I SA/Kr 1979/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1979/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 marca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Protokolant: Ewelina Knapczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r., sprawy ze skargi K.K., na postanowienie Dyrektora Izby Celnej, z dnia 4 listopada 2014 r. Nr [...], w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, - skargę oddala - Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 7 października 2013 r. znak [...] nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 3 października 2013 r. znak [...]. Przedmiotową decyzją organ określił K.K. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki N. D40 o nr nadwozia [...] w kwocie 13.107 zł. Z uwagi na to, że wobec podatnika toczyło się postępowanie egzekucyjne, ponadto okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania był krótszy niż 3 miesiące, Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 7 października 2013 r., działając m. inn. w oparciu o art. 239b § 1 pkt 1 i 4 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., nadał decyzji podatkowej rygor natychmiastowej wykonalności. Na powyższe postanowienie K.K. złożył zażalenie, w którym zarzucił: (I) naruszenie art. 239b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z tej decyzji nie zostanie wykonane, a zatem niespełnienie przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i przyjęcie, że zbliżający się upływ przedawnienia oraz trwanie postępowania egzekucyjnego w zakresie innych należności pieniężnych stanowią samowystarczalne przesłanki nadania rygoru, ( II ) naruszenie art. 187 § 1w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na wynik sprawy w związku z brakiem ustaleń w przedmiocie sytuacji majątkowej skarżącego. W efekcie podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Celnej postanowieniem nr [...] z dnia 11 grudnia 2013 r. umorzył postępowanie zażaleniowe. W wyniku skutecznie wniesionej skargi K.K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 23 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 239/14 uchylił zaskarżone postanowienie. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Celnej zacytował najpierw przepis art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej stanowiący, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. W myśl art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Organ dokonał wykładni tego przepisu i wskazał, że przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1-4 Ordynacji podatkowej mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przy tym warunkiem koniecznym jest uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej). Fakt zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 cyt. ustawy, organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku niewykonania zobowiązania określonego w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, wystarczy jedynie uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Wskazano, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że fakt niezłożenia deklaracji AKC-U z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu, czy fakt wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz brak zapłaty zobowiązania z tej decyzji, w okolicznościach konkretnej sprawy, może zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie powołano się na art. 239b § 1 pkt 1 i 4 Ordynacji podatkowej, a zatem na okoliczności, że wobec podatnika toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności podatkowych. Ponadto do okresu przedawnienia brakuje niespełna dwóch miesięcy. W aktach sprawy znajduje się wydruk z dostępnego organowi I Instancji systemu księgowego Zefir moduł Akcyza. Z dokumentu tego wynika, iż w stosunku do podatnika toczyło się postępowanie egzekucyjne w zakresie podatku akcyzowego określonego w decyzji nr [...] z dnia 17 czerwca 2014 r., na podstawie tytułu wykonawczego znak: 35-706/13/826. Informacja ta została uzupełniona pismem Wydziału Egzekucji Izby Celnej z 21 października 2014 r. znak: [...]. Z tego pisma wynika, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie tytułu wykonawczego znak: [...] z dnia 27 września 2013 r., którego podstawą wystawienia była decyzja Naczelnika Urzędu Celnego nr [...]. Postępowanie egzekucyjne zostało zakończone dnia 24 października 2013 r. Mając na uwadze powyższe, brak zdaniem organu wątpliwości, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w toku ówczesnego postępowania egzekucyjnego. Zdaniem organu zostało uprawdopodobnione, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Zaznaczono raz jeszcze, że przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane, a w konsekwencji wygaśnie skutkiem upływu terminu przedawnienia. Za chybiony uznano zarzut naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na wynik sprawy w związku z brakiem ustaleń w przedmiocie sytuacji majątkowej podatnika. Wskazano, że jeżeli do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wystarczy zaistnienie jednej z czterech przesłanek wskazanych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, a w przedmiotowej sprawie bezspornie zaistniała przesłanka wskazana w 239b § 1 pkt 1 oraz pkt 4, oraz uprawdopodobnienie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane (niezłożenie deklaracji podatkowej, wniesienie odwołania od decyzji wymiarowej, brak zapłaty, co mogło doprowadzić do rychłego przedawnienia), to zadaniem organu zbędne było ustalanie sytuacji majątkowej podatnika. W skardze na powyższe postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.K. zarzucił naruszenie art. 239b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo nieuprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z tej decyzji nie zostanie wykonane. Wniósł o uchylenie w całości skarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego . Wniósł też o zasądzenie kosztów postepowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę podniósł, że organ pominął w rozważaniach przesłankę wynikającą z art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej, natomiast wykazał, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane wskutek jego przedawnienia. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1650/10 zwrócono uwagę, że samo niezłożenie deklaracji AKC-U, brak zapłaty zobowiązania nie może stanowić automatycznie o uprawdopodobnieniu przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w oparciu o powyższe zasady należy podnieść, że w opinii orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, nie narusza ono przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z porządku prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 239b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Zgodnie natomiast z § 2 tego artykułu, przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Z przywołanych regulacji wynika, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie prawa przy okazji enumeracji tych czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę rozłączną, oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy podatnika już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W kontekście tej przesłanki wskazać należy, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo zmaterializowania się jej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie już podkreślano, że przyjęcie w treści § 2 art. 239b Ordynacji podatkowej pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należało uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1598/09). W orzecznictwie zwraca się też uwagę, że fakt zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b § 2 tej ustawy wystarczy uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu. Uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu, a zatem nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Na gruncie niniejszej sprawy organy powołały się na art. 239b § 1 pkt 1 i 4 Ordynacji podatkowej i wskazały zaistnienie przesłanek z tego przepisu wynikających, tj. posiadanie informacji, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych oraz krótszy niż 3 miesiące okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Z treści skargi wynika, iż skarżący nie kwestionuje, że zachodziły wskazane przesłanki wymienione w art. 239b § 1 pkt 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Okoliczności te zresztą wynikają bezsprzecznie z akt sprawy. Jak ustalił bowiem Naczelnik Urzędu Celnego w momencie nadawania decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności toczyło się stosunku do podatnika postępowanie egzekucyjne w zakresie podatku akcyzowego określonego w decyzji nr [...] z dnia 17 czerwca 2014 r., na podstawie tytułu wykonawczego znak: [...] tym niewątpliwie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji z dnia 3 października 2013 r. znak [...] upływał z końcem grudnia 2013 r., zatem spełniona została przesłanka z pkt 4 art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej. Istota sporu ogniskuje się natomiast wokół przesłanki z § 2 cyt. przepisu albowiem w ocenie skarżącego organy nie uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym sprawę - wbrew twierdzeniom skarżącego - organy podatkowe uprawdopodobniły, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Jak już wyżej wskazano, przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane, a w konsekwencji wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Za taką okoliczność uprawdopodobniającą możliwość niewykonania zobowiązania można było przyjąć fakt, że skarżący posiadał zaległości, które podlegały egzekucji, czyli przymusowemu ściągnięciu . Skoro skarżący mimo ciążącego na nim obowiązku dobrowolnie nie uiścił podatku w należnej wysokości, to uznać należy , że organy podatkowe były uprawnione do przyjęcia, iż skarżący nie dawał gwarancji wykonania zobowiązania podatkowego przed upływem terminu jego przedawnienia. Ponadto wskazać należy, że w orzecznictwie podkreśla się, że regulacje zamieszczone w art. 239b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej powinny być interpretowane w powiązaniu, na co wskazuje choćby zawarte w § 2 bezpośrednie odniesienie do § 1. Oznacza to również, iż zakres, sposób i sens "uprawdopodobnienia" z § 2 powinny być odczytywane poprzez pryzmat przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1-4, a konkretnie do tej z nich na zaistnienie których organy podatkowe nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności powołały się. Przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności wymienione w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej należą do dwóch różnych kategorii. Przesłanki wymienione w pkt 1-3 związane są z sytuacją majątkową podatnika, a więc z istoty rzeczy wymagają ustaleń faktycznych i ich oceny co do możliwości wykonania zobowiązania, natomiast przesłanka wymieniona w pkt 4 dotyczy jedynie obiektywnego okresu pozostającego do upływu przedawnienia. W niniejszej sprawie, organy podatkowe powołały się na zaistnienie przesłanki z pkt 4 w postaci zbliżającego się terminu przedawnienia zobowiązania, uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt odniesienia tę właśnie przesłankę. Przy czym wskazać należy, że nie tyle chodzi tu o okoliczności leżące po stronie podatnika, ale te związane z samym upływem czasu. Okolicznością taką będzie niewątpliwie rychły upływ terminu przedawnienia. Przedawnienie powoduje bowiem wygaśnięcie zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej). Skoro zatem powołana została przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4, a nie z art. 239b § 1 pkt 1, 2 lub 3, to przy tym uprawdopodobnieniu organ podatkowy nie musi odwoływać się do argumentacji i ustaleń, które miałyby na celu wykazanie braku wystarczającego majątku u podatnika, czy też podejmowane przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji. Tak więc wymóg uprawdopodobnienia będzie zachowany bez względu na to, czy stan majątkowy podatnika pozwala na spłatę zobowiązania podatkowego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy uzasadnione było nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, organ miał bowiem na uwadze krótki okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania, tj. 31 grudnia 2013 r. W takiej sytuacji zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji uległoby przedawnieniu. Takie stanowisko należy uznać za prawidłowe zważywszy, że przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, związana jest z perspektywą wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. Z uwagi m.in. na czas trwania postępowania odwoławczego konieczne jest zapewnienie minimum okresu umożliwiającego wykonanie zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji przed upływem terminu przedawnienia (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 825/12). W tej sytuacji okolicznościami uprawdopodobniającymi możliwość niewykonania zobowiązania, o których mowa w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej był fakt, że skarżący nie złożył deklaracji AKC-U z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu, fakt wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz brak zapłaty zobowiązania z tej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 834/12; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 464/11). Organy podatkowe były w takiej sytuacji uprawnione do przyjęcia, iż skarżący nie dawał gwarancji wykonania zobowiązania podatkowego przed upływem terminu jego przedawnienia. Wskazać należy końcowo, że skarżący błędnie interpretuje twierdzenia zawarte w wyroku NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1650/10. Tezy uzasadnienia tego orzeczenia przeczą stanowisku podatnika, potwierdzają zaś wykładnię art. 239b § 1 pkt 4 w zw. z § 2 wskazanego przepisu przeprowadzoną wyżej oraz znajdującą się w zaskarżonym postanowieniu. NSA stwierdził bowiem jasno i jednoznacznie: "W rozpoznawanej sprawie organ powołał się na art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej i wskazał zaistnienie przesłanki z tego przepisu wynikającej, tj. krótszy niż 3 miesiące termin do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nadto w ocenie Sądu - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - organy podatkowe uprawdopodobniły, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Powołanie się przez organ podatkowy na fakt wniesienia odwołania od decyzji z dnia 12 listopada 2009 r. oraz brak zapłaty zobowiązania z tej decyzji wynikającego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy może zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie należało uznać za właściwe". Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).