V SA/Wa 3498/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant ref.staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... października 2014 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości: 1. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia ... lipca 2014r nr ..., 2. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. Zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz A. S. kwotę ... tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. S. (dalej jako Skarżący) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Warszawie Nr ... z dnia ... października 2014 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży Nr ... z dnia ... lipca 2014 r., którą stwierdzono nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia ... marca 2012 r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości. Decyzje te zostały wydane w następującym stanie faktycznym : W dniu 16 maja 2011 r. Skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Białymstoku wniosek kontynuacyjny o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011. W w/w wniosku rolnik zadeklarował realizację: 1) pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne: • wariant 2.2 Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) na powierzchni ... ha oraz. • wariant 2.4 Trwale użytki zielone (w okresie przestawiania), na powierzchni ... ha; 2) pakietu 4 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000; • wariant 4.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków, na powierzchni ... ha. Dodatkowo w dniu 8 czerwca 2011 r. Skarżący dokonał zmiany deklaracji powierzchni w wariancie 2.2 na ... ha. W wyniku powyższego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wystosował do Skarżącego wezwanie do złożenia wyjaśnień w zakresie nieprawidłowości w deklaracji powierzchni na działkach ewidencyjnych nr ... (działki rolne L i Ł), a także wezwanie ... do złożenia wyjaśnień w zakresie nieprawidłowości w deklaracji powierzchni w wariancie 4.1 na działce ewidencyjnej nr ..., na której została zadeklarowana część działki rolnej N. W dniu 27 lipca 2011 r. Skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w B. korekty wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej oraz oświadczenie dotyczące działki rolnej N. Powyższymi korektami podtrzymana została deklaracja powierzchni na działkach rolnych N, L i Ł wskazana we wniosku. W dniu 4 października 2011 r. w gospodarstwie Skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, z której sporządzony został raport z czynności kontrolnych nr ... W wyniku ww. kontroli stwierdzono nieprawidłowości skutkujące pomniejszeniem płatności rolnośrodowiskowej, zaś w dniu 29 lutego 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wystosował do Skarżącego informację o maksymalnym kwalifikowanym obszarze (PEG) zmierzonym dla działek ewidencyjnych nr ... Ostatecznie w dniu ... marca 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wydał decyzję nr ... o przyznaniu Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości z tytułu realizacji: • wariantu 2.2 Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) - do powierzchni ... ha, w wysokości ... zł; • wariantu 2.4 Trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) - do powierzchni ... ha, w wysokości .. zł oraz • wariantu 4.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - do powierzchni ... ha, w wysokości ... zł. Przedmiotowa decyzja została doręczona na adres pełnomocnika Strony postępowania w dniu 15 marca 2012 r. , Skarżący nie wnosił od niej odwołania. W dniu ... czerwca 2014 r. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wystosował do Skarżącego zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. nr ... z dnia ... marca 2012 r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011 w pomniejszonej wysokości, a następnie decyzją z dnia ... lipca 2014 r. nr ... stwierdził nieważność ww. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia ... marca 2012 r. W dniu 27 sierpnia 2014 r. r. Skarżący złożył odwołanie od decyzji Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia ... lipca 2014 r., w wyniku którego w dniu ... października 2014 r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko prezentowane przez organ I instancji i wskazał, że A. S. podjął zobowiązanie rolnośrodowiskowe w 2010 roku. Skarżący we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, złożonym w Biurze Powiatowym ARiMR w B. w dniu 17 maja 2010 r. zadeklarował m. in. realizację pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne w wariancie 2.4 Trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania), a także pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone w wariancie 3.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na powierzchni ... ha, tj. na działce rolnej K, położonej na działkach ewidencyjnych nr ... W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wydał decyzję nr ... z dnia ... grudnia 2010 r., na mocy której przyznał Skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na 2010 zgodnie z deklaracją Strony. Tym samym Skarżący zobowiązany był na mocy § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego do zachowania występujących w jego gospodarstwie rolnym o określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych, natomiast w 2011 r. w gospodarstwie Skarżącego stwierdzono zmniejszenie powierzchni trwałych użytków zielonych w stosunku do roku 2010. Organ przy tym wskazał, że w 2011 r. Skarżący zmienił zobowiązanie rolnośrodowiskowe w ramach pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone na pakiet 4 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 - zgodnie z § 42b rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w myśl którego rolnik realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe podjęte w 2010 r. w zakresie pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3, może z dniem 15 marca 2011 r. zmienić to zobowiązanie przez zmianę realizowanego pakietu, w całości lub w części, na pakiet wymieniony w § 4 ust. 1 pkt 4 lub 5, jeżeli rolnik ten spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach tych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Organ wskazał ponadto na marginesie, że w 2011 r. Skarżący - zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zwiększył powierzchnię użytków rolnych w ramach pakietu 4 realizowanego w wariancie 4.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków, deklarując we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej z dnia 16 maja 2011 r., w ramach ww. wariantu 4.1 powierzchnię ... ha. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011 r. Skarżący zadeklarował w ramach wariantu 2.4 Trwale użytki zielone (w okresie przestawiania) powierzchnię ... ha, w tym działkę rolną K o powierzchni ... ha położoną na działkach ewidencyjnych nr ... (...ha) oraz nr ... (... ha), a także działkę rolną O położoną na działce ewidencyjnej nr ... o powierzchni ... ha, natomiast w ramach wariantu 4.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków Skarżący zadeklarował powierzchnię ... ha, w tym ... ha stanowiły ww. działki rolne K oraz O. Jednocześnie w wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie Strony w dniu 4 października 2011 r. kontrolerzy na działce rolnej K, na której Skarżący deklarował w ramach wariantu 2.4 i 4.1 łąkę trwałą o powierzchni ... ha, stwierdzili powierzchnię ... ha - mniejszą od powierzchni deklarowanej o ... ha. Tym samym – wg wyników kontroli - powierzchnia trwałych użytków zielonych, do których Skarżący otrzymał płatność do wariantów 2.4 i 3.1 w 2010 r. (działki ewidencyjne nr ... i ... o powierzchni ... ha) uległa zmniejszeniu w 2011 r. o ... ha, tj. do powierzchni ... ha stwierdzonej na działkach ewidencyjnych nr ... i ... w wyniku ww. kontroli na miejscu. Organ podkreślił przy tym, że na mocy decyzji nr ... z dnia ... marca 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. przyznał Skarżącemu na 2011 r. płatność rolnośrodowiskową z tytułu realizacji wariantu 2.4 do powierzchni ... ha, a także z tytułu realizacji wariantu 4.1 do powierzchni ... ha (w tym do działek ewidencyjnych nr ... i ... o powierzchni ... ha), nie uwzględniając faktu, że Skarżący w 2011 r. zmniejszył powierzchnię trwałych użytków zielonych w stosunku do zobowiązania podjętego w roku 2010, tj. z pominięciem dyspozycji § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w myśl którego płatność rolnośrodowiskową należna Skarżącemu na rok 2011 powinna zostać pomniejszona o 20 % z powodu niezachowania powierzchni trwałych użytków zielonych. Zdaniem organu podkreślenia wymaga fakt, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania § 27 ust. 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego - zgodnie z którym przepisu ust. 4 nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik nie zachował któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo w wyniku przeniesienia, w drodze umowy, posiadania gruntów rolnych, na których występują takie użytki lub elementy krajobrazu, lub utraty posiadania takich gruntów, jeżeli ponadto do powierzchni tych gruntów nie została przyznana płatność rolnośrodowiskową - należy bowiem wyjaśnić, że Skarżący w 2010 roku otrzymał płatność rolnośrodowiskową do gruntów rolnych wycofanych z programu rolnośrodowiskowego w roku 2011. W niniejszej sprawie brak jest również dokumentów wskazujących na przejęcie gruntów rolnych objętych zmniejszeniem przez innego producenta rolnego wraz ze zobowiązaniem rolnośrodowiskowym podjętym na te grunty przez Skarżącego. Tym samym – zdaniem organu - należało stwierdzić, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. nr ... z dnia ... marca 2012 r. o przyznaniu A. Ś. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011 w pomniejszonej wysokości rażąco narusza § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, co stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na decyzję Prezesa Agencji Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży z dnia ....07.2014r., nr ... w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm popisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: a. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie, iż decyzja nr ... z dnia ....03.2012 r. wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B., na mocy której skarżącemu przyznano płatność rolnośrodowiskową na 2011 rok została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez niezastosowanie i tym samym naruszenie § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego tj. niezastosowania sankcji skutkującej pomniejszeniem płatności rolno środowiskowej przysługującej odwołującemu się w wysokości zmniejszonej o 20 % na rok 2011 oraz naruszeniu § 27 ust. 5 cyt. rozporządzenia poprzez jego zastosowanie skutkującego zwolnieniem z sankcji odwołującego się, mimo że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może być wyłącznie rażące naruszenie § 27 ust 4 oraz § 27 ust. 5 a nie ich odmienna wykładnia, którą to odmienną wykładnię Organ I i II instancji błędnie uznał za rażące naruszenie prawa stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, mimo iż odmienna wykładnia przepisu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (wyrok z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn.. akt V SA/Wa 596/14) — (wykładni § 27 ust. 4 i 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego dokonały Wojewódzkie Sądy Administracyjne w Łodzi i Białymstoku - wyrok WSA w Łodzi z dnia 05.09.2013 r. III SA/Łd 651/13, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23.12.2013 r. i SA/Bk 472/13, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23.12.2013 r. I SA/Bk 521/13); b. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie, iż decyzja nr ... z dnia ...03.2012 r. wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B., na mocy której skarżącemu przyznano płatność rolnośrodowiskową na 2011 rok została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez niezastosowanie i tym samym naruszenie § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, mimo że pismo znak .. z dnia ...09.2013 r. Departamentu Płatności Bezpośrednich ARiMR wskazuje jednoznacznie iż zmiana powierzchni wnioskowanej w skutek wyznaczenia nowego (mniejszego) PEG-u nie może stanowić podstawy do stosowania obniżek i wykluczeń; c. naruszenie art. 80 k.p.a. oraz poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wybiórczą jego ocenę poprzez brak ustosunkowania się przez Organ I i II Instancji do interpretacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi ... w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz pisma znak ... z dnia ...09.2013 r. Departamentu Płatności Bezpośrednich ARiMR - (wykładni § 27 ust. 4 i 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego dokonały WSA w cyt. wyrokach); d. naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - poprzez brak ustosunkowania się przez Organy obu instancji do interpretacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi ... w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz pisma znak ... z dnia ...09.2013 r. Departamentu Płatności Bezpośrednich ARiMR; e. naruszenie art. 8 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy, poprzez wprowadzenie w błąd wnioskodawcy poprzez stosowanie odmiennej wykładni odnośnie § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego niż to wynika z interpretacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi ... w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz pisma znak .... z dnia ...09.2013 r. Departamentu Płatności Bezpośrednich ARiMR, mimo że została sporządzona przez Organ będący twórcą rozporządzenia wykonawczego, jak również poprzez naruszanie zasady równości z uwagi na stosowanie odmiennej wykładni odnośnie § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w sprawach dotyczących analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej; f. naruszenie art. 9 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 14 w/w ustawy, poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie zakresu ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, poprzez brak poinformowania przez ARiMR wnioskodawcy, iż interpretacja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi ... w sprawie przypadków odstąpienia od stosowania sankcji wynikających z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz pisma znak ... z dnia ...09.2013 r. Departamentu Płatności Bezpośrednich ARiMR nie wiąże ARiMR, mimo że została sporządzona przez Organ będący twórcą rozporządzenia wykonawczego i organ bezpośrednio stosujący te przepisy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania zarówno przez organ I jak i II instancji w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż oceniając - w powyższym kontekście - treść rozstrzygnięć administracyjnych wskazać trzeba, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, który został określony w przepisach art. 156 – art. 159 k.p.a. (Dział II, Rozdział 13) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z p. zm., dalej jako k.p.a.) Zgodnie z doktryną i orzecznictwem stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych i postanowień dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi. Instytucja ta stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty (jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym), lecz działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). Nie ulega też wątpliwości, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie jest "kolejną instancją" rozpoznania sprawy. Tego rodzaju postępowanie, określane mianem postępowania nadzorczego, jest odrębnym, nadzwyczajnym postępowaniem, które ogranicza się wyłącznie do badania czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym obarczona jest wadą kwalifikowaną. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wprawdzie zabiegiem dozwolonym przez ustawodawcę, ale o charakterze wyjątkowym, co nakazuje ścisłe pojmowanie przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. i wyklucza ich wykładnię rozszerzającą. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (patrz: wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). Przyjmuje się, że przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych (patrz: wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 1986 r., sygn. akt SA/Wr 370/86, niepubl.). Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (materialnego, procesowego czy ustrojowego) jest zatem wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące, pamiętając przy tym, iż nie każde, nawet bezsporne, naruszenie prawa skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji. Zgodzić należy się też ze stanowiskiem, że skoro z treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wynika aby rażące naruszenie prawa miało dotyczyć tylko podstawy materialnoprawnej decyzji, to tego typu kwalifikowana wadliwość może dotyczyć tak przepisów ustrojowych, jak i przepisów prawa procesowego. W sprawie niniejszej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a. decyzją z ... lipca 2014 r. Dyrektor P. OR ARiMR stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z ... marca 2012 r. przyznającej Skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na 2011 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że powodem stwierdzenia nieważności było rażące naruszenie prawa wynikające z nieprawidłowego wyliczenia przez organ przyznanej płatności bez uwzględnienia faktu, że Skarżący w 2011 r. zmniejszył powierzchnię trwałych użytków zielonych w stosunku do zobowiązania podjętego w roku 2010, tj. z pominięciem dyspozycji § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w myśl którego płatność rolnośrodowiskową należna Skarżącemu na rok 2011 powinna zostać pomniejszona o 20 % z powodu niezachowania powierzchni trwałych użytków zielonych. Tym samym niezbędnym do oceny, czy w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, niezbędnym staje się dokonanie analizy cyt. przepisu, tj. § 27 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262, z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem rolnośrodowiskowym. Z treści tego przepisu wynika, że jeżeli rolnik nie zachował któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje temu rolnikowi w wysokości zmniejszonej o 20 % w roku, w którym stwierdzono takie uchybienie. Na wstępie należy wskazać, że rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. wydane zostało na podstawie delegacji zawartej w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( tekst jedn. Dz. U. z 2013 poz. 173 ). Określa szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej w ramach działania "Program Rolnośrodowiskowy", zwanej płatnością rolnośrodowiskową, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Jak stanowi § 2 ust. 1 rozporządzenia, płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Podstawowymi wymogami, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 są wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony roślin oraz inne odpowiednie wymogi obowiązkowe, o których mowa w art. 39 ust. 3 akapit 1 rozporządzenia nr 1698/2005 wymienione w załączniku do rozporządzenia ( § 3 pkt 1-3 rozporządzenia ).. Zgodnie z treścią § 4 ust. 2 rozporządzenia, rolnik realizujący zadanie rolnośrodowiskowe: 1/ zachowuje występujące w gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolno środowiskowej trwałe użytki zielone w rozumieniu art. 2 lit c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 /.../( Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 str. 1) zwane dalej "trwałymi użytkami zielonymi", oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, tworzące ostoje dzikiej przyrody; 2/ prowadzi na formularzu udostępnionym przez Agencję rejestr działalności rolnośrodowiskowej zawierający wykaz wypasów zwierząt oraz działań agrotechnicznych /../; 3/ przestrzega innych wymogów określonych dla danego pakietu lub wariantu. Wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów zostały określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia ( § 4 ust. 3 rozporządzenia). Definicję "trwałych użytków zielonych " zawiera w art. 2 lit. c wskazane w § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenie Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. stwierdzając, że "trwałe użytki zielone" oznaczają grunty zajęte pod uprawę traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej z wyłączeniem obszarów odłogowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 20789/92, obszarów odłogowanych zgodnie z art. 22,23,24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz obszarów odłogowanych zgodnie z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 /.../. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że dla potrzeb płatności rolnośrodowiskowej aby grunt stanowił "trwały użytek zielony" (dalej TUZ) musi spełniać wszystkie warunki wymienione w przytoczonej wyżej definicji. Grunt ma więc być zajęty pod uprawę traw lub innych upraw roślin zielonych naturalnych przynajmniej przez pięć lat po ich przekształceniu w TUZ, licząc wstecz od dnia podjęcia 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego i w tym czasie być wyłączony z płodozmianu. W rozpatrywanej sprawie jest okolicznością bezsporną, że działki zgłoszone przez Skarżącego we wniosku jako TUZ, w tym sporna działka K, stanowiły w istocie TUZ, tyle że w odniesieniu do tej działki podano zawyżoną powierzchnię o ... ha. Jednocześnie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby mniejsza powierzchnia działki wynikała z wykorzystania brakującej powierzchni działki na inne cele rolnicze. Organ stwierdził jedynie zawyżenie powierzchni działki rolnej (str. 5 decyzji I instancji oraz str. 7 zaskarżonej decyzji). Nie można w takiej sytuacji, w ocenie Sądu stwierdzić, że Skarżący nie zachował w całości trwałych użytków zielonych na tej działce. Należy w tym miejscu szczególnie podkreślić, że – jak to wynika w orzecznictwa sądów administracyjnych - przeszacowanie powierzchni zgłoszonych we wniosku i planie rolnośrodowiskowym działek nie jest równoznaczne z niezachowaniem przez rolnika występujących w gospodarstwie rolnym "trwałych użytków zielonych". Zachować (przetrzymać, dochować w stanie nienaruszonym) można bowiem tylko to, co rzeczywiście istniało, występowało. Czym innym jest podanie zbyt dużej powierzchni działek stanowiących TUZ, a czym innym zlikwidowanie na danej działce lub jej części łąki stanowiącej TUZ i wykorzystanie jej na inny cel ( np. pod inne uprawy). Tym samym zastosowanie sankcji przewidzianej w § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego i obniżenie przysługujących dopłat o 20% w z tytułu niezachowania TUZ na działkach, których powierzchnie nie wchodzą do płatności może nastąpić tylko w przypadkach zlikwidowania części lub całości TUZ wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. W innych bowiem przypadkach uzasadnione jest zastosowanie sankcji za zawyżenie zgłoszonych do płatności powierzchni, a w innych zastosowanie sankcji za zlikwidowanie (zniszczenie) całości lub części powierzchni TUZ, wchodzących w skład gospodarstwa (patrz: wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 651/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd taki w całości podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2015 r. (sygn. akt II GSK 2475/13, dostępny tamże), z którego tezami Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości się zgadza. NSA uzasadniając swój pogląd odnośnie rozumienia cyt. przepisu wskazał, że zgodnie z punktem 5 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. U. L 316 z 2.12.2009, str. 1), na państwa członkowskie, ale i również na producentów rolnych, został nałożony obowiązek zachowania określonej relacji powierzchniowej pomiędzy trwałymi użytkami zielonymi a gruntami rolnymi. Państwa członkowskie zobowiązane zostały przy tym do reagowania (poprzez ustalanie indywidualnych zobowiązań rolników) w przypadku stwierdzenia, że wskazana relacja zmienia się na niekorzyść trwałych użytków zielonych (przybywa gruntów stricte rolnych kosztem TUZ). Również w punkcie 4 preambuły rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270, s. 1) mowa jest o trwałych pastwiskach (będących przecież TUZ), ich pozytywnym wpływie na środowisko, i potrzebie zachęcenia producentów rolnych do ich utrzymania, a nie masowego przekształcenia w grunty orne. Nadto, w punkcie 7 preambuły do rozporządzenia Komisji (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 316 z 2.12.2009 ) także stwierdzono potrzebę kontynuowania stosowania środków zachęcających do utrzymywania istniejących trwałych użytków zielonych, zapobiegając w ten sposób ich masowemu przekształcaniu w grunty orne. Sens takiego działania ustawodawcy unijnego wynika - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - ze szczególnej roli trwałych użytków zielonych w ekosystemie i ich znaczeniu dla ekologii. Stanowią one względnie najtańsze i wartościowe odżywczo źródło paszy dla zwierząt gospodarskich. Przede wszystkim jednak należy dostrzegać ich znaczenie ekologiczne, bowiem trwałe użytki zielone wytwarzają tlen oraz korzystnie wpływają na bilans wodny (powietrza i ziemi). Nadto, chronią strukturę gleby przed jej erozją wodną i powietrzną (poprzez sieć korzeni porastającej je roślinności), są zatem w stanie akumulować nadmiar wody opadowej. Poza tym są doskonałym środowiskiem dla rozwoju wielu gatunków flory i fauny. Uwzględniając powyższe nie może budzić zastrzeżeń twierdzenie, iż utrzymanie ekstensywnej polityki rolnej na terenie trwałych użytków zielonych, realizowane poprzez programy rolnośrodowiskowe, jest jednym z głównych zadań wspólnej polityki rolnej w Unii Europejskiej. Zaburzenie równowagi roślinnej lub zwierzęcej, będące skutkiem nastawionej na większy zysk intensyfikacji produkcji rolnej, jest bowiem czynnikiem niekorzystnie wpływającym, w dłuższej perspektywie, na środowisko. Programy rolnośrodowiskowe mają więc za zadanie z jednej strony kompensować utratę dochodów za w istocie powstrzymywanie się od intensyfikowania gospodarki rolnej np. poprzez zwiększanie częstotliwości koszenia łąk, z drugiej zaś strony mają wspomagać finansowo producentów rolnych w ich działalności rolniczej na terenach trudnych do prowadzenia działań agrotechnicznych, tak by Ci nie zaprzestali prowadzonej na nich działalności np. wykaszania trudnodostępnych łąk z powodu nieopłacalności takiego działania. Szczególna ochrona TUZ znalazła swój wyraz w art. 3 i 4 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz art. 6 rozporządzenia nr 73/2009. Podstawowym mechanizmem zapobiegającym zmianie TUZ na grunt orny jest wprowadzanie dla rolników ubiegających się o jakąkolwiek pomoc w ramach systemów płatności, zakazu przekształcania trwałych użytków zielonych bez uzyskania w tym zakresie stosownej zgody bądź nawet nakazu przekształcenia gruntów, które kiedyś były TUZ (bądź też innych gruntów o odpowiedniej wielkości) ponownie w ten użytek. Daleko idąca ochrona trwałych użytków zielonych, znajduje więc wsparcie w narzędziach regulujących politykę rolną UE. Podzielić zatem należy rozumienie § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego - zdaniem NSA – z którego wynika, iż aby zastosować 20% obniżkę płatności rolnośrodowiskowej w danym roku za niedochowanie TUZ, użytek ten musiał występować w gospodarstwie rolnym (być nim faktycznie) oraz zostać określonym w planie działalności rolnośrodowiskowej. Jako chybione należy tym samym traktować działanie organu, który obok sankcji powierzchniowej za przedeklarowanie powierzchni działek uprawnionych do płatności na podstawie art. 16 rozporządzenia 65/2011, stosuje dodatkowo obniżkę z § 27 ust. 4 rozporządzenia. Brak na zgłoszonej powierzchni trwałego użytku zielonego, niebędący jednak następstwem jego niezachowania (np. przekształcenia w grunt orny), nie może skutkować zmniejszeniem płatności rolnośrodowiskowej o 20%, pomimo uprzedniego zastosowania zmniejszeń obszarowych za przedeklarowanie gruntów. Innym celom służy "sankcja obszarowa" związana z podaniem niewłaściwej powierzchni we wniosku niż rzeczywiście posiadana i kwalifikowana do płatności, innym zaś "sankcja" za niedochowanie TUZ. Ta ostatnia ma w istocie bardziej zachęcać do utrzymywania parytetu trwałych użytków zielonych względem gruntów ornych, niż prowadzić do karania za ich "przekwalifikowanie". Sąd – dokonując oceny zaskarżonych decyzji – uznał zatem, że tego rodzaju okoliczności, jak wskazane powyżej, nie mogły stanowić w niniejszej sprawie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białymstoku z dnia ... marca 2012 r., bowiem zarówno treść tej decyzji nie stoi w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa, jak też rozstrzygnięcie to nie zawiera wady tkwiącej w samej decyzji. Zdaniem Sądu z treści decyzji objętej postępowaniem dotyczącym stwierdzenia nieważności wynika bowiem niezbicie, że organ przyznał Skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na 2011 rok bez uwzględnienia sankcji przewidzianej w cyt. przepisie § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, które to postępowanie nie stanowi rażącego naruszenia prawa, albowiem – jak to wynika z powyższych rozważań – przepis ten nie stanowi podstawy do stosowania sankcji w przypadkach zmiany deklarowanych powierzchni w uwagi na ich uszczuplenie, lecz z uwagi na zmianę sposobu ich wykorzystania. Należy przy tym wspomnieć, że odmienne rozumienie spornego przepisu § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego było wyrażone w wyrokach WSA w Warszawie (patrz: wyrok z 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2751/13 i z 8 maja 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2580/13, a także w wyroku WSA w Olsztynie sygn. akt I SA/Ol 279/14 z 30 kwietnia 2014 r. , dostępne tamże). Podkreślić przy tym należy, że – jak to wskazano w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 596/14 (dostępny tamże) - treść § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego i prawidłowość jego zastosowania nie jest jednoznaczna, co wynika nie tylko z rozbieżności w orzecznictwie. O niejednoznaczności przepisu § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego świadczą bowiem również rozbieżne decyzje Kierowników ARiMR, którzy przyznają producentom rolnym, w podobnym stanie faktycznym i prawnym, płatności rolnośrodowiskowe bez 20% zmniejszenia płatności, co potwierdzają załączone do akt administracyjnych decyzje (patrz: załącznik do odwołania). Zdaniem Sądu wymienione okoliczności świadczą o tym, że przy interpretacji § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego dochodzi do odmienności i wątpliwości. Jednocześnie należy podkreślić, że jest utrwalony pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego co do tego, że rozbieżność w wykładni prawa nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 1994 r., sygn. akt I SA 1559/93, ONSA z 1995 r., nr 1, poz. 51; z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1531/94, ONSA z 1996 r., nr 1, poz. 37; z dnia 6 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 439/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście, skoro norma prawna będąca przedmiotem rozważań organów ARiMR może być wyłożona w różny sposób i każdy z tych sposobów nadaje się do uzasadnienia, to takiego przepisu nie można naruszyć rażąco. Konkludując należy więc wskazać, że przywołane przez Prezesa ARiMR przepisy nie mogą stanowić w przypadku ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć, wbrew twierdzeniom organu, iż treść decyzji, jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu Skarżącemu płatności bez wskazanego pomniejszenia, wynikającego z treści cyt. przepisy § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa, bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W świetle wskazanych wyżej argumentów, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu wnioskodawcy płatności w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazać należy ponadto, że Sąd nie uwzględnił pozostałych zarzutów wskazanych w skardze, odnoszących się do naruszenia art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a nadto naruszenia zasad ogólnych wskazanych w art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży naruszają prawo tj. wspomniany wyżej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 i art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a.