I OSK 1602/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia -Rybak po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wr 628/14 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 628/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę G. K. (dalej zamiennie skarżący lub skarżący kasacyjnie) na sprecyzowaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu. W jego uzasadnieniu podał, że zaskarżoną decyzją, po rozpoznaniu odwołania G. K. od wydanej z upoważnienia Prezydenta Wrocławia decyzji Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], odmawiającej przyznania mu zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego na zakup baterii zlewozmywakowej oraz "perlatora jako przedłużenia wylewki", Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy, wskazując na regulacje prawne odnoszące się do zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego, podniósł iż dochód skarżącego (osoby samotnie gospodarującej) w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku wyniósł 561,03 zł (zasiłek stały - 494,65 zł i ¼ dodatku mieszkaniowego - 66,38 zł). Zatem przekroczył wskazane w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), dalej zamiennie ustawa, kryterium dochodowe. Organy administracji nie mogły zatem przyznać stronie zasiłku celowego z art. 39 ustawy. Co się zaś tyczy specjalnego zasiłku celowego podkreślono, że w analizowanej sprawie nie występuje stan, który można uznać za szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający jego przyznanie. Konieczności zakupu baterii zlewozmywakowej oraz perlatora niepodobna traktować jako nagłego, nieprzewidywalnego zdarzenia w rozumieniu art. 41 ustawy. Kolegium zwróciło uwagę, że co prawda sytuacja strony jest trudna, ale nie spełnia przesłanek tej normy. Ponadto organ ten wskazał, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustalono, że bateria nie jest uszkodzona w stopniu wymagającym wymiany na nową. W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji nie zostało podjęte z przekroczeniem uznania administracyjnego. Skarżący uzyskał specjalny zasiłek celowy w kwocie 492 zł, a jego wysokość znacznie przekracza wysokość takich zasiłków przyznanych w kwietniu 2014 r. Ponadto organ zważył, iż pomoc społeczna ma charakter uzupełniający, a więc nie jest nakierowana na stałe świadczenia i nie zaspokaja całkowicie wszelkich potrzeb podopiecznych. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu wniósł G. K. wyrażając swoje niezadowolenie z zapadłej decyzji. Podniósł, iż bateria zlewozmywakowa jest cały czas niesprawna (pomimo zakręconego kranu cieknie z niego woda) i z tego powodu zasiłek celowy na zakup nowej baterii jest jak najbardziej uzasadniony. Poza tym zasiłki w pierwszej kolejności powinny być przyznawane osobom chorym, niemogącym pracować, a nie osobom bez dochodu, jak wskazano w decyzji organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przede wszystkim podniósł, iż wedle treści art. 39 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jest to jednak uzależnione od wysokości dochodu osiąganego przez osobę zainteresowaną. W ocenie Sądu I instancji trafnie ustalono w postępowaniu administracyjnym, że skarżący przekroczył kryterium dochodowe, które wynosi dla osoby samotnie gospodarującej 542,00 zł. Z tego względu organ nie był uprawniony do wydania decyzji na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy. Natomiast zasadnie rozpoznał wniosek skarżącego w oparciu o art. 41 pkt 1 ustawy. W myśl tego przepisu w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy. Użyty przez ustawodawcę w tym przepisie zwrot "szczególnie uzasadnione przypadki" jest pojęciem nieostrym, którego stosowanie ma charakter ocenny. Z ustaleń faktycznych poczynionych przez organy pomocy społecznej wynika, że bateria do zlewozmywaka, którą użytkuje skarżący nie jest uszkodzona w stopniu wymagającym wymiany na nową. W niniejszej sprawie nie wystąpił więc stan, który można uznać za szczególnie uzasadniony przypadek. Konieczności zakupu baterii zlewozmywakowej oraz perlatora nie można traktować jako nagłego, nieprzewidywalnego zdarzenia uzasadniającego przyznanie specjalnego zasiłku celowego. W przekonaniu Sądu I instancji organ rozważając możliwość udzielenia skarżącemu pomocy w tej formie zasadnie wziął pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe, wskazując, że średnia wysokość zasiłków celowych w kwietniu 2014 r. udzielonych osobom i rodzinom bez własnego dochodu lub z dochodem, który nie przekracza kryterium dochodowego – wyniosła 297,60 zł. Biorąc po uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa w zakresie, w jakim stwierdzają brak podstaw do przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego, a tym samym wniesiona skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. W skardze kasacyjnej G. K. zaskarżył ten wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 39 ustawy z 12 marca 2014 r. o pomocy społecznej przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w sprawie nie zachodziła niezbędna potrzeba bytowa warunkująca możliwość przyznania mu specjalnego zasiłku celowego na zakupu baterii zlewozmywakowej oraz perlatora jako przedłużenia wy lewki; b) art. 41 pkt 1 w zw. z art. 39 ustawy z 12 marca 2014 r. o pomocy społecznej przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sprawie nie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek warunkujący możliwość przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku celowego na zakupu baterii zlewozmywakowej oraz perlatora jako przedłużenia wylewki; 2) przepisów procedury mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił podstawę do rozstrzygnięcia poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na skutek naruszenia prawa materialnego, tj. art. 41 pkt 1 w zw. z art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 67, art. 68, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości oraz stanowił podstawę rozstrzygnięcia poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na skutek naruszenia innych przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy; c) art. 151 w zw. z art. 113 § 1 i art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz art. 141 i art. 145 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy materiał dowodowy został poddany dowolnej, a nie wszechstronnej ocenie, co skutkowało wadliwą subsumpcją stanu faktycznego do stanu prawnego, a nadto poprzez niewskazanie w uzasadnieniu orzeczenia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Na tych podstawach skarżący kasacyjnie wniósł o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, - zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania według norm przepisanych, - zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, bowiem koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Zdaniem autorki skargi kasacyjnej właściwa ocena i kwalifikacja sprawy winna doprowadzić Sąd do wniosku, iż - z uwagi stan zdrowia skarżącego, potrzebę leczenia, znaczne koszty zakupu leków w stosunku do dochodu strony, możliwości pojmowania rzeczywistości przez skarżącego - zakup baterii zlewozmywakowej oraz perlatora należy traktować jako niezbędną potrzebę bytową, zaś sytuację strony trzeba uznać za "szczególnie uzasadniony przypadek" i w związku z tym przyznać pomoc na pokrycie zakupu tych urządzeń. Awaria baterii jest wszak zdarzeniem nagłym i nieprzewidywalnym. Tymczasem dokonana w sprawie ocena stanu technicznego tego urządzenia była pobieżna i błędna. Ponadto, przy wydawaniu decyzji uznaniowych w postępowaniu administracyjnym w obydwu instancjach zabrakło w ocenie pełnomocnika skarżącego kasacyjnie pełnego ustalenia okoliczności faktycznych i kompleksowego zbadania sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącego, co przy orzekaniu pominął również w zupełności Sąd I instancji, a uchybienia te w konsekwencji skutkowały dowolną, a nie wszechstronną oceną materiału dowodowego w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 4 maja 2015 r. organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie trzeba przypomnieć, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest jej granicami, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Takich okoliczności w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania – choć nie jest to wyraźnie wyartykułowane, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na obu podstawach z reguły wymusza rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów procesowych. Okazały się one nietrafne. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny legalności zaskarżonych decyzji, badając ich zgodność z przepisami prawa procesowego i prawa materialnego. Niekorzystny dla skarżącego wynik tej kontroli nie może przemawiać za stanowiskiem o jej braku. Generalnie sądy administracyjne nie czynią ustaleń faktycznych, a tylko badają czy stan ustalony przez organy jest prawidłowy i znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym, nadto czy przeprowadzone dowody zostały poprawnie ocenione pod kątem ich wiarygodności. Podzielając ustalenia dokonane przez organy administracji, Sąd meriti miał ku temu podstawę, gdyż znajdują one oparcie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Skarżący nie prezentuje okoliczności, które ten ustalony stan faktyczny mogłyby podważyć, w szczególności nie dowodzi istnienia innych dowodów, odmiennej treści, jak też błędnej oceny wiarygodności dowodów zgromadzonych przez organ. Samo uwypuklenie przez autorkę skargi kasacyjnej braku wszechstronnej oceny materiału dowodowego, czy też odmiennej interpretacji stanu faktycznego, nie może motywować konkluzji o naruszeniu wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a. Przeto nie wykazano uchybienia przepisom K.p.a. w zakresie wyjaśnienia sprawy, zbierania i przetwarzania dowodów, ich oceny wiarygodności. Zatem z tego powodu nie mogło dojść do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy wytknąć autorce skargi kasacyjnej niewłaściwe przytoczenie podstaw kasacyjnych odnoszących się do art. 67 i art. 68 K.p.a. oraz art. 141 P.p.s.a. Przepisy te posiadają bowiem jednostki redakcyjne w formie paragrafów i punktów, stąd jej obowiązkiem było ujawnienie konkretnej jednostki redakcyjnej każdego z tych przepisów, które jej zdaniem zostały przez Sąd I instancji naruszone. Tego w skardze kasacyjnej zabrakło, dlatego tak sformułowane zarzuty uchylały się spod kontroli instancyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani uprawnienia poszukiwania właściwego przepisu objętego zarzutem, jak domyślania się i uzupełniania argumentacji skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być bowiem precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie Sądu Kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - może on uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Dość więc stwierdzić, że wystarczającym było sporządzenie notatki z oględzin baterii, gdyż zezwala na to art. 67 § 1 in fine K.p.a. W konsekwencji tego należało skonkludować, iż prawidłowo przyjęto poprawność procedowania przez organy orzekające. Skutkuje to nietrafnością podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., przepisu mającego charakter wynikowy, czyli dochodzącego do głosu w razie naruszenia przesz organ przepisu prawa procesowego w stopniu mogącym mieść istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc zasadnie Sąd meriti uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, toteż istniały podstawy do zamknięcia rozprawy i wyrokowania. Czyni to chybionymi zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 113 § 1 i art. 133 § 1 P.p.s.a., tym bardziej, że brak jest powodów do twierdzenia, aby Sąd ten orzekał dowolnie, tj. na innej podstawie niż akta administracyjne. W tak ustalonym i przesądzonym stanie faktycznym odeprzeć należy zarzut naruszenia przez Sąd meriti art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Po pierwsze jest on nieprawidłowo sformułowany, bowiem ww. przepis składa się z dodatkowych jednostek redakcyjnych ujętych w formie czterech ustępów. Autorka skargi kasacyjnej nie wskazała konkretnie, któremu z nich zarzuca błędną wykładnię dokonaną, jej zdaniem, przez Sąd I instancji. Sprecyzowania takiego nie zawiera również uzasadnienie skargi kasacyjnej. Po drugie, niekwestionowany jest fakt przekroczenia przez skarżącego kasacyjnie kryterium dochodowego, co sprzeciwia się przyznaniu mu zasiłku celowego "zwykłego" wynikającego z art. 39 ust. 1 ustawy. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej należy wyrazić pogląd, że poprawnie dostrzegł Sąd meriti, iż prawidłowo przyjęto i uzasadniono w kontrolowanych przezeń decyzjach, nie wykraczając poza granice uznania, iż okoliczności sprawy nie wymagają zastosowania tego przepisu. Zasiłek, o którym mowa w tym przepisie, przyznawany jest na podstawie uznania administracyjnego, które obejmuje tu zarówno samą zasadę (ocena zgłoszonej potrzeby za odpowiadającą celowi świadczenia), jak i wysokość świadczenia. Ma więc charakter w pełni fakultatywny. Upraszczając zagadnienie można stwierdzić, że uznanie administracyjne cechuje się m.in. tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności żądania - oczywiście w granicach ustawowych przesłanek, co nie oznacza wszak dowolności. W takiej sprawie organ administracyjny musi jednak dysponować kompletnym materiałem dowodowym, pozwalającym na dokonanie wszechstronnych ustaleń faktycznych, po to, aby je rozważyć pod kątem właściwych przepisów, nie przekraczając ram owej swobody. Wydając decyzję w takiej sprawie organ winien ocenić całokształt sytuacji strony i jej rodziny, mającej wpływ na zakres zaspokojenia potrzeb, w tym wiek, stan zdrowia, możliwości zarobkowania, wysokość uzyskiwanych dochodów itp., uwzględniając przy tym sytuację ogólną, czyli podopiecznych danego ośrodka pomocy społecznej i posiadane środki, a więc analizując czynniki subiektywne i obiektywne, a przede wszystkim mając na uwadze cele pomocy społecznej (p. przykładowo orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012r., sygn. akt I OSK 1795/11, z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt I OSK 766/11, publ. CBOSA). Wynikają one z brzmienia art. 2 ust. 1 oraz zasad zamieszczonych w art. 3 ust. 1, 2 i 4 ustawy o pomocy społecznej. Stanowią one odpowiednio, że pomoc społeczna ma umożliwić przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których osoby i rodziny nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, oraz zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin dla umożliwienia życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, jak też zapobieganie tym sytuacjom i podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Pomoc społeczna ma zatem charakter subsydiarny, czyli wspomagający własne działania wnioskodawców (stanowisko praktyki w tej mierze jest utrwalone – p. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1920/11, z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1111/13, publ. jw.). Tymczasem skarżący zmierza do uzyskania całej kwoty wydatkowanej na nową baterię zlewozmywakową oraz perlator do tej baterii, ponieważ stara bateria jego zdaniem wydaje dźwięki ("buczy") i przecieka. Oceniając tak sformułowane żądanie należy mieć na uwadze przepis art. 3 ust. 3 ustawy, wedle którego rodzaj, forma i rodzaj świadczenia zależne są od okoliczności sprawy. Oznacza to, że nie zawsze i nie w pełnym zakresie żądanie może być uwzględnione (tak też Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1742/11, publ. jw.). Zarówno zapadłe decyzje, jak i zaskarżony wyrok przytoczone kryteria uwzględniły, toteż niepodobna zarzucać im dowolności czy przekroczenia granic uznania, z powodu których zresztą kognicja sądu administracyjnego badającego ich legalność jest ograniczona. Miały na uwadze okoliczności odnoszące się do ogółu podopiecznych, jak i skarżącego kasacyjnie, a orzekały na podstawie pełnego materiału dowodowego. Sytuacja skarżącego kasacyjnie jest niewątpliwie trudna, jednakże "buczenie" i przeciekanie baterii zlewozmywakowej - o ile faktycznie ma miejsce, bowiem jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ I instancji bateria ta nie była na tyle niesprawna, aby konieczna była jej wymiana na nową - nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w przepisie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Z tych też powodów przepisy te znalazły trafne zastosowanie i zostały poprawnie wyłożone, co czyni chybionym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., przepisu mającego charakter wynikowy, czyli dochodzącego do głosu w razie naruszenia przesz organ konkretnego przepisu prawa materialnego. Z tych przyczyn słusznie więc doszło do oddalenia skargi na odmowę przyznania przedmiotowego świadczenia, a skarga kasacyjna nie zdołała tego stanowiska skutecznie podważyć, a zatem też dowieść naruszenia art. 151 P.p.s.a.. Co mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny tę skargę oddalił na mocy art. 184 P.p.s.a. Nie orzekł natomiast o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jako że w tej materii wyłącznie właściwe są wojewódzkie sądy administracyjne. ----------------------- 4