I SA/Gd 1671/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 5 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia J. G., utrzymał w mocy postanowienie tego organu działającego jako organ I instancji z dnia 15 września 2014 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego prowadzonego wobec skarżącego w sprawie podatku od towarów i usług za sierpień 2009 r. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny: Pismem z dnia 13 sierpnia 2014 r. złożonym w toku postępowania odwoławczego od decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2009 r., skarżący korzystając z prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego wniósł m. in. na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej o zawieszenie niniejszego postępowania odwoławczego do czasu wydania przez sądy administracyjne prawomocnego wyroku w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r., tj. do czasu rozpatrzenia prawomocnym wyrokiem skargi na decyzję Dyrektora z dnia 2 lipca 2014 r. określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za lipiec, październik i grudzień 2009 r., styczeń, sierpień i październik 2010 r., sierpień 2011 r., luty i marzec 2012 r. i kwiecień 2013 r. oraz umarzającą postępowanie za czerwiec 2009 r. i maj 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po przeanalizowaniu ww. wniosku strony postanowieniem z dnia 15 września 2014 r., odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego prowadzonego wobec skarżącego w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2009 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 201 § 3 w zw. z art. 123 § 1, art. 122, art. 201 § 1 pkt 2, art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej, działając jako organ II instancji, postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r., utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przywołał treść przepisu art. 201 § 1 pkt 2 oraz orzecznictwo sądów administracyjnych co do przesłanki zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zawieszenia przedmiotowego postępowania odwoławczego, bowiem od rozpatrzenia przez sądy administracyjne skargi strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług m. in. za lipiec 2009 r. w żaden sposób nie był uzależniony wynik postępowania odwoławczego prowadzonego wobec strony za sierpień 2009 r. Brak jest więc bezpośredniego związku, który musi istnieć między zagadnieniem wstępnym a sprawą główną. W przedmiotowej sprawie chodzi bowiem o wpływ ustaleń faktycznych poczynionych w odniesieniu do lipca 2009 r. na sierpień 2009 r. Zasadnie więc uznano, iż jest to jedynie związek pośredni. Ponadto każda z ww. spraw jest autonomiczna - są to postępowania dotyczące odrębnych okresów rozliczeniowych. Tym samym zakończenie postępowania odwoławczego w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2009 r. prowadzonego wobec strony było możliwe bez wydania przez sądy administracyjne prawomocnego wyroku w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług m. in. za lipiec 2009 r. Organ kolejno wyjaśnił, że na gruncie podatku od towarów i usług sprawą podatkową w znaczeniu materialnoprawnym będzie sprawa dotycząca konkretnego miesięcznego okresu rozliczeniowego. Dlatego też zbiorcze rozstrzygnięcie przez organ podatkowy w decyzji o wysokości zobowiązań podatkowych za kilka miesięcy stanowi więc jedynie stosowany przez organy podatkowe i akceptowany przez sądy administracyjne zabieg techniczny podyktowany względami ekonomii procesowej. Taka decyzja organu podatkowego jedynie formalnie, technicznie może być traktowana jako jedna decyzja. Biorąc więc pod uwagę specyfikę spraw podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług nie ma znaczenia "konfiguracja" w jakiej prowadzono te sprawy. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż przywołany przez autora zażalenia dokument znajdujący się w aktach zebranych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie prowadzonej wobec skarżącego w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2009 r. jest wyłącznie wewnętrznym, roboczym dokumentem urzędowym i zawiera on ustalenia dot. działki nr [...] (której sprzedaż była przedmiotem sprawy prowadzonej wobec ww. za sierpień 2009 r.). Dyrektor wskazał również, że stanowisko NSA prezentowane w przytaczanych przez stronę wyrokach nie znajduje odzwierciedlenia w niniejszej sprawie, gdyż wyroki te odnoszą się do odmiennego stanu faktycznego. Organ odpowiadając na zarzuty naruszenia art. 201 § 3 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że w treści postanowienia z dnia 15 września 2014 r., zawarł pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie. Stronie zapewniono więc czynny udział w przedmiotowym postępowaniu czego potwierdzeniem jest okoliczność, iż podatnik skorzystał z przysługującego w powyższym zakresie prawa. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nie naruszono też art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowe oznaczenie organu podatkowego, datę jego wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej i rozstrzygnięcie wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym. Dodatkowo postanowienie zawiera pouczenie o trybie jego zaskarżenia. Zatem postanowienie to spełnia wymogi ustawowe, a to czyni zarzut strony w tym przedmiocie bezzasadny. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mają istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 201 § 3 w zw. z art. 123 § 1, art. 122, art. 201 § 1 pkt 2 i art. 217 § 1 i § 3 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony powtórzył dotychczasowe zarzuty. W ocenie strony doręczenie w tym samym dniu postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania i decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług narusza zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu ponieważ pozbawiło prawa do złożenia zażalenia na ww. postanowienie. Zdaniem autora skargi bez prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w sprawie dotyczącej VAT za lipiec 2009 r. nie jest możliwe prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej VAT za sierpień 2014 r. (prawdopodobnie sierpień 2009 r. – przyp. Sądu). Skarżącemu nie jest jasne, z jakiego powodu były prowadzone dwa odrębne postępowania podatkowe w sprawach VAT za ww. okresy rozliczeniowe. W aktach sprawy dotyczącej VAT za sierpień 2009 r. znajdują się materiały dowodowe, które sporządzone zostały na potrzeby innego postępowania podatkowego zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 lipca 2014 r. Ponadto skarżący podniósł, że w aktach sprawy znajduje się dokument – analiza materiałów kontroli – z dnia 9 grudnia 2013 r., w którym w ogóle brak ustaleń dotyczących VAT za sierpień 2009 r. Końcowo skarżący podniósł, że zaskarżone postanowienia zawierają błędne uzasadnienia faktyczne i prawne, niespełniające przesłanek ustawowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej w dalszej części p.p.s.a, stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania go z obrotu prawnego. Należy zauważyć, że przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu jest istnienie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako "O.p."), od którego uprzedniego rozstrzygnięcia miałoby zależeć rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy podatkowej. W ocenie skarżącego, w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne uniemożliwiające rozpatrzenie sprawy. Zdaniem strony bez prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w sprawie dotyczącej rozliczenia VAT za lipiec 2009 r. nie jest możliwe prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej tego podatku za sierpień 2009 r. Organy podatkowe stanęły natomiast na stanowisku, że rozstrzygnięcie prawomocnym wyrokiem sprawy dotyczącej m.in. rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu ww. przepisu. Zdaniem Sądu powyższe stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w cytowanym przepisie jest sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć wstępne "zagadnienie prawne", a nie spór co do faktu. Podkreśla się, że nie chodzi tu o wyjaśnienie istotnych nawet wątpliwości prawnych, lecz o wydanie orzeczenia rozstrzygającego kwestię prawną (zob. wyrok NSA z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt I GSK 2356/05). Zagadnienie wstępne dotyczy wystąpienia przeszkody uniemożliwiającej w ogóle rozstrzygnięcie zgodnie z obowiązującymi przepisami sprawy podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 831/11). Z tych względów zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. uzależnione jest od łącznego wystąpienia trzech przesłanek, a mianowicie: postępowanie podatkowe jest w toku, istnieje zagadnienie wstępne oraz rozstrzygnięcie sprawy podatkowej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ostatnia przesłanka oznacza, że organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy podatkowej a zagadnieniem wstępnym, którego ocena, gdyby ono samo mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu administracji publicznej niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt I GSK 1544/05). W rozpoznawanej natomiast sprawie to ten sam organ prowadził postępowania w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług za kolejno po sobie następujące okresy rozliczeniowe, a wniesiona do Sądu skarga była jedynie skutkiem zainicjowania kontroli sądowej decyzji wydanej za poszczególne (kolejne i poprzedni) okresy rozliczeniowe. Istotnym jest również, że zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 536/09). Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że w sytuacji, gdy "zagadnienie wstępne" charakteryzuje się jedynie pośrednim związkiem z rozpatrywaną sprawą i wydaniem decyzji, to wprawdzie mogą się z nim wiązać określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt. III SA/Gl 703/14). Dalej, analizując instytucję zawieszenia postępowania i zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, należy zauważyć, że nie chodzi przy tym o jakikolwiek związek pomiędzy określoną kwestią, istotną prawnie z punktu widzenia rozpoznania sprawy, ale o istnienie związku przyczynowego pomiędzy kwestią podniesioną jako zagadnienie wstępne, a rozstrzygnięciem sprawy. Organ podatkowy jest obowiązany ten związek ustalić, a gdy on nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. W sprawie dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego zagadnienie wstępne może zatem dotyczyć takich okoliczności, które mogą mieć wpływ np. na ustalenie podmiotu zobowiązanego lub poszczególnych elementów stosunku prawnopodatkowego, co do których zarazem nie jest władny wypowiedzieć się samodzielnie organ podatkowy. Jednakże postępowanie podatkowe toczące się w jednej sprawie nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania podatkowego w drugiej sprawie, obejmującej np. kolejny okres rozliczeniowy, i w każdej z takich spraw organy zobowiązane są do prowadzenia odrębnego postępowania dowodowego z wykorzystaniem materiału zgromadzonego w innej sprawie (wyrok WSA w Gdańsku z 15 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 752/08). Na prawidłowość takiego rozumowania wskazuje również art. 203 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej stanowiący, że organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 201 § 1 pkt 2, wzywa równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu (§1). Jeżeli strona nie wystąpiła do właściwego organu lub sądu w wyznaczonym terminie, organ podatkowy z urzędu zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego (§2). Treść przytoczonych przepisów wyraźnie wskazuje, że skarga wniesiona do sądu administracyjnego czy też skarga kasacyjna od wyroku sądu administracyjnego w przedmiocie zaskarżenia decyzji podatkowej za okresy poprzedzające okresy rozliczeniowe, których dotyczy trwające postępowanie przed organem podatkowym, nie jest "zagadnieniem wstępnym" w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Skarga czy skarga kasacyjna jest bowiem jedynie procesowym uprawnieniem do zaskarżenia decyzji i wyroku sądowego. Wniesienie skargi lub skargi kasacyjnej jest wynikiem suwerennej decyzji strony. Powyższe wskazuje, że wniesienie skargi lub jej niewniesienie nie tylko oznacza brak akceptacji lub akceptacje wydanej decyzji (zapadłego w sprawie wyroku sądu pierwszej instancji), ale jest wyrazem woli strony do kontynuowania sporu. Nie ma związku natomiast z możliwością wszczęcia i kontynuowania postępowań podatkowych za następne okresy rozliczeń z fiskusem. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, iż błędnie podnosi skarżący, że rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień 2009 r. uzależnione było od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie rozliczenia tego podatku za lipiec 2009 r. Wymieniona sprawa nie ma charakteru zagadnienia wstępnego w znaczeniu opisanym powyżej. Postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za ww. miesiące, są odrębnymi, samodzielnymi postępowaniami, dotyczącymi zamkniętych okresów podatkowych, nawet gdy przedmiotem sporu jest tożsama kwestia podatkowa. W ocenie Sądu, podnoszona przez skarżącego kwestia jedynie pośrednio może dotyczyć sprawy, której wniosek dotyczy. Innymi słowy, ewentualne uchylenie decyzji wymiarowej za poprzedni okres rozliczeniowy (a właściwie wyroku tut. Sądu przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1002/14 oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 lipca 2014 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług m.in. za lipiec 2009 r.), w istocie może mieć wpływ na sam wynik sprawy a więc na samą treść decyzji w tym przedmiocie (chociaż i takiego pośredniego związku trudno się doszukać skoro skarżącemu określono zobowiązanie podatkowe a kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, która mogłaby mieć wpływ na rozliczenie kolejnego miesiąca, nie wykazywano), jednakże nie posiada charakteru uniemożliwiającego w ogóle wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie. Co więcej, gdyby przyjąć sposób myślenia strony skarżącej, to zmiana lub uchylenie decyzji organu za poprzednie okresy stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 240 §1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Niewątpliwie uchylenie lub zmiana rozstrzygnięcia w przedmiocie zagadnienia wstępnego z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi podstawę do wznowienia postępowania głównego w oparciu o art. 240 §1 pkt 7 tejże ustawy. Niemniej jednak rozstrzygnięcia organu podatkowego (a także sądu administracyjnego kontrolującego prawidłowość wydanych w sprawie decyzji) w przedmiocie podatku oparte na wykładni tych samych przepisów prawa materialnego są de iure rozstrzygnięciami odrębnymi, o ile np. rozliczenia podatkowe z jednego okresu nie wpływają z mocy prawa na rozliczenia okresu następnego jak to może mieć miejsce w rozliczeniach podatku od towarów i usług, gdzie wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym rozliczana jest w następnych okresach. Sytuacja taka jednak w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca. Reasumując, w rozpatrywanej sprawie, wbrew zapatrywaniu strony skarżącej, nie wystąpiły przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego. Powołana przez stronę skarżącą sprawa zawisła przed tut. Sądem czy ewentualnie, po wniesieniu skargi kasacyjnej, przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nawet jeśli podstawowa kwestia sporna była identyczna, to jej wynik nie ma wpływu na rozpoznawaną sprawę. Pomiędzy obiema sprawami – postępowaniem w sprawie określenia stronie wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2009 r. a sprawą w przedmiocie rozliczenia tego podatku za lipiec 2009 r. nie zachodzi zatem związek przyczynowy i wydanie orzeczenia przez WSA czy NSA nie warunkuje wydania przez organ decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. Zarzut pozbawienia skarżącego prawa do złożenia zażalenia na przedmiotowe postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania jest z oczywistych względów bezzasadny. Strona wniosła zarówno zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie jak i skargę do Sądu, która była przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia. Przepisy Ordynacji podatkowej nie warunkują natomiast zakończenia postępowania od okoliczności wniesienia, bądź nie, zażalenia na postanowienie wydane w jego toku. Nie sposób doszukać się również jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie (które dotyczy odmowy zawieszenia postępowania) w podnoszonej przez skarżącego okoliczności, jakoby w aktach sprawy wymiarowej (dotyczącej rozliczenia podatku VAT) znajdowały się dokumenty sporządzone na potrzeby innego postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.