VII SA/Wa 848/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w § z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku L. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] Nr [...]z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa ul. [...], drogi wojewódzkiej nr [...], ode. ref. [...], od km 1+807,00 do km 2+015,00 - polegająca na budowie pasa manewrowego, pasa wyłączania, klinowego pasa włączania, chodnika, pobocza, przepustu wraz z przesunięciem rowu, rozbudową odwodnienia ulicznego i przekładką sieci wodociągowej na działce nr [...]oraz na części działek o numerach: [...] obręb [...], w [...]"- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja zapadła na tle następującego stanu faktycznego, który organ przedstawił w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia: Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11 f ust. 1 i 2, art. 11 i art. 12 ust. 1-4, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, z późn. zm.), zwanej dalej "specustawą drogową" oraz na postawie art. 104 § 1 k.p.a. udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej o której mowa powyżej. Pismem z dnia 25 listopada 2013 r. L. B. wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej "zjazdu z ul. [...] przez wydzieloną działkę nr [...]na prywatną działkę [...]" z uwagi na rażące naruszenie prawa. Uzasadniając złożony wniosek skarżąca wskazała, że zasadniczym celem planowanej inwestycji drogowej pozostaje w jej opinii budowa dojazdu do działki stanowiącej własność prywatną, na której ma być realizowana inwestycja jednej z sieci handlowych (budowa sklepu). W ocenie L. B., przepisy specustawy drogowej wykluczają możliwość uznania ww. inwestycji za zamierzenie publiczne. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W dniu 1 grudnia 2014 r. L. B. złożyła do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. We wniosku zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem: - prawa materialnego – art. 4 pkt 2 ustawy 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o drogach publicznych", poprzez przyjęcie, że zjazd z drogi publicznej do prywatnej nieruchomości (obiektu handlowego) stanowi rozbudowę drogi publicznej, - przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy - art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieobiektywną i jednostronną ocenę stanu faktycznego, jedynie w oparciu o abstrakcyjne rozważania prawne oderwane od okoliczności sprawy. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż intencją ustawodawcy przy uchwalaniu przepisów dotyczących pozbawienia obywateli prawa własności w trybie wywłaszczenia, było działanie inwestora na rzecz interesu publicznego, jak stanowi o tym wprost Konstytucja RP. Według skarżącej, argumentacja przedstawiona w decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju, że budowa zjazdu z drogi publicznej do prywatnej posesji jest realizacją uprawnień organu działającego w interesie publicznym jest oczywistym nadużyciem, gdyż skarżąca, starając się o budowę zjazdu do swojej nieruchomości, musiała ponieść określone nakłady finansowe. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu wskazano, że kwestionowana decyzja Ministra Infrastruktury oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] nie są obarczone żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała zatem przesłanka rażącego naruszenia prawa. Organ wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, w ramach przedmiotowej inwestycji drogowej nie jest budowany zjazd, a jedynie przebudowywany jest istniejący zjazd publiczny w km 1+894 na działkę nr [...], która nie stanowi własności skarżącej. Zjazd jest częścią pasa drogowego, jako że stanowi on połączenie drogi z nieruchomością, która graniczy z pasem drogowym i do której zjazd jest zaprojektowany. Wyjaśnił, że w ramach zezwolenia na realizację inwestycji drogowej możliwa jest budowa lub przebudowa zjazdów, jako obiektów budowlanych znajdujących się w pasie drogowym, który wyznaczony jest liniami rozgraniczającymi teren inwestycji (określonymi na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej). Stwierdził, iż skarżąca nie posiada interesu prawnego uprawniającego do podnoszenia zarzutów dotyczących nieruchomości innych podmiotów, gdyż interes właścicieli konkretnych nieruchomości co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych może dotyczyć wyłącznie tych ich odcinków, których przebieg skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawa podmiotowe - prawo własności. Podnoszenie zaś zarzutów w kontekście rozstrzygnięć organu dotyczących innych nieruchomości nie może być traktowane jako obrona indywidualnego interesu prawnego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 752/12). Dalej Minister Infrastruktury i Rozwoju wyjaśnił, że przepisy specustawy drogowej stosuje się do każdego procesu inwestycyjnego dotyczącego obiektów mających uzyskać status (kwalifikację) dróg publicznych, jak również tych już posiadających status drogi publicznej, ale w stosunku do których zakres planowanych robót wykracza poza granice istniejącego pasa drogowego. Ustawa ta odnosi się zatem nie tylko do dróg nowych, lecz również do dróg już istniejących, w stosunku do których przewidziano ich rozbudowę. Zaznaczył, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny pod pojęciem rozbudowy należy rozumieć zwiększenie powierzchni zabudowy poprzez powiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 809/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 971/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 525/12). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącej, celem przedmiotowej inwestycji nie jest budowa drogi dojazdowej do działki nr ewid. [...], lecz rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...]. Jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji planowana inwestycja polega na budowie pasa manewrowego, pasa wyłączania, klinowego pasa włączania, chodnika, pobocza, przepustu wraz z przesunięciem rowu, rozbudową odwodnienia ulicznego i przekładką sieci wodociągowej. Ponadto zgodnie z zapisami projektu budowlanego, stanowiącego załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji Wojewody [...], działka skarżącej została wywłaszczona pod poszerzenie jezdni (pełna konstrukcja), budowę chodnika i pobocza. W ocenie organu, zakres przedmiotowej inwestycji w sposób jednoznaczny wskazuje, że mieści się ona w przytoczonej wcześniej definicji rozbudowy drogi publicznej, a tym samym zdaniem organu brak jest podstaw do kwestionowania możliwości jej realizacji w oparciu o przepisy specustawy drogowej. Minister Infrastruktury i Rozwoju nie zgodził się ze skarżącą, że organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej nie kierował się interesem społecznym i gospodarczym oraz uzasadnionym interesem osób trzecich. Rozbudowa ulicy [...] przyczyni się, według zapewnień inwestora, do znaczącej poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego - pieszego i samochodowego. Wykonanie dodatkowego pasa manewrowego dla relacji skrętnych oraz wykonanie pasa wyłączania jest szczególnie uzasadnione, jeśli uwzględni się trudne ukształtowanie okolicznego terenu oraz ograniczoną widoczność. Realizacja planowanych zamierzeń inwestycyjnych przyczyni się ponadto do poprawy płynności ruchu, zmniejszy zanieczyszczenie powietrza i poprawi klimat akustyczny. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju w oparciu o nieobiektywną i jednostronną ocenę stanu faktycznego oraz abstrakcyjne rozważania prawne oderwane od okoliczności sprawy, organ stwierdził, iż są one niezasadne. Decyzja Ministra spełnia wymagania o których mowa w ww. przepisach. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji ma swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu, a uzasadnienie w zebranym materialne dowodowym. Organ prowadząc omawiane postępowanie należycie wypełnił dyspozycję art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ nie dopatrzył się również naruszenia art. 8 i 80 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła L. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 21 Konstytucji RP oraz 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 11f ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z 2003 r. o szczególnych przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przez zjazd z drogi publicznej do prywatnej nieruchomości dla realizacji jej własnej inwestycji jest rozbudową drogi wojewódzkiej uzasadniającą wywłaszczenie innego właściciela i stanowi realizację celu publicznego i to w okolicznościach, gdy wywłaszczony za taki sam zjazd do swej nieruchomości położonej przy tej samej drodze, musi partycypować w kosztach przebudowy drogi wojewódzkiej; zaskarżone orzeczenie stanowi jednocześnie przekroczenie zakresu zasadności wywłaszczenia w kontekście dopuszczalnych podstaw wywłaszczenia oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez dowolne, jednostronne i niezgodne z celem ich interpretowanie. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wyznaczanie zjazdu z drogi publicznej na prywatną nieruchomość po nieruchomości innego obywatela nie spełnia w konkretnym przypadku żadnego celu publicznego. Powyższego nadużycia prawa nie zmienia zdaniem skarżącej dowolne twierdzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju, iż w ramach przedmiotowego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej możliwa jest budowa lub przebudowa zjazdów, bowiem również i takie zadanie musi mieć charakter celu publicznego, a nie prywatnego. Według skarżącej zasada trwałości decyzji nie chroni ani bezprawnych orzeczeń, ani nie stanowi podstawy legalizacji bezprawnej ingerencji w prawo własności przez dowolną, jednostronną interpretację zasady celu publicznego. W opinii skarżącej stanowisko Ministra Infrastruktury i Rozwoju zajęte w zaskarżonej decyzji, iż w przedmiotowej sprawie nie występuje rażące naruszeniem prawa, bo są nim "tylko takie naruszenia, które wywołują skutki niemożliwe do zaakceptowania", dowodzi jedynie, że Minister Infrastruktury i Rozwoju wybiórcze orzeczenia jest gotów akceptować, a stanowisko takie jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności i elementarnymi zasadami porządku prawnego. Zdaniem skarżącej zarzut braku jej interesu prawnego podnoszony przez organ to kolejny skrajny przykład rozumienia i poszanowania prawa. Twierdzenia, że skarżąca nie może skutecznie dochodzić swych praw, bowiem nie jest legitymowana do wykazywania naruszenia celu publicznego przez wskazanie, iż rozbudowa nie służy realizacji celu publicznego, a jedynie innej nieruchomości, której zdaniem organu skarżąca wypowiadać się nie może, nie znajduje jakiegokolwiek potwierdzenia w doktrynie czy literaturze. Wobec powyższego, zdaniem skarżącej, twierdzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju, iż zastosował się do zasady praworządności i sprawiedliwego prowadzenia i rozstrzygania sprawy nie znalazło na żadnym etapie postępowania zastosowania. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015r oraz poprzedzająca ją decyzja tegoż organu z dnia [...] listopada 2014r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Minister Infrastruktury i Rozwoju prawidłowo uznał, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2013r. nie została dotknięta żadną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa co skutkować musiało odmową stwierdzenia nieważności kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż prawidłowo w sprawie zastosowano przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( według stanu na datę wydania decyzji: Dz.U z 2008r. Nr 193, poz.1194.). Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wyznacza zakres regulacji ustawowej, określając go jako "zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych", a więc zamierzenia budowlanego obejmującego - prócz przygotowania budowy samej drogi - również realizację infrastruktury drogowej, tak związaną, jak i niezwiązaną z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Ustawa ta odnosi się zatem zarówno do nowych dróg, jak i do dróg już istniejących, w stosunku do których przewidziano ich rozbudowę. Należy podkreślić, że art. 1 ust. 1 ustawy specjalnej należy rozumieć w ten sposób, iż ustawę stosuje się do każdego procesu inwestycyjnego dotyczącego obiektów docelowo mających uzyskać status (kwalifikację) dróg publicznych. Przyjęcie stanowiska przeciwnego, to jest ograniczenie zastosowania ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. jedynie do inwestycji na drogach zaliczonych do określonej kategorii drogi, powodowałoby, że w praktyce ustawa mogłaby mieć zastosowanie tylko do remontów dróg już istniejących. Nie może być bowiem zaliczona do określonej kategorii działka przeznaczona pod drogę, na której droga (w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych) nie została jeszcze wybudowana, a tym bardziej nie może być zaliczona do kategorii drogi publicznej działka, która nie jest własnością właściwego dysponenta drogi (art. 2a ustawy). Na marginesie Sąd wskazuje, że powyższy pogląd jest zbieżny ze stanowiskiem prezentowanym w najnowszej doktrynie. M. W. stwierdza, iż "za oczywiste należy przyjąć, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych znajduje zastosowanie przede wszystkim w przypadku budowy nowych dróg publicznych. Wtedy to jednak tereny zamierzone do zainwestowania pod drogę publiczną, nie są jeszcze w całości wyodrębnione ani planistycznie, ani ewidencyjnie, ani też własnościowe. Także w ewidencji gruntów i budynków tereny te nie stanowią zwykle użytków drogowych". Zdaniem tego autora "istotne jest (...) określenie, jaką funkcję w sieci drogowej, dana droga ma pełnić, aby na tej podstawie ustalić, czy przedmiotem budowy będzie droga wewnętrzna, czy droga publiczna. Pozostałe natomiast kwestie dotyczące planistycznego, ewidencyjnego (geodezyjnego) i własnościowego wyodrębnienia terenu pod drogę publiczną mają być przedmiotem zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wydawanej na podstawie ustawy" (M. W., Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, Komentarz, Warszawa 2009, s. 52, 53). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem zatwierdzonego projektu budowlanego jest rozbudowa ul. [...], drogi wojewódzkiej nr [...], od km 1+807,00 do km 2+015,00 - polegająca na budowie pasa manewrowego, pasa wyłączania, klinowego pasa włączania, chodnika, pobocza, przepustu wraz z przesunięciem rowu, rozbudową odwodnienia ulicznego i przekładką sieci wodociągowej na działce nr [...]oraz na części działek o numerach: [...] obręb [...] [...], w [...]. Analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, iż zamierzeniem inwestycyjnym objęte jest przebudowa istniejącego zjazdu publicznego w km 1+894 na działkę nr [...]. Przy czym zjazd należy traktować jako część pasa drogowego, jako że stanowi on połączenie drogi z nieruchomością, która graniczy z pasem drogowym i do której zjazd jest zaprojektowany. Nie budzi także wątpliwości Sądu, iż w ramach realizacji inwestycji drogowej możliwa jest budowa lub przebudowa zjazdów, jako obiektów budowlanych znajdujących się w pasie drogowym, który wyznaczony jest liniami rozgraniczającymi teren inwestycji (określonymi na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej). Drogą według art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych - jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Zjazdem jest natomiast połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych). Zdefiniowanie pojęcia "zjazd" w ustawie o drogach publicznych i w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Jak wskazuje przywołane rozporządzenie- przez zjazd rozumie się część drogi na połączeniu z drogą nie będącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze; przy czym zjazd nie jest skrzyżowaniem. Mając powyższe na uwadze za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych bowiem zaprojektowana przebudowa zjazdu do działki nr [...] stanowi część rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] a więc zakresem swym obejmuje przedmiot ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Należy także podzielić stanowisko organu, iż skarżąca jako, że nie jest właścicielką nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] nie może skutecznie podnosić zarzutów dotyczących tejże nieruchomości, z uwagi na brak w tym zakresie interesu prawnego. Wskazać trzeba, iż stosowne decyzje mogą dotyczyć realizacji przedsięwzięć liniowych o długości sięgającej dziesiątek kilometrów. Z kolei podnoszenie kwestii, w kontekście rozwiązań przyjętych na innych odcinkach niż w obszarze nieruchomości skarżącej może być wprawdzie w jego interesie. Interes ten jednak, jako niemający charakteru pochodnego z prawem własności nieruchomości (w tym przypadku prawo chronione, z którego wywodzony jest interes prawny), ma wyłącznie charakter faktyczny. Trzeba odnotować, iż analogiczne interesy w sprawie może mieć szereg osób (podmiotów), dla których faktycznie sposób rozstrzygnięcia sprawy ma znaczenie. Brak jest przesłanek dla przyjęcia, iż z tytułu posiadania nieruchomości, w strefie realizacji przedsięwzięcia konkretna osoba ma szersze uprawnienia niż inne podmioty faktycznie w tym samym zakresie zainteresowane sprawą, lecz nie dysponujące nieruchomościami w pasie inwestycji. W tym kontekście, w rozpoznawanej spawie, należy uznać, iż skarżąca , jako dysponująca nieruchomością na konkretnym odcinku planowanej inwestycji może, co do zasady skutecznie kwestionować decyzję jedynie w zakresie, w jakim dotyczy ona jej indywidualnego interesu prawnego. Odnosząc się do kwestii naruszenia interesu prawnego skarżącej należy wskazać, iż jak wynika z akt postępowania administracyjnego działka skarżącej([...]) została wywłaszczona pod poszerzenie jezdni (pełna konstrukcja), budowę chodnika i pobocza i w tym zakresie prawidłowo zastosowano przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( według stanu na datę wydania decyzji: Dz.U z 2008r. Nr 193, poz.1194.) zaś interes skarżącej nie został naruszony. W ocenie Sądu bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 21 Konstytucji RP, bowiem gwarantowane prawo własności może być ograniczone zgodnie z warunkami określonymi w art. 64 ust 1 ustawy zasadniczej. Realizacja celu publicznego , a temu służy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma gwarantować, iż nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym a ingerencją w konstytucyjne prawo własności. Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo dokonał analizy podnoszonych przez skarżącą okoliczności, a postępowanie przeprowadził zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju przedstawił okoliczności faktyczne sprawy, a także wyczerpująco wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia oraz przepisy prawa stanowiące jego podstawę prawną. Odniósł się również do argumentów podnoszonych przez skarżącą zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny zgodności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2013r w kontekście powołanego przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., słusznie stwierdzając, iż decyzje te nie są dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa, jak również żadną inną wadą powodująca jej nieważność. Zasadne ustalenia organu powodują zatem, że rozpoznana skarga nie podważyła ani legalności ani słuszności wydanego orzeczenia. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.