych mogą wpłynąć na możliwość objęcia przez niego stanowiska komornika sądowego czy utworzenia w terminie kancelarii. Minister uznał, że samo zwolnienie z obowiązku zwrotu kosztów pomocy mieszkaniowej nie uzasadnia przedłużenia, aż o trzy miesiące, terminu do utworzenia kancelarii. Minister wskazał, że wnioskodawca przeszedł w stan spoczynku jako sędzia wojskowego sądu garnizonowego, zachowując dotychczasowe 100% uposażenie, więc argument o możliwości umorzenia zaciągniętych zobowiązań w tym przypadku nie mógł przeważyć interesu społecznego. Przedłużenie terminu do utworzenia kancelarii komorniczej w R. zgodnie z wnioskiem skarżącego naruszałoby interes społeczny poprzez utrzymywanie stanu, w którym kancelaria komornika sądowego przy SR w R. przez tak długi okres czasu nie mogłaby być uruchomiona. Minister zauważył również, że na dzień składania wniosku i wydania postanowienia skarżący był sędzią w stanie spoczynku. Ze znajdującej się w sprawie korespondencji wynikało, że skarżący nie zamierzał zrzec się urzędu sędziego w stanie spoczynku, pomimo ustawowego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, którą komornik bez wątpienia prowadzi. Sędzia, także w stanie spoczynku, nie może być komornikiem, ponieważ jest to sprzeczne z art. 86 § 3 pkt 5 w zw. z art. 105 ustawy z dnia 27 lipca 2010 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.; dalej: u.s.p.). Postanowieniem z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2190/10, WSA w Warszawie odrzucił skargę skarżącego na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] sierpnia 2010 r., stwierdzając, że rozstrzygnięcie organu w sprawie przedłużenia określonego ustawowo terminu na utworzenie kancelarii komorniczej, jako mające wpływ na prawa i obowiązki komornika, winno nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Za taką też Sąd uznał postanowienie z [...] sierpnia 2011 r. Zatem skarżący nie wykorzystał drogi odwoławczej w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługującego od decyzji Ministra Sprawiedliwości wydanej w I instancji. Wobec stwierdzenia ostateczną decyzją z [...] września 2010 r. utraty mocy decyzji z [...] kwietnia 2010 r. powołującej skarżącego na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w R., Minister Sprawiedliwości wszczął nową procedurę obsady tego stanowiska. Na wskazane stanowisko ostateczną decyzją z [...] maja 2011 r. został powołany S. K.. Decyzją z [...] maja 2011 r. Minister Sprawiedliwości umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte przez skarżącego, powołując się na brak wolnego stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w R.. Wyrokiem z 10 października 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1574/11, WSA w Warszawie oddalił skargę skarżącego na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2011 r. Wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 266/12. WSA w Warszawie wyrokiem z 29 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1866/13, uchylił decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2011 r. Sąd podniósł, że Minister Sprawiedliwości, nie czekając na prawomocne zakończenie postępowania w sprawie przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii komorniczej, błędnie wydał decyzję o utracie mocy powołania, by następnie wszcząć postępowanie w sprawie obsady wolnego stanowiska komornika, w sytuacji gdy stanowisko to nie było jeszcze wolnym wskutek niezakończenia procedury określonej w art. 13 ust. 2 u.k.s.e. Zdaniem Sądu, takie działanie należało ocenić jako uchybienie przepisom u.k.s.e., w konsekwencji czego organ niezasadnie umorzył postępowanie odwoławcze w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z [...] czerwca 2014 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy postanowienie z [...] sierpnia 2010 r. o odmowie przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii komorniczej. Organ uznał, że skarżący nie wykazał istnienia niezależnej od niego przyczyny niewypełnienia ustawowego obowiązku utworzenia kancelarii. Nie można bowiem było przyjąć, że samo zwolnienie z obowiązku zwrotu kosztów pomocy mieszkaniowej uzasadniało przedłużenie – i to aż trzykrotnie – terminu do utworzenia kancelarii. Ponieważ skarżący przeszedł w stan spoczynku jako sędzia zniesionego wojskowego sądu garnizonowego zachował on, stosownie do art. 100 § 1 u.p.s., dotychczasowe 100% uposażenie, a więc argument o możliwości umorzenia zaciągniętych zobowiązań w tym przypadku nie mógł przeważyć interesu społecznego. Przedłużenie terminu do utworzenia kancelarii komorniczej w R., zgodnie z wnioskiem skarżącego, naruszałoby interes społeczny poprzez utrzymywanie stanu, w którym kancelaria komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. przez tak długi okres czasu nie może zostać uruchomiona. Nie był więc słuszny argument skarżącego o naruszeniu przez Ministra art. 13 ust. 2 u.k.s.e., co czyniło ten zarzut chybionym. Za całkowicie bezzasadny Minister Sprawiedliwości uznał zarzut skarżącego, że zasadniczym powodem odmowy przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii komorniczej był spór co do możliwości zastosowania względem niego art. 98 § 2 u.s.p. Minister Sprawiedliwości w postanowieniu z [...] sierpnia 2010 r. jasno bowiem wskazał, że podstawą nieuwzględnienia wniosku był brak "uzasadnionego przypadku", który przemawiałby za przedłużeniem mu terminu do utworzenia kancelarii komorniczej, a nie to czy był sędzią w stanie spoczynku czy też nie. WSA w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję. Sąd uznał, że skarżący nie został pozbawiony możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją (błędnie nazwaną postanowieniem) Ministra Sprawiedliwości z [...] sierpnia 2010 r. W ocenie Sądu podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej k.p.a.) w związku z art. 104 § 1 k.p.a. i art. 153 p.p.s.a. nie są zasadne. Minister Sprawiedliwości wykonał zalecenia wynikające z wyroku WSA w Warszawie z 29 października 2013 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1866/11, orzekając w przedmiocie obu wniosków J. K. G. decyzją administracyjną. W postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, minister obowiązany jest bowiem raz jeszcze rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę już rozstrzygniętą przez ten organ w I instancji, przy czym postępowanie odwoławcze powinno polegać na ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa. Takiego ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Sprawiedliwości dokonał. Mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, który stanowił zarówno wniosek skarżącego o przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii komorniczej, jak i wniosek o ponowne rozpatrzenie tej sprawy, Minister Sprawiedliwości orzekł decyzją z [...] czerwca 2014 r. Przy czym, rozstrzygając o utrzymaniu w mocy postanowienia z [...] sierpnia 2010 r., Minister Sprawiedliwości miał na względzie postanowienie WSA w Warszawie z 21 stycznia 2011 r., w którym stwierdzono, że w niniejszej sprawie "można by, biorąc pod uwagę elementy zaskarżonego rozstrzygnięcia, uznać za decyzję". Zatem za niezasadne Sąd uznał twierdzenie skarżącego, że naruszenie wskazanych powyżej przepisów procedury winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Odnosząc się natomiast do zarzutów, że organ naruszył art. 13 ust. 2 u.k.s.e. poprzez przyjęcie, że w odniesieniu do skarżącego nie zachodziła przesłanka "uzasadnionego interesu" umożliwiającego uwzględnienie wniosku o przedłużenie terminu do utworzenia kancelarii komorniczej, Sąd podzielił stanowisko organu, że przepisy u.k.s.e. nie precyzują przypadków, które można uznać za "uzasadnione", co powoduje, że nie jest możliwe ich kategoryczne i enumeratywne wyliczenie. Wbrew stanowisku skarżącego organ, rozstrzygając wniosek o przedłużenie terminu do utworzenia kancelarii komorniczej, powinien mieć na uwadze, obok interesu strony, także interes społeczny. Już sama decyzja w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego ma charakter uznaniowy, a za obsadą wolnego stanowiska mogą przemawiać różne okoliczności, w granicach zakreślonych przez u.k.s.e. Minister Sprawiedliwości był więc uprawniony do ich samodzielnej oceny w granicach uznania administracyjnego, przy uwzględnieniu optymalnego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zdaniem WSA, decyzja Ministra Sprawiedliwości z [...] czerwca 2014 r. spełnia kryteria wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy. Minister słusznie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał, aby istniała niezależna od niego przyczyna, z powodu której nie mógł wypełnić ustawowego obowiązku utworzenia kancelarii. Samo zwolnienie z obowiązku zwrotu kosztów pomocy mieszkaniowej nie uzasadniało przedłużenia – i to aż trzykrotnie – terminu do utworzenia kancelarii. Sąd podzielił stanowisko organu, że przedłużenie terminu do utworzenia kancelarii komorniczej w R. (zgodnie z wnioskiem skarżącego), naruszałoby interes społeczny poprzez utrzymywanie stanu, w którym kancelaria komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. przez tak długi okres czasu nie może zostać uruchomiona. Wobec tego, w ocenie WSA, nie doszło do naruszenia art. 13 ust. 2 u.k.s.e. i art. 7 k.p.a., bowiem organ szczegółowo przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dokonując prawidłowej jego oceny i odnosząc się do niego również w uzasadnieniu decyzji. Tym samym Minister Sprawiedliwości oparł zaskarżoną decyzję wyłącznie na przesłankach ustawowych, działając jednocześnie w granicach uznania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust 2 u.k.s.e. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, mające wyraz w oddaleniu skargi na decyzję organu przy jednoczesnym przyjęciu, iż w odniesieniu do skarżącego nie zachodziła przesłanka uzasadnionego przypadku umożliwiającego uwzględnienie wniosku o przedłużenie terminu do utworzenia kancelarii komorniczej; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i z art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie organu w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii zostało wydane w nieprawidłowej formie, a mianowicie postanowienia, podczas gdy zgodnie z wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2190/10 – powinno zostać wydane w formie decyzji administracyjnej (według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania rozstrzygnięcia w I instancji); - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi na decyzję organu mimo, iż przy jej wydaniu doszło do rażącego przekroczenia granic uznania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki, określone w § 2 tego przepisu, nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować W odniesieniu do podstawy kasacyjnej opisanej w treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, strona powinna wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej powinien podać argumenty przemawiające za tezą, że sąd stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Stawiając zaś zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09). W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionuje dwa poglądy Sądu I instancji. Po pierwsze, zdaniem autora skargi kasacyjnej, WSA przekroczył granice uznania administracyjnego, oddalając skargę na decyzję w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii komorniczej. Po drugie, skarżący kwestionuje formalną prawidłowość decyzji organu II instancji, z uwagi na to, że poprzedzało ją wydanie przez Ministra Sprawiedliwości "postanowienia", a nie "decyzji". Z uwagi na wagę tej drugiej kwestii, Naczelny Sąd Administracyjny od niej rozpocznie badanie skargi kasacyjnej. Ze stanowiska orzecznictwa i doktryny wynika, że decyzja administracyjna jest jednostronną czynnością prawną organu podjętą w sprawie indywidualnej, rozstrzygającą sprawę co do istoty (czyli orzekającą o prawach lub obowiązkach strony) bądź inaczej sprawę kończącą (np. poprzez umorzenie postępowania). Aby dany akt organu administracji publicznej został uznany za decyzję, musi spełniać minimum wymagań formalnych, na które składają się: oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby działającej w imieniu organu (por. A. Wróbel, Komentarz do art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2013 nr 157102 i powołany w nim wyrok NSA z 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81). Wobec powyższego każde pismo, które zawiera ww. elementy jest decyzją administracyjną, niezależnie od tego, czy określone w nim zostały pozostałe elementy decyzji, wskazane w art. 107 k.p.a. (A. Wróbel, Ibidem). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro przyjmuje się, że akty niezawierające wszystkich elementów określonych w art. 107 k.p.a. stanowią decyzję administracyjną, to tym bardziej decyzją jest pismo organu, które spełnia wszelkie przesłanki z tego przepisu, a po prostu zostało błędnie nazwane (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 25 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 274/12). Z taką też sytuacją mamy miejsce w niniejszej sprawie. Wydając bowiem decyzję z [...] sierpnia 2010 r. o odmowie uwzględnienia wniosku J. G. i przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii komorniczej przy SR w R., Minister błednie zatytułował to pismo jako postanowienie. Skoro zaś w niniejszej sprawie, w stanie prawnym właściwym dla wydania rozstrzygnięcia przez organ I instancji, art. 13 ust. 2 u.k.s.e. nie wskazywał, w jakiej formie rozstrzygnięcie o przedłużeniu terminu na rozpoczęcie działalności kancelarii powinno zostać wydane, a przedmiotem tego rozstrzygnięcia są prawa strony, ponieważ w sytuacji nierozpoczęcia działalności w terminie powołanie komornika traci moc, to słusznie uznano, że pomimo błędnej nazwy, rozstrzygnięcie z [...] sierpnia 2010 r. było decyzją. Teza o tym, że rozstrzygnięcie z [...] sierpnia 2010 r. jest decyzją znajduje potwierdzenie również w prawomocnym postanowieniu WSA w Warszawie z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2190/10. W postanowieniu tym Sąd wprost stwierdził, że rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości z [...] sierpnia 2010 r. można uznać za decyzję. Wobec zaś tego, że postanowienie ww. WSA jest prawomocne, to NSA orzekający sprawę na obecnym etapie postępowania jest nim związany na mocy art. 153 p.p.s.a. W konsekwencji powyższych ustaleń, Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 § 1 k.p.a. i art. 153 p.p.s.a. za usprawiedliwiony. Skoro bowiem postanowienie z [...] sierpnia 2010 r. jest decyzją, a organ II instancji stwierdził jej prawidłowość, to zasadnie utrzymał ją w mocy, oznaczając jedynie w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji jako postanowienie. Tym samym nie została naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ponieważ sprawa J. G. o przedłużenie terminu do utworzenia kancelarii komorniczej przy SR w R. została dwukrotnie rozpoznana przez właściwy organ administracyjny i została zakończona decyzją. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do kwestionowania tego, że w stosunku do skarżącego nie zachodziła przesłanka uzasadnionego przypadku umożliwiającego uwzględnienie wniosku o przedłużenie terminu do utworzenia kancelarii komorniczej (art. 13 ust. 2 u.k.s.e.). Jak stanowi art. 13 ust. 2 u.k.s.e., Minister Sprawiedliwości w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć termin do utworzenia lub objęcia kancelarii. Sformułowanie "Minister może przedłużyć" wskazuje na to, że decyzja o przedłużeniu terminu na rozpoczęcie działalności kancelarii jest decyzją uznaniową. Organ administracji, podejmując decyzję w oparciu o uznanie administracyjne, ma obowiązek zgodnie z art. 7 k.p.a. wyważyć słuszny interes strony i interes publiczny, co prowadzi do wniosku, że zasadniczo, w przypadku gdy nie sprzeciwia się temu interes publiczny, organ powinien podjąć decyzje na korzyść strony postępowania (wyrok z 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 99/10). Art. 13 ust. 2 u.k.s.e. w miejsce "interesu strony" wprowadza zaś "uzasadniony przypadek", który powinien przeważać interes publiczny w sytuacji przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności kancelarii komorniczej. W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie uznał Sąd I instancji w ślad za organami, skarżący nie wykazał, że za uwzględnieniem jego wniosku przemawia uzasadniony przypadek. NSA podziela stanowisko WSA, że zwolnienie z obowiązku zwrotu kosztów pomocy mieszkaniowej nie stanowi uzasadnionego przypadku, który przemawiałby za przedłużeniem terminu rozpoczęcia działalności kancelarii komorniczej. W takim przypadku bowiem interes komornika (przejawiający się w uzyskaniu zwolnienia z obowiązku zwrotu ulgi mieszkaniowej) nie przeważa interesu publicznego, tj. prawidłowego działania organów egzekucyjnych. Wobec tego, zdaniem NSA, słusznie Sąd I instancji uznał, że nie zostały spełnione przesłanki przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności kancelarii komornika. Zarzuty skarżącego w tym zakresie zostały więc uznane za nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.