I FSK 1474/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA del. Małgorzata Fita, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w R. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 223/15 w sprawie ze skargi Gminy S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 22 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec i wrzesień 2009 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Przedmiot skargi kasacyjnej i podmiot ją wnoszący Dyrektor Izby Skarbowej w R. (dalej: Dyrektor IS) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 223/15. Wyrokiem tym, po połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skarg Gminy S. (dalej: Gmina), zarejestrowanych pod sygn. akt: I SA/Rz 223/15 i I SA/Rz 224/15, Sąd uchylił dwie decyzje Dyrektora IS z dnia 22 grudnia 2014 r. o nr: IS-I PT/4407-115/14 i IS-I PT/4407-116/14 oraz utrzymane nimi w mocy dwie decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w Przemyślu (dalej: Naczelnik US) z dnia 18 lipca 2014 r. o nr: PP-1/4400-6/14/VAT/5 i PP-1/4400-6/14/VAT/7, wydane w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) odpowiednio za lipiec i wrzesień 2009 r. 2. Relacja ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji 2.1. Gmina wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty i zwrot różnicy podatku VAT za podane wyżej okresy rozliczeniowe. Do wniosku dołączyła korekty deklaracji VAT-7, wyjaśniając, że zasadniczym ich powodem było uwzględnienie podatku naliczonego z faktur obejmujących wydatki rozliczane współczynnikiem oraz wydatki dotyczące inwestycji w infrastrukturę wodnokanalizacyjną, w stosunku do których uprzednio nie dokonywała odliczeń. Ponadto, w korektach deklaracji uwzględniła podatek należny dotyczący wpłat mieszkańców za przyłącza do sieci kanalizacyjnej. W zakresie wydatków inwestycyjnych Gmina powołała się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 1/13, podnosząc, że ma prawo do odliczenia, gdyż infrastruktura wodnokanalizacyjna jest i będzie wykorzystywana przez nią za pośrednictwem jednostki budżetowej do świadczenia usług dostarczania wody oraz usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych. 2.2. Następnie Naczelnik US wszczął kontrolę podatkową, która objęła między innymi podatek VAT za lipiec i wrzesień 2009 r. Ujawnione w toku kontroli nieprawidłowości spowodowały wszczęcie postępowań podatkowych i wydanie decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r.: nr PP/4400-1/14/VAT/5 - określającej za lipiec 2009 r. zobowiązanie w podatku VAT (32.138 zł) i kwotę do zwrotu na rachunek bankowy (0 zł) oraz nr PP/4400-1/14/VAT/7 - określającej za wrzesień 2009 r. zobowiązanie w podatku VAT (10.903 zł) i kwotę do zwrotu na rachunek bankowy (0 zł). 2.3. Mając na uwadze powyższe decyzje w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku VAT, Naczelnik US wskazanymi na wstępie decyzjami z dnia 18 lipca 2014 r. odmówił wnioskowanego przez Gminę stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za lipiec 2009 r. - 684 zł i za wrzesień 2009 r. - 735 zł. 2.4. Z kolei Dyrektor IS, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.; dalej: O.p.) decyzjami z dnia 22 grudnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzje odmawiające stwierdzenia nadpłaty. Jego zdaniem, organ pierwszej instancji w wyniku prawidłowego porównania wysokości wpłaconego przez Gminę podatku za podane miesiące z wysokością zobowiązań określonych decyzjami z dnia 26 czerwca 2014 r., zasadnie ustalił, że nadpłaty nie wystąpiły. 3. Skargi do Sądu pierwszej instancji i odpowiedzi na skargi 3.1. Gmina złożyła skargi na obie decyzje Dyrektora IS z dnia 22 grudnia 2014 r. zarzucając naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.) przez uznanie, że jednostka budżetowa jest odrębnym od tworzącej ją gminy podatnikiem podatku VAT oraz zastosowanie tych przepisów do tej jednostki, mimo, że nie prowadzą one samodzielnie działalności gospodarczej i nie mogą być odrębnym od gminy podatnikiem podatku VAT; 2) art. 86 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. przez brak zastosowania na skutek uznania, że nie istniej związek pomiędzy zakupem infrastruktury wodnokanalizacyjnej a wykonywaniem czynności opodatkowanych przez Gminę za pośrednictwem jednostki budżetowej; 3) art. 86 ust. 1 u.p.t.u. przez brak wykładni prounijnej, naruszenie zasady neutralności i równości, a w konsekwencji uznanie, że poniesienie wydatków inwestycyjnych przez Gminę, przy jednoczesnym wykonywaniu działalności przez jej jednostkę budżetową, nie daje Gminie prawa do odliczenia podatku naliczonego. 3.2. W odpowiedziach na skargi Dyrektor IS wniósł o oddalenie obu skarg. 4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 4.1. Sąd uznał skargi za zasadne i uwzględnił je na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) 4.2. W motywach takiej oceny i rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że: - decyzje Naczelnika US z dnia 26 czerwca 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązań i kwot do zwrotu w podatku VAT, zostały utrzymane w mocy decyzjami Dyrektora IS z dnia 3 grudnia 2014 r., nr: IS-I PT/4407-104/14 oraz IS-I PT/4407-106/14; - w wyniku jednak wniesienia przez Gminę skarg od tych decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 71/15, uchylił je wraz z decyzjami Naczelnika US z dnia 26 czerwca 2014 r., nr: PP/4400-1/14/VAT/5 oraz PP/4400-1/14/VAT/7; - w ten sposób z obrotu prawnego zostały wyeliminowane decyzje określające zobowiązania podatkowe za lipiec i wrzesień 2009 r.; - tymczasem na te decyzje powoływał się Dyrektor IS w decyzjach z dnia 22 grudnia 2014 r., utrzymując w mocy decyzje odmawiające stwierdzenia nadpłaty za wymienione miesiące; - skoro zatem uchylono ostateczne decyzje określające zobowiązania podatkowe, to uchyleniu musiały również podlegać decyzje odmawiające stwierdzenia nadpłaty za okresy nimi objęte; - te pierwsze decyzje były bowiem podstawą wydania drugich. 4.3. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że: - do zaistniałej sytuacji procesowej ma zastosowanie art. 240 § 1 pkt 7 O.p., wedle którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji, która została następnie uchylona lub zmieniona w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; - mimo, że podstawa wznowienia ziściła się już po zakończeniu postępowań podatkowych w przedmiocie nadpłaty, ale jednak przed rozpoznaniem skarg na decyzje w nich wydane, należało uchylić te decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.; - użytemu w tym przepisie zwrotowi "naruszenie prawa" dające podstawę do wznowienia postępowania, należy bowiem nadawać znaczenie zobiektywizowane, nawiązujące do szeroko pojmowanych wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków, mogących być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet okoliczności poniekąd zewnętrznych wobec danego postępowania; - w takim ujęciu nie jest istotne, kto naruszył prawo, lecz liczy się ta okoliczność, że proces kształtowania normy indywidualnej nie przebiegał prawidłowo; - w pojęciu tak rozumianym mieszczą się więc wszelkie okoliczności, które stanowią podstawę wznowienia postępowania administracyjnego bez względu na to, kiedy się one ujawniły. 5. Skarga kasacyjna oraz odpowiedź na skargę kasacyjną 5.1. Dyrektor IS zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. 5.2. Sądowi zarzucił naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. przez uchylenie zaskarżonych decyzji z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, mimo braku ku temu podstaw i istnienia przesłanek do merytorycznego rozpoznania skarg; 2) art. 3 § 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. przez brak merytorycznego rozpoznania skarg w granicach sprawy. 5.3. Odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina nie złożyła. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jej pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie ujawniono. Podobnie w trybie tym nie stwierdzono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40) 6.2. Natomiast skarga kasacyjna Dyrektora IS zbadana według reguły związania zawartymi w niej zarzutami (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) okazała się niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Nie doszło bowiem do naruszenia prawa w sposób, który podniesiony został w skardze kasacyjnej. 6.3. Przede wszystkim należało odnotować, że w złożonej skardze kasacyjnej nie kwestionowano przyjętej w sprawach odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za lipiec i wrzesień 2009 r. (prowadzonych z wniosku Gminy) bezpośredniej zależności takiego właśnie rozstrzygnięcia od treści wcześniej wydanych decyzji w przedmiocie określenia zobowiązań w tym podatku za te same okresy rozliczeniowe (w postępowaniu wszczętym z urzędu). Takie zapatrywanie kasacyjne organu podatkowego było oczywiste, skoro w treści zaskarżonych decyzji w sprawach nadpłat wykazywał on wprost, że z uwagi na zakres dokonanych korekt deklaracji VAT - 7 zachodził przypadek uzasadniający konieczność wydania z urzędu decyzji o zobowiązaniach podatkowych, zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13. W tym zakresie Dyrektor IS podnosił, że Gmina w pierwotnie złożonych deklaracjach wykazała i uiściła zobowiązania w podatku VAT w takich kwotach, które następnie wykazała jako nadpłaty w ramach złożonych korekt, zaś organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniach za podane miesiące, uznając, że wymagały one określenia zobowiązań w kwotach wyższych niż pierwotnie zadeklarowane i zapłacone przez Gminę (odpowiednio 32.138 zł i 10.903 zł w miejsce 684 zł i 735 zł). Na tej podstawie Dyrektor IS skonstatował, że taka właśnie treść decyzji określających zobowiązania w podatku VAT, które utrzymał on w mocy decyzjami z dnia 3 grudnia 2014 r., przesądzała o tym, że nie mogły powstać nadpłaty za podane miesiące. Gmina uiściła bowiem niższe zobowiązania, niż według wydanych decyzji powinna była zapłacić. 6.4. Powyższe oznaczało, że w sprawach rozpoznanych przez Sąd pierwszej instancji prawidłowość decyzji w przedmiocie nadpłat podatku VAT zależała od prawidłowości decyzji określających zobowiązania w tym podatku za te same okresy rozliczeniowe. Te drugie przesądzały bowiem o tym, jaką należy przyjąć - do porównań z kwotami zapłaconymi przez Gminę jako podatek - wartość zobowiązań mających być kwotami należnymi za dany miesiąc. Wynik tego porównania w analizowanym tu przypadku stanowić miał o istnieniu lub braku nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p., jako kwoty nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, czyli świadczenia przewyższającego to, co prawnie powinno i mogło obciążać podatnika. 6.5. W takim stanie rzeczy, wadliwe były wywody skargi kasacyjnej zmierzające do wykazania, że kontrolując legalność decyzji w przedmiocie nadpłaty Sąd pierwszej instancji nie mógł w swoim wyrokowaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. uwzględnić w ramach stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. nielegalności decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r. oraz utrzymujących je w mocy decyzji z dnia 3 grudnia 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku VAT za lipiec i wrzesień 2009 r., na którą to nielegalność wskazywał już wcześniejszy wyrok tegoż Sądu z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 71/15, wydany w kilku połączonych sprawach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stała temu na przeszkodzie mocno eksponowana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zasada dokonywania kontroli legalności decyzji przez sąd administracyjnej na moment jej wydawania. Ta sama bowiem reguła odniesiona do procesu sądowej kontroli decyzji w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku VAT za lipiec i wrzesień 2009 r. oznaczała, że już w momencie ich wydania w pierwszej instancji, tj. w dniu 26 czerwca 2014 r., istniało naruszenie prawa w zakresie prawidłowego określenia tych zobowiązań. Momentu tego nie zmieniała późniejsza w stosunku do daty decyzji, data wyrokowania o ich wadliwości skutkującej uchyleniem decyzji. To, że dopiero w dacie tego wyroku nastąpiło uchylenie decyzji stanowiących podstawę do wydania innych decyzji i to w sposób mogący mieć wpływ na te ostatnie, odpowiadało wymogom art. 240 § 1 pkt 7 O.p., ale nie oznaczało, że dopiero wtedy doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania podatkowego. Do naruszenia prawa, które objawiło się ziszczeniem omawianej tu przesłanki wznowieniowej, doszło znacznie wcześniej, bo już w momencie wydania wadliwych prawnie decyzji o zobowiązaniach, które to decyzje przyjęto za istotne dla wydania decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty. W konsekwencji stwierdzić należało, że skoro Sąd pierwszej instancji podjął się orzekania w dniu 16 kwietnia 2015 r., mimo nieprawomocności jeszcze wyroku z dnia 5 marca 2015 r., to tym samym również nieprawomocnie orzekając miał podstawy i słusznie uznał, że decyzje przez niego kontrolowane, tj. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty, zostały wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. 6.6. Z powodów wyżej podanych Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji co do konieczności uchylenia decyzji. Zasadniczo zgodził się również ze stanowiskiem tego Sądu, że użytemu w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. zwrotowi "naruszenie prawa" dające podstawę do wznowienia postępowania, należy nadawać takie znaczenie, które nawiązuje do szeroko pojmowanych wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków, mogących być następstwem także okoliczności zewnętrznych wobec danego postępowania oraz, że ważna jest okoliczność, iż proces kształtowania normy indywidualnej nie przebiegał prawidłowo. 6.7. Na użytek wydania rozstrzygnięcia sądowego w przedmiocie nadpłat w okolicznościach takich, jak objęte niniejszym postępowaniem, nie zachodziła przy tym potrzeba prowadzenia szerszych niż wyżej wskazane rozważań na tle zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Zbędne było zwłaszcza dokonywanie oceny prawidłowości zwalczanego w skardze kasacyjnej bardzo ogólnego i wieloznacznego stanowiska Sądu pierwszej instancji, że "w pojęciu naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., mieszczą się wszelkie okoliczności, które stanowią podstawę wznowienia postępowania administracyjnego bez względu na to, kiedy się one ujawniły." Wystarczające stało się natomiast poprzestanie na stwierdzeniu, że w świetle powołanego przepisu istniało naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (podatkowego) w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji kontrolowanej przez sąd administarcyjny (tu: w decyzjach w sprawie nadpłat) zależało bezpośrednio od treści innej decyzji (tu: decyzji w sprawie zobowiązań za te same okresy rozliczeniowe), która w momencie tej kontroli okazała się już być wadliwa w sposób prowadzący do jej uchylenia przez sąd administracyjny w odrębnym postępowaniu. Sytuacja taka - jak była o tym mowa - w istocie oznaczała bowiem, że kontrolowane przez Sąd decyzje w momencie ich wydania naruszały prawo, gdyż opierały się na innych decyzjach prawo naruszających, które właśnie na moment ich wydania były prawnie wadliwe. Wada ta tkwiła zatem od samego początku w decyzjach opierających się na innych decyzjach, jako że te ostatnie je poprzedzały, co czyniło zadość wymogom wynikającym z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. 6.8. Niezależnie od okoliczności wskazanych w punktach wcześniejszych, konieczne stało się jeszcze odniesienie do wyrażonego przez Dyrektora IS w skardze kasacyjnej zapatrywania, co do tego, że od wyroku z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 71/15, została również wniesiona skarga kasacyjna, która mogła spowodować jego uchylenie, a tym samym skutkować zniweczeniem podstawy wznowienia postępowania wskazanej w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Wydając wyrok w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie musiał już czynić specjalnych rozważań bezpośrednio w tym przedmiocie. Poprzestać mógł jedynie informacyjnie na odsyłaniu do wyroku tego Sądu z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 369/14 (pkt 6.2. - 6.6.), w którym wypowiedziano się o zbliżonym przypadku na tle sprawy określenia zobowiązania w podatku VAT w oparciu o decyzję określającą kwotę do przeniesienia, w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji uchylił decyzję o zobowiązaniu z powodu uchylenia decyzji o kwocie do przeniesienia, zaś na skutek kasacji uchylony został wyrok uchylający decyzję o kwocie do przeniesienia. 6.9. Powyższe odesłanie wynikało z tego, że skarga kasacyjna Dyrektora IS od wspomnianego wyroku z dnia 5 marca 2015 r., którym uchylono między innymi decyzje w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku VAT za lipiec i wrzesień 2009 r., została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1088/15. Taki stan dodatkowo oznaczał, że na moment niniejszego wyrokowania kwestia braku legalności decyzji w przedmiocie określenia zobowiązań w podatku VAT za lipiec i wrzesień 2009 r. została już prawomocnie przesądzona i takie też stało się uchylenie decyzji w tym przedmiocie. Ostał się zatem wynik kontroli świadczący o naruszeniu prawa przy wydaniu tych decyzji, stanowiących zarazem podstawę do wydania późniejszych decyzji w przedmiocie nadpłaty, przyjęty do wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji przy kontroli legalności tych ostatnich. 6.10. Podsumowując, podkreślić trzeba było, że przepisy prawa stosuje się w konkretnych okolicznościach faktycznych danej sprawy. W realiach więc niniejszej sprawy - także przez wzgląd na wspomniany wyrok w sprawie o sygn. akt I FSK 1088/15 - nie można było wyrazić innej oceny, niż wyżej wskazana. Dla Sądu kasacyjnego orzekającego w sprawach nadpłat wiążąca była ocena prawna wyrażona w wyroku dotyczącym wadliwego określenia zobowiązań w podatku VAT. Według bowiem art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże strony i sąd, który je wydał, oraz inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyrażona w przywołanym artykule sprowadza się więc do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Z uwagi zatem również na treść tego przepisu, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie mógł podzielić zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, tak w płaszczyźnie podważającej powód uchylenia zaskarżonych decyzji, jak i w zakresie rzekomego braku merytorycznego rozpoznania skarg (zarzuty z pkt 5.2. ppkt 1 i 2 tego uzasadnienia). 6.11. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. W myśl tego przepisu orzeczono zatem jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzekano z uwagi na brak stosownego wniosku w tym przedmiocie.