II SA/Bk 337/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi S. T. na pismo Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. w przedmiocie informacji o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 20 kwietnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wpłynęła skarga S. T. na pismo Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] informujące o przedłużeniu terminu zakończenia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o odrzucenie skargi argumentując, że przedmiot zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stąd też badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd, czy też zakwestionowane w niej akty lub czynności takiej sądowej kontroli z woli ustawodawcy nie podlegają. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, bowiem środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym i może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 p.p.s.a., tj. od decyzji, postanowień, aktów prawa miejscowego, aktów nadzoru, innych aktów lub czynności organów administracji dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem rozpoznania jest pismo (zawiadomienie) Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], wydane na podstawie art. 36 k.p.a., informujące o przedłużeniu terminu zakończenia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego. Zawiadomienie strony o zwłoce w załatwieniu sprawy ma charakter czynności procesowej, która wpływa na jej uprawnienia procesowe. Z tego względu powinna ona mieć formę postanowienia. Przepis art. 36 k.p.a. ma charakter porządkowy i dyscyplinujący organy administracji publicznej. Nie zawiera natomiast norm przewidujących wniesienie zażalenia. Zawiadomienie przedłużające okres trwania postępowania i wyznaczające nowy termin jego zakończenia, wydane na podstawie tego przepisu, nie kończy postępowania w sprawie, nie rozstrzyga o jej istocie i zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. nie jest zaskarżalne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006r., sygn. akt VI SA/Wa 2043/05 oraz z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1526/08 dostępne na www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżone pismo (postanowienie) nie mieści się zatem w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Skoro bowiem przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wskazuje m.in. na postanowienie, na które służy środek zaskarżenia w postaci zażalenia, to a contrario, jeżeli określona kwestia nie jest rozstrzygana postanowieniem, na które służy zażalenie, w świetle wskazanego art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. niedopuszczalne będzie złożenie skargi do sądu administracyjnego Natomiast zwrot "postanowienie kończące postępowanie" zarezerwowany jest wyłącznie dla tych postanowień, które rzeczywiście kończą postępowanie (np. stwierdzają niedopuszczalność odwołania), a nie rozstrzygających określone kwestie, wynikające w jego toku (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2006r. sygn. II GSK 352/05 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, zaskarżone pismo (postanowienie) nie mieści się też w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że przez akty lub inną czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne wywołujące określone skutki prawne. Nadto, aby akty lub czynności podlegały kontroli sądów administracyjnych, muszą zostać spełnione następujące warunki: nie mogą mieć one charakteru decyzji czy postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, winny mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2012r. sygn. akt I OSK 1501/12, postanowienia NSA z dnia 11 grudnia 2007r., sygn. akt II GSK 265/07, dostępne na www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. to taka, która dotyczy uprawnienia lub obowiązku, wywołując skutki materialnoprawne. Występuje ona poza tokiem sformalizowanego postępowania administracyjnego, gdyż podejmowana jest na podstawie procedur uregulowanych szczątkowo lub w sprawach w ogóle niemających uregulowanej procedury (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2011 r. II SA/Bk 756/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu do kategorii aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie można zaliczyć zawiadomienia (postanowienia) organu o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, albowiem wywołuje ono wyłącznie skutki procesowe. Nie rozstrzyga o jakichkolwiek uprawnieniach materialnych strony związanych z prowadzoną sprawą. W tej sytuacji skarga, z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.