I FSK 1941/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia del. WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. sp. z o. o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 429/15 w sprawie ze skargi C. sp. z o. o. w S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) z dnia 21 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od C. sp. z o. o. w S. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I FSK 1941/15 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 429/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. spółka z o.o. w S. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 21 stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, że w zaskarżonej interpretacji Minister Finansów stwierdził, że stanowisko C. spółka z o.o. (dalej: Spółka), dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabytych paliw wykorzystywanych do napędu pojazdów samochodowych jest nieprawidłowe. Interpretacja ta została wydana na wniosek Spółki, która przedstawiła następujący zaistniały stan faktyczny/zdarzenie przyszłe: Wnioskodawczyni jest spółką prawa handlowego z siedzibą w Polsce i zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest m.in. produkcja węży ogrodowych i specjalistycznych systemów rynnowych, akcesoriów ogrodniczych i przetwórstwo PVC. Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej Spółka wykorzystuje pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, stanowiące jej własność lub użytkowane przez nią na podstawie umów leasingu, najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Spółka w ramach wykorzystywania tych pojazdów nabywa paliwo silnikowe wykorzystywane do ich napędu oraz ponosi szereg innych wydatków, takich jak koszty napraw, konserwacji, wymiany płynów itp. Na potwierdzenie dokonywanych zakupów towarów i usług, Spółka otrzymuje od dostawców faktury VAT. Samochody osobowe są wykorzystywane przez Spółkę dla celów jej działalności gospodarczej, lecz w przewidzianym przez nią zakresie mogą być również wykorzystywane do celów użytku prywatnego przez pracowników Spółki. Spółka nie prowadzi obecnie ewidencji przebiegu pojazdów, o której mowa w art. 86a ust. 6-8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej u.p.t.u.) i na chwilę obecną nie spełnia wymogów, które umożliwiłyby jej dokonywanie odliczenia 100% VAT naliczonego. W odniesieniu do tych samochodów Spółka nie dokonała ich zgłoszenia jako wykorzystywanych wyłącznie do działalności gospodarczej i od 1 kwietnia 2014 r. odlicza jedynie 50% VAT naliczonego od podniesionych wydatków związanych z tymi samochodami, z wyjątkiem kosztów nabycia paliwa, w odniesieniu do których w ogóle nie odlicza VAT. W związku z powyższym opisem Spółka zadała pytanie: czy w opisanym stanie faktycznym, w okresie od 1 kwietnia 2014 r. do 30 czerwca 2015 r. Spółce przysługuje prawo do odliczenia 50% VAT naliczonego od paliwa nabytego do napędu samochodów osobowych wykorzystywanych przez Spółkę zarówno do celów działalności gospodarczej jak i do celów prywatnych? Zdaniem Spółki, takie prawo jej przysługuje. Uzasadniając swoje stanowisko, Spółka powołała się na art. 1 ust. 1 decyzji wykonawczej Rady z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.Urz. UE L z 28 grudnia 2013 r. nr 353, s. 51, dalej - decyzja derogacyjna), na podstawie którego, w drodze odstępstwa od art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE L z dnia 11 grudnia 2006 r. nr 347 s. 1, ze zm., dalej - Dyrektywa VAT), Rzeczpospolita Polska została upoważniona do ograniczenia do wysokości 50% prawa do odliczenia VAT od zakupu, nabycia wewnątrzwspólnotowego, przywozu, wynajmu lub leasingu silnikowych pojazdów drogowych, a także VAT naliczanego od wydatków związanych z tymi pojazdami, jeśli pojazd nie jest używany wyłącznie do celów działalności gospodarczej. W wykonaniu decyzji derogacyjnej znowelizowano m.in. art. 86a ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., zgodnie z którym, w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, kwotę VAT naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej m.in. z faktury otrzymanej przez podatnika. Jednak, stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 312, dalej - ustawa nowelizująca), obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy VAT należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika do 30 czerwca 2015 r. paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (...). Zdaniem Spółki art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej wprowadza ograniczenia dalsze niż dozwolone decyzją derogacyjną i jest niezgodny z prawem unijnym. Wobec tego, Spółka uznała, że przysługuje jej prawo do odliczenia 50% VAT naliczonego od zakupu paliwa wykorzystywanego do napędu samochodów osobowych na podstawie art. 86a ust. 1 u.p.t.u., w tym również w okresie od 1 kwietnia 2014 r. do 30 czerwca 2015 r. Organ podatkowy uznał powyższe stanowisko za nieprawidłowe. Zgodził się, ze Spółką, że na podstawie art. 86a ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku "mieszanego" i że ograniczenie to wprowadzono na podstawie decyzji derogacyjnej Rady Unii. Zastrzegł jednak, że wyjątkiem od tej zasady jest art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej, który - wbrew stanowisku Spółki – jest zgodny z przepisami wspólnotowymi. Przepis ten stanowi, że do 30 czerwca 2015 r. nie można dokonywać odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących nabycia paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów służących zarówno do działalności mieszanej, jeśli są to samochody osobowe, takie jak opisane we wniosku. Odnosząc się do tego ograniczenia, organ podatkowy wskazał na klauzulę "stand still", o której mowa w art. 176 Dyrektywy VAT, z której wynika, że do czasu wejścia w życie przepisów, państwa członkowskie mogą utrzymać wszystkie wyłączenia przewidziane w prawie krajowym w dniu 1 stycznia 1979 r. lub w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty po tym terminie, przepisy obowiązujące w dniu ich przystąpienia. Przypomniał, że ograniczenie w przypadku paliw do samochodów osobowych było stosowane przed wejściem Polski do Unii Europejskiej na mocy art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50, dalej – u.p.t.u.a.). Wyłączenie to zostało również utrzymane w przepisach wprowadzonych po przystąpieniu Polski do UE. Zmiana w art. 12 ustawy nowelizującej wprowadziła jedynie zawężenie zakresu wyłączeń ograniczając je do samochodów używanych do celów mieszanych. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Spółka zaskarżyła powyższą indywidualną interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej interpretacji Spółka zarzuciła: naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 395 ust. 1 Dyrektywy VAT w zw. z art. 1 ust. 1 decyzji derogacyjnej, poprzez nieuwzględnienie szczególnego charakteru powyższych przepisów w stosunku do art. 176 Dyrektywy VAT, a w konsekwencji uznanie, że wybiórcza implementacja decyzji derogacyjnej, wydanej na podstawie art. 395 ust. 1 Dyrektywy VAT jest dopuszczalna na podstawie art. 176 Dyrektywy VAT, - art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. pomimo wykroczenia przez krajowego ustawodawcę przy implementacji tego przepisu poza zakres upoważnienia przyznanego Polsce decyzją derogacyjną, jeśli chodzi o zakres dozwolonych restrykcji, - art. 86a ust. 1 i 2 w zw. z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez niewłaściwe zastosowanie i tym samym uznanie, iż Spółce nie przysługuje (i nie będzie przysługiwać) prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego z tytułu nabycia paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do napędu wskazanych we wniosku samochodów w okresie od 1 kwietnia 2014 r. do 1 lipca 2015 r. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej indywidualnej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie uwzględnił skargi. Wskazał, że prawo do odliczenia podatku naliczonego nie jest prawem bezwzględnym i zawsze skutecznym, i że może być ograniczone na podstawie przepisów prawa krajowego, jeżeli ograniczenie to znajduje uzasadnienie w przepisach prawa wspólnotowego. W tej sprawie dotyczy to art. 176 oraz artykułu 395 ust.1 Dyrektywy VAT. Sąd podał, że art. 176 Dyrektywy wprowadził tzw. klauzulę stand still, na mocy której, państwo członkowskie, w tym tzw. nowe państwo członkowskie, jakim jest na przykład Rzeczpospolita Polska, miało prawo odmówić na podstawie stosownych przepisów podatnikom VAT odliczenia podatku naliczonego w związku z wykonywaniem określonych czynności zakupu towarów bądź usług określonego rodzaju, jeżeli prawa takiego nie posiadali w momencie wstąpienia danego państwa do Unii Europejskiej. W przedmiotowej sprawie Polska mogła skorzystać z klauzuli stand still w zakresie ograniczenia obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów, ponieważ prawo to było ograniczone już przed wejściem Polski do Unii Europejskiej, w art. 25 ust. 1 pkt 3a u.p.t.u.a. Po wejściu do Unii ustawodawca nie zlikwidował tego ograniczenia, zawierając je w kolejno obowiązujących przepisach regulujących tę kwestię. Ostatni z tych przepisów - art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej, wyłączył możliwość obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych do dnia 30 czerwca 2015 r. Wprowadzenie po raz kolejny na drodze ustawowej, tym razem ustawy o charakterze epizodycznym takiego wyłączenia, pozostaje w ramach klauzuli stand still ujętej w omawianym przepisie Dyrektywy VAT. Niezależnie od tego, zgodnie z art. 395 Dyrektywy VAT, rada na wniosek komisji może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów niniejszej dyrektywy w celu upraszczania poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania. W wydanej na podstawie tej regulacji decyzji derogacyjnej przyznano Polsce upoważnienie do ograniczenia do wysokości 50 % prawa do odliczenia VAT od zakupu, nabycia wewnątrzwspólnotowego, przywozu, wynajmu lub leasingu pojazdów samochodowych, a także VAT naliczonego od wydatków związanych z tymi pojazdami, jeżeli pojazd nie jest używany wyłącznie do celów działalności gospodarczej. Powołana decyzja stanowiła podstawę do wprowadzenia do polskiego porządku prawnego (krajowego) regulacji art. 86a ust. 1 - 17, na podstawie której ograniczono prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z zakupu towarów i usług wskazanych w art. 1 decyzji. Sąd podał, że powyższe dwa reżimy prawne odstępstw od ogólnych zasad obniżania podatku należnego VAT o podatek naliczony muszą być postrzegane jako regulacje odrębne, z których żaden nie wpływa na możliwość stosowania drugiego, a już w szczególności regulacje podjęte przez Radę w wydanej decyzji wykonawczej nie mogą ograniczać korzystania przez państwo członkowskie z uprawnień do stosowania klauzuli stand still, wynikającej z art. 176 Dyrektywy VAT. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej - P.p.s.a.) skargę oddalił. W skardze kasacyjnej złożonej od powyższego wyroku, pełnomocnik skarżącej zaskarżył go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił mu naruszenie: 1. art. 395 ust. 1 Dyrektywy VAT w zw. z art. 1 ust. 1 decyzji derogacyjnej, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu szczególnego charakteru tego przepisu w stosunku do art. 176 Dyrektywy VAT, a w konsekwencji uznanie, że wybiórcza implementacja decyzji derogacyjnej, wydanej na podstawie art. 395 ust. 1 Dyrektywy VAT jest dopuszczalna na podstawie art. 176 Dyrektywy VAT, 2. art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. pomimo wykroczenia przez krajowego ustawodawcę przy implementacji tego przepisu poza zakres upoważnienia przyznanego Polsce decyzją derogacyjną, jeśli chodzi o zakres dozwolonych restrykcji; 3. naruszenie art. 86a ust. 1 i 2 w zw. z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., poprzez niewłaściwe zastosowanie i tym samym uznanie, iż Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego z tytułu nabycia paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do napędu wskazanych we wniosku samochodów w okresie od 1 kwietnia 2014 r. do 1 lipca 2015 r. W oparciu o wskazane wyżej zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na zasadzie art. 188 P.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz skierowanie skargi do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Spółki stwierdził, że decyzja derogacyjna oparta została na założeniu jednolitego ograniczenia prawa do odliczenia VAT do 50% w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami silnikowymi. W szczególności, ograniczenie takie miało dotyczyć również wydatków na zakup paliwa do pojazdów objętych decyzją derogacyjną. Pełnomocnik zgodził się z tym, że państwom członkowskim przysługuje pewien zakres swobody w implementacji prawa unijnego, jednakże zastrzegł, że prawidłowo rozumiana swoboda przysługująca w tym zakresie nie stanowi uzasadnienia dla wprowadzenia dodatkowego (nieprzewidzianego decyzją derogacyjną), istotnego ograniczenia w postaci czasowego wyłączenia prawa do odliczenia podatku VAT w odniesieniu do pewnej kategorii pojazdów. Dodatkowo, pełnomocnik Spółki zwrócił się z wnioskiem o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym w zakresie możliwości wprowadzenia, w świetle prawa unijnego, dodatkowych ograniczeń w prawie do odliczenia VAT od wydatków na paliwo do samochodów osobowych, sprzecznych z decyzją derogacyjną i prowadzących do powstania po stronie podatników sytuacji gorszej, niż wynikałaby na podstawie samej decyzji derogacyjnej.  W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Postawione w niej na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzuty naruszenia art. 395 ust. 1 Dyrektywy VAT w związku z art. 1 ust. 1 decyzji derogacyjnej, art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej oraz art. 86a ust. 1 i 2 w zw. z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i ostateczne uznanie, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego z tytułu nabycia paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do napędu wskazanych we wniosku samochodów w okresie od 1 kwietnia 2014 r. do 1 lipca 2015 r. – są niezasadne. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wywiódł, że polski ustawodawca był uprawniony do utrzymania ograniczenia dotyczącego odliczenia podatku od towarów i usług od zakupu paliwa i że na takie ograniczenie pozwalała mu klauzula stand still, o której mowa w art. 176 akapit drugi Dyrektywy VAT. Takie stanowisko potwierdza treść decyzji derogacyjnej, w której Rada, wskazując na możliwość ograniczenia prawa do odliczenia VAT, uiszczonego w cenie nabycia paliwa do napędu samochodów osobowych, nie uczyniła tego w art. 1, ale w preambule. W ten sposób uznała, że ów zakres ograniczenia prawa do odliczeń w VAT uregulowany został w prawie krajowym na podstawie tej właśnie klauzuli. Zgodnie z art. 176 Dyrektywy VAT, do czasu wejścia w życie przepisów, określających wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT, państwa członkowskie mogą utrzymać wszystkie wyłączenia przewidziane w prawie krajowym w dniu 1 stycznia 1979 r. lub, w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty po tym terminie, przepisy obowiązujące w dniu ich przystąpienia. Wskazując na tę regulację Sąd pierwszej instancji prawidłowo wywiódł - na podstawie kolejno wchodzących w życie przepisów dotyczących tej materii - że w prawie krajowym nigdy nie funkcjonowało prawo do pełnego odliczenia VAT zawartego w paliwie do samochodów osobowych. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3a u.p.t.u.a., obowiązującym przed akcesją Polski do Unii, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatki należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika (...), paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg. Stosownie do przepisu art. 88 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 21 sierpnia 2005 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 i 5 ustawy. Zgodnie natomiast z art. 88 ust. 1 pkt 3 w brzmieniu obowiązującym od 22 sierpnia 2005 r. obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 ustawy. Z dniem 1 kwietnia 2014 r. wszedł w życie przepis art. 12 ust. 1 ustawy zmieniającej, który wyłączył do dnia 30 czerwca 2015 r. możliwość obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych W wyroku z dnia 4 marca 2011 r., I FSK 327/10, Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do klauzuli stand still oraz orzeczenia TSUE wydanego w sprawie C 414/07 Magoora sp. z o.o., zauważył niekorzystną zmianę wyżej wymienionych przepisów, ale jedynie w części dotyczącej ograniczenia prawa do odliczenia VAT od nabywanych przez podatnika paliw, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg. Trafnie jednak stwierdził, że norma prawa krajowego dopuszczająca pełne ograniczenie w zakresie prawa do odliczenia VAT od wyżej wymienionych paliw, nie może być stosowana jedynie w tym zakresie, albowiem zgodnie z regułą stand still, ustawodawca mógł pozostawić ograniczenie prawa do odliczenia podatku w części, w jakiej istniało przed dniem 1 maja 2004 r. (pod. wyrok z dnia 13 lipca 2011 r., I FSK 1590/11 i z dnia 10 marca 2011 r., I FSK 517/10 publikowane w internetowej Bazie Orzeczeń NSA). W rozpoznawanej sprawie, ze stanu faktycznego podanego przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji wynika, że nie dotyczy on samochodów o wskazanej wyżej ładowności, co oznacza, że Sąd pierwszej instancji zasadnie wywiódł, że skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia w 50 % podatku od towarów i usług od wydatków poniesionych na zakup paliwa. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyrokach wydanych na kanwie podobnych stanów faktycznych w sprawach: z dnia 23 marca 2017 r., I FSK 1841/15, z dnia 21 grudnia 2016 r., I FSK 826/15 i z dnia 12 maja 2017 r. I FSK 1530/15, I FSK 1502/15 i I FSK 1503/15. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym, Naczelny Sąd Administracyjny wniosku tego nie uwzględnił. Wskazać bowiem trzeba, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem TSUE, ocena potrzeby wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni lub ważności aktu prawa unijnego należy do sądu krajowego, w tym sądu ostatniej instancji. Z art. 267 TFUE wynika obowiązek Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawienia Trybunałowi pytania prawnego (prejudycjalnego) w przypadku, gdy do rozstrzygnięcia sprawy konieczna jest wykładnia aktów przyjętych przez instytucje Unii. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie poddanej kontroli instancyjnej nie zachodziła uzasadniona wątpliwość co do wykładni przepisów prawa unijnego. Z podanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie kosztów uzasadnia art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.