II SA/Ol 104/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia, Nr "[...]", Wojewoda , działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania, reprezentowanego przez pełnomocnika, "A" Sp. z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Starosty K. z dnia 18 marca 2014 r., znak: "[...]", odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę składowiska odpadów komunalnych innych niż niebezpieczne i obojętne - obiekty: kwatera Nr 3, kwatera Nr 4, kwatera Nr 5, zbiornik wód opadowych "zachód", zbiornik wód opadowych "wschód", zbiornik p.poż, zbiornik odcieków, droga technologiczna na działkach "[...]", obręb M., gmina K., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 16 stycznia 2014 r. Wiceprezes Zarządu "A" Spółki z o.o. (dalej jako: Spółka) wystąpiła do Starosty K. z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę składowiska odpadów komunalnych innych niż niebezpieczne i obojętne - obiekty: kwatera Nr 3, kwatera Nr 4, kwatera Nr 5, zbiornik wód opadowych "zachód", zbiornik wód opadowych "wschód", zbiornik p.poż, zbiornik odcieków, droga technologiczna na działkach "[...]", obręb M., gmina K.. Pismem z dnia 30 stycznia 2014 r. Starosta K. wezwał inwestora do uzupełnienia braków w przedłożonym wniosku. Braki zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. W dniu 20 lutego 2014 r. pełnomocnik inwestora złożył pismo, w którym przedstawił swoje stanowisko oraz opinię prof. M. G. co do brzmienia art.127 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.). Organ I instancji zawiadomił pismem z dnia 27 lutego 2014 r. o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Następnie, decyzją z dnia 18 marca 2014 r. Starosta K., przytaczając treść art. 127 ust. 5 ustawy o odpadach, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę składowiska odpadów komunalnych innych niż niebezpieczne i obojętne. Argumentował, że planowana rozbudowa składowiska odpadów w M. nie jest określona w planie gospodarki odpadami dla województwa na lata 2011-2016 (w uchwale "[...]" Sejmiku Województwa z 19 czerwca 2012 r.). W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Spółki zarzuciła jej naruszenie: 1. art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a, poprzez naruszenie zasady wypowiedzenia się stron co do zebranego materiału dowodowego; 2. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez zaniechanie dokonywania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, tj. zbadanie zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami; 3. art. 107 § 3, art. 9, art. 11 k.p.a., poprzez niewskazanie w decyzji odmownej faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto, zarzucono organowi I instancji, iż nie odniósł się do twierdzeń powołanych w opinii prawnej sporządzonej przez prof. M. G.; 4. art. 127 ust. 5 ustawy o odpadach w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r., Nr 152, poz. 897), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącej organ I instancji zastosował wykładnię literalną odczytując wprost treść przepisu i nie biorąc pod uwagę jego sprzeczności z innymi regulacjami prawnymi, przeczącymi możliwości jego zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżąca wyjaśniła, że biorąc pod uwagę literalną wykładnię tego przepisu, to dotyczy on budowy składowiska odpadów, a nie rozbudowy składowiska. Ponadto wyjaśniła, że w sposób formalny zgodność inwestycji z wojewódzkim planem gospodarki odpadami powinna być oceniania według stanu prawnego na dzień, w którym w sposób formalny rozpoczęto proces inwestycyjny i zostało uzyskane pierwsze z wymaganych w jego toku rozstrzygnięć prawnych, tj. decyzji lokalizacyjnej Wójta Gminy K. z dnia 9 grudnia 2011 r. Podważając prawidłowość zaskarżonej decyzji wskazano na treść regulacji zawartej w art. 16 ust. 3 ustawy zmieniającej w której: w przypadku zakończenia budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której przed wejściem w życie ustawy wydano decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, instalację tę uwzględnia się w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami lub dokonuje się zmiany w tej uchwale; 5. art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez pogwałcenie zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych. Wskazując na powyższe pełnomocnik Spółki wniosła uchylenie decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia 24 grudnia 2014 r., odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda wyjaśnił, że nie nałożenie na wnioskodawcę na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane obowiązku usunięcia nieprawidłowości w odniesieniu do braków materialno-prawnych w dokumentacji projektowej nie wpłynęłoby na ostateczne rozstrzygnięcie w tej sprawie. Budowa składowiska odpadów musi być bowiem określona w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Jeżeli nie jest, to pozwolenia na budowę wydać nie wolno, a pozwolenie na budowę wydane, mimo braku określenia w wojewódzkim planie, byłoby obarczone wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przepis art. 127 ust. 5 ustawy o odpadach nakazuje bowiem odmowę wydania zezwolenia, jeżeli budowa składowiska odpadów nie jest określona w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Wskazał, że zasadny jest zarzut odwołania dotyczący lakoniczności uzasadnienia decyzji organu I instancji. Niemniej jednak, na gruncie przedmiotowej sprawy w odniesieniu do wyjaśnień pełnomocnika skarżącej oraz opinii prof. M. G., należy stwierdzić, że w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, poprzez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W związku z powyższym organ I instancji słusznie wskazał, iż przedmiotowa inwestycja powinna być określona w planie gospodarki odpadami. Ponadto, uzyskanie decyzji lokalizacyjnej nie wiąże przy sporządzaniu planu gospodarki odpadami, który nie może też przesądzać, czy inwestycja, na którą uzyskano decyzję lokalizacyjną zostanie zrealizowana. Tym samym pominięcie w planie na lata 2011 - 2016 planowanych przez stronę skarżącą inwestycji, jeszcze nie rozpoczętych, nie mogło ograniczyć realizacji zamierzonego przedsięwzięcia, dotyczącego rozbudowy prowadzonego składowiska odpadów, na które skarżąca nie występowała jeszcze nawet o wydanie pozwolenia na budowę. Stąd wniosek o braku naruszenia interesu prawnego skarżącej przez niniejszą uchwałę. Wojewoda dodał, że istotne jest również, że plan gospodarowania odpadami jest opracowywany na konkretny okres (w niniejszej sprawie na lata 2011 - 2016) i podlega aktualizacji, nie rzadziej niż raz na 6 lat, co wynika z art. 14 c ust. 1 ustawy o odpadach. Istnieje zatem możliwość jego dostosowania w każdym czasie do zmiany stanu faktycznego. Ponadto wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Skargę na decyzję Wojewody z dnia 24 grudnia 2014 r. wywiodła do tut. Sądu pełnomocnik Spółki, żądając stwierdzenia jej nieważności, względnie jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ I instancji mógł wydać decyzję odmawiającą wydania pozwolenia na budowę pomimo nie wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości w odniesieniu do braków materialnoprawnych w dokumentacji projektowej, choć zostały one stwierdzone, obowiązek wynikający z przepisu ma charakter obligatoryjny, a sprawdzenie poprawności sporządzenia dokumentacji projektowej stanowi podstawową czynność organu przy rozstrzyganiu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i tym samym mającą istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy; - art. 127 ust. 5 ustawy o odpadach w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r., Nr 152, poz. 897), w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie uwzględnienie projektowanej inwestycji w wojewódzkim planie gospodarki odpadami obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanowi podstawę do odmowy wydania pozwolenia na budowę, podczas gdy wykładnia systemowa i celowościowa tego przepisu nie prowadzi do takiego wniosku oraz jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do utrzymania w mocy decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na budowę. 2. Naruszenie przepisów postępowania, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, bądź mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu, który nie jest stroną postępowania; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwość uzasadnienia polegającą na jego niepełności przejawiającej się w pominięciu okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy, a także poprzez lakoniczne, wewnętrznie sprzeczne, nielogiczne i niezrozumiałe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nie odniesienie się do odmiennej wykładni przepisów stosowanych przez organy w niniejszej sprawie; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez jego zastosowanie; art. 7 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia naruszającego nie tylko interes skarżącej, ale także słuszny interes społeczeństwa; art. 11 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, w której nie udzielono skarżącej rzetelnych informacji odnoszących się do podnoszonych przez nią w toku całego postępowania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co nie może wpłynąć na pogłębienie zaufania do władzy publicznej; art. 6 i 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem nie tylko przepisów prawa materialnego i proceduralnych, ale także naczelnych zasad postępowania administracyjnego stanowiących gwarancję ochrony uprawnień procesowych strony postępowania w praworządnym państwie, jak również naruszenia przepisów Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja bądź postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy na tle przedstawionych powyżej okoliczności sprawy, prawidłowe było stanowisko organów w zakresie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 i 4 ustawy o odpadach, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejścia zaskarżonej decyzji, plany gospodarki odpadami opracowuje się dla osiągnięcia celów założonych w polityce ekologicznej państwa, oddzielenia tendencji wzrostu ilości wytwarzanych odpadów i ich wpływu na środowisko od tendencji wzrostu gospodarczego kraju, wdrażania hierarchii sposobów postępowania z odpadami oraz zasady samowystarczalności i bliskości, a także utworzenia i utrzymania w kraju zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji gospodarowania odpadami, spełniających wymagania ochrony środowiska. Plany gospodarki odpadami dotyczą odpadów wytworzonych na obszarze, dla którego jest sporządzany plan oraz przywożonych na ten obszar, w tym odpadów komunalnych, odpadów ulegających biodegradacji, odpadów opakowaniowych i odpadów niebezpiecznych. Budowa składowiska odpadów musi być określona w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Wojewódzki plan gospodarki odpadami nie posiada charakteru normatywnego, obowiązuje jedynie "wewnątrz" administracji. W wyroku NSA z 26 czerwca 2007 r. (sygn. akt II OSK 424/07) podkreślono, że plan gospodarki odpadami ma "charakter aktu planowania, aktu polityki w zakresie gospodarki odpadami i nie wiąże się z wykonywaniem obowiązkowych zadań własnych, nałożonych ustawą na gminy i w węższym zakresie na województwo". Co istotne, także w literaturze przedmiotu dominuje przekonanie, że takie plany nie przynależą do konstytucyjnego systemu źródeł prawa, np. zdaniem M. G., "plan gospodarki odpadami nie ma charakteru aktu normatywnego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, tzn. nie może zawierać obowiązków adresowanych bezpośrednio do podmiotów pozostających poza systemem administracji publicznej. (...) Plan jest więc aktem planowania, czyli aktem ustalającym zadania, harmonogram i sposób ich wykonania, adresowanym do organów wykonawczych" (zob. M. G., Charakter prawny planów gospodarki odpadami, PK 2004, nr 7, s. 28). Podobnie uważa A. Barczak, podkreślając, że tak programy ochrony środowiska, jak i plany gospodarki odpadami nie stanowią aktów prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP (zob. więcej w: A. Barczak, Zadania samorządu terytorialnego w zakresie ochrony środowiska, ABC 2006). Należy mieć jednak na uwadze, że ustalenia wojewódzkiego planu gospodarki odpadami są wiążące dla uchwały sejmiku województwa w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Zgodnie z art. 127 ust. 5 ustawy o odpadach w przypadku gdy budowa składowiska odpadów nie jest określona w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów odmawia wydania tego pozwolenia. Strona skarżąca zarzuciła organom błędną wykładnię powyższego przepisu polegającą na przyjęciu, że nie uwzględnienie projektowanej inwestycji w wojewódzkim planie gospodarki odpadami obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanowi podstawę do odmowy wydania pozwolenia na budowę, podczas gdy wykładnia systemowa i celowościowa tego przepisu nie prowadzi do takiego wniosku. Odwoływanie się przez skarżącą do wykładni systemowej i celowościowej powyżej wskazanego przepisu, zdaniem Sądu, nie może odnieść zamierzonego skutku. Po pierwsze zważyć należy, że wśród wszystkich typów wykładni przepisów prawa, wykładnia językowa odgrywa rolę podstawową i można tym samym mówić o zasadzie pierwszeństwa wykładni językowej oraz subsydiarności wykładni systemowej i celowościowej. Zgodnie z tą zasadą, gdy wykładnia językowa daje rezultat jasny i jednoznaczny interpretator powinien oprzeć się na wyniku wykładni językowej, a jedynie w celu jej potwierdzenia może posłużyć się wykładnią systemową, czy też celowościową. Wszystkie przepisy powinny być interpretowane literalnie, a tylko ważne racje uprawniają do nadania im interpretacji rozszerzającej, bądź zawężającej. Zasada pierwszeństwa wykładni literalnej znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 261/10; wyrok z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1665/09; wyrok z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1542/09; z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 54/10, z dnia 1 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1624/09 - dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Po drugie, poszukiwania intencji prawodawcy tworzącego daną normę, przy użyciu wykładni celowościowej czy systemowej, jest dopuszczalne i konieczne w sytuacji, gdy sformułowanie badanego przepisu nie jest czytelne, nie jest jednoznaczne, dopuszcza różne sposoby jego rozumienia, lub też jeżeli literalne rozumienie przepisu pozostawałoby w sprzeczności z celami, jakie ma realizować dany akt prawny. W ocenie Sądu odkodowanie intencji ustawodawcy tworzącego przepis art. 127 ust. 5 ustawy o odpadach nie wymaga odniesienia się do wykładni systemowej, czy też celowościowej. Z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika bowiem, że do wydanie pozwolenia na budowę składowiska odpadów jest możliwe, jeżeli budowa składowiska odpadów jest określona w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Jeżeli nie jest, to pozwolenia na budowę wydać nie wolno (organ odmawia wydania pozwolenia), a pozwolenie na budowę wydane mimo braku określenia w wojewódzkim planie jest obarczone wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Stanowisko takie zaprezentował również NSA stwierdzając (v. wyrok z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2154/13), że "właściwy organ może każdorazowo odmówić wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów, jeżeli budowa składowiska odpadów nie jest określona w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, a nie, co należy podkreślić, dopiero w akcie prawa miejscowego jakim jest uchwała sejmiku województwa w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami (...) Brak uwzględnienia w wojewódzkim planie gospodarki odpadami składowisk spełniających te wymagania uniemożliwi ich realizację, pomimo uzyskania w ustawowym terminie decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzji środowiskowej, skutkującym nabyciem przez potencjalnych inwestorów uprawnienia określonego w art. 16 ust. 3 ustawy zmieniającej’. Z kolei w wyroku z dnia 5 listopada 2014 r. (sygn. akt II OSK 977/13) Sąd ten wskazał, że "jeżeli zaś budowa składowiska odpadów nie jest określona w wojewódzkim planie gospodarki odpadami organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów odmawia wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów". Tym samym, zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 127 ust. 5 ustawy o odpadach należy uznać za bezzasadny. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi – naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego polegającego na ich niewłaściwym zastosowaniu, Sąd uznał, że nie jest on uzasadniony. Zauważyć bowiem należy, że negatywny wynik ustaleń organu (wobec zaistnienia przesłanki określonej w art. 127 ust. 5 ustawy o odpadach), co do możliwości wydania pozwolenia na budowę, zwalniał organ z konieczności nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Brak określenia w wojewódzkim planie gospodarki odpadami możliwości budowy składowiska odpadów uniemożliwił wydanie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Konkludując Sąd stwierdza, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego nie znajdują uzasadnienia, bowiem organy wydający zaskarżone decyzje nie uchybił przepisom prawa materialnego - art. 127 ust. 5 ustawy o odpadach oraz art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W sprawie nie doszło również do naruszenia, wskazanych w skardze, norm wynikających z przepisów prawa procesowego, bowiem organy dokonały kompleksowego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i w konsekwencji zrealizowały normy proceduralne w sposób właściwy, lecz inaczej zinterpretowały prawo materialne. Odnośnie do zarzutu skargi dotyczącego skierowania decyzji do podmiotu, który nie jest stroną postępowania, należy wskazać, że decyzja pierwszoinstancyjna została skierowana do inwestora – ""A"" K. Sp. z o.o. w M., a organ odwoławczy decyzję tę utrzymał w całości w mocy. Pomimo omyłkowego wskazania przez organ w rubrum decyzji ""A"" K. Sp. z o.o. w W., decyzja ta została skutecznie doręczona ""A"" K. Sp. z o.o. w M.. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.