II GSK 1914/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1543/14 w sprawie ze skargi [A.] na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A.] na rzecz Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 1543/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Katowicach (dalej jako: "Dyrektor ŚOW NFZ") z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddalił skargę. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. W dniu 13 marca 2014 r. Dyrektor ŚOW NFZ ogłosił konkurs ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres od 1 lipca 2014 r. do 30 czerwca 2019 r. w zakresie rehabilitacji kardiologicznej w warunkach stacjonarnych na obszarze; powiat bielski, cieszyński, raciborski, rybnicki, wodzisławski, żywiecki, Bielsko-Biała, Jastrzębie -Zdrój, Rybnik i Żory, a oferty należało złożyć do dnia 31 marca 2014 r., co też uczyniły 3 podmioty na 4 miejsca realizacji świadczeń w tym A (dalej jako: "skarżący") oraz B i C. Komisja Konkursowa dokonała oceny formalno-prawnej ofert i stwierdziła, że nie zawierają braków formalnych. W części niejawnej postępowania Komisja dokonała oceny ofert i wybrała ofertę skarżącego. Oferta skarżącego uzyskała 3 pozycję w rankingu końcowym otrzymując łącznie 46,000 punktów równorzędnie w dwóch miejscach realizacji świadczeń. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor ŚOW NFZ działając jako organ I instancji oddalił odwołanie A, dotyczące rozstrzygnięcia konkursu. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując argumenty zawarte w odwołaniu dotyczące w szczególności wadliwego porównania ofert i nieodrzucenia oferty B z powodu braku wystarczającej ilości personelu. Ponownie rozpatrując sprawę, Dyrektor ŚOW NFZ decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. działając w oparciu art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j: Dz. U. 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn.zm., dalej: ustawa o świadczeniach) utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2014 r., oddalającą odwołanie skarżącego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że są one niezasadne. Organ uznał, że nie nastąpiło naruszenie art. 148 ustawy o świadczeniach poprzez wadliwe porównanie ofert i wybór ofert nie zapewniających jakości, ciągłości i dostępności udzielanych świadczeń. Organ nie podzielił argumentów skarżącego, że C nie posiada wystarczającej liczby sprzętu medycznego, zaś B wystarczającej liczby personelu. Organ wyjaśnił, że oferent C ma zarejestrowane 234 łóżka, co nie miało odzwierciedlenia w złożonej ofercie. Liczba punktów przedstawiona w ofercie odpowiadała 180 łóżkom. Komisja dokonała weryfikacji potencjału tego Oferenta w zakresie wykazanego personelu i sprzętu, co odpowiadało propozycji liczby świadczeń na poziomie nie wyższym, a nawet niższym niż faktyczne możliwości wykonawcze. Dotyczy to również Oferenta C. Zdaniem organu zarzut dotyczący uzupełnienia oferty po upływie terminu składania ofert był bezprzedmiotowy, ponieważ Komisja konkursowa nie dokonała zmian w zakresie czasu pracy wykazanego przez C specjalisty w dziedzinie fizjoterapii. Komisja przyjęła wyjaśnienia Oferenta w części potwierdzenia kwalifikacji wykazanego specjalisty w dziedzinie fizjoterapii. W tej sytuacji za bezzasadny był zarzut naruszenia art. 134 ustawy o świadczeniach poprzez przeprowadzenie postępowania z pominięciem zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz z pominięciem zasad uczciwej konkurencji, a także naruszenie art. 149 ust.1 pkt 7 ustawy o świadczeniach w zw. z zał. nr 3 do Zarządzenia nr 80/2013/DSOZ Prezesa NFZ, w zakresie wyboru świadczeniodawców, których oferta powinna zostać odrzucona. W decyzji organu I instancji słusznie wskazano, że nie zachodzi przypadek podania nieprawdy w treściach ofert konkurencyjnych do oferty. Organ I instancji wskazał, że liczba łóżek zaproponowana w ofercie była weryfikowana w stosunku do liczby łóżek wpisanych w rejestrze wojewody oraz w odniesieniu do spełnienia warunków dotyczących personelu i sprzętu (cykloergometrów) w przeliczeniu na liczbę łóżek wskazanych w ofercie. Nie zachodzi zatem przypadek podania nieprawdziwych informacji w treści oferty. Co do zarzutu braku przeprowadzenia kontroli organ wyjaśnił, że Narodowy Fundusz Zdrowia przeprowadza kontrole wykonywania umów, a ich negatywny wynik może wpływać na wynik kolejnych postępowań konkursowych, czy też na rozwiązanie umowy, bądź stwierdzenie jej nieważności. Odnosząc się do zarzutu zaniechania podania wagi poszczególnych kryteriów organ wskazał, że kryteria (wagi) oceny ofert są jawne i znane oferentom przystępującym do postępowania. Akty te są umieszczone w treści ogłoszenia dotyczącego postępowania konkursowego, a o treści zapoznania się ze stosownymi regulacjami osoby reprezentujące oferentów zaświadczają własnoręcznym podpisem. Odnosząc się do zarzutu nie podania algorytmu do obliczeń środków finansowych przyznanych poszczególnym oferentom, co miałoby uniemożliwiać rzeczywiste porównanie ofert, organ wyjaśnił, że wysokość przyznanych środków w stosunku do przedstawionej oferty zależy wprost od ilości punktów uzyskanych w postępowaniu konkursowym. W ocenie organu, świadczeniodawcom stworzono jednakowe szanse przez równe ich traktowanie, zagwarantowanie uczciwej konkurencji, jawności, niezmienności kryteriów oceny ofert i wymagań w toku postępowania. Ocena ofert została dokonana według jednolitych dla wszystkich świadczeniodawców zasad określonych w przepisach prawa, a Komisja Konkursowa nie naruszyła zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które mogłoby spowodować uszczerbek w interesie prawnym skarżącego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosło A. Oddalając skargę wyrokiem z 12 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. WSA zauważył, że skarżący naruszenie interesu prawnego wywodzi z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, a w szczególności z faktu uzyskania dostępu do środków z funduszu zdrowia w zbyt niskiej wysokości, a to na skutek błędów popełnionych przez Komisję Konkursową w procesie oceny wszystkich złożonych ofert. Zdaniem Sądu I instancji każdy ze świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu złożył stosowne oświadczenie, że zapoznał się z warunkami postępowania dotyczącymi zawierania umów i nie zgłaszania do nich zastrzeżeń oraz przyjął je do stosowania. W rozpoznawanej sprawie powyższe warunki postępowania zostały spełnione. Strona skarżąca, przystępując do postępowania miała możliwość zapoznać się z warunkami wymaganymi od świadczeniobiorców oraz kryteriami oceny ofert, jednakowymi dla wszystkich oferentów, które zostały podane w ogłoszeniu z dnia 13 marca 2014 r. konkursu ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju świadczenia rehabilitacja lecznicza, w zakresie rehabilitacji kardiologicznej w warunkach stacjonarnych. Oświadczenie o stosownej treści zostało złożone przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu I instancji należy więc przyjąć, że posiadała ona wiedzę dotyczącą kryteriów ocen, którymi będzie kierowała się komisja w momencie wyboru oferty, jak również miała świadomość, iż wybrana zostanie oferta, która otrzyma największą liczbę punktów. WSA wskazał, że w sprawie nie naruszono art. 142 ust. 6 oraz art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W ramach postępowania konkursowego opisanych w art. 142 ust. 6 tej ustawy Komisja w części niejawnej konkursu ofert może, jest to jej uprawnienie, nie obowiązek, przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Taki też tryb postępowania został przeprowadzony w niniejszej sprawie, a w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej szczegółowo został opisany. Fakt, czy oferta danego oferenta będzie konkurencyjna w stosunku do innych uczestników postępowania, zależy wyłącznie od jej treści, zaś konkurs zawsze niesie za sobą element ryzyka i niewiadomej jego rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do zarzutów stawianych ocenie pozostałych dwóch ofert WSA stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. O ich zasadności nie świadczy przyjęcie przez stronę skarżącą 171 pacjentów ponad limit w okresie lipca-września 2014 r., a nawet podawany na rozprawie przez stronę skarżącą fakt zapłaty za te nadwykonania przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Żadne z kryteriów konkursu nie przewiduje takich przesłanek przy ocenie złożonej oferty. Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie rozstrzygnięcia konkursu w stosunku do C, Sąd I instancji uznał je za niezasadne. W ramach postępowania konkursowego zaproponowała temu Oferentowi realizację świadczeń na poziomie 118 łóżek, co znalazło odzwierciedlenie w posiadanym przez ten podmiot potencjale sprzętowym i osobowym. Powyższa kwestia była przedmiotem rozważań organu na poziomie wydawania decyzji w obu instancjach. Podkreślenia wymaga, że ilość zarejestrowanych przez tego Oferenta łóżek to 234 i podlegała ona weryfikacji pod kątem wymogów posiadanego sprzętu i zatrudnionego personelu. Ustalono, iż w ofercie wykazano posiadanie łącznie 49 cykloergometrów, odwołując się do ich numerów fabrycznych i norm ich wyposażenia tj. nie mniej niż 1 na 10 świadczeniobiorców. Dane te uwidoczniono zarówno w wersji elektronicznej jak i papierowej wniosku, a ich rzetelność nie budziła wątpliwości w świetle jawności postępowania konkursowego. Podobnie należy ocenić wymogi posiadania przez ten podmiot odpowiednio fachowego personelu, łącznie w ilości 10+9,14 etatów lekarzy specjalistów z dziedziny rehabilitacji i kardiologii. Wobec powyższego WSA doszedł do wniosku, że nie zachodziły przesłanki do odrzucenia tej ofert jako zawierającej nieprawdziwe dane w oparciu o treść art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Odnośnie zarzutów uzupełnienia oferty B po upływie terminu składania ofert WSA zauważył, że w ofercie wskazano ilość personelu medycznego odpowiadającą ilością wykazanych łóżek stosując przelicznik 1 etat na 20 łóżek. Powyższe potwierdzono umowami o pracę oraz umowami o świadczenie usług medycznych. Komisja Konkursowa dokonała oceny ofert pod kątem tzw. konfliktu personelu, czyli wykazywania tej samej osoby u innego świadczeniodawcy w tym samym okresie. W tym zakresie żądanie takie jest zgodne z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowych oraz jej zadań, poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli świadczeniodawców. Komisja Konkursowa wezwała wszystkich oferentów do złożenia wyjaśnień, a odebranie tych wyjaśnień nie powodowało zmian w treści oferty poprzez wprowadzenie nowych, nie wskazanych wcześniej osób. Natomiast dokonanie kontroli o oferenta stanowi uprawnienie Komisji. W tej sytuacji w ocenie WSA zarzut naruszenia art. 68 ust. 1-3 Konstytucji RP nie zasługiwał na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Odnosząc się do wykładni określenia "oferta zawiera nieprawdziwe informacje" WSA podkreślił, że nieprawdziwość musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania. Okolicznościami takimi będą np. nieprawdziwe informacje dotyczące posiadanego potencjału kadrowego czy sprzętowego z czym nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie (Grzegorz Machulak, Agnieszka Pietraszewska- Macheta, Komentarz do art. 149 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, ABC 2010). Dyrektor ŚOW NFZ wskazał oferentom w ogłoszeniu o konkursie wyżej przywołane zarządzenia określające wymagania właściwe dla tego postępowania, zaś skarżąca do oferty składanej w postępowaniu dołączyła "Oświadczenie Oferenta", w którym wyraźnie oświadczyła m.in., że zapoznała się z warunkami zawierania umów i nie zgłasza do nich zastrzeżeń oraz przyjmuje je do stosowania. W konsekwencji nie doszło tez do naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Dane zawarte w odpowiedziach będą podstawą oceny ofert, której kryteria zostały określone w wyżej wskazanych zarządzeniach Prezesa NFZ, w tym w Zarządzeniu Nr 3/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W § 1 ust. 1 wskazano, że ceny ofert dokonuje się według następujących kryteriów m. in. jakości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej - ocenianej w szczególności poprzez: a) kwalifikacje personelu, jego umiejętności oraz doświadczenie, (...) c) zewnętrzną ocenę potwierdzoną certyfikatem, m.in. certyfikatem systemu zarządzania lub certyfikatem akredytacyjnym Ministra Zdrowia, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. W ocenie Sądu I instancji postępowanie przeprowadzone przez Komisję Konkursową było zgodne z obowiązującymi przepisami. Zasadnie też organ przyjął, że decyzja Komisji Konkursowej o przyjęciu i sklasyfikowaniu oferty skarżącej nie naruszyła zasad postępowania. Organy obu instancji, rozpatrując sprawę odwołania strony skarżącej w sposób prawidłowy poddały analizie całość materiału dowodowego w sprawie, co umożliwiło dokonanie pełnej kontroli prawidłowości przeprowadzonego postępowania oraz ustalenie stanu faktycznego. W skardze kasacyjnej A domagało się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie przez NSA co do meritum sprawy zgodnie z art. 188 § 1 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono; Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. przepisu art. 148 i art. 142 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zakresie dotyczącym oceny ofert oraz prowadzenia negocjacji, 2. przepisu art. 134 w/w ustawy poprzez przeprowadzenie postępowania z pominięciem zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz z pominięciem zasad uczciwej konkurencji, co spowodowało naruszenie interesu prawnego skarżącego, 3. przepisu § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowych oraz jej zadań (Dz.U. nr 273, poz. 2719), poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli świadczeniodawców, 4. przepisu art. 147 i art. 134 ustawy oraz § 17 Zarządzenia Nr 57/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 października 2013 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, poprzez dopuszczenie do dokonania przez oferenta - po upływie terminu składania ofert - zmian w ofercie, przez co została naruszona zasada równego traktowania oferentów, a także naruszono zakaz dokonywania w ofercie zmian i uzupełnień, po upływie terminu składania ofert, 5. naruszenie przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7 ustawy poprzez nie odrzucenie oferty złożonej przez C, która zawierała nieprawdziwe informacje oraz nie spełniała wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy, Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. przepisu art.141 § 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne odniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze, a także nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, 2. przepisu art. 106 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niedopuszczenie dowodów wnioskowanych przez Skarżącego. Argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska w sprawie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania Związanie skargą kasacyjną oznacza natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Przedmiotem oceny Sądu mogą być więc jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Na wstępie należy wskazać, że istota sprawy sprowadza się do zakwestionowania przez autora skargi kasacyjnej wyników przeprowadzonego konkursu ofert pod kątem przyjętej kolejności miejsc zajętych przez poszczególnych oferentów. Przed przystąpieniem do analizy podnoszonych zarzutów trzeba wskazać, że skarga kasacyjna jest dość rygorystycznym środkiem zaskarżenia w każdym postępowaniu sądowym. Zgodnie z nałożonymi wymogami formalnymi powinna ona określać podstawy kasacyjne, jednoznacznie wskazywać przepisy, których naruszenie zarzucono oraz powinna zawierać uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że skarżący stawiając określone zarzuty powinien nie tylko wskazać, jakim przepisom uchybił jego zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny, lecz wykazać i opisać na czym uchybienie polega. Natomiast w przypadku drugiej podstawy kasacyjnej (naruszenie przepisów postępowania) dodatkowo należy wykazać, że dane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna, oparta na obu podstawach kasacyjnych, nie odpowiada wskazanym wyżej wymogom oraz istniejącym w tym zakresie zwyczajom sporządzania tego rodzaju środka zaskarżenia. Została ona sporządzona tak, jakby strona skarżąca oczekiwała ponownego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy ze skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W szczególności nie wiadomo, jaką postać miałoby mieć to naruszenie: błędną wykładnię, czy niewłaściwe zastosowanie. Ponadto zawarte w skardze kasacyjnej stanowisko strony skarżącej stanowi polemikę ze stanowiskiem organów, a nie Sądu, choć to przede wszystkim stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest przedmiotem kontroli prowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu tego Sądu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1) wskazał na obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Odnosząc się do tych wadliwie sformułowanych zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za nieusprawiedliwione. Zarzuty te koncentrują się na zakwestionowaniu przyjętej punktacji, która przełożyła się na miejsce w rankingu oraz przyznane środki finansowe. W szczególności chodzi tu o nieprzeprowadzenie kontroli świadczeniodawców (pkt 3 petitum skargi), dopuszczenie do dokonania przez oferenta zmian w ofercie po upływie terminu składania ofert (pkt 4 petitum), nieodrzucenie oferty konkurenta C (pkt 5 petitum skargi). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowych oraz jej zadań (Dz. U. nr 273, poz. 2719) w toku postępowania komisja konkursowa może żądać od świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy złożenia wyjaśnień dotyczących przeprowadzanego postępowania. Z tego trybu Komisja konkursowa skorzystała także w stosunku do skarżącego kasacyjnie zatem zarzuty w tym zakresie nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ostatecznie ustalono, że w ofercie konkurenta skarżącego wykazano posiadanie łącznie 49 cykloergometrów, odwołując się do ich numerów fabrycznych i norm ich wyposażenia tj. nie mniej niż 1 na 10 świadczeniobiorców. Wszystkie te dane znajdują się w aktach sprawy. Dlatego też należy podzielić stanowisko WSA, że liczba stanowisk cykloergometrów do treningu interwałowego mogła zostać wyjaśniona i skorygowana na wstępnym etapie konkursu bez konieczności odrzucania oferty. W tym stanie rzeczy zarzuty zawarte w pkt 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej okazały się niezasadne. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący braku kontroli świadczeniodawców (pkt 3 petitum). Stosownie do treści § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. Komisja konkursowa ma prawo przeprowadzenia kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, a także zażądać dostarczenia dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez świadczeniodawcę ubiegającego się o zawarcie umowy. Z cytowanych przepisów wynika zatem, że przeprowadzenie kontroli nie jest obowiązkiem komisji, zatem zarzut ten okazał się chybiony. Ustosunkowując się do zarzutów z pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy podnieść, że punktacja konkursowa została dokonana ściśle w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w toku postępowania konkursowego, o których skarżący kasacyjnie został powiadomiony i podpisał oświadczenie, że przyjmuje je do stosowania. Odnośnie zarzucanego naruszenia art. 148 ustawy oświadczeniach postawionego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ten przepis nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów. W tej sytuacji wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, 382). Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. W konsekwencji zatem sformułowany w tym samym punkcie 1 petitum zarzut naruszenia art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach i bliżej nie uzasadniony także nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Powyższe uwagi te dotyczą także zarzutu naruszenia art. 134 ustawy o świadczeniach. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zarzut naruszenia w tym postępowaniu konkursowym zasady równego traktowania stron został oparty na rzeczywistych podstawach faktycznych i prawnych, co zostało omówione wyżej. Przystępując do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że do naruszenia tego przepisu dochodzi także wówczas, gdy brak uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, jak i wówczas, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, a te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast przez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (zob. np. wyroki NSA z dnia: 11 września 2014 r., I FSK 1335/13, LEX nr 1569205; 25 listopada 2014 r., II GSK 957/13, LEX nr 1658345; 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, LEX nr 1675977). Także pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., II GSK 1998/13, LEX nr 1595981). W świetle powyższego chybiony jest procesowy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie ma również powodów by twierdzić, iż uzasadnienie wyroku WSA nie spełnia wymagań określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji odniósł się do istotnych elementów sprawy, przedstawiając wywód prawny dający się w pełni ocenić w trybie kontroli instancyjnej. Odnosząc się do zarzutu art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez niedopuszczenie nowych dowodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy zauważyć, że zgodnie z powołanym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania uzupełniającego nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok NSA z 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05; A. Hanusz Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Państwo i Prawo 2009 z. 2, s. 49 - 51). W orzecznictwie przyjmuje się, że dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Sąd bowiem nie ma obowiązku zbierania dalszych dowodów, jeśli materiał zgromadzony w sprawie jest wystarczający do jej rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 5 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 782/10). Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie w pełni podziela ten pogląd uznając omawiany zarzut za niezasadny. Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna – z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. ----------------------- 3