II SAB/Kr 62/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi K.W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej skargę oddala K.W. pismem z dnia 9 grudnia 2014 r. wniósł skargę na przewlekłość Burmistrza R. w prowadzeniu postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 19 kwietnia 2013 r., czyli ugody zawartej w dniu 5 lutego 2013 r. pomiędzy [....] a kancelarią radcy prawnego P.K. Przedstawiając stan faktyczny sprawy skarżący zaznaczył, że w dniu 31 maja 2013 r. Burmistrz Miasta R. wydał decyzję znak: [....] odmawiającą udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej w oparciu o art. 16 i art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, powołując się na potrzebę ochronę tajemnicy przedsiębiorcy - radcy prawnego P.K. świadczącego w oparciu o umowę cywilnoprawną kompleksową obsługę prawną dla organu jednostki samorządu terytorialnego. W wyniku wniesienia odwołania od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 17 lipca 2013 roku znak [....] uchyliło decyzję organu I instancji, wskazując przy tym że ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych przesądza o jawności gospodarki finansowej w sferze publicznej, ograniczając ochronę tajemnicy przedsiębiorcy zawierającego umowy cywilnoprawne związane z gospodarowaniem finansami publicznymi. W dniu 25 lipca 2013 r. Burmistrz Miasta R. otrzymał powyższą decyzję wraz z aktami sprawy. W dniu 13 września 2013 r. K.W. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej o udostępnienie z wniosku z dnia 19 kwietnia 2013 r. - ugody zawartej w dniu 5 lutego 2013 roku pomiędzy Gminą R. a Kancelarią Radcy Prawnego P.K . WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 31 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 241/13 zobowiązał Burmistrza Miasta R. do wydania w terminie 14 dni decyzji administracyjnej lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku z dnia 19 kwietnia 2013 r. oraz stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Po wydaniu wyroku Burmistrz Miasta R. po raz kolejny postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r. zawiesił postępowanie w sprawie udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej. W dniu 9 maja 2014 r. K.W. wystąpił z kolejną skargą na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r. odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Burmistrz przekonany o wyłączeniu spod kontroli sądowoadministracyjnej w okresie od daty zapadnięcia wyroku rozstrzygającego merytorycznie pierwszą skargę na bezczynność aż do momentu otrzymania przez organ zwrotu akt w trybie art. 286 § 1 P.p.s.a. zaniechał podejmowania jakichkolwiek czynności zmierzających do załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej. W ocenie skarżącego nie istniały żadne przeszkody prawne, aby Burmistrz Miasta R. załatwił wniosek z dnia 19 kwietnia 2013 r. przed uprawomocnieniem się wyroku WSA w Krakowie z dnia 31 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 241/13. Okoliczność, że organ przez rok biernie oczekuje na uprawomocnienie się wyroku nakazującego załatwienie sprawy świadczy o celowym przewlekłym procedowaniu organu z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta R. wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. W piśmie procesowym organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Podał, że wobec otrzymania w dniu 23 grudnia 2014 r. informacji, że wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 517/14 stał się prawomocny, organ po zwrocie akt podejmie stosowane działania w sprawie. W dniu złożenia skargi do WSA w Krakowie organ nie prowadził przewlekle postępowania bowiem do dnia 7 stycznia 2014 r. miał czas na podjęcie odpowiednich czynności. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie chodzi o to, że organ czeka na rozstrzygnięcie sprawy o sygn. akt II SAB/Kr 241/13, lecz o to czy prawidłowo zastosowano przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych nie zawierało wskazań, co do kwestii dotyczących stron postępowania w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Organ uznał, ze przesłanką wniesienia skargi do sądu na przewlekłe postępowanie w przedmiocie informacji publicznej jest wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Za odrzuceniem skargi przemawia również fakt, że obecnie toczy się postępowanie w sprawie o sygn. II SAB/Kr 241/13. W piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 2015 r. K.W. stwierdził, że przewlekłość postępowania jest pojęciem względnym albowiem zachodzi gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ nie jest nadmierna i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy. W przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta R. do chwili obecnej nie podjął żadnych czynności nakierowanych na ponowne rozpoznanie wniosku z dnia 19 kwietnia 2013 r. Burmistrz Miasta R. postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r. nr [....] podjął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 19 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 3 lutego 2015 r. zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu stwierdzono, że sąd w dniu 31 grudnia 2013 r. w sprawie ze skargi K.W. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia mu informacji publicznej z wniosku z dnia 19 kwietnia 2013 r. dotyczącego ugody zawartej w dniu 5 lutego 2013 r. pomiędzy Gmina R. a Kancelaria Radcy Prawnego P.K. w dniu 31 maja 2013 r. wydał wyrok, w którym zobowiązał Burmistrza Miasta R. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku K.W. z dnia 19 kwietnia 2013Jednocześnie sąd stwierdził, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa ( sprawa II SAB/Kr 241/13). Wyrok ten nie jest prawomocny w związku ze złożeniem skargi kasacyjnej przez Burmistrza Miasta R. W tym stanie rzeczy, wydanie przez Sąd nieprawomocnego wyroku w sprawie II SAB/Kr 241/13 stwierdzającego bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z wniosku z dnia 19 kwietnia 2013 r., czyni, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest uzależnione tego wyroku. Bowiem organ lub podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie może być w bezczynności a jednocześnie prowadzić postępowanie w sposób przewlekły. Prawomocne zakończenie postępowania w sprawie II SAB/Kr 241/13 pozwoli sądowi ocenić zasadność roszczeń skarżącego w niniejszej sprawie. Jest to też uzasadnione ekonomiką procesową obie sprawy dotyczą bowiem tego samego stanu faktycznego a nie jest celowym jednoczesne prowadzenie postępowań których rozstrzygnięcia się wzajemnie wykluczają. Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1084/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 31 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 241/13. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. WSA w Krakowie podjął postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność lub przewlekłość organów. Jednakże należy mieć na uwadze, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż przedmiotowa skarga jest dopuszczalna, albowiem zarzucana przez skarżącego przewlekłość dotyczy wniosku o udzielenie informacji publicznej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłość organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem K.p.a. nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wprawdzie art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak przewlekłość nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05). W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.). Możliwość wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest nowym rozwiązaniem prawnym wprowadzonym w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. na mocy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie dnia 11 kwietnia 2011 r., a także zmian z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, (która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r.) oraz z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r.). Ratio legis tych zmian jest rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, jak również umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu niewydania orzeczenia lub decyzji z naruszeniem prawa oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa. Prawidłowa wykładnia art. 149 § 1 P.p.s.a. winna zatem zostać przeprowadzona z uwzględnieniem celów i istoty tych zmian. Skarga na bezczynność oraz skarga na przewlekłość mają odmienne funkcje, co powoduje, że nie należy utożsamiać przedmiotów postępowania skargi na bezczynność i skargi na przewlekłość postępowania. W tym miejscu warto także przypomnieć, że stosownie do poglądu wyrażonego w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63): "umarza się postępowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności". Jednakże tego stanowiska nie można automatycznie przenosić do sytuacji, w której strona wnosi skargę na bezczynność oraz skargę na przewlekłość albo samą skargę na przewlekłość. Obie skargi mają bowiem odmienne funkcje. Interpretacja art. 149 P.p.s.a. nie może prowadzić do wniosku, że postępowanie ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego powinno zostać umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość, w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne będące przedmiotem skargi na bezczynność zostało już zakończone. W powołanej powyżej uchwale (wydanej jeszcze przed nowelizacją wprowadzającą konieczność stwierdzenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że stosownie do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przed sąd, organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawiania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie administracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe również i z tego powodu i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Bezczynność występuje wówczas, gdy w ustawowo określonym czasie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub niespiesznie prowadzi postępowanie, nie podejmując rozstrzygnięcia. O przewlekłości postępowania można natomiast mówić, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony. Podobnie przewlekłość postępowania zdefiniował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPP 5/10, gdzie wskazał, "że z przewlekłością postępowania, która narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy". Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania (art. 12 K.p.a), względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. II OSK 1956/12, LEX nr 1233717; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 42/11, [w:] CBOSA). W piśmiennictwie wskazuje się, że celem objęcia kognicją sądów administracyjnych kwestii badania przewlekłości postępowania przed organami administracji publicznej było wymuszenie nadania czynnościom organu administracji publicznej sprawnego biegu, a więc zrealizowanie interesu publicznego (sprawnego funkcjonowania aparatu administracji publicznej), przy jednoczesnym polepszeniu sytuacji prawnej obywatela - przyznanie dodatkowego instrumentu prawnego służącego osiągnięciu jego interesu prawnego (por. szerzej P. Kornacki, Intertemporalne aspekty orzekania sądu administracyjnego w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania przez organem administracji publicznej, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2011 r., z. 5, s. 44-53). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie wskazano między innymi, iż długi czas trwania postępowania nie może być utożsamiany z przewlekłością postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II GPP 4/10, publ. Lex nr 742744) oraz iż przewlekłość postępowania zachodzi, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia, będących w związku przyczynowym z działaniem lub bezczynnością sądu (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2007 r., sygn. II S1/07, publ. Lex nr 269383). Przewlekłość postępowania odmiennie od bezczynności organu w sprawie, względnie od niewykonania wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność, jest zatem pojęciem względnym, albowiem przewlekłość postępowania zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracja niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania. W ocenie sądu relacja pojęć bezczynności i przewlekłości postępowania zakładająca wypełnienie dyspozycji dwóch różnych norm prawnych wskazuje, iż nie może istnieć stan faktyczny w którym organ lub podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jest w bezczynności a jednocześnie prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Zdaniem sądu bezczynność jest kwalifikowaną postacią przewlekłości, ponieważ bezczynność definiowana jest na ogół jako brak jakichkolwiek działań organu pomimo istniejącej po jego stronie obowiązku załatwienia sprawy administracyjnej albo prowadzenie postępowania niespiesznie nie podejmując rozstrzygnięcia (vide wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2013 r. II OSK 2390/12). Przewlekłe prowadzenie postępowanie natomiast, to prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (por; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lutego 2013 r. II SAB/Lu 118/12). W niniejszej sprawie istotną okolicznością jest wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 31 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 241/13 który jest prawomocny od dnia 10 kwietnia 2015 r., bowiem tym orzeczeniem zobowiązano Burmistrza Miasta R. do wydania w terminie 14 dni decyzji administracyjnej lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku K.W. z dnia 19 kwietnia 2013 r. W wyroku tym stwierdzono ponadto, że bezczynność organu wynikała z odmiennej wykładni obowiązującego prawa. Burmistrz R. pozostaje bezczynny w udostępnieniu informacji publicznej zawartej we wniosku K.W. z dnia 19 kwietnia 2013 r. i stanu tejże bezczynności nie niweczy zawieszenie postanowieniem z dnia 9 września 2013 r. postępowania w sprawie udostępnienia tejże informacji. Jak wynika z akt niniejszej sprawy Burmistrz R. z urzędu dokonał ponownej oceny zasadności zawieszenia tego postępowania i z urzędu postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r. podjął zawieszone postępowanie. Z powyższego wynika, że Burmistrz R. nadal pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 19 kwietnia 2013 r. i stan ten nie został przerwany, gdyż organ nie wydał żadnej decyzji i nie podjął czynności w sprawie. W takim stanie faktycznym i na tym etapie sprawy nie można stwierdzić, aby organ równocześnie przewlekle prowadził postępowanie. Przypomnieć bowiem należy, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Tymczasem jak wyżej podniesiono w rozpoznawanej sprawie organ nadal pozostaje w bezczynności i stan ten nie został przerwany. Tym samym na tym etapie postępowania skarga na przewlekłość postępowania jest pozbawiona uzasadnionych podstaw. Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest również to, że organ czekał na uprawomocnienie się wyroku WSA w Krakowie z dnia 31 grudnia 2013 r. II SAB/Kr 241/13 w którym wyrażono zupełnie odmienne zapatrywanie prawne od tego, które prezentował Burmistrz R. Podkreślić przy tym należy, iż w przedmiotowej sprawie sąd bada kwestie ewentualnej bezczynności (przewlekłości) nie w sprawie z zakresu administracji publicznej ale z zakresu udostępnienia informacji publicznej. W postępowaniu tym przepisów K.p.a. nie stosuje się z wyjątkami wskazanymi w ustawie. W szczególności nie stosuje się w przepisów o zawieszeniu postępowania. Działania tego typu tj. zawieszanie postępowania i podejmowanie go są z punktu prawnego pozbawione jakiegokolwiek znaczenia. Organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, który podejmuje działania typu zawieszenie postępowania (które to czynności w postępowaniu z zakresu administracji publicznej można by oceniać jako przejaw przewlekłości w prowadzeniu postępowania - w razie bezzasadności zawieszenia) pozostaje w bezczynności, gdyż nie może on zgodnie z prawem postępowania zawiesić a postępowanie jakie w sprawie przeprowadza to dokonanie czynności technicznej jaką jest udzielenie informacji publicznej (ewentualnie powiadomienie, że nie jest dysponentem informacji o którą się do niego zwrócono) lub wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji czy też umorzeniu postępowania. W tej sytuacji wątpliwym jest czy w ogóle w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można mówić o przewlekłym prowadzeniu tego postępowania bo w zasadzie organ który bezzasadnie informacji w ustawowym terminie nie udziela lub nie podejmuje działań o których mowa wyżej (informuje, że nie jest dysponentem informacji lub wydaje decyzje o odmowie udzielenia informacji czy też umorzeniu postępowania) jest w bezczynności. Konkludując stwierdzić należy, Burmistrz R. w postępowania, w sprawie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku K.W. z dnia 19 kwietnia 2013 r. pozostawał w bezczynności co zostało stwierdzone wyrokiem tut. Sądu w sprawie II SAB/Kr 241/13 a bezczynność ta nie ustała po wydaniu tego wyroku do dnia jego uprawomocnienia. W sytuacji tej nie można zatem mówić o przewlekłym prowadzeniu postępowania. Z tych powodów Sąd oddalił skargę w tej sprawie na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a.