II SA/Wr 80/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi E. Spółka Jawna na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. w Gminie M. oddala skargę. Uchwałą z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647), zwanej dalej "u.p.z.p.", w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) oraz w związku z uchwałą Nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] r. o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Słup w gminie M., po stwierdzeniu jej zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M., Rada Gminy M. uchwaliła zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. w Gminie M.. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą uchwałę w zakresie w jakim narusza ona interes prawny strony skarżącej do zagospodarowania i korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr 180, położonej w miejscowości S., w gminie M., powiat j., w sposób zgodny z jej aktualnym przeznaczeniem, tj. umożliwiający dalsze użytkowanie znajdującej się na tej nieruchomości elektrowni wiatrowej, wniosła E. Spółka Jawna. Zaskarżonej uchwale zarzucono rażące naruszenie: 1. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez niedopuszczalne przekroczenie przysługującego Radzie władztwa planistycznego w zakresie dokonanej zmiany przeznaczenia i zagospodarowania obecnie istniejących terenów rolnych oraz istniejącej zabudowy zagrodowej (m.in. działek o nr 201/1, 202/1, 197, 196/4, 200/1, 195/6) oznaczonych w załączniku graficznym nr 1a do zaskarżonej uchwały symbolem CMN1 na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy jednoczesnym braku uwzględnienia przysługującego stronie skarżącej prawa własności nieruchomości, tj. istniejącej na działce nr 180 elektrowni wiatrowej należącej do strony skarżącej, obejmującej swoim obszarem oddziaływania wskazane powyżej tereny; 2. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej wykonywania przysługującego jej prawa własności nieruchomości (działki nr 180) zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w uchwale Rady Gminy M. z dnia [...] r. Nr [...] pod urządzenia energetyczne - elektrownie wiatrowe, a tym samym naruszenie konstytucyjnej ochrony praw nabytych strony skarżącej w zakresie w jakim zaskarżona uchwała koliduje zarówno z przeznaczeniem tej nieruchomości jak i aktualnym sposobem z niej korzystania, a to poprzez dopuszczenie w strefie oddziaływania elektrowni zabudowy mieszkaniowej, w sytuacji w której istniejące natężenie hałasu na tym obszarze powinno wykluczać taką zabudowę, a co w konsekwencji doprowadziło stronę skarżącą do konieczności zaprzestania dalszego użytkowania elektrowni wiatrowej jako niespełniającej norm hałasu dla określonej w uchwale funkcji terenu, na który elektrownia ta oddziałuje; 3. art. 15 ust. 2 pkt 2, 3, 7 i 9 u.p.z.p. w zw. z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w zakresie w jakim zaskarżona uchwała nie wprowadza ograniczeń w sposobie zagospodarowania terenów znajdujących się w strefie oddziaływania elektrowni wiatrowej, w szczególności zaś nie określa granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie oraz warunków zagospodarowania terenów i ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, tj. powodującym kolizję terenów o różnym przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania. Stosownie do powyższego, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości albo w części kolidującej z obszarem oddziaływania elektrowni wiatrowej wraz z określeniem, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, oraz o zasądzenie zwrotu poniesionych niezbędnych kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według przepisanych. W uzasadnieniu skargi zostało nadto podniesione, że zaskarżoną uchwałą Rada wprowadziła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. w Gminie M., zgodnie z którą zmieniono przeznaczenie terenów znajdujących się w obszarze oddziaływania (uciążliwości hałasu) istniejącej elektrowni wiatrowej zlokalizowanej na działce nr 180, stanowiącej własność strony skarżącej. Co prawda przedmiotowa nieruchomość nie została objęta procedurą planistyczną i nadal dla tego terenu obowiązuje miejscowy zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] przeznaczający tą nieruchomość pod urządzenia energetyczne - elektrownie wiatrowe, niemniej jednak w wyniku wprowadzonej zmiany nieruchomości położone w sąsiedztwie istniejącej elektrowni wiatrowej, w tym m.in. działki o nr 201/1, 202/1, 197, 196/4, 200/1, 195/6, na które to przedmiotowa elektrownia oddziałuje izofoną hałasu na poziomie do 45 dB, z terenów rolnych oraz istniejącej zabudowy zagrodowej, obiektów gospodarczych wraz z obiektami usługowymi o charakterze rolniczym, stały się terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla których stosownie do załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej wynosić może nie więcej niż 40 dB. Doszło w tym przypadku do wzajemnego wykluczenia się terenów o różnych funkcjach. Przeznaczenie określonych gruntów na cele mieszkaniowe spowodowało w istocie, że niemożliwym stało się obecnie wykorzystywanie terenów przeznaczonych i aktualnie wykorzystywanych pod elektrownie wiatrowe, a to z uwagi na obowiązujące na terenach mieszkaniowych określone normy hałasu niemożliwe do dochowania z uwagi na charakterystykę istniejącej elektrowni wiatrowej. Nie do pogodzenia w demokratycznym państwie prawa jest natomiast sytuacja, w której za legalne działanie organów może być uznać takie kształtowanie ładu przestrzennego, które to bez wskazania uzasadnionej przyczyny (wykazania wartości nadrzędnych) niweczy się ukształtowany już wcześniej sposób zagospodarowania, a tym samym uprawnienia właścicielskie (interes strony). Nie zmienia tego również pozorna zgodność uchwalonych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, albowiem fakt określonego kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na poszczególnych obszarach gminy nie może być realizowany w oderwaniu od całokształtu zasad sporządzania miejscowych planów w szczególności zaś zasady spójności, z której to płynie fundamentalny obowiązek harmonijnego kształtowania ładu przestrzennego obszaru całej gminny, a zatem ustalania takiego sposobu zagospodarowania jej przestrzeni, aby poszczególne elementy tego ładu były ze sobą co najmniej niesprzeczne. Odczytując poszczególne plany z osobna można co prawda dojść do przekonania, że zostały one sporządzone zgodnie z wymaganą procedurą planistyczną, ale analizując ich treść jako pewnej całości, stwierdzić należy, że nie stanowią one spójnego opracowania w szczególności zaś w zakresie ochrony praw nabytych. W niniejszej sprawie Rada uchwalając plan miejscowy przewidujący, że w obszarze oddziaływania inwestycji ma funkcjonować zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, naruszyła przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, które jednoznacznie wskazują, że po pierwsze właściciel obiektu budowalnego, który został wzniesiony na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i oddany do użytkowania na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, ma prawo i obowiązek korzystać z niego zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 61 w zw. z art. 59), po drugie zaś brak jest możliwości wybudowania budynku jednorodzinnego w obszarze istniejącego niedopuszczalnego wobec niego oddziaływania (art. 5 w zw. z art. 7). Brak jest przy tym przepisu rangi ustawowej, który pozwalałby organowi gminy uchwalenia planu miejscowego sprzecznego z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę lub decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Takie stanowisko prezentowane jest szeroko w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym to podkreśla się niejednokrotnie, że o ile ustawodawca nie przewidział wprost, iż uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może ingerować w wynikające z decyzji administracyjnych uprawnienie do realizacji i użytkowania inwestycji, to plan miejscowy musi uprawnienie to respektować (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Po 901/12). Stosownie bowiem do treści art. 2 pkt 1 u.p.z.p. ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego musi uwzględniać uregulowania innych ustaw materialnych w tym ich wpływ na kształtowanie prawa własności. Przez ład przestrzenny należy rozumieć zatem takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (szerzej: wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 119/05; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 281/08). Rada nie wskazała natomiast, który z tych aspektów ładu przestrzennego jest na tyle ważny, aby ograniczyć prawo własności do przedmiotowej działki. W ocenie strony skarżącej Rada podejmując zaskarżoną uchwałę, doprowadziła do nadużycia przysługujących Gminie uprawnień oraz naruszenia art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Zasada ochrony praw nabytych zapewnia bowiem ochronę praw podmiotowych nabytych m.in. w drodze skonkretyzowanych decyzji przyznających uprawnienia, jak i praw nabytych in abstracto (zgodnie z ustawą przed zgłoszeniem wniosku o ich przyznanie), a także ekspektatyw maksymalnie ukształtowanych, tj. takich, które spełniają wszystkie zasadnicze przesłanki ustawowe nabycia praw pod rządami określonej ustawy bez względu na stosunek do nich późniejszej ustawy (tak Trybu Konstytucyjny: wyroki z dnia: 11 lutego 1992 r. sygn. akt K 14/91, 23 listopada 1998 r. sygn. akt SK 7/98, 22 czerwca 1999 r. sygn. akt K 5/99, 30 marca 2005 r. sygn. akt K 19/02, 25 lipca 2006 r. sygn. akt P 24/05, 18 września 2006 r. sygn. akt SK 15/05, 8 grudnia 2011 r. sygn. akt P 31/10, 25 listopada 2010 r. sygn. akt K 27/09). Spółka będąc zatem właścicielem działki nr 180 i jednocześnie właścicielem wzniesionego na niej obiektu budowlanego - przy dopełnieniu wszystkich wymaganych procedur, w tym uzyskaniu ostatecznych decyzji administracyjny uprawniających do jego realizacji oraz późniejszego jego użytkowania - ma prawo domagać się ochrony prawnej dla realizacji uprawnień z tych decyzji płynących. Oczekiwania tego nie może niweczyć wydanie aktu prawa miejscowego w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie - w ocenie Spółki - za niedopuszczalne należy uznać wprowadzanie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z uchybieniem procedury planistycznej, w szczególności zaś wymagań, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 2, 3, 7 i 9 u.p.z.p. obowiązującej na dzień sporządzenia zaskarżonej uchwały w zakresie w jakim nie wprowadza ona ograniczeń w sposobie zagospodarowania terenów znajdujących się w strefie oddziaływania elektrowni wiatrowej, w szczególności zaś nie określa granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie (w tym obiektów oddziaływujących na tereny objęte procedurą planistyczną) oraz warunków zagospodarowania terenów i ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, tj. powodującym kolizję terenów o różnym przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania. Skoro bowiem na terenie gminy znajdują się tereny przeznaczone pod urządzenia infrastruktury technicznej (tereny energetyki), na których zlokalizowane zostały oraz funkcjonują obecnie m.in. elektrownie wiatrowe o mocy przekraczającej 100 kW - tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - to obowiązkiem organu planistycznego było przy sporządzaniu projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie granic ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Jak zauważyła strona skarżąca, w świetle § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z załącznikiem nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku nie jest dopuszczalne sytuowanie budynków przeznaczonych na pobyt ludzi w zasięgu uciążliwości hałasu. Brak natomiast określenia tych granic spowodowało w konsekwencji nieprawidłowe określenie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz ochrony środowiska poprzez ustalanie przeznaczenia terenów w sposób kolidujący z uwarunkowaniami istniejącej zabudowy (oddziaływania elektrowni wiatrowej). Za rażące należy uznać zatem takie określenie zasad zagospodarowania terenów znajdujących się w strefie oddziaływania elektrowni wiatrowych powodujące wzajemne wykluczanie się terenów o różnym przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania, w szczególności zaś wprowadzenie przeznaczenia terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w miejscu, w którym zabudowa ta jest niemożliwa z uwagi na występujące oddziaływanie istniejącej elektrowni wiatrowej zlokalizowanej na terenie dla niej przeznaczonym. Taki wniosek wywieść należy również z orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym to akcentuje się potrzebę kształtowania ładu przestrzennego z uwzględnieniem poszczególnych funkcji terenów, tak aby istniała możliwość faktycznego z nich korzystania (vide: wyrok NSA z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II OSK1625/11). Strona skarżąca zaznaczyła również, że tryb procedury planistycznej określony w u.p.z.p. powoduje, że organy planistyczne zobowiązane są do zachowania zgodności projektu planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Przyjęcie zapisów planu miejscowego niezgodnych z obowiązującymi ustaleniami studium stanowi naruszenie zasad sporządzania planu, co w konsekwencji powoduje nieważność tych zapisów w całości lub części - art. 28 ust. 1 u.p.z.p.. W ocenie strony skarżącej obowiązujące na terenie Gminy M. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie uprawniało Rady do przyjęcia zakwestionowanej uchwały w obowiązującym kształcie. Realizacja postanowień studium nie może bowiem prowadzić do ukształtowania funkcji terenów wzajemnie się wykluczających. Bez znaczenia dla powyższego pozostają natomiast okoliczności przedstawione przez Wójta Gminy M. w piśmie z dnia 24 listopada 2014 r. (znak [...]), w szczególności zaś fakt wydania przez Wójta decyzji z dnia [...] r. Nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu robót budowalnych na działce nr 180 w miejscowości S., polegających na demontażu istniejącej elektrowni wiatrowej oraz budowie w jej miejscu nowoczesnej siłowni wiatrowej. Po pierwsze dlatego, że przedmiotowa decyzja środowiskowa dotyczy jedynie możliwości realizacji przyszłego przedsięwzięcia inwestycyjnego planowanego przez Spółkę I. (zdarzenia przyszłego i niepewnego), a nie możliwości dalszego funkcjonowania istniejącego obiektu budowalnego stanowiącego własność strony skarżącej. Po drugie zaś, inwestycja ta jak dotąd nie została zrealizowana, a decyzja środowiskowa wiąże organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie organ planistyczny. Dopóki zatem planowane przedsięwzięcie nie zostanie zrealizowane, dopóty obecny właściciel nieruchomości ma prawo oczekiwać poszanowania jego prawa do kontynuowania dotychczasowego sposobu użytkowania zarówno jego nieruchomości jak i znajdujących się na niej obiektów. Sam zaś fakt, że strona skarżąca nie uczestniczyła w pracach planistycznych dla terenów, na które istniejąca elektrownia wiatrowa oddziałuje, nie zwalnia organu planistycznego od podejmowania uchwał zgodnych z przepisami odrębnymi, tj. respektujących konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych. Nie prawdziwe jest natomiast stwierdzenie jakoby na nieruchomości strony skarżącej nie istniał obiekt budowlany w postaci elektrowni wiatrowej. Z pewnością nie może świadczyć o powyższym fakt wyłączenia jej z eksploatacji, będącego w istocie skutkiem wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Bez znaczenia dla oceny prawidłowości sporządzonego planu pozostaje również fakt, że na dzień jego uchwalenia nie istniał obowiązek określania granic stref ochronnych urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii (wynikający obecnie z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.), skoro obowiązkiem organu planistycznego było - jak to zostało już wskazane powyżej - m.in. określenie w tym planie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie (w tym obiektów oddziaływujących na tereny objęte procedurą planistyczną), a także warunków zagospodarowania terenów i ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, czego ten nie uczynił w sposób czyniący zadość tym wymaganiom. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy M. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] Rady Gminy M. przystąpiono do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa S. w granicach określonych załącznikiem graficznym. Przedmiotem opracowania zmiany miejscowego planu było przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową oraz usługową wraz z infrastrukturą i komunikacją. Teren działki nr 180 nie został objęty tą procedurą, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą z dnia [...] r. Nr [...], a w zgodzie z nim uzyskano zezwolenie i wykonano elektrownię wiatrową EW 160 Nowomag o mocy znamionowej 160 kW. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał. Występując ze skargą skarżący musi wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Jak ustalono na podstawie aktu notarialnego umowy sprzedaży, ujawnionego w księdze wieczystej [...], sporządzonego w dniu 15 czerwca 2011 r. (repertorium A nr [...]) właścicielem terenu działki nr 180 jest E. Spółka Jawna, G.. Przedmiotową umową sprzedaży nie został objęty zespół wiatrowo-elektryczny, który pozostał własnością I. Sp. z o.o. z siedzibą w R.. Odpowiadając na wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczące zaskarżonej uchwały wniesione w dniu 27 sierpnia 2014 r. przez I. Sp. z o.o. (adres do korespondencji: "E." [...] G., ul. [...]) oraz w dniu 3 listopada 2014 r. E. sp. jawna Wójt nie zgodził się z argumentacją w nich podniesioną, albowiem zmiana miejscowego planu przyjęta zaskarżoną uchwałą nie uniemożliwia prowadzenia działalności gospodarczej na terenie działki nr 180, związanej z wykorzystywaniem odnawialnych źródeł energii, co niniejszym nadal podtrzymuje. Tym samym Wójt nie zgodził się z zarzutami skargi. Ponadto, dokumentację przebiegu prac planistycznych związaną z realizacją uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa S., zgodnie z art. 20 ust. 2 u.p.z.p., przekazano Wojewodzie D., który na podstawie uprawnień nadzorczych wynikających z art. 88 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wniósł o wyjaśnienie zapisu § 5 ust. 7 zaskarżonej uchwały oraz wyjaśnienie dotyczące drogi KDZ na rysunku planu nr 1 b. Nie zostało wydane rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały, nie stwierdzono naruszenia zasad sporządzania tego planu, ani istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, czy naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa D. w dniu [...] r. pod poz. [...]. Wójt wskazał również, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, na terenie działki nr 180 nie istnieje elektrownia wiatrowa i jej wyłączenie z eksploatacji nie było skutkiem wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Dowodzą tego chociażby informacje zawarte w pismach E. Spółka Jawna z dnia 14 lipca 2011 r. oraz z dnia 5 sierpnia 2011 r. (dowód: załącznik 13). Strona podkreśliła również, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wrocławiu z dnia 26 marca 2014 r. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty J. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego, strona skarżąca I. Sp. z o.o. pisze: "ze zgromadzonych przez organy administracji dowodów nie wynika, aby planowana inwestycja wprowadzała związane z nią (z budową obiektu i jego funkcjonowaniem) ograniczenia dla terenu, na którym jest planowana, jak również dla terenów sąsiednich. Wręcz przeciwnie, w aktach sprawy pozostaje dokument urzędowy - w postaci decyzji środowiskowej - który potwierdza, że obiekt ten żadnych ograniczeń dla terenów sąsiednich nie wprowadza (...)", co jest elementem związania w procesie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro zatem oddziaływanie planowanej do budowy na terenie działki nr 180 elektrowni wiatrowej musi zamknąć się w jej granicach, niezasadne jest – zdaniem strony przeciwnej - twierdzenie, że zmiana miejscowego planu przyjęta zaskarżoną uchwałą uniemożliwia realizację tej inwestycji. Na terenie, gdzie obowiązuje miejscowy plan uchwalony zaskarżoną uchwałą, Starosta Jaworski wydał pozwolenie na budowę budynku jednorodzinnego wolnostojącego (dz. nr 201/3 w S., która powstała z podziału działki nr 201/1). W tym stanie sprawy wniosek o oddalenie skargi jest uzasadniony. Nie został zmieniony plan zagospodarowania dla terenu działki nr 180, co nadal upoważnia do ubiegania się o zainwestowanie zgodnie z nim tzn. wybudowanie urządzeń energetycznych – elektrownia wiatrowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 w/w ustawy). W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Przedmiotem kontroli tutejszego Sądu jest uchwała Rady Gminy M. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. w Gminie M.. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest, że skarga złożona została na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), co też oznacza, że obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne i czy podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Nie budzi wątpliwości to, że sprawa, w której zaskarżona uchwała została podjęta – uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zaliczana jest do spraw z zakresu administracji publicznej. Z przedstawionych Sądowi akt stwierdzić również należy, że spełniony został warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia, co nastąpiło pismem z dnia 29 października 2014 r., które wpłynęło do Urzędu Gminy M. w dniu 3 listopada 2014 r.. W stosunku do powyższego wezwania Rada nie podjęła uchwały, a jedynie pismem z dnia 24 listopada 2014 r. ([...]) poinformowała stronę skarżącą, że przedmiotowa uchwała nie narusza interesu prawnego jak i uprawnień Spółki. Pismem nadanym w dniu 29 grudnia 2014 r. E. Spółka Jawna wniosła skargę. W dalszej kolejności Sąd zobligowany był do rozważenia kwestii naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego strony skarżącej, która wywodzi go z faktu przysługującego jej prawa własności działki nr 180 położonej w miejscowości S. znajdującej się poza terenem objętym zakwestionowanym przez E. Spółka Jawna planem miejscowym. Zdaniem strony skarżącej naruszenie jej interesu prawnego wynika z uniemożliwienia zagospodarowania i korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr 180 w sposób zgodny z jej aktualnym przeznaczeniem, tj. dalszego użytkowania znajdującej się na w/w nieruchomości elektrowni wiatrowej, poprzez dokonanie zmiany przeznaczenia i zagospodarowania obecnie istniejących terenów rolnych oraz istniejącej zabudowy zagrodowej (m.in. działek o nr 201/1, 202/1, 197, 196/4, 200/1, 195/6) na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, które to tereny znajdują się w obszarze oddziaływania tej elektrowni, co w konsekwencji doprowadziło stronę skarżącą do konieczności zaprzestania dalszego użytkowania elektrowni wiatrowej jako niespełniającej norm hałasu dla określonej w uchwale funkcji terenu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Dla skuteczności skargi wniesionej na podstawie powyższego przepisu konieczne jest wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego już w momencie podjęcia uchwały na sytuację skarżącego. W wyroku z dnia 3 września 2004 r. (sygn. akt OSK 476/04) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Tylko więc takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07). Zatem zadaniem Sądu w niniejszej sprawie było zbadanie, czy interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej zostały naruszone zaskarżoną uchwałą w przedstawiony wyżej sposób. Istotne jest przy tym, że pojęcie "interes prawny" i "uprawnienie" nie zostało normatywnie dookreślone. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest jednak pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że kryterium "interesu prawnego" w postępowaniu administracyjnym czy w sprawie sądowoadministracyjnej rozumieć należy w ten sposób, że akt organu administracji musi dotyczyć interesu własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa. Skarga wniesiona bowiem w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis. Oznacza to tyle, że do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu z zakresu administracji publicznej, ani sam stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ani też działania w tzw. interesie publicznym (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, publ. Wokanda 2005, Nr 7-8, s. 69). Skoro zatem w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skarżącym może być każdy kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, to oznacza to tyle, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, związek polegający na tym, że akt ten narusza, czyli pozbawia lub ogranicza właśnie jego interes prawny lub uprawnienie. Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, gdzie przyjmuje się, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, iż akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. A. Kisielewicz, Skarga na akt organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego, Samorząd Terytorialny z 2003 r. Nr 10). W niniejszej sprawie strona skarżąca obowiązana była zatem wykazać, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia jej interesu prawnego albo uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem a jej własną, indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z prawa materialnego. Tym samym od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie upoważnia do zaskarżania rozstrzygnięć organów administracji, a który występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej. W ocenie Sądu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, takiego naruszenia nie można się dopatrzyć w niniejszej sprawie. Strona skarżąca nie przedstawiła takiego rodzaju argumentu (okoliczności), który mógłby świadczyć o tym, że zaskarżona przez nią uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. W tym kontekście wskazać przede wszystkim trzeba, że należąca do strony skarżącej działka nr 180 nie została objęta zapisami zakwestionowanej uchwały. Nadto, w dalszym ciągu dla terenu, na którym położona jest działka nr 180, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą z dnia [...] r. Nr [...], która została podjęta celem zmiany przeznaczenia w/w działki oznaczonej przed zmianą symbolem R i Ps. Zgodnie z § 2 pkt 2.1. w/w uchwały nieruchomość ta jest przeznaczona pod urządzenia energetyczne - elektrownie wiatrowe. W aktach sprawy znajduje się ponadto wykaz właścicieli działek sąsiadujących z działkami objętymi w/w zmianą planu miejscowego gminy M., których interes mógłby być naruszony. Wśród nich wymieniono m.in. działki położne w miejscowości S. nr: 142/19 (S. 29), 165/16 (S. 11), 179/1 (S. 9), 181/1 (Skarb Państwa), Nadleśnictwo S.. Przepisy tego planu swoim oddziaływaniem nie objęły zatem działek, których dotyczy zaskarżony w niniejszej sprawie plan, a wymienionych w skardze przez stronę skarżącą. Nieuzasadnionym jest zatem zarzut skargi naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, bowiem – wbrew twierdzeniu strony skarżącej – może ona wykonywać przysługujące jej prawo własności nieruchomości (działki nr 180) zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w uchwale Rady Gminy M. z dnia [...] r. Nr [...], tj. pod urządzenia energetyczne - elektrownie wiatrowe. Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 września 2012 r. (sygn. akt II OSK 1597/12) sąd powinien rozważyć, czy ustalenia planu naruszają interes prawny strony skarżącej oraz ewentualnie, czy naruszenie to mieści się w granicach prawa, a zwłaszcza czy gmina nie nadużyła władztwa planistycznego. Dokonując tej oceny, sąd powinien mieć na uwadze, że przy uchwalaniu planu nie można pominąć stanu prawnego i faktycznego nieruchomości objętych planem, istniejącego w dacie jego uchwalania. Wynika to z przepisu § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), który stanowi, że materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia. Ponadto, taki wniosek można również wyprowadzić z treści przepisów art. 66 ust. 1 i art. 67 ust. 1 u.p.z.p., które nakazują organom wydającym decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, które dotyczą zagospodarowania terenu przesyłać ich odpisy do wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, a tym organom - prowadzenie rejestrów wydanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. 243, poz. 1623 ze z.) decyzję o pozwoleniu na budowę właściwy organ przesyła niezwłocznie wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta albo organowi, który wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ planistyczny znajduje się więc w posiadaniu aktualnych informacji dotyczących stanu prawnego nieruchomości na danym terenie w zakresie ich dotychczasowego zagospodarowania i zabudowy, który to stan powinien być wzięty pod uwagę przy uchwalaniu planu. W ocenie Sądu Rada uchwalając zaskarżony plan, uwzględniła nie tylko stan prawny i faktyczny nieruchomości objętych planem, istniejący w dacie jego uchwalania, ale również stan prawny i faktyczny nieruchomości, której właścicielem jest skarżąca Spółka. Tym samym należało stwierdzić, że – wbrew twierdzeniu strony skarżącej – w żadnym razie organ nie niweczy ukształtowanego wcześniej sposobu zagospodarowania, a tym samym uprawnień właścicielskich. Wprowadzona zmiana miejscowego planu nawet nie może uniemożliwiać wykorzystywania istniejącego obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem (wybudowanego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz użytkowanego na podstawie ostatecznego pozwolenia na użytkowanie), bowiem obiekt ten nie funkcjonuje, a co więcej jest przeznaczony do rozbiórki. W pierwszym rzędzie należy tutaj jednak podkreślić, że elektrownia wiatrowa znajdująca się na działce nr 180 jest własnością I. Sp. z o.o., nie zaś strony skarżącej. Tym samym wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia przez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego i uprawnień właściciela tego obiektu Sąd uznał za niemające wpływu na rozstrzygnięcie. Słusznie zatem strona skarżąca wskazuje, że bez znaczenia pozostaje w szczególności fakt wydania przez Wójta Gminy M. decyzji z dnia [...] r. Nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu robót budowalnych na działce nr 180, polegających na demontażu istniejącej elektrowni wiatrowej oraz budowie w jej miejscu nowoczesnej siłowni wiatrowej. Przede wszystkim z tego powodu, że decyzja ta dotyczy przedsięwzięcia inwestycyjnego planowanego przez Spółkę I.. Niemniej jednak znaczna część argumentacji zawartej w skardze w istocie opiera się na tym, że znajdująca się na działce nr 180 elektrownia wiatrowa nie może dalej funkcjonować. To sprawia, że nie tylko powoływanie się na posiadania interesu prawnego i uprawnień jako właściciela elektrowni jest nieuprawnione, ale świadczy to również o braku spójności w uzasadnianiu podniesionych zarzutów, ale i konsekwencji prezentowanego stanowiska. W zakresie zatem tej argumentacji strona skarżąca ma raczej interes faktyczny niż prawny, a wynikający z korzyści finansowych z wynajmowania terenu działki nr 180 pod w/w inwestycję. Należy tutaj zauważyć, że I. Sp. z o.o. (której pełnomocnikiem był Pan M.L. z E. S.A.) złożyła w dniu 25 października 2005 r. w Urzędzie Gminy M. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu m.in. robót budowlanych na działce nr 180 dotyczących demontażu istniejącej, przestarzałej i awaryjnej elektrowni wiatrowej EW160 Nowomag o mocy znamionowej 160 kW wraz z przyłączeniową infrastrukturą elektroenergetyczną oraz budowie w jej miejscu nowoczesnej, bezobsługowej siłowni wiatrowej o mocy 2 MW. We wniosku tym wskazano ponadto, że nowe elektrownie wykonane zostaną z wykorzystaniem najnowszych technologii zapewniających wysoki standard w zakresie wykorzystania energii wiatru oraz spełniających wymagania w zakresie ochrony środowiska (w tym minimalizacji oddziaływania akustycznego). Planowana inwestycja w całości mieści się na terenie wnioskowanej nieruchomości. Wraz ze wskazaną powyżej budową planowane jest wykonanie przyłączeniowej infrastrukturą elektroenergetycznej oraz prac związanych z dostosowaniem istniejących dróg dojazdowych do wnioskowanej działki, w tym utwardzenia. W załączniku 1 wskazano, że planowana inwestycja polegać będzie m.in. na demontażu istniejącej elektrowni, w tym gondoli, masztu jak również fundamentów oraz budowie nowych fundamentów, posadowienia nowego masztu o wysokości ok. 80 m.n.p.t. wraz z gondolą i skrzydłami w miejscu istniejącej turbiny wiatrowej. We wniosku wskazano również, że obecnie na działce nr 180 znajduje się jedna czynna elektrownia wiatrowa EW 160 Nowomag o wysokości 40 m.n.p.t. w stanie wzniesionego śmigła. Przy czym wskazano, że znajdująca się na tej działce turbina wiatrowa Nowomag 160 jest konstrukcją nieefektywną i przestarzałą w zakresie wykonania samej turbiny, stosowanych rozwiązań oraz myśli technicznych i w znacznym stopniu odbiega od dzisiejszych standardów. Ponadto uwzględniając rozpatrywaną lokalizację i jej potencjał energetyczny wiatru oraz fakt, iż obecna konstrukcja charakteryzowała się awaryjnością (przestojem w wytwórstwie energii), należy stwierdzić, iż zachodzi uzasadniona konieczność wymiany istniejącej nieczynnej turbiny na konstrukcję odpowiadającą myśli i rozwiązaniom technicznym stosowanym obecnie. Nadmieniono jeszcze, że nawet w przypadku gdyby istniejąca turbina była sprawna i pracowała przy wykorzystaniu pełnej mocy wytwórczej, tj. 160 kW, to jej sprawność byłaby znacznie mniejsza od turbin obecnie stosowanych ponad 12-krotnie (w odniesieniu do typowych konstrukcji o mocy 2MW). Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że już w 2005 r. na działce nr 180 znajdowała się wprawdzie jedna elektrownia wiatrowa, jednakże z nieczynną turbiną, co oznacza, że elektrownia ta nie była użytkowana. Po rozpatrzeniu wyżej wskazanego wniosku decyzją z dnia [...] r. znak [...] Wójt Gminy M. ustalił na rzecz I. Sp. z o.o. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego m.in. na wykonaniu robót budowlanych na działce nr 180 dotyczących demontażu istniejącej, przestarzałej i awaryjnej elektrowni wiatrowej EW160 Nowomag o mocy znamionowej 160 kW wraz z przyłączeniową infrastrukturą elektroenergetyczną oraz budowie w jej miejscu nowoczesnej, bezobsługowej siłowni wiatrowej o mocy 2 MW. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w trakcie postępowania planowana inwestycja uzyskała następujące opinie: postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia [...] r. znak: [...] nie stwierdzające obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla w/w przedsięwzięcia oraz postanowienie Starosty J. z dnia [...] r. znak [...] nie stwierdzające obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ponadto, że planowana inwestycja w całości mieści się na terenie wnioskowanej nieruchomości, zaś z analizy zgromadzonych w toku postępowania materiałów wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało bezpośredniego i pośredniego wpływu na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra naturalne, zabytki jak również wzajemnego oddziaływania między powyższymi czynnikami. Ze znajdującego się aktach sprawy aktu notarialnego umowy sprzedaży z dnia 15 czerwca 2011 r. (repertorium A nr [...]) wynika, że na działce nr 180 znajduje się zespół wiatrowo-elektryczny typu EW 160 Nowomag o mocy znamionowej 160 kW, który nie jest trwale związany z gruntem, oraz budowle trwale związane z gruntem, tj. przyłącze elektroenergetyczne łączące elektrownię wiatrową EW 106 z siecią elektroenergetyczną 20 kV Koncernu Elektroenergetycznego E. Oddział w L.. Z umowy wynika ponadto, że I. Sp. z o.o. sprzedała stronie skarżącej prawo własności nieruchomości stanowiącej działkę nr 180, zaś zespół wiatrowo-elektryczny jako nakłady na grunt stanowiący własność I. Sp. z o.o. nie są objęte umową sprzedaży i pozostają własnością I. Sp. z o.o.. Zatem stwierdzenie strony skarżącej, że przysługuje jej prawo własności nieruchomości, tj. istniejącej na działce nr 180 elektrowni wiatrowej jest nieprawdziwe. Ponadto, w piśmie z dnia 14 lipca 2011 r. skierowanym do Urzędu Gminy M. strona skarżąca wskazała m.in., że własnością poprzedniego właściciela działki nr 180 pozostała nieczynna obecnie elektrownia wiatrowa (turbina wraz z pozostałym sprzętem), zaś na wartość budowli miał wpływ fakt uderzenia pioruna w szczyt elektrowni przed zakupem działki. W aktach sprawy znajduje się również pismo z dnia 5 sierpnia 2011 r., w którym strona skarżąca stwierdziła, że na terenie działki nr 180 znajdują się budowle w postaci infrastruktury niezbędnej w celu eksploatacji elektrowni wiatrowej. Poprzedni właściciel nabył w roku 2005 czynną elektrownię wiatrową (wraz z infrastrukturą i działką), która w owym czasie była zdolna produkować energię i na tenże czas była urządzeniem w miarę nieprzestarzałym. Od co najmniej roku elektrownia nie jest eksploatowana z powodu licznych awarii i nieopłacalności ich naprawy. Nieopłacalność ta wynika zarówno z wysokich kosztów naprawy (drogie części dla przestarzałej konstrukcji) jak również niewielkich zdolności produkcyjnych tego urządzenia. E. S.A. nabyła w dniu 15 czerwca 2011 r. grunt wraz z trwale z nim związanymi budowlami, tj. stacją transformatorową, liniami kablowymi oraz drogą wewnętrzną. Obecnie elektrownia wiatrowa jest trwale wyłączona z eksploatacji z powodu poważnej, nieopłacalnej w naprawie awarii. Dodatkowo przed zakupem nieruchomości miało miejsce wyładowanie atmosferyczne, które spowodowało dodatkowe zniszczenia w urządzeniach elektrycznych elektrowni i stacji transformatorowej. Ponadto pismem z dnia 10 maja 2011 r. skierowanym do Urzędu Regulacji Energetyki w Warszawie I. Sp. z o.o. poinformowała, że od 2005 r. elektrownia wiatrowa o mocy 160 kW zlokalizowana w miejscowości S., gmina M., powiat j., woj. D. nie pracuje w sposób ciągły. Przedmiotowa prototypowa elektrownia wiatrowa polskiej produkcji notorycznie ulega usterkom, które uniemożliwiają poprawną eksploatację i produkcję energii elektrycznej. Kilkunastokrotnie podejmowaliśmy działania mające na celu doprowadzenie elektrowni do pełnej sprawności. Jednakże zawsze pojawiały się nowe awarie, które skutecznie uniemożliwiały poprawną prace. W związku z powyższym zdecydowaliśmy wymienić awaryjną elektrownie o mocy 160 kW na nowoczesną nową turbinę o mocy 2 MW. Uzyskano warunki przyłączeniowe do sieci oraz podpisano umowę przyłączeniową. Uzyskano pozwolenie na rozbiórkę starej elektrowni oraz złożono wniosek o uzyskanie pozwolenia na budowę nowej. W chwili obecnej trwa procedura administracyjna uzyskiwania przedmiotowego pozwolenia. Z urzędu Sądowi jest również znane, że I. sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...], którą uchylono w całości decyzję Starosty J. z dnia [...] r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu I. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o wysokości wieży H=80m, łopat, fundamentu, drogi dojazdowej oraz placów montażowych na nieruchomości o numerze ewidencyjnym 180 w miejscowości S., w gminie M., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 90/14) skarga ta została oddalona, jednakże od tego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna, która wraz z aktami sprawy została w dniu 21 października 2014 r. przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że na terenie działki nr 180 w S. nie funkcjonuje żadna elektrownia wiatrowa. Potwierdza to również znajdujące się w aktach sprawy zdjęcie z dnia 26 stycznia 2015 r., na którym widnieje jedynie maszt bez śmigieł. Zatem twierdzenia strony skarżącej, że zmiana miejscowego planu sołectwa Słup, dokonana zaskarżoną uchwała, doprowadziła do konieczności zaprzestania użytkowania znajdującej się na tej nieruchomości elektrowni wiatrowej, oraz że uniemożliwi dalsze jej użytkowanie są bezpodstawne. Skoro elektrownia nie funkcjonuje nie ma również mowy o jakimkolwiek oddziaływaniu na tereny działek objętych zaskarżonym planem izofoną hałasu. Całkowicie bezpodstawnym jest zatem twierdzenia strony skarżącej, że przeznaczenie określonych gruntów na cele mieszkaniowe spowodowało, że niemożliwym stało się obecnie wykorzystywanie terenów przeznaczonych i aktualnie wykorzystywanych pod elektrownie wiatrowe, a to z uwagi na obowiązujące na terenach mieszkaniowych określone normy hałasu niemożliwe do dochowania z uwagi na charakterystykę istniejącej elektrowni wiatrowej. Nie doszło również – w ocenie Sądu - do wzajemnego wykluczenia się terenów o różnych funkcjach. Jak wskazała I. Sp. z o.o. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wrocławiu z dnia 26 marca 2014 r. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty J. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego (sygn. akt II SA/Wr 274/14): "ze zgromadzonych przez organy administracji dowodów nie wynika, aby planowana inwestycja wprowadzała związane z nią (z budową obiektu i jego funkcjonowaniem) ograniczenia dla terenu, na którym jest planowana, jak również dla terenów sąsiednich. Wręcz przeciwnie, w aktach sprawy pozostaje dokument urzędowy - w postaci decyzji środowiskowej - który potwierdza, że obiekt ten żadnych ograniczeń dla terenów sąsiednich nie wprowadza (art. 76 § 1 k.p.a.). Przeciwdowodu wobec tego dokumentu nie przeprowadzono. Akt ten pozostaje w obrocie prawnym i jest ponadto oznaczonym, w wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie II SA/Wr 5/12, elementem związania w procesie wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie. Elementem związania tego jest również treść obowiązujących uchwał miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru - terenu inwestycji i terenów sąsiednich. Przy aktualnym sposobie zagospodarowania danego obszaru mamy do czynienia z utrwalonym poziomem emisji hałasu na nim: z istniejącej na działce nr 180, czyli w miejscu zainwestowania, turbiny elektrowni wiatrowej (przewidzianej w ramach planowanego zamierzenia do rozbiórki) oraz istniejącej zabudowy zagrodowej na terenach sąsiednich, na poziomie ok. 50 dB. Wprowadzenie na tym obszarze emisji hałasu o poziomie do 45 dB z planowanych urządzeń w zamian za urządzenia istniejące w żaden sposób nie spowoduje jakichkolwiek ograniczeń w możliwości zagospodarowywania tych terenów zgodnie z zapisami uchwał miejscowego planu.". Ponadto, w aktach sprawy znajduje się decyzja Starosty J. z dnia [...] r. Nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę na budynku jednorodzinnego wolnostojącego przewidzianego do realizacji na działce nr 201/3 obręb S. oraz części działek nr 197/1, 201/2, 204/6 i 345/6(dr). Należy tutaj wskazać, że przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. statuuje obowiązek gminy ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, kwalifikując go jako zadanie własne tej jednostki samorządu terytorialnego. Fakt nadania gminie poprzez jego treść tzw. władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Jednocześnie przepis powyższy nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślić należy również, że w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., zawierającym otwarty katalog wymagań, które w szczególności należy wziąć pod uwagę w opracowaniach dotyczących zagospodarowania przestrzennego, wskazane zostało w pkt 7 w jednoznaczny sposób prawo własności. Wymóg ten podporządkowany jest przepisowi art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, jako gwarantującemu poszanowanie tego prawa, które wprawdzie - zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy zasadniczej - może być ograniczone, ale pod warunkiem nienaruszania istoty własności. W tej ostatniej kwestii Sąd Najwyższy wypowiedział się w wyroku z dnia 16 lipca 1980 r. (sygn. akt CZP 45/80, publ. OSPiKA 1981, nr 7-8, poz. 131), w którym nawiązując do art. 140 k.c. stwierdził, że prawo własności jest "tym szczególnym prawem, które zapewnia właścicielowi dopuszczalną w danych warunkach pełnię uprawnień względem rzeczy. Choć przepis ten nie zdefiniował prawa własności przez wyczerpujące wyliczenie uprawnień właściciela, to jednak wyliczył uprawnienia zasadnicze, a przede wszystkim uprawnienia do korzystania z rzeczy oraz do rozporządzania nią". Naruszeniem tego uprawnienia jest ingerencja w sferę prawną właściciela nieruchomości, dokonywana poprzez ustalenia planu miejscowego, które określając przeznaczenie terenu i jego zagospodarowanie, wyznaczają jednocześnie granice korzystania z prawa własności i wpływają na interesy prawne jego dysponenta. Należy w tym miejscu jednak podkreślić, że "plany zagospodarowania przestrzennego dotyczą indywidualnych interesów prawnych i uprawnień właścicieli nieruchomości, albo naruszają te interesy, czy uprawnienia. Na tym, bowiem polega istota prawa administracyjnego i istota administracyjnoprawnej ingerencji w stosunki prawa cywilnego. Organy wykonujące administrację publiczną mają prawo ingerowania w te stosunki w sposób wyznaczony ustawą, a prawo własności (inne prawa rzeczowe) nie jest prawem absolutnym i nienaruszalnym" (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2001 r., sygn. akt sygn. akt II SA/Kr 376/01; wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 157/08, publ. LEX nr 496199). Jakkolwiek jest ono chronione normami Konstytucji RP, ale sama Konstytucja zastrzega, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Ograniczenia, które mogą się pojawiać w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach - nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. Stanowisko takie wynika wprost z obowiązującego systemu prawnego i znajduje wyraz w trwałej linii orzeczniczej NSA. Jakkolwiek (...) "prawo własności jest w RP chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1), znajdując nadto ochronę w przepisach Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (w szczególności art. 6 ust. 1 oraz art. 1 Protokołu nr 1), to prawo to nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, tyle ze tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do w/w celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie były regulacje, m.in. obowiązującej w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, tj. ustawy z o zagospodarowaniu przestrzennym. Upoważnia ona gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP, a jeżeli tak to ograniczenia wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są prawnie dopuszczalne" (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07). "Organy planistyczne uchwalając plan nie naruszają więc norm ogólnych regulujących prawo własności, choć oczywiście ingerują w samo prawo własności i w interesy prawne właścicieli. Ingerencja ta jest jednak dozwolona na gruncie obowiązujących przepisów, jeśli nie godzi w istotę prawa własności. (...) prawo administracyjne, do którego należą regulacje dotyczące planowania przestrzennego jest prawem publicznym, które ze swojej istoty zawiera czynnik władztwa administracyjnego (państwowego), mogący wpływać na stosunki prawno-prywatne. W obrębie tego prawa podlega ochronie interes indywidualny na równi z interesem publicznym a istnieją też rozwiązania, które interesowi publicznemu przyznają pierwszeństwo. W takich razach interes indywidualny doznaje ochrony przez różnego rodzaju rozwiązania prawne, najczęściej przewidujące instytucje odszkodowania" (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1349/06, publ. LEX nr 499840). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd nie dopatrzył się naruszenia interesu prawnego strony skarżącej, tj. prawa własności. Strona skarżąca w rozpatrywanej sprawie nie wykazała naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego już w momencie podjęcia zaskarżonej uchwały na jej sytuację. Do uwzględnienia skargi na uchwałę może doprowadzić bowiem tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sama strona skarżąca. Strona skarżąca nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, który jej zdaniem został naruszony skarżonym planem. Nie wskazała także, które konkretnie przepisy zaskarżonej uchwały są wadliwe w sposób istotny, co powodowałoby po stronie Sądu obowiązek stwierdzenia nieważności określonej części bądź całości uchwały. Tę część uchwały należało konkretnie określić, a nie pozostawić do uznania Sądu, jak to uczyniono w przedmiotowej skardze. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka wskazuje na istnienie elektrowni wiatrowej, która po pierwsze - już nie funkcjonuje i przeznaczona jest do demontażu, a po drugie - której właścicielem jest inna spółka. Jak to była mowa wyżej, skarga wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, zatem akt organu administracji musi dotyczyć interesu własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa. Zatem w/w zarzuty nie legitymują strony skarżącej do wniesienia skargi, bowiem nie dotyczą one jej interesu własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa. Konkludując, skoro w skardze nie wykazano, że zaskarżony akt organu jednostki samorządu terytorialnego narusza konkretny, aktualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu, który wniósł skargę, należało ją oddalić. Przyjęcie takiej oceny przez Sąd spowodowało brak możliwości dokonywania kontroli zaskarżonej uchwały pod względem jej zgodności z prawem. Mając zatem na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.