I SA/Po 98/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi A sp. j. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. [...] Przedsiębiorstwo Budownictwa Ogólnego Spółka Jawna zwróciła się do Prezydenta Miasta[...] o indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. W opisie stanu faktycznego wskazano, że wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości położonej w[...]. Jest to budynek mieszkalny wielorodzinny "z częścią handlową na parterze". Część mieszkalna budynku 3 kondygnacje została oddana do użytku i spółka uzyskała pozwolenie na częściowe użytkowanie - decyzją z dnia [...] maja 2013 r. o pow. [...] m². ([...] nr pow. użytkowa mieszkań i [...] m² pow. klatki schodowej). Parter budynku o łącznej pow. [...]m² pozostał nie wykończony (nie wykonano ścian działowych, instalacji wodociągowej, centralnego ogrzewania, elektrycznej). W dniu [...] stycznia 2014 r. spółka uzyskała drugie pozwolenie na częściowe użytkowanie pomieszczeń na parterze od nr 1 do nr 7 o pow. [...]m² , najemca oświadczył, że rozpocznie w nich działalność od dnia [...] lutego 2014 r. Pozostała część parteru budynku ze względów technicznych nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka oświadczyła, że złożyła dnia [...] stycznia 2014 r. deklarację DN-1, w której zgłosiła do opodatkowania powierzchnię mieszkalną budynku [...]m² wg stawki [...]zł oraz że zgłosi do dnia [...] stycznia 2015 r. powierzchnię związaną z prowadzeniem działalności wg stanu na dzień [...] stycznia 2014 r.: [...] m². Przedmiotowy budynek w ewidencji gruntów i budynków został sklasyfikowany jako mieszkalny. Przy budynku znajduje się utwardzony plac oraz ogrodzenie tego placu, które zdaniem spółki służą celom mieszkaniowym i tym samym nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku z powyższym opisem stanu faktycznego zadano następujące pytania: 1. Kiedy powstaje obowiązek podatkowy od części budynku, w którym do zakończenia całości inwestycji pozostały tylko i wyłącznie roboty wykończeniowe? 2. Czy spółka powinna opodatkować budowle tj. utwardzony i ogrodzony plac, znajdujące się na działkach nr 35/37, 35/173, 35/176, 35/181 arkusz mapy 45? Wnioskodawca wyraził pogląd, że moment powstania obowiązku podatkowego części mieszkalnej budynku (oddanej do użytkowania dnia [...].05.2013 r.) podlega opodatkowaniu od dnia [...] stycznia 2014 r., natomiast części niemieszkalnej o pow. [...] m² przeznaczonej na działalność gospodarczą (oddanej do użytkowania dnia [...].01.2014 r.) podlega opodatkowaniu od 1 stycznia 2015 r., a części niemieszkalnej parteru (nie oddana do użytkowania) nie podlega opodatkowaniu, gdyż z przyczyn technicznych nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. W kwestii opodatkowania budowli (ogrodzony i utwardzony plac) wnioskodawca wskazał, że budowle te nie powinny być opodatkowane, gdyż wykorzystywane są do celów mieszkaniowych i tym samym nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Prezydent Miasta [...] w wydanej w dniu [...] kwietnia 2014r. indywidualnej interpretacji uznał stanowisko wnioskodawcy: - za prawidłowe w zakresie opodatkowania części mieszkalnej budynku, - za nieprawidłowe w zakresie opodatkowania części niemieszkalnej, - za nieprawidłowe w zakresie opodatkowania budowli. W uzasadnieniu interpretacji organ stwierdził, że w świetle art. 6. ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2010 r., Nr 95, poz.613 ze zm.) - dalej jako u.p.o.l. obowiązek podatkowy od całości budynku mieszkalnego powstał od dnia 1 stycznia 2014 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że budynek istnieje od 2013 r. Okoliczność ta wynika zarówno z treści wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, jak też z Ewidencji Gruntów i Budynków, w której zapisano "Rok zakończenia budowy 2013 r.". Skoro budynek istnieje i rozpoczęto jego użytkowanie przed jego ostatecznym wykończeniem to obowiązek podatkowy dotyczy całego budynku od dnia 1 stycznia 2014 r. Tym samym stanowisko podatnika w zakresie opodatkowania części mieszkalnej budynku (3 kondygnacje bez parteru) od dnia 1 stycznia 2014 r. w wysokości [...]zł od 1 nr powierzchni jest prawidłowe. Podatnik natomiast nieprawidłowo przyjmuje, że powierzchnia parteru nie będzie w 2014r. podlegać opodatkowaniu ze względów technicznych. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w przypadku podatnika będącego przedsiębiorcą (spółka prawa handlowego niewątpliwie jest przedsiębiorcą) sam fakt posiadania budynku implikuje obowiązek podatkowy według stawek dla przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą. Przy czym w niniejszym przypadku budynek będący przedmiotem interpretacji jest budynkiem mieszkalnym (okoliczność potwierdzona w Ewidencji Gruntów i Budynków) i z tej przyczyny nie podlega opodatkowaniu jako związany z działalnością gospodarczą. Natomiast parter budynku w części zajętej na działalność gospodarczą w roku 2014 winien być opodatkowany stawką najwyższą, natomiast w części nie zajętej na działalność gospodarczą stawką jak dla budynku mieszkalnego od 1 stycznia 2014 r. Ponieważ omawiany budynek jest budynkiem mieszkalnym i jest wyłączony z zakresu pojęcia budynków związanych z działalnością gospodarczą organ podkreślił, że nie ma do niego zastosowania wyłączenie związane ze stanem technicznym budynku, na które powołuje się podatnik we wniosku o interpretację. Pojęcie "względów technicznych", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l, nie zostało normatywnie zdefiniowane. organ podkreślił, że w piśmiennictwie przyjmuje się, że odnosi się ono do stanu technicznego gruntu, budowli czy budynku. Oznacza to, że względy techniczne, o których mowa we wskazanym powyżej przepisie, dotyczyć mogą wyłącznie okoliczności faktycznych niezależnych od woli przedsiębiorcy i wynikających ze złego stanu technicznego przedmiotu opodatkowania, których skutkiem jest brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów gospodarczych z powodu niespełnienia określonych wymogów technicznych. Nie świadczy bowiem o ich istnieniu ani fakt, że podatnik ze względów ekonomicznych czy organizacyjnych nie wykonał prac związanych z założeniem poszczególnych instalacji. Wada techniczna przesądzająca o zaistnieniu względu technicznego, o którym mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. musi uniemożliwiać wykorzystanie gospodarcze budynku w jakiejkolwiek działalności, także w przyszłości. Wynikać może ze skażenia biologicznego, chemicznego, bądź z zaistnienia siły wyższej. Natomiast niewykorzystanie danych przedmiotów do prowadzonej działalności gospodarczej na skutek braku możliwości ich wykorzystania na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą z innych względów niż techniczne, taką okolicznością nie jest. W kwestii opodatkowania budowli (ogrodzony i utwardzony plac) organ uznał, że skoro ogrodzenie i utwardzony plac są budowlami i pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy i nie są objęte wyłączeniem z pojęcia "grunty budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" tak jak np. budynki mieszkalne, to budowle te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta[...] i pismem z dnia [...] maja 2014r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, szczegółowo argumentując swoje stanowisko. Spółka powołała się zwłaszcza na orzecznictwo: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2012r. II FSK 2444/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 stycznia 2013 r. I SA/Sz 736/12 (w zakresie opodatkowania części niemieszkalnej - lokalu użytkowego o pow. 101,21mkw.) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 933/11 (w zakresie braku opodatkowania budowli). Prezydent Miasta [...] w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa podtrzymał swoje stanowisko powołując się na wyroki zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, odrzucając jednocześnie stanowiska Sądów, na które powołała się skarżąca. Spółka zaskarżyła wyżej wymienioną indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, zarzucając organowi błędną interpretację art. 6 ust. 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a tym samym zarzuciła błędne stanowisko odnośnie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretacje indywidualną. W uzasadnieniu skarżąca Spółka przede wszystkim zwróciła uwagę na argumentację zawartą w wyroku NSA z dnia 14 sierpnia 2012r. II FSK 2444/10 gdzie Sąd wyraźnie podkreślił, że sytuacja, w której podatnik nie zakończył budowy budynku, nie wykończył go ostatecznie, ale rozpoczął użytkowanie jego części, obowiązek podatkowy zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. powstaje tylko w zakresie tej części użytkowanego budynku, a nie w zakresie całości. Zdaniem Spółki trudno się również zgodzić z tym, że sam fakt posiadania budowli przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą rozstrzyga o opodatkowaniu tych budowli, niezależnie od tego, do czego te budowle są wykorzystywane. W tym zakresie w pełni należy podzielić argumentację zawartą w wyroku NSA z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 933/11. Zwrot "grunty związane z budynkami (mieszkalnymi)" nie został wypełniony treścią normatywną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przez grunty związane z budynkami mieszkalnymi należy rozumieć nie tylko grunty, na których taki obiekt budowlany został posadowiony, ale również grunty doń przylegające, zapewniające właściwe korzystanie z tego budynku, niezbędną obsługę budynku oraz jego mieszkańców, w tym w zakresie odpowiedniego skomunikowania, zabezpieczenia porządku, rekreacji (np. place dla dzieci) oraz zaspokojenia innych niezbędnych potrzeb związanych z korzystaniem z powierzchni mieszkaniowej budynku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na tle zasadniczej kwestii spornej dotyczącej daty powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, a więc okoliczności, którymi są zdarzenia powodujące władanie nieruchomością (jej składnikami) wynikające z prawa własności, samoistnego posiadania, wieczystego użytkowania czy posiadania zależnego, o jakich stanowi przepis art. 3 ust. 1 omawianej ustawy. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również w doktrynie przyjęto, że ust. 2 art. 6 u.p.o.l. jest lex speciali w stosunku do ust. 1 tegoż artykułu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1228/12, LEX nr 1463399 i powołane tam: L. Etel, Podatki od nieruchomości, Warszawa 2009, s. 228 i n. oraz M. Kalinowski, Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od nowo wybudowanych budynków i budowli, "Przegląd Podatkowy" 2006, nr 3, s. 32;). Przepis art. 6 ust. 2 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym: - budowa została zakończona albo - w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Na gruncie omawianej ustawy podatkowej termin "zakończenie budowy" nie został określony, definicja tego terminu nie została także określona w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Należy podkreślić, że z pewnością zakończenie budowy nastąpi, gdy zostanie złożone zawiadomienie o zakończeniu budowy (art. 57 ust. 1-3 Prawa budowlanego). Złożenie tego zawiadomienia nie jest jednak konieczne do uznania, iż nastąpiło faktyczne zakończenie budowy. Wystarczy, że będą spełnione warunki upoważniające do złożenia tego zawiadomienia. Innymi słowy, spełnienie warunków, o których mowa w art. 57 ust. 1 i 2 wymienionej ustawy, przesądza, iż nastąpiło zakończenie budowy. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1996 r. sygn. akt SA/Wr 2735/95, w którym sąd stwierdził, że w sensie techniczno-budowlanym można mówić o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje Prawo budowlane wobec budowy legalnej przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy (art. 57). Ponadto obiekt powinien być w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i można byłoby przekazać go do normalnej eksploatacji i użytkowania. W przypadku wątpliwości co do możliwości przeprowadzenia odbioru budynku pomocne może być sięgnięcie do zapisów dziennika budowy. Z dziennika budowy wynikają wszystkie istotne etapy realizacji inwestycji, co jest bardzo przydatne w razie trudności w ustaleniu momentu zakończenia budowy. Należy zaznaczyć, iż obowiązek podatkowy może być związany z rozpoczęciem użytkowania budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. W tym przypadku chodzi oczywiście o rozpoczęcie faktycznego użytkowania budynku lub jego części. W takiej sytuacji nie muszą być spełnione warunki uprawniające do użytkowania budynku, o których mowa w art. 54 czy 55 Prawa budowlanego. Związane jest to z faktem, że według przepisów ustawy Prawo budowlane rozpoczęcie użytkowania następuje zawsze po zakończeniu budowy, co przeczyłoby sensowi rozwiązania, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. (por. L. Etel Komentarz do art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, System Informacji Prawnej LEX). Z treści wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, jak też z Ewidencji Gruntów i Budynków, wynika, że budowa została zakończona 2013 r. Ponadto, co nie jest sporne, Spółka rozpoczęła użytkowanie tego budynku w 2013 r. Wobec treści skargi, podkreślenia wymaga, że z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. wynika uzasadnione twierdzenie, że rozpoczęcie użytkowania budynku jeszcze ostatecznie niewykończonego powoduje konieczność zapłacenia podatku od początku następnego roku i to ustalanego od całego budynku, co oznacza, wbrew stanowisku skarżącej, że obowiązek ten dotyczy również tej części budynku, która nie została wykończona czy przekazana do użytkowania. Nie zmienia tego fakt, że skarżąca dokonywała etapami wykończenia poszczególnych części budynku i deklarowała je do opodatkowania. Powyższe rozważania wskazują bowiem na konieczność opodatkowania także tych części budynku, które nie były bezpośrednio użytkowane. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie także w judykaturze. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1522/06 i II FSK 1520/06 (także w wyroku z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 1245/06), wskazał, że jeżeli budynek istnieje i ma jednolite przeznaczenie, to opodatkowaniu podlega cała jego powierzchnia użytkowa, choćby w danym roku część budynku nie była wykorzystywana; okoliczność istotna dla załatwienia sprawy (istnienia budynku) może być dowiedziona wszelkimi możliwymi dowodami (art. 180 O.p.) (LEX nr 456685, LEX nr 401745). W uzasadnieniu wyroku w sprawie II FSK 1522/06, NSA zauważył, że do uznania, że budowa budynku została zakończona nie jest niezbędne dopełnienie wymogów przewidzianych w prawie budowlanym. Również w wyroku z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1228/12 (LEX nr 1463399) NSA stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót, a więc powstanie obowiązku podatkowego nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku po spełnieniu warunków wskazanych w art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego. Artykuł 6 ust. 2 u.p.o.l. stanowiąc o okolicznościach, od których uzależniony jest obowiązek podatkowy, używa określenia zakończenie budowy oraz rozpoczęcie użytkowania obiektu budowlanego, ale chodzi wyłącznie o stan faktyczny powodujący moment rozpoczęcia obowiązku podatkowego. Zgodnie z tym przepisem, powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest bowiem od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót - a więc powstanie obowiązku podatkowego nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku (por. M. Ślifirczyk, Moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, "Monitor Podatkowy" 2003, nr 1, s. 18). Stanowisko to potwierdzają także wyroki NSA: z dnia 11 września 2007 r. sygn. akt II FSK 959/06 oraz z dnia 8 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2090/10 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W przedmiotowej sprawie nie ma również zastosowania wyłączenie związane ze stanem technicznym budynku, ponieważ omawiany budynek jest budynkiem mieszkalnym i jest wyłączony z zakresu pojęcia budynków związanych z działalnością gospodarczą. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że stan techniczny budynku, czy też jego części, może być przyczyną wyłączenia tego budynku lub jego części z opodatkowania, przewidzianego dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, jednak wyeliminowanie takie jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy stan techniczny uniemożliwia wykorzystania tego budynku (jego części) do działalności gospodarczej zarówno w chwili obecnej, jak i w przyszłości; tym samym wyłączenie o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy, na co m.in. wskazuje użyte przez ustawodawcę w tym przepisie sformułowanie "nie są i nie mogą być wykorzystywane". W związku z powyższym prawidłowe jest stanowisko organu, że cały parter budynku winien być opodatkowany od 1 stycznia 2014 r., z tym że w części zajętej na działalność gospodarczą według stawki najwyższej, natomiast w pozostałej części (niezajętej na działalność gospodarczą) jak od budynku mieszkalnego. W ocenie Sądu za prawidłowe należało uznać stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji, że ogrodzenie i utwardzony plac podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej Stosownie zaś do art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. "budowlą" jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Jak wynika z dyspozycji wyżej przytoczonego art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. "budowlę" stanowi także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast "urządzeniem budowlanym" jest – zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowalnego - urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zgodnie natomiast z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z powołanego wyżej przepisu wynika właściwie jeden tylko warunek, jaki muszą spełniać - wymienione w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. - przedmioty opodatkowania do uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a mianowicie, warunek ich posiadania przez przedsiębiorcę (względnie inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Wyrażony wyżej pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym i doktrynie, gdzie przyjmuje się niemal jednolicie, że sam fakt posiadania budynku, budowli lub gruntu przez przedsiębiorcę przesądza o uznaniu tych przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 160/10 i powołane tam orzecznictwo; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 24 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 729/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1294/11; zachowująca aktualność uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2001 r., sygn. akt FPK 3/00; wyroki i uchwała na stronie: http://orzeczenia/nsa.gov.pl; L. Etel, "Podatek od nieruchomości, rolny, leśny", Podatkowe Komentarze Praktyczne, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 39). Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., definiujący zakres znaczeniowy gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zawiera warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. W tym też kierunku zmierza sądowa wykładnia tego przepisu, w której powszechnie aprobowany jest pogląd, że dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania według wyższych stawek), wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Przy czym, nie ma tu znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki czy budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej. Uzasadnienie dla przyjętej koncepcji opodatkowania stanowi charakter podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym - od posiadania, a nie od dochodu. Konsekwencją powyższego jest konstatacja, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegać będzie samo posiadanie nieruchomości. W związku z powyższym zarzuty dotyczące błędnej interpretacji art. 6 ust. 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.