III SA/Wa 3238/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. oddala skargę Decyzją z [...] lutego2012 r. wydaną na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r., Nr 41, poz. 214 ze zm.), art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.), Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. (DUKS) określił Spółce pod firmą B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżąca albo B.) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. w wysokości 207.112 złotych. Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji, podstawą jej wydania było ustalenie, że w 2007 r. Skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 394 500,00 zł wynikającą z transakcji, które w rzeczywistości nie miały miejsca, tj. o kwotę 109 500,00 zł z tytułu zakupu usług od podmiotu D.; o kwotę 210 000,00 zł z tytułu zakupu usług od podmiotu P.; o kwotę 75 000,00 zł z tytułu zakupu usług od spółki K.; oraz zawyżyła przychody o kwotę 270 500,00 zł z tytułu rzekomego świadczenia na rzecz spółki K., usługi określonej jako "Obciążenie kosztami wykonania tymczasowych adaptacji". Odnosząc się do transakcji z Panem P. DUKS wskazał, że w dokumentacji Skarżącej brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających wykonanie usług. Pan P., trzykrotnie wezwany do złożenia zeznań nie stawił się, wobec powyższego do akt sprawy włączony został protokół jego przesłuchania w charakterze świadka z 8 lipca 2009 r., przy czym czynność przesłuchania przeprowadzona została przez funkcjonariusza Komendy Wojewódzkiej Policji w K. Organ wyjaśnił następnie, że spośród firm wskazanych przez pana P., które miały być kontrahentami Skarżącej, tylko jedna, Spółka H. była podnajemcą Skarżącej. Jednak, jak wynika z zeznań Pani A. S., powyższa umowa podnajmu zawarta została po przeprowadzeniu negocjacji, w których uczestniczyła świadek, jako pracownica Spółki D. Sp. zo.o. (agenta wiodącego, strony ramowej umowy konsultingowej ze Spółką K.). Organ wskazał, że Pan P., który miał świadczyć obsługę prawną Skarżącej, uczestniczyć w prowadzonych przez nią negocjacjach nie był w ogóle znany kontrahentom Skarżącej (zeznania Pana J. J., J. K., J. W., M. A.). O roli i działalności Pana P. nie miał również wiedzy Pan P. K., udziałowiec Skarżącej, prezes Spółki B. Sp. z o.o. prowadzącej obsługę księgową Skarżącej, która to spółka równie podnajmowała lokal od Skarżącej. DUKS podniósł następnie, że z treści faktur wynikało, iż płatności za usługi świadczone przez Pana P. miały być dokonywane w gotówce – w dokumentacji Skarżącej brak jednak dowodów potwierdzających przekazania wynagrodzenia. Z dokumentacji Skarżącej wynika, że T. J. (prezesowi Zarządu Skarżącej) przekazana została przelewem bankowym kwota 17.690 złotych, przy czym w opisie przelewu wskazano " J. T. zaliczka na poczet [...] P. P.". W dokumentach Skarżącej nie ma jednak dowodów wskazujących na to, że sposób i termin płatności kwot wynikających z faktur VAT wystawionych przez P. P. uległ zmianie na mocy porozumienia stron, jak również nie występują dokumenty świadczące o tym, że Pan P. P. podjął jakiekolwiek działania mające na celu wyegzekwowanie należnych mu kwot pieniężnych z tytułu rzekomego świadczenia usług. DUKS wyjaśnił, że Pan T. J. (prezes zarządu Skarżącej) przesłuchany w charakterze strony, bardzo ogólnikowo wypowiadał się, co do usług świadczonych przez Pana P. Końcowo organ wskazał, że potwierdzeniem tezy, iż Pan P. P. nie świadczył usług na rzecz Skarżącej są ostateczne decyzji DUKS z [...] października 2011 r. wydane wobec pana P. na mocy których określono wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz podatku VAT za lata 2006-2008. Z decyzji tych wynika m.in., że P. P. w latach 2006-2008 świadczył dla szczegółowo wskazanych podmiotów usługi szeroko pojętego doradztwa prawnego i gospodarczego, jak równie wprowadzał do obrotu prawnego faktury VAT sprzedaży, które nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych. Wśród wymienionych firm, na rzecz których Pan P. nie świadczył usług była m. in. Skarżąca. Brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających otrzymanie przez Pana P. wynagrodzenia za rzekomo świadczone usługi na rzecz Skarżącej. Uzasadniając odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów z przesłuchania P. P. oraz ponownego przesłuchania T. J. DUKS wyjaśnił, że P. P. pomimo trzykrotnego wezwania nie stawił się na termin przesłuchania, zaś w przesłuchaniu T. J. uczestniczył pełnomocnik Skarżącej, co umożliwiało zadanie odpowiednich pytań. Organ wskazał, że Skarżąca ograniczając się do zakwestionowania ustaleń faktycznych nie przedstawiła żadnej dokumentacji, z której wynikałoby, kiedy Pan J. uregulował na rzecz pana P. kwoty pieniężne wynikającej z wystawionych faktur VAT. DUKS podkreślił, że w ramach śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K. Wydział do Spraw Przestępczości Gospodarczej w sprawie popełnienia szeregu przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom oraz tzw. procederu prania brudnych pieniędzy na szkodę spółki K. sp. z o.o., przez zorganizowaną grupę przestępczą o charakterze międzynarodowym, o sygn. [...], m.in. panu A. S. postawiono zarzut kierowania tą grupą, a m.in. panom: T. J. oraz P. P. - udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, dokumentom i obrotowi gospodarczemu oraz przestępstw skarbowych. Wyjaśniając przyczyny zakwestionowania wykonania usług wynikających z faktur wystawionych przez Pana P. B. organ wskazał, że w aktach sprawy znajdują się umowy z [...] lutego 2007 r. oraz [...] listopada 2007 roku, które dotyczyły przeprowadzenia prac aranżacyjnych. DUKS wskazał następnie, że po wystosowaniu wezwania do stawienia w charakterze świadka do pana B., otrzymał pismo adw. P. K. informujące, że Pan B. z uwagi na kalectwo (jest osobą niewidomą) nie jest w stanie sporządzić samodzielnie listu, jego stawiennictwo w dniu 10 lutego 2010 r. nie będzie możliwe z uwagi na fakt, że podlega on hospitalizacji na Oddziale [...] Szpitala Wojskowego w O. Do akt postępowania włączono zatem protokół przesłuchania Pana B. przez funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w K. 6 października 2009 r., w trakcie którego Pan B. wskazał, że w lutym 2007 r. uległ wypadkowi poparzenia kwasem solnym i utracił w 100% wzrok oraz, że od 2007 roku nie pracuje i jest na utrzymaniu rodziny. Pan B. odmówił odpowiedzi na pytania dotyczące transakcji ze Skarżącą. Organ wskazał, że do akt sprawy włączono pismo Spółki P. SA z 27 kwietnia 2010 r. (stanowiące odpowiedź na pismo wystosowane w ramach postępowania kontrolnego prowadzonego w stosunku do Pana B.), z którego wynika, że w latach 2006-2008 generalny wykonawca obiektów w Z., w tym budynku [...], w którym pan B. miał rzekomo wykonywać prace, nie zatrudniała firmy o nazwie P. DUKS do akt postępowania włączył również opinię sądowo-okulistyczną, z której wynika, że Pan B. jest osobą niewidomą od 7 lutego 2007 r., i z uwagi na powyższe wymaga pomocy innych osób przy wykonywaniu podstawowych funkcji życiowych, pismo ZUS, z którego wynika, że w latach 2006-2008 P. B. nie zgłaszał do ubezpieczenia żadnych pracowników, pismo kierownika biura O., z którego wynika, że Pan B. nie figuruje w ewidencji członków powyższej Izby. DUSK wskazał nadto, że z pisma z 9 marca 2010 r. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w O. wynika, że za rok 2007 Pan B. nie zadeklarował żadnego dochodu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w 2007 r. Organ wskazał, że fakt nie wykonywania przez pana B. usług objętych zakwestionowanymi fakturami wynika również z zeznań Pana P. W., pełniącego z ramienia P. SA funkcję kierownika budowy na obiektach [...] i [...]. Pan W. wyjaśnił, że z uwagi na organizację pracy na budowie nie było możliwe by osoby niezatrudnione weszły na teren budowy, a on osobiście nie kojarzył firmy Pana B. Wyjaśniając przyczyny zakwestionowania jako kosztów uzyskania przychodu kosztów udokumentowanych fakturami wystawionymi przez K. Sp. z o.o. z tytułu wykonania umowy obejmującej negocjacje w zakresie warunków najmu powierzchni przeznaczone pod restaurację w biurowcu [...], oraz czynności związanych z negocjowaniem warunków technicznych z biurem D. (projektantem) i z firmą P. SA (generalnym wykonawcą) organ wskazał, że ze zgromadzonej dokumentacji oraz zeznań świadków (J. K., projektanta budynku) wynika, że w 2007 r. nie były prowadzone żadne negocjacje ani z projektantem ani z wykonawcą budynku. Odnosząc się do kwestii związanych z pośrednictwem w zakresie najmu powierzchni przeznaczonych pod restaurację organ wskazał, że z tego tytułu nie było przewidziane w umowie żadne wynagrodzenie. Dodatkowo wyjaśnił, że umowę najmu podpisano ostatecznie ze Spółką I. Sp. z o. o., której umowa spółki podpisana zostawała kilka miesięcy po wypłacie wynagrodzenia wynikającego z faktur wystawionych na podstawie umowy. Oznacza to, w ocenie organu, że w dacie dokonywania wypłaty nie istniał jeszcze podmiot, za negocjacje z którym wypłacono wynagrodzenie. Odnosząc się od wniosków dowodowych i twierdzeń Skarżącej, że co prawda czynności objęte umową dotyczące negocjacji nie zostały wykonane w stosunku do wymienionych w niej podmiotów to jest projektanta i generalnego wykonawcy, ale za to prowadzone były rozmowy z innym wykonawcą i innym projektantem, które zakończyły się zrealizowaniem pewnych aranżacji organ wyjaśnił, że przedmiotem jego ustaleń było m.in. sprawdzenie rzetelności transakcji dokonanej z firmą K. Sp. z o.o. mającej polegać zgodnie z umową z [...] lutego 2007 r. na wykonaniu przez K. Sp. z o.o. zleconych przez Skarżącą uzgodnień z wykazanymi w umowie podmiotami. W tym zakresie umowa nie została wykonana, co potwierdził pełnomocnik kontrolowanej spółki w piśmie z 23 września 2011 r., co oznacza, że złożone przez Skarżącą wnioski dowodowe nie zasługują na uwzględnienie. Organ zakwestionował również transakcję pomiędzy Skarżącą a Spółką K. Sp. z o.o. objętą fakturą nr [...] z której wynika, że wystawiona została z tytułu obciążenia firmy K. Sp. z o.o. kosztami wykonania tymczasowych adaptacji. DUKS wskazał, że przeprowadzone postępowanie kontrolne wykazało, że w rzeczywistości Skarżąca nie wykonała na rzecz firmy K. Sp. z o.o. czynności wykazanej w ww. fakturze. Powyższe twierdzenie wynika z faktu, że: a. w dokumentacji Skarżącej nie występuje umowa, która określałaby warunki, na jakich miały być świadczone powyższe usługi, b. w księgach Skarżącej nie występują żadne zapisy, które wskazywałyby jakie poniesiono koszty z tytułu rzekomej realizacji przedmiotowej usługi, brak jest również dowodów poniesienia wydatków, które związane byłyby z wykonywaniem przez kontrolowany podmiot czynności wykazanych w ww. fakturze, Skarżąca nie zatrudniała pracowników, którzy mogliby świadczyć usługi wykazane w fakturze, c. w dokumentacji kontrolowanej firmy nie występują żadne dowody, które wskazywałyby na to, że usługi wykonania tymczasowych adaptacji, będące zgodnie z fakturą VAT przedmiotem sprzedaży na rzecz firmy K. Sp. z o.o., zakupione zostały uprzednio od i innego podmiotu, d. z poddanej kontroli dokumentacji Skarżącej nie wynika jakiego rodzaju prace rzekomo wykonane zostały na rzecz firmy K. Sp. z o.o. oraz gdzie zostały one wykonane. Ustosunkowując się do twierdzeń Skarżącej, z których wynika, że zakwestionowana faktura dotyczyła przygotowania infrastruktury technicznej umożliwiającej korzystanie z lokalu przez najemcę, Spółkę S. w ramach krótkoterminowej umowy najmu od 1 listopada 2005 r. do 31 stycznia 2007 r., oraz że infrastruktura ta, obejmująca m.in. okablowanie strukturalne, serwerownię z szafami rakowymi i gazową instalacją gaśniczą została zakupiona od firmy P. S.A., DUKS wyjaśnił, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych potwierdzających to dowodów, w tym dowodów zakupu od P. SA infrastruktury technicznej. Następnie DUKS wyjaśnił, że w umowie najmu zawartej pomiędzy S. a K. Sp. z o.o. wskazano, że to K. jako wynajmujący wykona prace adaptacyjne zaś protokołu z [...] kwietnia 2006 r., wynika, że prace adaptacyjne wykonywane były na rzecz K. Sp. o.o. przez firmę C. Sp. z o.o. Wobec powyższego, w ocenie organu uznać należało, że również przywołana wyżej faktura nie dokumentuje rzeczywistej czynności, przy czym czynność tak została zakwestionowana zarówno w toku postępowania prowadzonego w Spółce K. Sp. z o.o. jak i w toku postępowania prowadzonego wobec Skarżącej. Skarżąca wniosła od powyższej decyzji odwołanie, w którym nie zgodziła się z ustaleniami w niej poczynionymi i wniosła o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Skarżąca wskazała, że dokonując ustaleń w zakresie czynności objętych fakturami wystawionymi przez Pana P. organ zaniechał podjęcia czynności mających na celu zdyscyplinowanie świadka i doprowadzenie do jego przesłuchania, pominął część zeznań, z których wynika, że pan P. przygotowywał opinie, projekty umów najmu i podnajmu. Podkreśliła, że nie uczestniczyła w przesłuchaniu, którego protokół został włączony do akt sprawy, więc nie mogła zadać dodatkowych pytań. Wskazała, że wnosiła o dopuszczenie dowodu z dokumentów zatrzymanych podczas przesłuchania Pana P., wśród których znajdowały się dokumenty przygotowywane przez niego dla Skarżącej. Podniosła, że Pani S. nie pracowała dla Skarżącej, tylko dla Spółki K., Pan K. zajmował się tylko sprawami księgowymi. Ponowiła stanowisko, że kolejne przesłuchanie Pana P. oraz pana J. skutkowałoby możliwości prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Wobec powyższego, Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z : przesłuchania Pana P. P. oraz Pana T. J. na okoliczność przeprowadzonych transakcji, a w szczególności na okoliczność dokonania zapłaty za wykonane usługi (faktu zapłaty oraz sposobu rozliczeń), włączenia do akt sprawy dokumentów zatrzymanych podczas przeszukania u Pana P., dotyczących współpracy Pana P. P. ze Spółką, które określone są w Postanowieniu w przedmiocie dowodów rzeczowych z dnia [...] stycznia 2010 roku, sygn. [...] oraz [...] na okoliczność wykazania, że Pan P. P. świadczył na rzecz Spółki B. usługi doradztwa, wystąpienie do Spółki U. z wnioskiem o wydanie pism, przygotowanych przez Pana P., które były wysyłane przez B. Sp. z o.o. (z dnia 26 marca 2008, 22 kwietnia 2008 r. i 16 maja 2008 r.), w celu stwierdzenia kto w imieniu B. Sp. z o.o. podpisywał te pisma. Odnosząc się do ustaleń w zakresie transakcji z panem B. Skarżąca wskazała, że i w odniesieniu do tego świadka organ nie podjął czynności mających na celu jego zdyscyplinowanie, jak również wskazała, że nie uczestniczyła w przesłuchaniu świadka W., przeprowadzonym w toku innego postępowania w konsekwencji nie mogła świadkowi zadawać pytań. Podtrzymała stanowisko wrażane w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, zgodnie z którym konieczne zbadanie, kto wykonał prace objęte umową podpisaną przez Skarżącą z Panem B., co pozwoliłoby na wykazanie czy Pan P. B. wykonał prace określone w umowie. Odnosząc się do transakcji ze Spółką K. Skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w zastrzeżeniach do protokołu z [...] września 2011 r., zgodnie z którym już po podpisaniu umowy pośrednictwa nastąpiła zmiana decyzji dotycząca wyboru technologii wykonania przybudówki, w której miała znajdować się restauracja. Pierwotnie przybudówka miała powstać w innej konstrukcji niż została rzeczywiście zrealizowana, stąd w umowie z dnia [...] lutego 2007 roku jest mowa o uzgodnieniach technicznych w firmami D. oraz P. Ostatecznie zdecydowano się na lekką konstrukcję, która nie wymagała pozwolenia na budowę (do starostwa zostało złożone jedynie zgłoszenie robót budowlanych), ani dodatkowych uzgodnień z projektantem budynku - firmą D. Wykonanie konstrukcji Spółka K. zleciła firmie A. z L., która powierzyła zrobienie projektu tej konstrukcji Firmie B. s.c., ul. [...] . Fakt nieuwzględnienia tego w aneksie do umowy między K. a Skarżącą nie dowodzi zdaniem Skarżącej tego, że negocjacje dotyczące pozyskania najemcy restauracji w budynku K. w rzeczywistości nie zostały wykonane, a jedynie tego, że strony nie uznały za stosowne aneksować zmienionych warunków do umowy. Zmiana umowy polegała na braku potrzeby dokonywania ustaleń z Biurem D.oraz ze Spółką P., a także na uniezależnieniu terminu wypłaty wynagrodzenia od dokonania tych ustaleń. Skarżąca przypomniała, że na okoliczność wskazania zmiany warunków wykonania przedmiotowej umowy złożyła w dniu [...] września 2011 r. wniosek o włączenie do akt sprawy umowy z dnia [...] czerwca 2007 roku, zawartej pomiędzy K. Sp. z o.o. a A., której przedmiotem było "wykonanie dobudowy do istniejącego budynku biurowego [...] od strony zachodniej obiektu parterowego w konstrukcji stalowej o pow. rzutu 337 m2 obudowanej fasadami aluminiowymi, przeszklonymi szkłem przeziernym i nieprzeziernym (...) " znajdującej się w aktach sprawy nr [...]. Ponadto wniosła o przesłuchanie na okoliczność wykonania dobudowy do gotowego budynku [...] Pana T. S. oraz Pana J. N. i Pani M. B., a także o wystąpienie do Starostwa Powiatowego w K. o uzyskanie informacji czy i w jakiej dacie zostało złożone zgłoszenie robót budowlanych dotyczących dobudówki do budynku [...]. Odnosząc się do ustaleń w zakresie transakcji z K. Skarżąca wskazała, że Spółka P. SA przekazując jej lokal po zakończonej umowie najmu nie przywracała go do stanu poprzedniego, czyli przekazała go wraz z wszystkimi instalacjami, które następnie wykorzystane zostały przy adaptacji na rzecz Spółki S. Skarżąca podtrzymała również wniosek o przeprowadzenie dowodu na okoliczność przekazania infrastruktury technicznej lokalu, z przesłuchania świadków pracowników firmy P., a to Pana K. O. i Pana J. K., którzy brali udział w negocjacjach dotyczących przekazania lokalu. Za pomocą tego dowodu miały być wykazane następujące okoliczności: jaka infrastruktura została przekazana przez firmę P., jakie instalacje były wykonane przez firmę P., czy w lokalu było okablowanie strukturalne, czy były zainstalowane telefony i centrala telefoniczna, czy były wykładziny dywanowe. Decyzją z [...] września 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (DIS), po rozpoznaniu odwołania Skarżącej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazał, że kwestią sporną w sprawie jest zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 394.500 złotych oraz zawyżenie przychodów o kwotę 270.500 złotych, skutkujące w ocenie organ pierwszej instancji naruszeniem art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm., zwanej dalej u.p.d.o.p.) i art. 12 ust. 3 tejże ustawy. DIS w pełni podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez DUKS w zakresie zakwestionowanych transakcji. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących transakcji z panem P. wskazał, że nawet jeżeli przyjąć, że z konta Skarżącej przekazana na rzecz T. J. kwotę 17.6902 zł., która miała stanowić zwrot poniesionych przez niego na rzecz Pana P. wydatków, to i tak brak jest dowodów na to że Pan J. dokonał wypłaty gotówkowej takiej kwoty na rzecz pana P. Zauważył również, że kwota 17.690 złotych jest niewspółmiernie niska, w stosunku do kwoty wynikających z wystawionych faktur. Podkreślił, że na fakt odmowy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur wystawionych przez Pana P. miały wpływ również inne okoliczności niż tylko kwestia ewentualnej zapłaty, takie jak zeznania świadków reprezentujących podnajemców lokali, zeznania Pana K., jak również zeznania wskazanych przez Skarżącą świadków przesłuchanych w dniu 14 listopada 2011 r. to jest Pana P. K., Pana K. P. i Pana R. W., którzy zeznali, że Skarżącą w kontaktach reprezentował głównie Pan T. J. a w rozmowach prawnicy, wśród których nie występował Pan P. Z protokołów przesłuchań wynika, że świadkowie precyzyjnie wyjaśnili na czym polegały kontakty firmy U. Sp. z o.o. i B. Sp. z o.o. i kto uczestniczył w tych kontaktach z ramienia Skarżącej. Tak więc wbrew twierdzeniom Skarżącej, Pan P. P. nie mógł rozmawiać z firmą F. Podsumowując organ wskazał, że żaden ze świadków nie potwierdził jakiegokolwiek udziału Pan P. w czynnościach doradztwa czy obsługi prawnej. Ustosunkowując się do wniosku o włączenie do akt dokumentów zatrzymanych podczas przeszukania u Pana P. DIS przypomniał, że do akt sprawy włączona została prawomocne i ostateczna decyzja określająca Panu P. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2006-2008, z której wynika, że w ramach postępowania prowadzonego wobec Pana P. przeanalizowano oraz włączono do cały dostępny materiał dowodowy w tym również zabezpieczony przez organa ścigania i ostatecznie ustalono, że sporne usługi dotyczące faktur wystawionych w 2007 r. Skarżącej w rzeczywistości nigdy nie miały miejsca. Odnosząc się do wniosku o wystąpienie do Spółki U. o przesłanie dokumentów DIS wskazał, że powołane w odwołaniu dokumenty dotyczą 2008 r. a więc okresu, który nie był objęty przedmiotowym postępowaniem. Ustosunkowując się do zarzutu pominięcia części zeznań DIS wyjaśnił, że Skarżąca nie wskazała, jakie konkretnie zeznania zostały pominięte . Również w zakresie transakcji z P. B. DIS w pełni podziel ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy i odnosząc się do wniosku o wystąpienie do spółki P. o udzielenie informacji, która firma lub firmy wykonywały prace adaptacyjne w budynkach [...] i [...] określone w umowach zawartych pomiędzy Skarżącą, a P., DIS zauważył, że w przedmiotowej sprawie organy nie kwestionują faktu wykonania usług tylko twierdzą, że prac tych nie wykonała firma Pana P. B. Tak więc nie jest istotne poszukiwanie firmy lub firm, które mogłyby wykonywać prace adaptacyjne w budynkach [...] i [...]. DIS, uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania Pana W. wskazał, że wbrew zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego byłoby przyjęcie poglądu, iż osoba niewidoma pozostająca pod opieką i korzystająca całościowo z pomocy osób trzecich przy poruszaniu się, niedysponująca pracownikami, poza wiedzą generalnego wykonawcy, bez stosownego pozwolenia, poruszała się po terenie budowy celem świadczenia usług aranżacji, nota bene nie zauważona przez nikogo. DIS nie zakwestionował również ustaleń faktycznych poczynionych przez DUSK w zakresie transakcji ze Spółką K. Sp. z o.o. Organ drugiej instancji podniósł dodatkowo, że A. S., przesłuchany w dniu 14 listopada 2011 r. po okazaniu umowy z [...] lutego 2007 r. i faktury VAT z [...] marca 2007 r. wyjaśnił, że umowa i faktura dotyczą podpisania umowy najmu pomiędzy I. a Skarżącą. DIS przypomniał wcześniejsze zeznania Pana S., z których wynika, że żądanie zapłaty za usługę następowało w wyniku zawarcia umowy przez Skarżącą DIS wskazał, że wynagrodzenie za pozyskanie klienta wypłacane było dopiero wtedy, gdy została podpisana umowa z danym podmiotem, natomiast sam fakt przedstawienia ofert nie wiązał się z żadnymi świadczeniami. Następnie podkreślił, że w dniu wystawienia faktury VAT z tytułu "negocjacje z klientami w imieniu B. w sprawie wynajmu powierzchni pod restaurację w biurowcu [...] (umowa z dnia [...] 2007) tj. w dniu 15.03.2007r. spółka, z którą rzekomo prowadzono negocjacje w przedmiocie wynajmu pomieszczeń, jeszcze nie istniała, co więcej została powołana dopiero po upływie 6 miesięcy od wystawienia spornej faktury. Tak więc w czasie kiedy podmiot jeszcze nie istniał nie mogły być prowadzone żadne ustalenia, chociażby nawet wstępne czy podstawowe, a tym bardziej nie mogła być zawarta umowa najmu. Natomiast jak już wcześniej wskazano, zgodnie z zeznaniami Pana A. S. wynagrodzenie wypłacane było dopiero po podpisaniu umowy. Zatem wskazane powyżej fakty potwierdzają nierzeczywisty charakter transakcji wynikającej ze spornej faktury. DIS wskazał, że organ pierwszej instancji trafnie odmówił przeprowadzenia dowodów z przesłuchania Pana T. S., Pana J. N. oraz Pani M. B. na okoliczność wykonania dobudowy do gotowego budynku [...], włączenia do akt sprawy umowy z dnia [...] 2007r. zawartej pomiędzy K. Sp. z o.o. a A. oraz o wystąpienie do Starostwa Powiatowego w K. o uzyskanie informacji czy i w jakiej dacie zostało złożone zgłoszenie robót budowlanych dotyczących dobudówki do budynku [...], gdyż przedmiotem sporu nie jest fakt wykonania dobudowy, w której powstała restauracja. Jakiekolwiek ustalenia dokonane poprzez przeprowadzenie wnioskowanych czynności pozostałyby bez znaczenia dla prowadzonego postępowania bowiem jego przedmiotem jest sprawdzenie rzetelności transakcji dokonanej z firmą K. Sp. z o.o mającej polegać zgodnie z umową z dnia [...]2007r. m.in. na wykonaniu przez firmę K. Sp. z o.o. uzgodnień z wykazanymi w umowie podmiotami. DIS podkreślił, że przedsiębiorcy mogą w ramach przepisów prawa cywilnego układać swoje stosunki zobowiązaniowe z partnerami handlowymi w sposób, który uznają za właściwy, jednakże ocena skutków transakcji handlowych w aspekcie podatkowym należy do organów podatkowych. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji gdy ustalane są okoliczności, czy wystawione faktury dokumentują rzeczywiste transakcje gospodarcze. W orzecznictwie podkreśla się, że określone koszty uznaje się za poniesione dopiero wówczas, gdy tego rodzaju zdarzenie faktycznie lub prawnie wystąpi w rzeczywistości. Sama faktura nie jest dowodem wykonania usługi - stanowi jedynie dowód rozliczeń pomiędzy stronami. Znaczenie istotne dla oceny faktury, jako dokumentu stwierdzającego przeprowadzenie operacji gospodarczej, mają nie tylko jej cechy formalne, lecz również okoliczności faktyczne sprawy. A w świetle tego, co wynika z oceny materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Skutki materialnoprawne w postaci potrącenia z przychodu wydatków poniesionych w celu jego osiągnięcia mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wskaże źródła bądź środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu przeprowadzenie dowodu na okoliczność ich faktycznego poniesienia w celu osiągnięcia przychodu oraz związku pomiędzy poniesionymi wydatkami a osiągniętym lub zamierzonym przychodem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.08.2004r., sygn. akt FSK 356/04). W sytuacji natomiast, gdy wykazane zostanie, że dokument (np. faktura) nie odzwierciedla rzeczywistej operacji gospodarczej, a przy tym nie przedstawiono żadnego innego dowodu wykazującego kto był faktycznym dostawcą usługi, jaki był charakter transakcji, jaki wydatek poniesiono - niemożliwe jest zweryfikowanie przebiegu tejże operacji w aspekcie przesłanek niezbędnych do kwalifikacji wydatku jako kosztu podatkowego. Odnosząc się do nie uznania za przychód kwoty 270.500 złotych wynikającej z faktury z [...] lipca 2007 r. wystawionej przez Skarżącą na Spółkę K. Sp. z o.o. z tytułu obciążenia kosztami wykonania tymczasowych adaptacji DIS wskazał, że z treści umowy z dnia [...] 2005r. zawartej pomiędzy P. S.A. (Wynajmujący) a Skarżącą (Najemca) nie wynika jakoby P. miała przekazać Skarżącej jakąkolwiek infrastrukturę techniczną, tj. okablowanie strukturalne czy gazową instalację gaśniczą. DIS wskazał następnie, że twierdzenie Skarżącej, że wykaz infrastruktury technicznej przekazanej przez P. SA znajduje się w załączniku do umowy, która została zabezpieczona przez policję, nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Umowa z [...] 2005r. nie zawiera załącznika, na jaki powołuje się Skarżąca. DIS podkreślił również, że organ pierwszej instancji włączył do akt sprawy umowę najmu lokalu z [...] grudnia 2005 r. pomiędzy K. Sp. z o.o. a S. Sp. z o. o. wraz z załącznika, z której wynika, że K. – jest podnajemcą powierzchni na podstawie umowy ze Skarżącą. W załączniku nr 22 (karty 1884-1885) do umowy znajduje się specyfikacja techniczna budynku [...]. Zdaniem DIS dokumentacja ta nie potwierdza zakupu przez Skarżącą infrastruktury od firmy P. S.A., a jedynie jej przekazanie. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że Skarżąca nabyła przedmiotową infrastrukturę. Ponadto w żadnym miejscu umowy najmu z dnia [...] 2005r. pomiędzy Skarżącą a K. Sp. z o.o. (karty 1662-1674) nie jest zapisane, że to Wynajmujący (czyli Skarżąca) będzie ponosił jakiekolwiek koszty adaptacji wynajmowanej powierzchni. Natomiast zgodnie z postanowieniami punktu 6 (karta 1670) umowy z dnia [...] 2005r. zawartej pomiędzy K. a S. Sp. z o.o. to Wynajmujący (czyli K.) poniesie koszty standardowych prac wykończeniowych i adaptacji lokalu, a wszelkie zmiany i prace dotyczące wyposażenia i wyglądu lokalu będą traktowane jako prace dodatkowe. DIS jednocześnie zauważył, że potwierdzeniem wykonania prac przez firmę C. (podwykonawcę Spółki K.) były m.in. protokoły przekazania z dnia 15.02.2006r., 28.02.2006r. oraz protokół odbioru wykonanych prac z dnia 28.04.2006r., z treści którego wynika, że w skład komisji dokonującej odbioru wykonywanych prac wchodził Pan D. L. reprezentujący Wykonawcę, tj. firmę C. Sp. z o.o. oraz Pan A. S. reprezentujący Zamawiającego. W aktach sprawy znajduje się również umowa zlecenia z dnia [...]2006r. (karty 1904-1906) zawarta pomiędzy K. a C. Sp. z o.o. na wykonanie prac remontowo-budowlanych na obiekcie [...] na adaptowanej powierzchni biurowej firmy R. Powyższe dokumenty stanowią także dowód, że adaptacji nie wykonała Skarżąca. Ustosunkowując się zawartych w odwołaniu wniosków o przesłuchanie Pani M. M.- pracownika spółki C. Sp. z o.o., Pana A. S. i Pana T. J. na okoliczność wykazania jaka część adaptacji została udostępniona przez Skarżącą, za co spółka K. Sp. z o.o. została obciążona fakturą Nr [...] z dnia [...].07.2007r. i twierdzeń, że treść faktury została nieprecyzyjnie sformułowana, gdyż obciążenie nie dotyczyło wykonania adaptacji, a udostępnienia i dostosowania istniejących adaptacji. DIS zauważył, że znaczenie słów "wykonanie adaptacji" i "udostępnienie adaptacji" jest istotnie odmienne i nie można ich traktować jako synonimów. Są to dwa znacząco inne rodzaje usług, tak więc brak jest uzasadnienia dla tłumaczenia Skarżącej o niedokładnym opisie faktury. DIS wskazał następnie, że protokół przesłuchania Pani M. M. z dnia 06.10. 2010 r. został włączony do akt postępowania . Z zeznań złożonych przez Panią M. M. wynika, że prace adaptacyjne na powierzchni najmowanej przez S. Sp. z o.o. w budynku [...] wykonane zostały przez podwykonawców na zlecenie firmy C. Sp. z o.o. Wynika z nich również, że na powierzchniach najmowanych przez spółkę S. wykonano m. in. prace związane ze zmianą układu oświetlenia, klimatyzacji i wentylacji, instalacji tryskaczowej, sygnalizacji pożaru, budową serwerowi i prace związane z elektryką i teletechniką związane z wymaganiami danego najemcy. Świadek zeznała również, iż jednym z nietypowych wymagań spółki S. związanych z adaptacją powierzchni biurowych była kwestia zasilania i rozbudowy serwerowni gdzie wprowadzono gaszenie gazowe. W ocenie DIS powyższe zeznania wyraźnie wskazują, że tymczasowe adaptacje zostały wykonane przez podwykonawców na zlecenie spółki C. bez żadnego udziału Skarżącej Zdaniem organu odwoławczego twierdzenia Skarżącej, że infrastruktura obejmująca m.in. okablowanie strukturalne, serwerownię z szafami rakowymi i gazową instalacją gaśniczą została zakupiona przez Skarżącą od firmy P. S.A. nie jest prawdziwe. Fakt ten potwierdzają m.in. zeznania Pani M. M., która stwierdziła, że rozbudowa serwerowi i wprowadzenie gaszenia gazowego było jednym z wymagań spółki S. Zatem infrastruktura ta nie mogła być wykorzystywana a następnie zakupiona przez Skarżącą od firmy P. gdyż powstała dopiero na życzenie spółki S. DIS przypomniał, że w ocenie Skarżącej organ w sposób nieuzasadniony odmówił przeprowadzenia przesłuchania pracowników firmy P. S.A., tj. Pana K. O. i Pana J. K. na okoliczność wykazania jaka infrastruktura została przekazana przez powyższą firmę Skarżącej w związku z wynajęciem na rzecz tej firmy powierzchni biurowej, na której stworzona miała być tymczasowa siedziba firmy S. Sp. z o.o. Odnosząc się do powyższych twierdzeń DIS wskazał, że nie ulega wątpliwości, że okablowanie strukturalne czy gazowa instalacja gaśnicza jest stale związana z budynkiem, w którym została zainstalowana, nie jest oddzielnym urządzeniem, które można przenieść pomiędzy budynkami. Uwzględniając powyższe, gdyby nawet Skarżąca posiadała wykaz infrastruktury przekazanej jej przez P. to należy zauważyć, że ww. spółki łączy jedynie umowa najmu powierzchni a nie jej sprzedaży. Ponadto P. także nie jest właścicielem przedmiotowych powierzchni tylko ich najemcą od K. Sp. z o.o. na podstawie umowy najmu z dnia [...] .2002r. Zatem brak było możliwości zakupu przez B. i sprzedaży przez P. części budynku (tj. okablowania strukturalnego), którego ww. spółki są najemcami a nie właścicielami. DIS zaznaczył również, że jak wynika z decyzji z [...] sierpnia 2012 r., określającej Spółce K. Sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., włączonej do akt sprawy, wydatek w kwocie 270.500 złotych nie został uznany za koszt uzyskania przychodu Spółki K. Sp. z o.o. W skardze wniesionej do tutejszego sądu Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji DIS oraz poprzedzającej ją decyzji DUKS oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270. dalej p.p.s.a.) dowodu uzupełniającego z: a. dokumentacji powykonawczej instalacji elektrycznej ogólnej, wykonanej dla T. S.A., b. dokumentacji powykonawczej instalacji elektrycznej zasilającej urządzenia komputerowe, wykonanej dla T. S.A., c. dokumentacji powykonawczej przebudowy instalacji elektrycznej części biurowej I piętra dla potrzeb firmy S., na okoliczność wykazania, że adaptacja instalacji elektrycznej ogólnej oraz instalacji zasilającej urządzenia komputerowe została wykonana na bazie istniejącej infrastruktury pozostawionej przez firmę P., wskazując w dalszej części skargi, że nie była w posiadaniu tej dokumentacji na wcześniejszym etapie postępowania ani nie została ona włączona do akt sprawy. Skarżąca wskazała następnie, że zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 180 § 1 w zw. z art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749. dalej O.p.) poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę - dla wykazania istotnych dla wyniku sprawy okoliczności, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i 191 O.p. poprzez brak podjęcia przez organ starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na brak zebrania całego materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia, a także ze względu na dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego, art. 210 § 4 O.p. poprzez brak wskazania przyczyn, dla których niektórym dowodom odmówił wiarygodności, art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że wydatki zaliczone przez B. Sp. z o.o. do kosztów uzyskania przychodu w zakresie transakcji z podmiotami: D., P. i K. Sp. z o.o., jako dokumentujące rzekomo czynności, które nie zostały dokonane, nie mogą pomniejszać przychodów Skarżącej, 5) art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. poprzez nieuwzględnianie przychodu z transakcji dokonanej ze Spółką K. Sp. z o.o. W uzasadnieniu Skarżąca w pełni podtrzymała stanowisko, co do konieczności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Pana P., powołując się w tym zakresie na stanowisko wyrażone w wyroku tutejszego sądu z 5 października 2012 r. (sygn. akt III SA/Wa 3431/11). Wskazała, że wbrew twierdzeniom organu z decyzji wydanej w stosunku do Pana P. nie wynika, by ustalenia w niej zawarte zostały poczynione na podstawie całego materiału dowodowego znajdującego się w zabezpieczonej dokumentacji. W ocenie Skarżącej w decyzji tej nie uwzględniono takich materiałów jak wskazane w postanowieniu w przedmiocie dowodów rzeczowych z 15 stycznia 2010 r. notatki, zestawienia usług, kalendarzyki. Organ pominął również znajdujące się w aktach postępowania dotyczących 2008 r. dowody współpracy Pana P. ze Skarżącą w 2008 r. W zakresie transakcji ze Spółką K. Sp. z o.o. Skarżąca podtrzymała w pełni wcześniejsze stanowisko i podkreśliła, że zgłaszane przez nią wnioski o przesłuchanie Pani A. G.(reprezentującej S. Sp. z o.o.) były uzasadnione, gdyż pozwoliłyby na ustalenie, kiedy została podjęta decyzja o prowadzeniu restauracji w budynku [...] a także czy w pozyskaniu S. Sp. z o.o. jako najemcy brali udział pośrednicy. Odnosząc się do transakcji z K. Sp. zo.o. Skarżąca podtrzymała wyrażone uprzednio stanowisko, wskazała, że w aktach znajdują się umowy najmu wskazujące, że w lokalach podłoga jest podniesiona, co oznacza, że znajdują się pod nią kable, w tym kable strukturalne. Wskazała, że dowodem na to, że adaptacje dla firmy S. były wykonywane na bazie istniejącej infrastruktury są powołane przez nią w petitum skargi dokumenty, z których wynika, że musiała istnieć infrastruktura na bazie której dokonana została przebudowa instalacji. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 i 191 O.p. Skarżąca wskazała, że organy nie podjęły starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonały błędnej oceny materiału dowodowego. W tym zakresie Skarżąca podtrzymała swoje wcześniejsze zarzuty co do zaniechania podjęcia czynności mających na celu zdyscyplinowanie świadków, pominięcia części zeznań Pana P. Odnosząc się do zeznań Panów J., K. i A. wskazała, że nie brali oni udziału w negacjach w 2007 r., a więc brak znajomości pana P. z ich strony nie jest dowodem na rzeczywisty brak współpracy ze Skarżącą. Odnosząc się do przesłuchania T. J. Skarżąca wskazała że organy nie podjęły starań celem doprecyzowania odpowiedzi w zakresie rodzaju przeprowadzanych transakcji, kontrahentów a w szczególności zapłaty za przedmiotowe usługi. Odnosząc się do faktu wydania decyzji wobec Pana P. Skarżąca wskazała, że wydana została ona m.in. na podstawie protokołu badania jej ksiąg. W zakresie ustaleń dotyczących transakcji z Panem B. Skarżąca wskazała, że nie uczestniczyła w jego przesłuchaniu, informacja ze Spółki P. nie oznacza, że firma Pana B. nie została na teren budowy dopuszczona jako podwykonawca, a jedynie, że P. SA nie posiada takiej informacji. W ocenie Skarżącej, zarzut naruszeni przepisów postępowania w zakresie ustalania stanu faktycznego potwierdza równie domowa przeprowadzenia zawnioskowanych przez Skarżącą dowodów potwierdzających jej współpracę ze Spółką K. Sp. z o.o. W zakresie ustaleń co do przeprowadzenia czynności objętych fakturą wystawioną przez K. Sp. z o.o. skarżąca podtrzymała wcześniejsze zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do wniosku dowodowego wskazał, że w dniu 29 października 2012 roku wpłynął do niego wniosek Skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego skarżoną decyzji z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w wart. 240 § 1 pkt 5 O.p. W toku rozprawy w dniu 9 lipca 2013 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód z dokumentów dołączonych przez Skarżącą do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest niezasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia czy ustalenia faktyczne poczynione przez organy, z których wynika, że usługi udokumentowane zakwestionowanymi fakturami wystawionymi przez D., P., i K. Sp. z o.o., jak również fakturą wystawioną przez Skarżącą na rzecz spółki K. Sp. z o.o. mogą zostać uznane za dokumentujące rzeczywiście wykonane transakcje czy też nie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę z przyczyn wskazanych poniżej w pełni podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zakwestionowania przez organy wykonania na rzecz Skarżącej usług przez Pana P. P. w pierwszej kolejności wskazać należy, że kwestia ta, aczkolwiek dotycząca 2006 r. była już przedmiotem rozważań tutejszego sądu. W wyroku z 13 września 2012 r. tutejszy sąd rozpoznając skargę Skarżącej na decyzję DIS w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za październik 2006 r.(sygn. akt. III SA/Wa 3432/11) podzielił stanowisko organów podatkowych, że usługi objęte fakturami wystawionymi przez P. P. nie zostały faktycznie wykonane na rzecz Skarżącej. W wyroku z 5 października 2012 r. (sygn. akt III SA/Wa 3431/11) wydanym na skutek skargi na decyzję DIS w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2006 r. tutejszy sąd stanął na stanowisku, że nie jest możliwe podzielenie ustaleń faktycznych poczynionych przez DIS w zakresie czynności objętych fakturami wystawionymi przez P. P. na rzecz Skarżącej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że w ocenie sądu w sytuacji, w której zeznania osoby przesłuchanej w charakterze świadka, której następnie przedstawiono zarzuty nie mogą być wykorzystane jako dowód w sprawie. Sąd wskazał następnie, że z akt sprawy nie wynika, jakie ustaleni poczynione zostały w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Pana P. za lata 2005-2008. Sąd wskazał również, że wobec ogólnikowej treści zeznać Pana J. (Prezesa Zarządu Skarżącej) celowe jest jego ponowne przesłuchanie, zwłaszcza gdyby okazało się, że ponowne przesłuchanie Pana P. nie jest możliwe. Rozpoznając skargę na decyzję DIS w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. tutejszy sąd w wyroku z 25 października 2012 r. (III SA/WA 2508/11) w pełni podzielił ustalenia i stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku z 5 października 2012 r. (sygn. akt III SA/Wa 3431/11) i przyjął je za własne. Żaden z powyższych wyroków nie był wyrokiem prawomocnym na dzień rozstrzygania niniejszej sprawy. Na wstępie sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że z decyzji, której zgodność z prawem poddana jest kontroli sądu w niniejszym postępowaniu, wynika, iż ustalenia faktyczne w zakresie transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez Pana P. dokonane zostały na podstawie obszerniejszego materiału dowodowego, niż ustalenia faktyczne poczynione w decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za październik 2006 r. uchylonej wyrokiem z 5 października 2012 r. (sygn. akt III SA/Wa 3431/11). W decyzji podlegającej obecnie kontroli sądu, organ poczynił ustalenia również na podstawie dokumentu urzędowego, za jaki uznać należy decyzję określającą Panu P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006, 2007 i 2008 (karta 2066). Sąd stwierdza, że do akt postępowania włączona została również decyzja określająca Panu P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług m.in. za poszczególne miesiące 2007 r. (karta 1850). Analizie poddano również dokumentację Skarżącej, celem ustalenia czy i jak regulowane było wynagrodzenie przysługujące Panu P. z tytułu wystawionych przez niego faktur. Wobec powyższego nie było możliwe przyjęcie wprost przez sąd rozpoznający skargę na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. oceny ustaleń faktycznych dokonanej przez sąd w wyroku z 5 października 2012 r. (sygn. akt III SA/Wa 3431/11), i co za tym idzie w wyroku z 25 października 2012 r. (III SA/WA 2508/11). Zarzuty Skarżącej dotyczące ustaleń faktycznych co do transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez pana Przytułę sprowadzają się do kwestionowania poczynienia ustaleń na podstawie zeznań złożonych przez pana P. w ramach innego postępowania w charakterze świadka, w sytuacji postawienia mu następnie zarzutów w postępowaniu karnym, co powoduje w ocenie Skarżącej niemożność skorzystania z tychże zeznań. Skarżąca wskazuje, że wadliwość ustaleń jest następstwem zaniechania ponownego przesłuchania Pana P. oraz Pana J. Skarżąca na etapie skargi powołała się również na dokumenty potwierdzającej współpracę z Panem P. w 2008 r. jak również na dokumenty, które miały być wymienione w postanowieniu w zakresie dowodów rzeczowych. Ustosunkowując się do powyższych zastrzeżeń Skarżącej sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że znany mu jest pogląd wyrażony w wyrokach tutejszego sądu z 18 kwietnia 2011 r. (sygn. akt III SA/Wa 472/10) oraz z 19 grudnia 2011 r. (sygn. akt III SA/Wa 2011/10) dotyczący braku możliwości wykorzystania w postępowaniu podatkowym zeznań złożonych przez osoby, którym następnie w toku postępowania karnego postawione zostały zarzuty. Strona skarżąca, cytując wyrok z 5 października 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 3431/11, w którym powołano się na powyższe wyroki, pomija jednak zawartą w dalszej części uzasadnień tychże wyroków tezę, zgodnie z którą uchybienie polegające na wykorzystaniu zeznań złożonych w charakterze świadka w razie późniejszego przedstawienia zarzutów w postępowaniu karnym, może pozostać bez wpływu na wynik sprawy, o ile okoliczności faktyczne wykazane zostały innymi dowodami. W niniejszej sprawie ustalenia faktyczne w zakresie wykonania transakcji objętych fakturami wystawionymi przez pana P. poczynione zostały nie tylko na podstawie jego zeznań złożonych w charakterze świadka, ale również na podstawie zeznań prezesa Zarządu Skarżącej, świadków reprezentujących jej kontrahentów, dokumentu urzędowego w postaci decyzji administracyjnej określającej wysokość zobowiązania podatkowego Pana P. w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006, 2007 i 2008 jak również na podstawie analizy dokumentacji Skarżącej w zakresie rozliczeń pomiędzy Skarżącą a Panem P. Sąd wskazuje w tym miejscu, że istotnie, zeznania przesłuchanego w charakterze strony pana T. J. były nader lakoniczne. Jednak owa lakoniczność zeznań, m.in. w zakresie transakcji z panem P. winna być odczytywana w ocenie sądu nie tyle jako wynik niestarannego przesłuchania strony przez organ podatkowy, ile jako odzwierciedlenie rzeczywistego stanu wiedzy strony co do transakcji Skarżącej z poszczególnymi podmiotami, w tym w szczególności z Panem P. Sąd podkreśla w tym miejscu, że w przesłuchaniu Pana J. brał udział fachowy pełnomocnik Skarżącej, który uznając, że zeznania są mało dokładne, czy też mogą wywoływać wątpliwości mógł wziąć czynny udział w przesłuchaniu strony tak by uzyskać informacje pozwalające na ustalenie m.in., czego dotyczyły usługi świadczone przez Pana P. i jakie dowody mogą ich wykonanie potwierdzić, czy też jak realizowane były rozliczenia pomiędzy Skarżącą na jej doradcą prawnym. Na marginesie wskazać należy, że Pan J. przesłuchiwany miał być po raz pierwszy 16 kwietnia 2009 r. (karty 146-147), jednak na skutek złożenia przez niego oświadczenia, iż jest pod wpływem leków co oznacza, że nie może mieć pewności iż jego wyjaśnienia będą złożone w stanie pełnej świadomości, organ odstąpił od przesłuchania. Na problemy zdrowotne uniemożliwiające udział w przesłuchaniu Pan J. powołał się również w piśmie z 18 lutego 2010 r. dołączając zaświadczenie z [...] w K., datowane na 15 lutego 2010 r. z którego wynika, że przebywał na oddziale psychiatrycznym szpitala od 15 lutego 2010 r. Zły stan zdrowia uniemożliwiający Panu J. złożenie zeznać w charakterze strony utrzymywał się jeszcze przez dłuższy okres, o czy świadczy zaświadczenie z 26 maja 2010 r (karty 1159-1161) oraz pismo Pana J. z 1 września 2010 r. Ostatecznie Pan J. przesłuchany został 15 marca 2011 r. (karta 1233-1237 akt sprawy), w obecności pełnomocnika Skarżącej, który w zakresie transakcji z Panem P. zadał dwa pytania : czy Spółka B. płaciła panu P. P. za jego usługi oraz w jaki sposób następowała zapłata za na rzecz pana P. Z treści powyższych pytań wynika, że strona Skarżąca, w toku przesłuchania Pana J. nie dążyła do uszczegółowienia czy też rozwinięcia odpowiedzi prezesa Zarządu Spółki co do sposobu zapłaty za faktury wystawione przez pana P., pomimo że już w protokole przekazanym Skarżącej 25 maja 2009 r. wskazane zostało, że w dokumentacji Spółki brak jest dowodu zapłaty za powyższe faktury (karta 154, protokół całość 163-151). Oznacza to, że kwestia rozliczeń pomiędzy Skarżącą a Panem P. była przedmiotem pytań pełnomocnika Skarżącej a co za tym idzie, ustaleń w toku przeprowadzonego przesłuchania. W konsekwencji, w ocenie sądu rozpoznającego sprawę brak było podstaw do ponownego przesłuchiwania strony na tę samą okoliczność na skutek ponownego wniosku Skarżącej zawartego w piśmie z 23 września 2011 r (1641-1636). Podkreślić należy w tym miejscu, że przesłuchany w charakterze strony Pan J. stwierdził, iż rozliczenia z Panem P. dokonywane były w gotówce. Jednocześnie organ ustalił, że w dokumentacji Spółki brak jest dowodów potwierdzających na wypłatę wynagrodzenia kontrahentowi. Wobec powyższego, organy podatkowe były zobligowane i jednocześnie uprawnione z mocy art. 191 O.p. do oceny tak zebranego materiału dowodowego, celem ustalenia, czy istotnie płatności za usługi rzekomo świadczone przez pana P. zostały dokonane czy też nie, a w konsekwencji, czy można uznać, że usługi te zostały wykonane czy też nie. Skarżąca wskazywała, że o wykonaniu przez pana P. usług świadczyć mogą dowody zgromadzone w toku postępowania dotyczącego 2008 r., z których w jej ocenie wynika, że w 2008 r. pan P. świadczył usługi na jej rzecz. Stąd odmowa przeprowadzenia powyższych dowodów stanowi naruszenie przepisów postępowania. Ustosunkowując się do powyższego twierdzenia Sąd wskazuje, że okoliczność, czy Pan P. świadczył usługi w 2008 r. nie była istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r., stąd odmowa przeprowadzenia dowodów na okoliczność, że w 2008 r. Pan P. świadczył usługi nie może być poczytana za uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Strona Skarżąca powołała się w skardze na dokumenty wymienione w postanowieniu w przedmiocie dowodów rzeczowych sygn. akt [...] oraz [...], wskazując, że postanowienia te znajdują się w aktach sprawy. Sąd wskazuje, że powołane przez Skarżącą postanowienia nie znajdują się w aktach administracyjnych przekazanych sądowi, nie figurują one również w spisie akt, ani też w postanowieniach o włączeniu do akt sprawy materiału dowodowego. W konsekwencji, brak jest podstaw do czynienia organom zarzutu, że nie uwzględniły takich dowodów jak "notatka – prośba o przygotowanie umów z B., C., C., T., B. – pkt II.3. poz. 113, zestawienie usług – odręczne zestawienie kwot z obsługę prawną m-in. spółki B. – pkt II.5 poz. 105, notatka, prośba o przygotowanie umów z B., C., S., C., G. – pkt II.2 poz, 85. Sąd wskazuje w tym miejscu, że w jego ocenie znamienne jest, że strona Skarżąca powołując się na fakt wykonania przez pana P. usług objętych zakwestionowanymi fakturami nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego ich wykonanie. Skarżąca twierdząc, że pośrednictwo w negocjacjach może obejmować również przygotowanie do udziału w tychże negocjacjach np. za pośrednictwem faksów, poczty elektronicznej czy też poprzez ustne przygotowanie do brania udziału w spotkaniach nie przedstawiła żadnego wydruku z poczty elektronicznej ani też żadnego faksu, z którego wynikałoby, że Pan P. przekazywał jakiekolwiek uwagi czy wskazówki osobom uczestniczącym z ramienia Skarżącej w negocjacjach. Jednocześnie, strona Skarżąca próbuje zarzucić organowi, że nie przebadał np. faktur czy biletów, że nie dostrzegł braku w aktach sprawy ekspertyzy biegłego z zakresu informatyki, dotyczącej analizy zawartości laptopa Pana P., czy też przenośnych nośników pamięci, jego kalendarzy czy notatek (karta 7 skargi), pomijając jednak, że dowody wykonania na jej rzecz usług przez Pana P., takie jak umowy, opinie, propozycje co do prowadzenia negocjacji powinny się znajdować w jej dyspozycji. Sąd wskazuje w tym miejscu, że w przypadku usług o charakterze niematerialnym istnieje szerokie pole do nadużyć ze strony nieuczciwych podmiotów zmierzających do obniżenia swoich zobowiązań podatkowych poprzez zwiększenie kosztów uzyskania przychodów, przy czym, jak dowodzi praktyka zjawisku temu sprzyja także istnienie pomiędzy stronami transakcji wszelkiego rodzaju powiązań, co z punktu widzenia doświadczenia życiowego ułatwia niewątpliwie ich przeprowadzenie. Stąd wypowiadana wielokrotnie przez orzecznictwo sądów administracyjnych teza, że odniesienie w ciężar kosztów uzyskania konkretnego wydatku poza jego poniesieniem, wykazaniem istnienia związku przyczynowego z przychodem wymaga także należytego udokumentowania nie tylko samego wydatku ale i faktu zakupu danej usługi oraz przebiegu jej realizacji. Z szerokiego dorobku piśmiennictwa i judykatury wynika, że sama umowa czy faktura nie są wystarczającymi dowodami potwierdzającymi wykonanie usług niematerialnych, koniecznym jest także wykazanie faktu zakupu usług niematerialnych dowodami materialnymi (por. M. Skwieciński "Usługi niematerialne jako koszt uzyskania przychodu" w Doradcy Podatnika Nr 22 z 2005 r. str. 9; R. Sadowski "Dokumentacja usług nabywanych w ramach umów o podziale kosztów" Monitor Podatkowy Nr 8 z 2002 r. str. 7). W orzecznictwie przyjmuje się, że zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów musi opierać się konkretnych zdarzeniach, choćby np. poprzez wskazanie rodzaju podjętych działań. Uwzględniając treść zeznań świadków, kontrahentów Skarżącej, którzy nie znali Pana P. P, niezwykłe ogólny opis usług świadczonych przez pana P. zawarty w zeznaniach pana J., nie przedstawienie przez stronę Skarżącą żadnych dowodów potwierdzających, że Pan P. rzeczywiście świadczył na jej rzecz usługi objęte umowami, brak dowodów zapłaty za usługi, których łączna wartość zamknęła się w 2007 r. kwotą 109 500,00 zł , jak również uwzględniając ustalenia zawarte w decyzji określającej Panu P. wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. za 2007 r., sąd rozpoznający sprawę stwierdza, że organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych uznając, że faktury wystawione przez Pana P. nie dokumentują czynności, które zostały wykonane. Skarżąca kwestionując prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji w zakresie usług wykonanych przez P.B. wskazywała, że poczynione zostały one na podstawie niepełnego materiału dowodowego, przy czym analiza treści skargi wskazuje, że w ocenie Skarżącej o niepełności materiału świadczy fakt nie przesłuchania pana B. w charakterze świadka. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu Sąd wskazuje, że ustalenia, co do nie wykonania usług przez Pana B. poczynione zostały na podstawie jego zeznań z 6 października 2009 r., w których wyjaśnił, że w lutym 2007 roku na skutek oparzenia kwasem solnym utracił w 100 % wzrok, opinii sądowo-okulistycznej potwierdzającej, że Pan B. od 7 lutego 2007 r. jest osobą niewidomą a stan narządu wzroku uniemożliwia mu samodzielne funkcjonowanie, co powoduje, że wymaga on pomocy innych osób przy wykonywaniu podstawowych funkcji życiowych, jak również na podstawie opisanych na stronie 15 decyzji DUSK dokumentów, z których wynika, że Pan B. w latach 2006-2008 nie zgłaszał pracowników do ubezpieczenia, w latach 2004-2008 nie składał deklaracji VAT -7 ani zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) jak również że za rok 2007 wykazał jedynie przychód z emerytury. W tym miejscu przypomnieć należy, że organy podatkowe zakwestionowały znajdujące się w dokumentacji Skarżącej faktury, których wystawcą miał być Pan B., i z których pierwsza wystawiona została 28 lutego, a więc już po dacie utraty przez pana B. wzroku. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę, że organy podatkowe obowiązane są do dokonywania ustaleń faktycznych na podstawie wszystkich zebranych w sprawie dowodów, uznać należy, że organy podatkowe postąpiły prawidłowo uznając, że faktury wystawione przez Pana B. nie dokumentują rzeczywiście przeprowadzonych czynności. Sąd podziela również w pełni stanowisko organów co w zakresie zakwestionowania faktury wystawionej przez K. Sp. z o.o. Sąd wskazuje w tym miejscu, że znajdująca się w aktach administracyjnych faktura dokumentować miała wypłatę wynagrodzenia z tytułu negocjacji z klientami w imieniu B. w sprawie wynajmu powierzchni pod restaurację w biurowcu [...] i odwoływała się do umowy z [...] lutego 2007 r. Tymczasem powyższa umowa obejmowała czynności związane z negocjowaniem warunków technicznych z biurem D. (projektant biurowca) i warunków technicznych z firmą P. SA (generalny wykonawca), oraz warunków najmu powierzchni przeznaczonej po restaurację w biurowcu [...]. Strona Skarżąca w toku postępowania sama przyznała, że opisane wyżej negocjacje z projektantem i wykonawcą nie miały miejsca z uwagi na zmianę koncepcji, natomiast prowadzone były rozmowy z innymi podmiotami. W ocenie sądu, uwzględniając treść umowy jak i wskazany w fakturze opis usług za które wypłacone miało zostać wynagrodzenie (negocjacje z klientami w sprawie wynajmu powierzchni pod restaurację) uznać należy, że organy postąpiły prawidłowo odmawiając przeprowadzenia dowodów zmierzających do wykazania, że inny podmiot wykonał na rzecz Skarżącej prace projektowe i budowlane dotyczące restauracji w biurowcu [...]. Orany podatkowe zobligowane były z mocy art. 188 O.p. do prowadzenia postępowania dowodowego co do okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenie miało, czy usługa objęta fakturą VAT [...] z [...] marca 2007 r., polegająca (jak wskazano w treści faktury) na negocjacjach z klientami w imieniu B. w sprawie wynajmu powierzchni pod restaurację w biurowcu [...] została rzeczywiście wykonana czy też nie. Okoliczność kto wykonał projekt restauracji i kto ją wybudował, nie miała w świetle danych zawartych na fakturze znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd podziela również w pełni stanowisko organów, zgodnie z którym brak jest podstaw do przyjęcia, że powyższa faktura, wystawiona w marca 2007 r. mogła dotyczyć negocjacji prowadzonych z najemcą powyższej restauracji – czyli Spółką I. Sp z o.o., jak to wyjaśniał pan A. S. w toku przesłuchania z 14 kwietnia 2011 r. W świetle niekwestionowanych okoliczności takich jak : zawarcie umowy [...] lutego 2008 r. oraz podpisanie umowy spółki I. Sp. zo.o. [...] sierpnia 2007 r.(co skutkowało zgodnie z art. 161 § 1 k.s.h. powstanie spółki z o.o. w organizacji, które mogła nabywać prawa i obowiązki) uznać należy, że w dacie wystawienia faktury nie istniał jeszcze podmiot, z który Spółka K. Sp. z o.o. mogłaby prowadzić negocjacje, za które mogłaby otrzymać wynagrodzenie objęte rzeczoną fakturą. Sąd podziela też w pełni ustalenia organów w zakresie nie wykonania czynności objętych fakturą wystawioną przez Skarżącą na rzecz spółki K. Sp. z o. o. z tytułu (jak wskazano na fakturze) obciążenia kosztami wykonania tymczasowych adaptacji. W ocenie sądu, uwzględniając : a. stanowisko Skarżącej, która dążyła do wykazania, że faktura dotyczyła nie "wykonania tymczasowych adaptacji" ale wykorzystania dotychczasowych instalacji, których nabycia jednak nie wykazała, b. okoliczność, że zgodnie z umową najmu zawartą pomiędzy K. a Spółką S. prace adaptacyjne miały być wykonywane prze K. Sp. zo.o. a podwykonawcą prac adaptacyjnych była Spółka C. Sp. zo.o., c. zaznania Pani M. M. uznać należy, że powyższa faktura nie dokumentuje czynności, które rzeczywiście zostały wykonane. Sąd wskazuje w tym miejscu, że w toku rozprawy w dniu 9 lipca 2013 r. dopuszczony został dowód z dokumentów przedłożonych przez stronę Skarżącą, a które wykazywać miały, że Skarżąca przejęła instalacje od Spółki P. SA a w konsekwencji, mogła je przekazać za wynagrodzeniem na rzecz K. Sp. z o.o. Okolicznością niesporną był jednak fakt, że dokumenty te nie były znane organowi podatkowemu. Wobec powyższego w ocenie sądu rozpoznającego sprawę, fakt ujawnienia tych dokumentów mógłby ewentualnie skutkować wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, nie mógł mieć jednak wpływu na dokonaną przez sąd ocenę prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy na podstawie akt administracyjnych. Podsumowując sąd stwierdza, że ustalenie, iż zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywiście przeprowadzonych czynności nastąpiło zgodnie z przepisami zawartymi w Dziale IV Ordynacji podatkowej, a w szczególności z zasadą, iż organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe są zobowiązane, w myśl art. 187 § 1 O.p., w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 O.p. dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ jako dowód może dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O. p.). Sąd nie uznaje więc za uzasadnione twierdzeń Skarżącej co do naruszenia powyższych przepisów Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że ocena dowodów należy do organu, który nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów i dokonuje oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, opartego na zebranym materiale dowodowym. Sąd nie może podważać dokonanej oceny, jeżeli organ nie naruszył zasad logiki, doświadczenia życiowego, traktował dowody jako zjawiska obiektywne i dokonał oceny dowodów we wzajemnym powiązaniu. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że: - należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, - materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, - ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy, a rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (por. B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 r., str. 376-378). Pogląd ten pozostaje aktualny również w odniesieniu do unormowań zawartych w Ordynacji podatkowej z uwagi na identyczne brzmienie przepisu regulującego zasadę swobodnej oceny dowodów. Zatem dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przekroczone przez organ orzekający, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia granicy swobodnej oceny dowodów, bowiem organ odwoławczy rozważył całość zebranego materiału dowodowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Wobec powyższego, za nieuzasadnione sąd uznaje również zarzuty naruszenia art. 210 § 4 O.p., wykazując na podstawie analizy wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów z jakich przyczyn uznaje, że określone faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W ocenie sądu, na co już wyżej wskazano, zgromadzony przez orzekające w sprawie organy materiał dowodowy dawał pełne ku temu podstawy. Odmowa przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę również nie mogła być uznana za naruszenie przepisów postępowania. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, strona Skarżąca przedstawiając dążyła do wykazania okoliczności nie mających wpływu na wynik sprawy (np. w zakresie czynności objętych fakturą wystawioną przez K. dążyła do wykazania, że wypłaciła wynagrodzenie za inne czynności niż objęte umową i fakturą, w zakresie faktur wystawionych przez Pana B. dążyła do ustalenia, kto wykonał prace wykończeniowe, podczas gdy postępowanie dowodowe winno zmierzać do wykazania, czy rzeczywiście Pan B. wykonał usługi objęte spornymi fakturami). Wobec podzielenia w pełni ustaleń faktycznych za nieuzasadnione uznać należało zarzuty naruszenia prawa materialnego. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.