II SA/Kr 1517/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M.G. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie do sygnatury akt II SA/Kr 170/14, zakończonej wyrokiem z dnia 7 marca 2014 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych). Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 170/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 17 października 2013 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; w pkt II zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącego K.W. kwotę 200,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 16 października 2014 r. M.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakwie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego sądu z dnia 7 marca 2014 r. w sprawie II SA/Kr 170/14. Zdaniem skarżącej w postępowaniu zakończonym ww. wyrokiem zaistniała przesłanka nieważności o której mowa w 271 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ na skutek naruszenia art. 33 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca została pozbawiona możności działania. Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 170/14, zmianę powyższego wyroku poprzez oddalenie skargi, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2014r., sygn. akt II SA/Kr 170/14, Sąd ten uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 17 października 2013 r., znak: [....] , utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia 16 sierpnia 2013 r., znak: [....] odmawiającą w całości wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej - kopii umowy o pracę zawartej w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia dzisiejszego pomiędzy skarżącą a Gminą R. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji - R. Zdaniem skarżącej w zakończonym powyższym wyrokiem postępowaniu sądowym powinna być uczestnikiem postępowania. W ocenie skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie od początku w nieprawidłowy sposób określił krąg stron postępowania, naruszając art. 33 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z czym nie miała ona wiedzy na temat toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Nie otrzymała odpisu skargi ani odpisu odpowiedzi na skargę, została pozbawiona możliwości ustosunkowania się do treści skargi, była pozbawiona możliwości zajęcia stanowiska w tej sprawie, nie zawiadomiona o terminie rozprawy, ani o wydanym wyroku, nie otrzymałam wyroku wraz z uzasadnieniem. Wobec powyższego bez własnej winy nie mogła w postępowaniu zakończonym powyższym wyrokiem brać udziału, nie mogła dokonywać żadnych czynności procesowych. Powyższy wyrok otrzymała od Burmistrza R. wraz z pismem Burmistrza R. w dniu 11 września 2014 r. Skarga o wznowienie postępowania oparta została o art. 271 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania i z przyczyny leżącej poza osobą samego zainteresowanego nie mógł on wziąć udziału w sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt OSK 477/09). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W postępowaniu w sprawie udostępnienia kopii umowy o pracę skarżącej nie brała udziału, mimo że postępowanie dotyczyło jej interesu prawnego. Powyższe stanowisko potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 783/12. W wyroku tym WSA wyjaśnił pojęcie "interesu prawnego". Rozważania dotyczące interesu prawnego zawarte w uzasadnieniu do tego wyroku mają charakter ogólny i zdaniem skarżącej należy je również odnieść do postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 170/14. W wyroku tym WSA wskazał, że: "O interesie prawnym w rozumieniu przytoczonego przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (podobnie B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 424-425). Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione więc jest uprawnienie do złożenia skargi. Należy w związku tym przyjąć, że osobą posiadającą interes prawny we wniesieniu skargi będzie nie tylko każdorazowo wnioskodawca lub podmiot, który bezskutecznie żądał udostępnienia informacji publicznej w inny sposób, ale także - w wyjątkowych wypadkach - osoby, których prawnie chroniony interes mógłby zostać naruszony na skutek rozstrzygnięcia podmiotu zobowiązanego do udostępnienia żądanej informacji publicznej. Może tu chodzić np. o osobę, ze względu na której ochronę interesu prawnie chronionego nastąpiła odmowa udostępnienia informacji, a na skutek odwołania wnioskodawcy organ odwoławczy wydał decyzję o uchyleniu decyzji odmownej i umorzeniu postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, co mogłoby otworzyć drogę do podjęcia przez podmiot zobowiązany pozytywnego rozstrzygnięcia (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 70). Ponieważ z mocy art. 23 Kodeksu cywilnego dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, zostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach, ochrona dóbr osobistych związanych ze sferą prywatności danej osoby, zagrożonych ujawnieniem w wyniku uwzględnienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, świadczy o istnieniu interesu prawnego we wniesieniu skargi. Nadto skarżąca powołała się na treść art. 33 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199, z aprobującą glosą P. Kucharskiego, tamże). Przymiot uczestnika postępowania, o którym mowa w art. 33 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, daje dopiero norma o charakterze materialnoprawnym, bezpośrednio legitymująca określony podmiot do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 563/12). Interes prawny to taki, który jest chroniony przez prawo i ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. II GZ 271/12). W uzasadnieniu wskazanego w zdaniu poprzednim wyroku NSA wskazał, że: "zgodne z art. 33 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi swój udział w postępowaniu sądowym może zgłosić osoba prawna lub fizyczna, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Z przepisu powyższego wynika, że uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego może stać się podmiot, któremu przysługiwała legitymacja materialnoprawna w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego aktu, ale który w tym postępowaniu nie brał udziału, albowiem tylko wtedy wynik postępowania sądowoadministracyjnego może dotyczyć jego interesu prawnego (por. M. Romańska (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 204). Wobec powyższego, nie wnosząc skargi, skarżąca uważa, że powinna być potraktowana przez Sąd jako uczestnik postępowania, któremu zgodnie z art. 12 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinny przysługiwać wszystkie uprawnienia procesowe strony. Ma w sprawie interes prawny i powinna mieć możliwość jego obrony na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. W dalszej kolejności wskazano, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Przy wykładni zawartych w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęć "osoby pełniące funkcje publiczne" oraz "osoby mające związek z pełnieniem tych funkcji" trzeba odnieść się do definicji "osoby pełniącej funkcje publiczne" oraz do definicji pojęcia "funkcjonariusz publiczny" zawartych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Z 1997 r.. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.); zwanej dalej k. k., a to art. 115 § 19 i art. 115 § 13 K. k. W odniesieniu do własnej sytuacji skarżąca wskazał, że radca prawny nie jest wyposażony w żadne kompetencje decyzyjne. Radca prawny tylko i wyłącznie doradza, opiniuje czy zastępuje organ. Decyzje zawsze podejmuje mocodawca radcy prawnego. Radca prawny nie realizuje w żadnym zakresie nałożonych na instytucję publiczną zadań publicznych, nie jest podmiotem któremu przysługiwałby jakikolwiek zakres kompetencji decyzyjnych w ramach instytucji publicznej. Świadczenie przez radcę prawnego pomocy prawnej zgodnie z ustawą o radcach prawnych nie ma bezpośredniego, realnego i skonkretyzowanego wpływu na sytuację prawną innych osób, bowiem opinia prawna, porady prawne, z istoty swojej nie mają charakteru wiążącego podmiot decyzyjny, natomiast w przypadku zastępstwa prawnego i procesowego radca prawny działa na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez klienta i w zakresie w jakim otrzymał umocowanie od klienta. Działanie radcy prawnego poza zakresem umocowania zagrożone jest skutkami z art. 103 K.c. Przedstawione powyżej stanowisko potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2499/13. Podkreślono, że skarżąca nie realizuje w żadnym zakresie nałożonych na organy gminy, ani na gminę zadań publicznych, nie realizuje zadań publicznych w urzędzie w ramach struktur organizacyjnych, wykonuje tylko i wyłącznie czynności usługowe zgodne z ustawą o radcach prawnych. Wykonując zawód radcy prawnego nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, osobą mającą związek z pełnieniem funkcji publicznych. Wobec powyższego, w sprawie z wniosku K.W. z dnia 13 czerwca 2013 r. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej tj. ze względu na prawo skarżącej do prywatności. Przy udostępnianiu informacji zawartych w zbiorze akt osobowych należy stosować ustawę o ochronie danych osobowych. Stanowisko powyższe potwierdza Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w sygnalizacji z sierpnia 2010 r. [....] . Dokumentacja pracownicza zgromadzona w aktach osobowych prowadzonych przez pracodawcę stanowi zbiór danych osobowych udostępnianych zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych, a to art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Do takiej konkluzji prowadzi też stanowisko przyjęte przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w uzasadnieniu decyzji z grudnia 2007 r., [....] oraz w uzasadnieniu decyzji z 31 sierpnia 2005 r., [....] . Skarżąca zwróciła uwagę, że żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie przesądza o udostępnianiu będącej w posiadaniu Burmistrza R. zawartej z nią mną umowy o pracę znajdującej się w aktach osobowych niezależnie od jej woli, żaden przepis prawa nie ogranicza więc jego prawa prywatności w zakresie udostępniania osobom trzecim dokumentów z akt osobowych, nie wyraziła również zgody na udostępnienie jej umowy o pracę i sprzeciwia się jej udostępnieniu. Skarżąca nie zrezygnowała z przysługującego jej prawa do prywatności, które należy do ustawowych moich praw, które gwarantuje Konstytucja, i które to dobro osobiste pracodawca ma obowiązek przestrzegać i chronić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Skarżąca M.G. podnosi, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygnaturze akt II SA/Kr 170/14, którego przedmiotem była skarga K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 17 października 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia 16 sierpnia 2013 r. o odmowie udostępnienia skarżącemu K.W. informacji publicznej – nie brała udziału i nie była zawiadamiana o jego przebiegu, pomimo tego, że przysługiwał jej statut uczestnika - podmiotu na prawach strony. Skarżąca podnosi, że przymiot uczestnika wynikał z art. 33 § 2 P.p.s.a., ponieważ żądanie udostępnienia informacji publicznej obejmowało kopię umowy o pracę zawartą między Gminą R. a radcą prawnym M.G. , a umowa ta zawiera informacje dotyczące prywatności osoby fizycznej jaką jest M.G. Z uzasadnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 170/14 wynika, że umowa o pracę zawartą między radcą prawnym M.G. a Gminą R. stanowi informację publiczną i co do zasady jej udostępnienie nie narusza prywatności żadnej ze stron tej umowy, a w tym M.G. Skarżąca podnosi, że art. 33 § 2 P.p.s.a. pozwala na uznanie za stronę także i tej osoby, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, a której interes prawny dotyczy wyniku postępowania sądowoadministracyjnego. Interes prawny skarżąca wywodzi z wykładni wyroku Sądu z dnia 7 marca 2014 r. nakazującego co do zasady udostępnienia K.W. wnioskowanej umowy o pracę. Sad nie podziela stanowiska skarżącej. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarżąca dochowała terminu wynikającego z art. 277 P.p.s.a. i skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego wniosła w terminie 3- miesięcznym od daty dowiedzenia się o wydanym wyroku. Jest bowiem prawdopodobnym, że twierdzenia skarżącej o dowiedzeniu się o zapadłym wyroku z dnia 7 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 170/14 rzeczywiście miało miejsce nie wcześniej niż w dniu 9 września 2014 r. (akta sądowe sprawy, karta nr 13). Skarga zaś została wniesiona w dniu 16 października 2014 r. (akta sądowe sprawy, karta nr 17). Skarga skarżącej zawiera także treść wynikającą z art. 279 P.p.s.a., a więc oznaczenie zaskarżonego wyroku, podstawę żądania wznowienia postępowania i uzasadnienie tej podstawy, a także wskazane okoliczności dotyczące zachowania terminu do wniesienia skargi i żądanie zmiany prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 170/14 poprzez jego uchylenie i oddalenie skargi K.W. Podstawową okolicznością, jaką należy ustalić w tej sprawie stanowi udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca M.G. posiadała status strony w postępowaniu sądowym zakończonym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 170/14. Sprawa ta, dla przypomnienia, dotyczyła skargi na decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej i Sąd uznał jako strony osobę skarżącą, która złożyła wniosek o udostępnienie tej informacji oraz organ, którego decyzję odmawiającą zaskarżono - czyli Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. W ocenie składu orzekającego w tej sprawie, skarżąca nie posiadała przymiotu podmiotu na prawach strony w rozumieniu art. 33 § 2 P.p.s.a. w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 170/14. Zgodnie z powołanym art. 33 § 2 P.p.s.a. udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym może zgłosić także osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, a której wynik postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy jej interesu prawnego. Jak podnosi się w literaturze, uczestnikiem postępowania w rozumieniu art. 33 § 2 P.p.s.a. może być tylko ten podmiot, któremu przysługiwała legitymacja materialnoprawna w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego aktu, a która w takim postępowaniu administracyjnym nie brał udziału (M. Romańska, Komentarz do art. 33, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydanie 4, Warszawa 2011, s. 251). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy o sygnaturze II SA/Kr 170/14 tak decyzja organu I instancji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 16 sierpnia 2013 r., jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 17 października 2013 r. utrzymująca w mocy tą decyzję nie były kierowane ani adresowane do skarżącej M.G. Sprawa ta bowiem była rozstrzygana tylko pomiędzy organem I instancji (Burmistrzem Miasta R. ) a wnioskodawcą K.W. oraz organem II Instancji (Samorządowym Kolegium Odwoławczym w N. ) a odwołującym K.W. . Był to prawidłowo ustalony krąg stron, ponieważ przedmiotem sprawy było udostępnienie informacji publicznej pozostającej w posiadaniu Burmistrza Miasta R. W postępowaniach dotyczących udostępniania informacji publicznej stronami są tylko wnioskodawca i organ administracji lub inny podmiot zobowiązany w myśl art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) do udostępniania takiej informacji [będą to władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: a) organy władzy publicznej; b) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; c) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; d) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; e) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów; f) organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.); g) partie polityczne]. Innych stron w takim postępowaniu nie ma i to niezależnie od tego, czy jest to etap postępowania o charakterze administracyjnym kończący się udostępnieniem informacji, czy też etap postępowania administracyjnego, do którego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (od chwili wydania decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji). To właściwy organ, na podstawie między innymi art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązany jest ocenić, czy udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej stanowić będzie naruszenie prawa do prywatności osoby, której dane w udostępnianym dokumencie się znajdują. Stanowisko w tym zakresie osoby, której dane mogłyby być udostępnione nie czyni z niej strony w postępowaniu o charakterze administracyjnym w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Natomiast organ, który udostępniłby informację publiczną ingerującą zarazem w prywatność danej osoby, odpowiadałby wobec takiej osoby za naruszenie jej prawa do prywatności. Takie ewentualne naruszenie prawa do prywatności przez organ administracyjny stanowiłoby podstawę do wszczęcia odpowiedniego postępowania przed sądem powszechnym i wówczas strona domagająca się wszczęcia takiego postępowania mogłaby powoływać się na art. 23 Kodeksu cywilnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje, aby ktokolwiek inny poza organem administracji lub innym podmiotem zobowiązanym do udostępniania takich informacji w świetle art. 4 tej ustawy, miał być traktowany jako strona. Należy również uwzględnić i to, że sam udział w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej osoby, której prawo do prywatności obejmowałoby udostępniany dokument – nie miałby żadnego celu. Organ administracji na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma pozycji arbitra rozstrzygającego zasadność wniosku o udostępnienie informacji publicznej pomiędzy wnioskodawcą a osobą, której prawo do prywatności mogło być naruszone. Sam organ decyduje o tym, czy udostępnia daną informację publiczną, czy też jej nie udostępnia ze względu na ochronę prawa do prywatności. Słusznie przy tym podnosi uczestnik K.W. , że przyjęcie tak szerokiego jak domaga się tego skarżąca kręgu stron w postępowaniu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej w istocie zniweczyłoby samo prawo do domagania się udostępnienia tej informacji. Nawet domaganie się udostępnienia jednej decyzji skutkowałoby obowiązkiem ustalania przez organ kręgu stron takich, jakie wynikały z postępowania zakończonego wydaniem udostępnianej decyzji. To zaś prowadziłoby do wielomiesięcznego ustalania kręgów stron (w tym zwłaszcza w sytuacji, gdy wnioskodawca domagałby się udostępnienia decyzji wydanej kilka lub kilkanaście lat temu) i w istocie skutkowałoby to znacznym ograniczeniem możliwości efektywnego domagania się realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej. Nie przypadkowo w postępowaniu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie stosuje się art. 28 K.p.a., a wiec podstawowy przepis proceduralny określający podstawę do ustalania stron nie ma zastosowania w postępowaniu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skarżącej należy podnieść, że w tym składzie i tej sprawie Sąd nie podziela stanowiska, jakoby w postępowaniu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej stronami były także i te osoby, które powołują się na przysługujące im prawo do prywatności mogące być naruszone poprzez udostępnienie danej informacji. Pozostałe zarzuty skarżącej dotyczące meritum sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a skupiające się w kwestionowaniu uznania przez Sąd wydający w dniu 7 marca 2014 r. wyrok, że radca prawny pełniący obsługę prawną na rzecz urzędu gminy jest funkcjonariuszem publicznym oraz związaną z tym ochroną danych osobowych i prawie do prywatności nie mogą zostać objęte przedmiotem oceny w tej sprawie, ponieważ skarga skarżącej o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu z tego powodu, że skarżąca trafnie nie została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu sądowym w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 170/14. Sąd natomiast ustosunkował się do zarzutów dotyczących prawa do prywatności tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne o wykazania, że skarżącej nie przysługiwał przymiot strony lub podmiotu na prawach strony w rozumieniu art. 33 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 406/07, opub. w LEX nr 469203, art. 281 P.p.s.a. wskazuje, że badanie dopuszczalności wznowienia może polegać na badaniu dopuszczalności wznowienia, a więc sprawdzeniu, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu oraz czy rzeczywiście opiera się na ustawowej przesłance. Negatywny wynik tego badania skutkuje odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania. Pogląd ten w pełni aprobuje Sąd orzekający w tej sprawie, a skoro skarżącej nie przysługiwał – wbrew jej stanowisku – ani statut strony, ani status podmiotu na prawach strony w zakończonym prawomocnie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 170/14, to tym samym skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 281 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i art. 276 P.p.s.a. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w przypadku odrzucenia skargi Sąd z urzędu zwraca stronie skarżącej cały uiszczony wpis w wysokości 100 zł (słownie: stu złotych).