II SA/Bk 968/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej, a także na eksploatację linii oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. spółka P. S. E. S.A. z siedzibą w K. – J. (powoływana dalej także jako: "Spółka") zwróciła się do Starosty S. o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w gminie B., powiat s., województwo p., w obrębie S. S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr geod. [...] o pow. 9,2294 ha, objętej KW Nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w S., stanowiącą własność S. S., poprzez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie przez wymienioną działkę kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV kierunek K., które polega na ułożeniu w ziemi przewodów linii kablowej na głębokości 1 m i na długości ok. 75 m, wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową oraz eksploatację linii w pasie technologicznym o szerokości 6 m (2 x 3 m), o powierzchni 0,0271 ha. Przebieg linii przez opisaną nieruchomość, obszar pasa technologicznego oraz posadowienie słupa krańcowego linii z głowicą kablową przedstawiono na załączonej mapie. Po rozpatrzeniu wniosku, Starosta S. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] ograniczył sposób korzystania z opisanej wyżej nieruchomości poprzez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie przez wymienioną działkę kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV kierunek K., które polega na ułożeniu w ziemi przewodów linii kablowej na głębokości 1 m i na długości ok. 75 m, wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową oraz eksploatację linii w pasie technologicznym o szerokości 6 m (2 x 3 m), o powierzchni 0,0271 ha. Przebieg linii przez opisaną nieruchomość, obszar pasa technologicznego oraz posadowienie słupa krańcowego linii z głowicą kablową przedstawiono na załączonej mapie, stanowiącej integralną część decyzji. W pkt. 2 decyzji wskazano, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości opisanej w pkt. 1 polega w szczególności na uprawnieniu P. S. E. S.A. do wstępu na tą nieruchomości w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano - montażowych związanych z budową kablowego odcinka linii elektroenergetycznego średniego napięcia 20 kV kierunek K. na głębokości 1 m i na długości ok. 75 m., wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową oraz eksploatację linii w pasie technologicznym o szerokości 6 m (2x3 m), o powierzchni 0,0271 ha i wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV. W pkt 3 decyzji odmówiono nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji podkreślił, że w sprawie spełnione zostały przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, określone w art. 124 ustawy. Przedmiotowa inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy oraz jest zgodna z decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. o lokalizacji celu publicznego obejmującej budowę odcinka sieci elektroenergetycznej średniego napięcia w gminie B., w obrębie S. S. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] i jest konieczna w celu usunięcia kolizji z projektowaną linią 400 kV E. - Granica RP. Organ ustalił też, że w sprawie zostały przeprowadzone rokowania z właścicielami nieruchomości, określone w art. 124 ust. 3 ustawy, które nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na nieruchomość. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S. S. domagając się jej uchylenia. Wojewoda P. decyzją z [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu stwierdzono, że na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. właściwy starosta może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie organ uznał, że przedmiot planowanej inwestycji, ze względu na którą miałby zostać ograniczony sposób korzystania z nieruchomości, należy do zakresu powołanego przepisu. Za bezsporne w przedmiotowej sprawie uznano także, iż planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy, ponadto jest zgodna z decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. o lokalizacji celu publicznego obejmującej budowę odcinka sieci elektroenergetycznej średniego napięcia w gminie B., w obrębie S. S. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...]. Wojewoda P. ustalił także, że wydanie decyzji zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem nieruchomości, które zostały zakończone negatywnym wynikiem. Okoliczność zaś, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega, jak podkreślił organ II instancji, weryfikacji w trybie art. 124 ustawy. Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy, organ nie ma żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody rokujących stron. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w omawianym wyżej zakresie powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań (na podstawie oceny dokumentów z przeprowadzonych rokowań) oraz ich negatywnego wyniku, tj. braku zgody ze strony właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości. Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących zajęcia, jak podał autor odwołanie, większej części nieruchomości niż określona w decyzji organ I instancji stwierdził, iż kwestia ewentualnego odszkodowania została uregulowana przepisami art. 124 i 128 ustawy. Rozstrzygnięcia zaś w zakresie ewentualnego odszkodowania mogą zapadać tylko w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej (art. 129 ust. 5 pkt 1 ustawy), a nie w postępowaniu dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości prowadzonym na podstawie art. 124 ustawy. Od powyższej decyzji skargę do sądu administracyjnego wywiódł S. S. zarzucając jej naruszenie: przepisów art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: brak analizy celowości zajęcia przez wnioskodawcę pasa o szerokości 6 m na odcinku 75 m, błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że obszar pasa technologicznego o szerokości 6 m (po 3 m w każdą stronę od osi linii) na odcinku 75 m wymaga ograniczenia skarżącego w korzystaniu z działki oznaczonej nr [...] na powierzchni 0,0271 ha, w sytuacji, gdy obszar ten winien wynosić 0,0450 ha, dowolne przyjęcie, że ułożenie przewodów kablowych przez działkę skarżącego na głębokości 1 m nie prowadzi do zmiany aktualnego sposobu korzystania z jego nieruchomości, co całkowicie pomija okoliczność, że na przedmiotowej działce na koszt skarżącego (łączna kwota do zapłaty przez niego 13.088,86 zł), zostały wykonane urządzenia melioracyjne, których umiejscowienie pozostaje w kolizji (krzyżują się) z projektowaną linią kablową, dowolne przyjęcie, że przebieg linii, jak i szerokość pasa technologicznego stanowią niezbędne minimalne obciążenie nieruchomości skarżącego, bowiem odpowiadają ustaleniom decyzji Wójta Gminy B. o lokalizacji celu publicznego, w sytuacji, gdy organ II (w ślad za organem I instancji) nie poczynił w tym kierunku żadnych ustaleń, pominiecie wniosku skarżącego o rozważenie możliwości przesunięcia projektowanego słupa do granicy jego nieruchomości oraz dokonanie geodezyjnego wydzielenia na koszt inwestora obszaru objętego wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r., naruszenie art. 11 k.p.a. w zw. z art, 107 § 3 k.p.a. poprzez brak realnego i adekwatnego uzasadnienia decyzji, a w szczególności pozbawionego analizy jak najmniejszej uciążliwości decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości dla jej właściciela; błędną wykładnię art. 124 ust.1 i 3 oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust.3 oraz art. 64 ust.1 i 3 Konstytucji RP. Uzasadniając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego podkreślił, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie były poprzedzone analizą celowości zasadności zajęcia przez wnioskodawcę pasa o szerokości 6 m na odcinku 75 m. Organy nie przeprowadziły żadnych pomiarów potwierdzających słuszność stanowiska wnioskodawcy co do obszaru mającego podlegać zajęciu. Ponadto, jak podkreślił autor skargi, na datę złożenia wniosku przez Spółkę strony nie zakończyły rokowań, bowiem w toku postępowania przed organ I instancji w dalszym ciągu prowadziły negocjacje. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę podtrzymał w pełni stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga została oddalona. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., będącego podstawą kontrolowanej decyzji, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie natomiast z art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi są: budowai utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W tym miejscu podkreślić należy, że wynikające z art. 124 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12.02.2013 r. II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10.01.2012 r. II SA/Bk 763/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości. Są to bowiem decyzje ograniczające prawo własności, których wydawanie ustawodawca dopuścił w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (wyrok WSA w Kielcach z dnia 3.02.2011 r. II SA/Ke 567/10, CBOSA). Przepisy art. 124 u.g.n. muszą być zatem interpretowane dosłownie. Niedopuszczalne jest w związku z tym formułowanie jakichkolwiek innych, niż określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami, przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie (Ewa Bończak - Kucharczyk, Komentarz do art. 124 ustawy, LEX/2013, wyrok NSA z dnia 17.11.2009 r. I OSK 85/09, CBOSA). W decyzji wydawanej na podstawie art. 124 u.g.n., zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, co oznacza, że musi ona wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12.02.2013 r. II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10.01.2012 r. II SA/Bk 763/11, CBOSA). Dyspozycja art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowi o obowiązku precyzyjnego określenia obszaru nieruchomości, na którym następuje ograniczenie prawa właściciela do nieruchomości. Decyzja wydawana na podstawie powyższego przepisu powinna określać przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres (por. Marian Wolanin [w:] J. Jaworski, A. Prusaczek, A. Tułodziecki, M. Wolanin: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2009 r., str. 796, wyrok NSA z dnia 17.11.2009 r. I OSK 85/09, CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy za bezsporne należy uznać, że inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV kierunek K., które polega na ułożeniu w ziemi przewodów linii kablowej na głębokości 1 m i na długości ok. 75 m, wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową oraz eksploatację linii w pasie technologicznym o szerokości 6 m (2 x 3 m), o powierzchni 0,0271 ha, o której wykonanie zawnioskowała Spółka, jest celem publicznym, o jakim mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Wątpliwości Sądu nie budzi też fakt, że jest ona zgodna z decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. o lokalizacji celu publicznego obejmującej budowę odcinka sieci elektroenergetycznej średniego napięcia w gminie B., w obrębie S. S. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...]. Przebieg planowanej linii elektroenergetycznej został szczegółowo określony na mapie, stanowiącej integralną część zaskarżonej decyzji. Poza tym decyzja Starosty S. z dnia [...] czerwca 2014 r. w punkcie 2, wbrew twierdzeniom skarżących, wskazuje na czym polega ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W pkt 2 decyzji organ I instancji stwierdził, że "ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości opisanej w pkt 1 polega w szczególności na uprawnieniu inwestora do wstępu na nieruchomość w celu: -wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych związanych z budową kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV kierunek K. na głębokości 1 m i na długości ok. 75 m, wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową oraz eksploatację linii w pasie technologicznym o szerokości 6 m (2 x 3m) o powierzchni 0,0271 ha oraz wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV". Zatem, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, decyzja organu I instancji wskazuje jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomość jaki i zakres uszczuplenia władztwa właścicieli w zakresie niezbędnym do wykonania przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji dokonał analizy przedmiotowej kwestii i w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zarówno wskazany przebieg linii jaki szerokość pasa technologicznego stanowi minimalne niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości. Organy wskazały również, że przebieg ww. linii elektroenergetycznej przez działkę skarżącego nie prowadzi do zmiany aktualnego sposobu korzystania z nieruchomości. Tym samym obszar pasa, zgodnie z zapisami decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2014 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji odpowiada zasięgowi ograniczonego użytkowania nieruchomości. W ramach prowadzonego postępowania organ nie jest natomiast władny do dokonywania zmian przyjętych ww. decyzją. Stosownie zaś do treści art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W tym miejscu należy pokreślić, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określają prawnej formy prowadzenia rokowań. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się natomiast, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia zatem uzyskania zgody administracyjnej, od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje, które umożliwiałyby zawarcie porozumienia (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2006 r. I OSK 1307/05, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 381/09 Lex nr 574097, wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. II SA/Ke 298/12 Lex nr 1228975 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r. II SA/Bk 692/12). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości też fakt, że wymagane rokowania zostały przeprowadzone, ale nie zakończyły się uzyskaniem zgody skarżącego na inwestycję w kształcie zaproponowanym przez inwestora. Potwierdza to dołączona do akt sprawy dokumentacja w postaci pisma Spółki z dnia [...] grudnia 2013 r. stanowiącego zaproszenie do rokowań, a następnie kolejnych pism inwestora kierowanych do skarżącego z dnia [...] stycznia 2014 r., [...] stycznia 2014 r., [...] lutego 2014 r. oraz notatki służbowej z dnia [...] października 2013 r., a także odpowiedzi skarżącego a ww. pisma z dnia [...] grudnia 2013 r., [...] stycznia 2014 r., [...] stycznia 2014 r. W toku postępowania przeprowadzono też rozprawę administracyjną (w dniu [...] kwietnia 2013 r.), na której strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzeniem się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zakreślono również stronom termin do dnia [...] maja 2014 r. celem ostatecznego wypowiedzenia się, czy doszło do polubownego załatwienia sprawy. W dniu [...] maja 2014 r. skarżący sformułowali nowe wnioski w sprawie, nie wyrazili natomiast zgody co do istotnych warunków. Treść powyższych dokumentów nie pozostawia wątpliwości, że wnioskodawca miał rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej i wszczął w tym celu rokowania z właścicielem przedmiotowej nieruchomości, na które jednak on w żaden sposób nie odpowiedział. W tych okolicznościach zarzut skargi dotyczący braku przeprowadzenia rokowań należy uznać za całkowicie bezpodstawny. Przepis 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami ograniczając się do obowiązku przeprowadzenia rokowań, nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów co do ich formy i treści. Zatem strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (tak m.in. NSA w wyroku z 22 lutego 2012r. sygn. I OSK 357/11, dostępny w CBOSA). Okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega weryfikacji przez organ w trybie art. 124 ustawy. Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy, organ, jak słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji, nie ma żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody rokujących stron. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w omawianym wyżej zakresie powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań (na podstawie oceny dokumentów z przeprowadzonych rokowań) oraz ich negatywnego wyniku, tj. braku zgody ze strony właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r. I OSK 1274/09 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2008 r. II SA/Gd 635/07, oba dostępne w CBOSA). Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że planowana przez Spółkę inwestycja spełnia warunki określone w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uzasadniające wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Nie doszło też do naruszenia art. 8 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Jak to już zostało wcześniej wyjaśnione decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizację inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.