IV SA/Wa 2409/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skarg A. M., J. K. i K. B. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oddala skargi UZSADNIENIE Uchwałą z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...] Rada Gminy C. uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy C. Pismem z dnia 28 lipca 2014 roku, Skarżący A. M. właściciel działki nr [...]; J. K. właściciel działki [...], oraz K. B., właścicielka działki nr [...], położonych we wsi P. skierowali do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013f. poz. 59 . Zdaniem strony, Rada Miejska powinna podjąć uchwałę w sprawie zmiany w/w uchwały w części: 1. nieistniejącego "korytarza ekologicznego" we wsi I., poprzez jego wykreślenie; 2. dotyczącej przeznaczenia terenu działek nr [...] z terenów rolnych (symbol R) na tereny mieszkaniowe jednorodzinne (symbol MN1): W dniu [...] września 2014 roku Rada Miejska w C. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący, wnieśli za pośrednictwem Rady Gminy, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, o stwierdzenie w całości nieważności w/w uchwały. Skarżący naruszenia interesu prawnego dopatrują się w braku: 1. zmiany przeznaczenia nieruchomości zgodnie z wnioskami skarżących na budowlane, 2. wykreślenia korytarza ekologicznego przebiegającego przez obszar działek m.in. skarżących. Ad. 1 Skarżący wskazali, że wnosili o zmianę przeznaczenia terenów ich nieruchomości, ewentualnie całego terenu oznaczonego jako Rolny - R obejmującego m.in. działki skarżących na dopuszczające zabudowę mieszkaniową, np. MN1- mieszkaniowe jednorodzinne i zagrodowe. Tymczasem obszar, na którym zlokalizowane są działki gruntu skarżących położone na terenie wsi P., został zdefiniowany w aktualnie obowiązującym miejscowym palnie zagospodarowania przestrzennego jako tereny rolne (przeznaczenie pod funkcję rolniczą) oraz powielony w zaskarżonym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. Zdaniem skarżących stan faktyczny na przedmiotowym terenie rolnym zobrazowany zdjęciami poglądowymi (dołączonymi do akt) dowodzi innego przeznaczenia terenu w stosunku do pierwotnych założeń. Teren rolniczy, niezamieszkały, niezabudowany z biegiem lat został faktycznie przekształcony na nierolniczy z zabudową mieszkaniową murowaną. Przeznaczenie niniejszego obszaru jako tereny rolne jest więc nieprzydatne. Stan obecny niczym nie uzasadnia zachowania dotychczasowego przeznaczenia gruntów. Wnioskodawcy wskazują, iż zgodnie z obecnym stanem faktycznym niniejszy obszar powinien być przeznaczony na tereny mieszkaniowe jednorodzinne (symbol- MN1), a nie na tereny rolne (symbol- R). W najbliższym sąsiedztwie wskazanych powyżej działek we wsi Pieńków znajduje się obszar przeznaczony na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (symbol - MN2). Wobec powyższego należy uznać, iż brak jest jakichkolwiek przeciwwskazań do zmiany przeznaczenia terenów znajdujących się w niewielkiej odległości od ww. obszaru przeznaczonego na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, poprzez jego rozszerzenie. Ad 2. Przez teren działek gruntu o numerach [...] położonych we wsi P., gmina C., przebiegał niegdyś tzw. korytarz ekologiczny, który został przewidziany w Planie Ochrony [...] Parku Narodowego na lata 1997-2016 zatwierdzonym zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa nr [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. Korytarz ekologiczny zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 627) to obszar umożliwiający migrację roślin, zwierząt lub grzybów (art. 5 pkt. 2). W wyniku nowelizacji ustawy ochronie przyrody z dnia 07 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r., Nr 3, poz. 21) ważność wskazanego powyżej Planu Ochrony [...] Parku Narodowego na lata 1997-2016 wygasła z dniem [...] lutego 2002 r., co zostało potwierdzone w piśmie Ministerstwa Środowiska - Departamentu Leśnictwa i Ochrony Przyrody o nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. W efekcie braku Planu Ochrony KPN likwidacji uległ "korytarz ekologiczny". Pomimo powyższego faktu Rada Gminy zaskarżoną uchwałą z dnia [...] lipca 2012 roku utrzymała korytarz ekologiczny na terenach m.in. nieruchomości skarżących. Stan taki w ich ocenie należy uznać za bezprawne i sprzeczne z prawem ograniczenie zagospodarowania nieruchomości gruntowych. Powyższe świadczy więc zdaniem skarżących o wadliwości zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu żaden zarzut wskazany w skardze, nie odnosi się w istocie do jakichkolwiek ustaleń studium, dotyczących nieruchomości, których właścicielami są skarżący. Ustalenia studium odnoszące się do spornego terenu nie wprowadziły odmiennej funkcji niż dotychczasowa, przewidziana w planie zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy C. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r; Ustalenie funkcji terenu w sposób odbiegający od oczekiwań właścicieli gruntu zdaniem organu nie stanowi zaś naruszenia prawa. Podkreślono, że przy opracowywaniu studium uwzględniono dotychczasowe przeznaczenie i zagospodarowanie terenu, stan ładu przestrzennego, potrzeby i możliwości rozwoju Gminy oraz stan prawny gruntów. Zaskarżone Studium poszanowało wszelkie wymogi i zasady kształtowania polityki przestrzennej, o których mowa wart. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 oraz art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 7 i 8 i ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu. Odnosząc się zaś do zarzutu niewykreślenia "korytarza ekologicznego" przebiegającego przez obszar działek m.in. skarżących, organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżących, studium nie określa przeznaczenia terenów, a jedynie kierunki zmian w strukturze przestrzennej. W tej sytuacji powoływany zapis studium nie może świadczyć o istnieniu realnego i aktualnego naruszenia prawa własności, a tylko takie bezpośrednie i realne ograniczenia w wykonywaniu uprawnień właścicielskich mogą stać się przesłanką do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Definicję korytarza ekologicznego zawiera zaś ustawa o ochronie przyrody, która w art. 5 pkt 2 stanowi, iż jest to obszar umożliwiający migrację roślin, zwierząt lub grzybów. Jednocześnie należy zauważyć, że korytarz ekologiczny w świetle obowiązujących przepisów nie funkcjonuje, jako forma ochrony przyrody (art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody). Z tego względu korytarz ekologiczny nie ma skonkretyzowanego celu ochrony, zadań ochronnych i nie obowiązują tam zakazy zapewniające skuteczne pełnienie określonych funkcji . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), zakres przedmiotowy sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przepis ten koresponduje z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), wedle którego każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Odnośnie dopuszczalności skargi opartej o przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, należy wskazać, że w odniesieniu do tego rodzaju skarg ma zastosowanie przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., który stanowi, iż w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenie prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W świetle przytoczonych przepisów, przesłanki skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego są zatem uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze - zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, po drugie - wniesienie skargi do sądu wymaga wcześniejszej remonstracji, czyli wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a nadto zachowania terminu do wniesienia skargi. a po trzecie - legitymacja skargowa zależy nie tylko od ustalenia istnienia interesu prawego w zaskarżeniu aktu, ale uzależniona jest od wykazania naruszenia interesu prawnego albo uprawnienia skarżącego. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że ze względu na materię podlegającą regulacji, uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, podejmowane - tak jak zaskarżona uchwała z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...] Rady Gminy C. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy C. - na podstawie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), dotyczą niewątpliwie spraw z zakresu administracji publicznej. Z tego względu rozpoznanie skargi wniesionej przez skarżących, pozostaje w kompetencji sądu administracyjnego. W ocenie Sadu w sprawie zachowane zostały także formalne warunki wniesienia skargi. Powyższe ustalenia pozwalają na przystąpienie do badania skargi w aspekcie oceny legitymacji skarżących do jej wniesienia. W związku z tym stwierdzić należy, że zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, studium nie jest aktem prawa miejscowego. Zapis ten przesądza o charakterze normatywnym studium, który jest odmienny od tego, jaki posiada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będący z mocy art. 14 ust. 8 tej ustawy aktem prawa miejscowego. Studium nie ma zatem mocy powszechnie wiążącej i jest aktem kierownictwa wewnętrznego, wiążącego jedynie organy gminy. Nie można jednak nie dostrzegać, że studium jest jednak drugim - obok planu - podstawowym aktem planistycznym, określającym politykę przestrzenną gminy. Pomiędzy studium i planem istnieje wzajemna relacja, gdyż w myśl art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, natomiast przepis art. 20 ust. 1 tej ustawy obliguje radę gminy do stwierdzenia, przed uchwaleniem planu, że nie narusza on ustaleń studium. W związku z powyższym, zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Takim przepisem szczególnym jest uregulowanie zawarte w art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. W tych okolicznościach, zważywszy na upływ ponad rocznego okresu od podjęcia zaskarżonej uchwały niebędącej aktem prawa miejscowego, w razie uwzględnienia skargi w rozpoznawanej sprawie mogło dojść wyłącznie do stwierdzenia przez Sąd, na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a., że zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem prawa. Dokonując oceny legitymacji procesowej skarżących należy mieć na uwadze, że w przeciwieństwie do postępowania administracyjnego, w którym legitymację procesową wiąże się jedynie z faktem posiadania interesu prawnego, w postępowaniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie wystarczy posiadanie interesu prawnego, ale musi wystąpić przesłanka naruszenia tego interesu. W orzecznictwie podkreśla się, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest norma prawa materialnego (najczęściej prawa cywilnego lub administracyjnego), stanowiąca podstawę konkretnych uprawnień skarżącego, a naruszenie tego interesu następuje wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., II OSK 205/09, dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Źródłem takiego interesu są zatem z całą pewnością prawa rzeczowe, jak własność czy użytkowanie wieczyste, służące do nieruchomości znajdujących się na terenie objętym zaskarżonym aktem samorządu terytorialnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r., II OSK 522/10, Lex nr 597664). W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego. Wskazuje się, że musi to być interes aktualnie a nie tylko potencjalnie naruszony, własny a nie wywodzony z sytuacji prawnej innego podmiotu, a skarga nie ma charakteru actio popularis (por. wyroki NSA: z 11 czerwca 2001 r., II SA 3157/00 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz z 18 września 2003 r., II SA 2637/02, Lex nr 80699; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 listopada 2003 r., SK 30/02, opubl. OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4 oraz J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r., IV SA 846/95, OSP 1997 r. Nr 4, poz. 83A). Na gruncie powołanych wyżej regulacji, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że chociaż - co do zasady - naruszenie interesu prawnego musi być bezpośrednie oraz realne i z tego względu może nastąpić przede wszystkim zapisami planu miejscowego, a nie ustaleniami studium, które nie mają charakteru prawa miejscowego, to jednak, w sytuacji związania rady gminy postanowieniami studium przy uchwalaniu planu, nie można a priori wykluczać naruszenia czyjegoś interesu prawnego ustaleniami studium, będącymi niejako pierwotnym źródłem tego naruszenia. Determinuje to z kolei możliwość zaskarżania uchwały rady gminy w sprawie studium na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, co czyni realnym konstytucyjne prawo do sądu realizowane na podstawie tego przepisu. Dopuszczając skargę sądowoadministracyjną na uchwałę w sprawie studium, nie można jednak tracić z pola widzenia różnicy pomiędzy studium a planem w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego, które jest łatwe do wykazania na tle zapisów planu, natomiast na gruncie ustaleń studium znacznie trudniejsze i wymaga badania w odniesieniu do każdego odrębnego przypadku. W sytuacji zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwały w sprawie studium trzeba zatem ustalić, czy zaskarżona uchwała, której zapisy wiążą radę gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego i przez to wpływają na sposób i wykonywanie prawa własności, narusza interes prawny skarżącego. W konsekwencji, podmiot wnoszący skargę w trybie omawianego przepisu musi wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo - w tym również w sposób określony w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli zasady bądź tryb sporządzania studium, albo właściwość organów w tym zakresie - jednocześnie bezpośrednio narusza jego interes prawny lub uprawnienie, czyli negatywnie wpływając na jego sferę prawno-materialną, pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Tylko wówczas można mówić w przypadku studium o nadużyciu władztwa planistycznego (por. wyroki NSA: z 19 kwietnia 2012 r., II OSK 302/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, z 26 sierpnia 2011 r., II OSK 1027/11, Lex nr 969575, z 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07, Lex nr 437511 oraz z 2 lipca 2009 r., II OSK 414/09, Lex nr 555876). Nie ulega wątpliwości, że skarżący są właścicielami działek położonych na terenie objętym Studium. Pan A. M. dz. nr [...], Pan J. K. dz. nr [...], a Pani K. B. dz. nr [...], co wynika z zapisów w księgach wieczystych dołączonych do skargi. Jak wskazano jednak wyżej, sam fakt wykazania istnienia interesu prawego, wynikający w rozpoznawanej sprawie z prawa własności, nie jest wystarczający jako przesłanka legitymacji skargowej dla zaskarżenia uchwały w przedmiocie studium. Niezbędne jest natomiast wykazanie naruszenia tego interesu prawnego, co ma miejsce w sytuacji, gdy dojdzie do naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów dotyczących procedury przyjmowania studium i gdy prowadzi to do naruszenia władztwa planistycznego gminy. Naruszenie takie może mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy skutkiem naruszeniem procedury lub innego wymogu formalnego jest brak rozpatrzenia przez organ uwag zgłaszanych przez właścicieli nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie naruszenia swego interesu skarżący upatrują w: 1. braku zmiany przeznaczenia należących do nich nieruchomości zgodnie z ich wnioskami z terenu rolnego (R) na mieszkaniowy M/N1. 2. bezprawnym wskazaniem w studium, iż przez obszar ich działek przebiega "korytarz ekologiczny". Odnosząc się do podniesionych przez skarżących zarzutów, Sąd uznał, że nie mogą one prowadzić do uznania, iż zaskarżona uchwała- Studium narusza ich interes prawny. Przede wszystkim należy mieć na uwadze brzmienie art. 10 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z (ust. 1): 1) dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu; 2) stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony; 3) stanu środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wielkości i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego; (.........) 7) potrzeb i możliwości rozwoju gminy; 9) występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych;(........), oraz, iż w studium określa się w szczególności (ust. 2): 1) kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów; 2) kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy; 3) obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu kulturowego i uzdrowisk;(.......) 10) kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej; W ocenie Sądu uchwalając Studium Rada, w ocenie Sądu działała zgodnie z w przytoczonymi przepisami. Jak wynika z akt sprawy działki skarżących były i pozostały działkami rolnymi "R" z możliwością zabudowy zagrodowej, ale przy spełnieniu warunków określonych w Studium (str. 59). Studium nie doprowadziło zatem do niekorzystnej zmiany ich status quo. Organ gminy uchwalający Studium wyjaśnił także i uzasadnił w sposób zdaniem Sądu przekonywujący, dlaczego wbrew żądaniom stron skarżących nie zmieniono przeznaczenia ich działek (gruntów rolnych), na działki budowlane. Organ kierował się w tym zakresie ich położeniem mając na uwadze po pierwsze zlokalizowanie ich w otulinie [...] Parku Narodowego oraz w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu. A w konsekwencji uznaniem o konieczności pozostawienia części gminy jako terenów rolnych bez zabudowy nierolniczej z uwagi na konieczność utrzymania równowagi ekologicznej między terenami czynnymi biologicznie. Jak wynika zaś z załącznika graficznego do Studium działki skarżących położne są w zwartym obszarze rolnym sąsiadującym z jednej strony z [...] Parkiem Narodowym zaś z drugiej z terenami zabudowanymi oraz leśnymi. Obszar ten stanowi także naturalne powiązanie pomiędzy Parkiem a terenem leśnym- ZL. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż pozostawiając obszar na którym zlokalizowane są działki skarżących jako obszar rolny "R", Rada Gminy działała zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3 i 10 w/w ustawy. Ustalenie zakazu zabudowy na ww. działkach jest całkowicie spójne z dotychczasową polityką przestrzenną gminy. Podkreślić przy tym należy, że to Rada gminy, decyduje o przeznaczeniu konkretnego terenu, co wynika z brzmienia art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowi to istotę tzw. "władztwa planistycznego gminy". Tym samym wbrew zarzutom skargi z istoty prawa własności nie można wywodzić wprost uprawnienia do żądania zabudowy nieruchomości. W ocenie Sądu przy opracowywaniu studium uwzględniono dotychczasowe przeznaczenie i zagospodarowanie terenu, stan ładu przestrzennego, potrzeby i możliwości rozwoju Gminy oraz stan prawny gruntów. Odnosząc się zaś do kwestii błędnego zdaniem skarżących oznaczenia, iż przez ich działki przebiega "korytarz ekologiczny", należy przede wszystkim wskazać, iż zgodnie z załącznikiem graficznym na spornym obszarze zaznaczono "powiązanie przyrodnicze [...] Parku Narodowego". O ile zatem pojęcie korytarza ekologicznego zostało zdefiniowane w art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, zgodnie z którym jest to: obszar umożliwiający migrację roślin, zwierząt lub grzybów. Przy czym co należy podkreślić, nie jest to obszar objęty ochroną bowiem nie zalicza się do form ochrony przyrody wymienionych w art. 6 ustawy prawo ochrony przyrody. O tyle ustawa ta nie definiuje pojęcia " powiązania przyrodniczego". Tym samym nie ulega wątpliwości, iż poza kwestią informacyjną polegającą na zaznaczeniu obszaru, który pod kątem przyrodniczym związany jest z Parkiem, jego oznaczenie w Studium nie wywiera wpływu na sytuację prawną skarżących jako właścicieli działek znajdujących się w tym obszarze, co czyni nieuzasadnionym zarzut skarżących podniesiony w tym zakresie. Reasumując w ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego Skarżących, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.