III SA/Wa 122/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2015 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].01.2014 r. w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku Skarżącego – T. M., należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia w dniu 2 lipca 2007 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. S. [...] wraz ze związanym z nim prawem odrębnej własności posadowionych na tej działce budynków, w przybliżonej kwocie 14.770.390 zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości 9.979.826 zł. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji decyzją z dnia [...]listopada 2012 r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym na kwotę 15.080.604 zł z tytułu przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia w dniu 2 lipca 2007 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. S. nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...]stanowiącej działkę gruntu oznaczoną na mapie ewidencyjnej nr [...], wraz ze związanym z nim prawem odrębnej własności posadowionych na tej działce budynków, kwestionując, iż przychód Skarżącego uzyskany z ww. umowy (150.806.040 zł) nie został przeznaczony na cele mieszkaniowe określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) lub e) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.", w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.). Od wyżej wymienionej decyzji, pismem z dnia 18 grudnia 2012 r., Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, względnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, kwestionując skuteczność doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...]maja 2013 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ odwoławczy wskazał na skuteczność wszczęcia postępowania podatkowego. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazano na konieczność przeprowadzenia postępowania, zgodnie z art. 178 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., dalej: "O.p."), tj. dokonania dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem złożonych przez Skarżącego dokumentów oraz wezwania do okazania wszelkich dokumentów (aktów notarialnych, dokumentów potwierdzających dokonanie zapłaty za nabycie nieruchomości i za sporządzenie aktów notarialnych) w zakresie udokumentowania przeznaczenia przychodu ze sprzedaży nieruchomości na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 u.p.d.o.f. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2013r., która była przedmiotem rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym (sygn. akt III SA/Wa 1934/13) i została zaskarżona do NSA skargą kasacyjną. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. z dnia 16 listopada 2012 r. ponownie określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia w dniu 2 lipca 2007 r. ww. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., wydaną na skutek dokonania przez Skarżącego szeregu czynności prawnych, skutkujących wyzbyciem się części składników swojego majątku, dokonał zabezpieczenia na majątku Skarżącego należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia w dniu 2 lipca 2007 r. prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości, w przybliżonej wysokości 24.372.218 zł, na którą składała się przybliżona wysokość zobowiązania w kwocie 15.080.604 zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości 9.291.614 zł. Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji zabezpieczającej, zarzucił naruszenie: - art. 33 § 1, § 2 oraz § 4 O.p. przez niezasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do dokonania zabezpieczenia zobowiązania podatkowego oraz poprzez określenie wartości zabezpieczenia w sposób oczywiście nie znajdujący oparcia w realiach sprawy; - art. 180 w związku art. 187 O.p. przez nie przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego oraz pominięcie treści decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2013 r., - art. 145 § 2 O.p., przez doręczenie odpisu decyzji bezpośrednio Stronie, tj. z pominięciem pełnomocnika, - art. 120 O.p., przez działanie niezgodne z przepisami prawa, - art. 123 § 1 O.p., przez pozbawienie Strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] września 2013 r. uchylił ww. decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji i wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania, zgodnie z art. 180 i art. 178 § 1 O.p., przez ustalenie, jaki jest aktualny stan majątku Skarżącego (majątek trwały, nieruchomości bądź ruchomości) oraz określenie wartości tego majątku. W ocenie organu odwoławczego nie przeanalizowano aktualnych dochodów Skarżącego. Tym samym nie podjęto niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Nie zebrano materiału dowodowego (np. zeznań podatkowych). Ponadto stwierdzono, iż materiał dowodowy, który został zgromadzony (wykaz informacji o czynnościach majątkowych) nie został w ogóle przeanalizowany. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., dokonał zabezpieczenia wykonania zobowiązania na majątku Skarżącego w łącznej kwocie 24.750.216 zł, w tym przybliżona wysokość zobowiązania w kwocie 14.770.390 zł oraz odsetki w wysokości 9.979.826 zł, wskazując, iż składnikami majątku mogącymi stanowić przedmiot zabezpieczenia są udziały w M. sp. o.o., środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych w Banku [...] i [...] oraz samochód R. W odwołaniu od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W., Skarżący zarzucił naruszenie art. 33 § 1, § 2 oraz § 4, art. 180 w związku art. 187, art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1 O.p. oraz art. 145 § 2 ustawy ww. ustawy, poprzez doręczenie odpisu ww. decyzji bezpośrednio Skarżącemu, z pominięciem ustanowionego w postępowaniu zabezpieczeniowym pełnomocnika. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania. W motywach zapadłego rozstrzygnięcia organ wskazał, że wniesienie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2014 r. było niedopuszczalne, albowiem przedmiotowa decyzja wobec braku jej skutecznego doręczenia (pominięcia pełnomocnika) nie weszła do obrotu prawnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., przesłał na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika egzemplarz decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. Pełnomocnik Skarżącego podtrzymując stawiane uprzednio zarzuty wobec decyzji organu pierwszej instancji, ponownie w dniu 8 lipca 2014 r. wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2014 r., zarzucając jej naruszenie art. 33 § 1, § 2 oraz § 4 O.p., przez błędne przyjęcie, iż w sprawie zachodzą przesłanki ustanowienia zabezpieczenia wobec przedawnienia zobowiązania podatkowego, stanowiącego przedmiot postępowania w sprawie oraz określenie wartości zabezpieczenia w sposób nie znajdujący oparcia w realiach sprawy. Ponadto zarzucił naruszenie art. 180 w związku art. 187, art. 120, art. 123 § 1 oraz art. 121 § 1 O.p. Kwestionując skuteczność wszczęcia postępowania podatkowego wobec Skarżącego wskazał na upływ z dniem 31 grudnia 2012 r. terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r., skutkujący bezprzedmiotowością prowadzonego postępowania. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p. wskazał na dokonywaną z opóźnieniem wysyłkę postanowień w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego i zwrotu pobranych od Skarżącego środków finansowych, odmowę zwolnienia zajętych składników majątkowych, mimo uchylenia decyzji o zabezpieczeniu, czy też wadliwość dokonanego doręczenia decyzji o zabezpieczeniu z dnia [...] stycznia 2014 r. z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. W ocenie pełnomocnika, organ nie wykazał przesłanek do dokonania zabezpieczenia na majątku Skarżącego. Zaznaczył, iż Skarżący dokonywał rozporządzeń swoim majątkiem (umowy darowizny z dnia 6 grudnia 2012 r.), w braku świadomości toczącego się postępowania. Ponadto zarzucił, iż organ pierwszej instancji, orzekając kolejny raz o zabezpieczeniu należności w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych ponownie nie wskazał żadnych okoliczności, stanowiących podstawę oszacowania przyszłej należności, którymi kierował się przy określaniu wartości ustanowionego zabezpieczenia, co czyni to określenie dowolnym. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności odwołując się do treści art. 33 O.p. stwierdził, iż możliwe jest zabezpieczanie zobowiązań podatkowych, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej ich wysokość. W tym przypadku nie jest jeszcze znana kwota zobowiązania, a zastosowanie zabezpieczenia jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Przed dokonaniem zabezpieczenia musi nastąpić wszczęcie postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, co niewątpliwie miało miejsce z chwilą doręczenia dokonanego, zgodnie z art. 150 O.p, z dniem 10 września 2012r. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów co do bezprzedmiotowości decyzji zabezpieczającej, na skutek braku wszczęcia w odniesieniu do Skarżącego jakiegokolwiek postępowania, w toku którego organ byłby uprawniony do wydania decyzji o zabezpieczeniu, Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Po drugie zbadano czy zobowiązanie to nie przedawniło się. W jego ocenie do przedawnienia nie doszło, gdyż wystąpiły zarówno okoliczności skutkujące zawieszeniem, jak i przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy niniejsze postępowanie. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na wszczęcie w dniu 29 października 2012 r. śledztwa w sprawie o popełnienie przestępstwa skarbowego, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu, zgodnie z treścią powołanego powyżej art. 70 § 6 O.p. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dokonanego przez Skarżącego odpłatnego zbycia nieruchomości w 2007 r. nie upłynął, bowiem pozostaje on w dalszym ciągu w zawieszeniu. Ponadto wystąpiły okoliczności skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego przedmiotowe zobowiązanie dokonano skutecznego zajęcia jego rachunków bankowych. Dyrektor Izby Skarbowej zgodził się z ustaleniami organu I instancji, że zobowiązanie podatkowe Skarżącego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia w dniu 2 lipca 2007 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. S. [...] wraz ze związanym z nim prawem odrębnej własności posadowionych na tej działce budynków, określone pierwotnie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w decyzji z dnia [...]listopada 2012 r. nie uległo przedawnieniu, co uprawniało do podejmowania przez organ działań mających na celu zabezpieczenie wykonania tego zobowiązania, przed wydaniem decyzji określającej jego wysokość. Odnosząc się do braku wskazania sposobu ustalenia przybliżonej kwoty zabezpieczenia, organ wyjaśnił, iż kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 14.770.390 zł stanowiła 10 % kwoty 147.703.902 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą uzyskanego przez Skarżącego przychodu z tytułu odpłatnego zbycia w dniu nieruchomości, w kwocie 154.000.000 zł, pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia w wysokości 3.193.960 zł, a potencjalnym przychodem zwolnionym od opodatkowania, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. w wysokości łącznej 3.102.138 zł. - wynikającym z nabycia przez Skarżącego w dniu 31 lipca 2007 r. lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy Al. [...] za kwotę 800.000 euro oraz poniesionych w związku z wyżej wymienionym zakupem kosztów notarialnych w wysokości łącznej 62.218 zł. Organ odwoławczy wskazał, iż decyzja zabezpieczająca uprawdopodabnia jedynie przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego, nie zastępuje ona zatem decyzji określającej wysokość zobowiązania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ponieważ nie przesądza treści przyszłej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zasadniczą przesłanką zabezpieczenia w każdym przypadku jest "uzasadniona obawa", że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odwołał się do ustaleń organu I instancji zgodnie z którymi, były podejmowane przez Podatnika czynności polegające na wyzbywaniu się przez niego składników swojego majątku, umowami z dnia 6 grudnia 2012 r. oraz 12 grudnia 2012 r. przekazał, na rzecz swego syna – M. M. w formie darowizny, szereg stanowiących jego majątek osobisty nieruchomości i ruchomości. Działania te w połączeniu z wysokością przewidywanego zobowiązania podatkowego oraz należnych z tego tytułu odsetek zrodziły uzasadnioną obawę, że zobowiązanie jakie może zostać w przyszłości (po zakończeniu postępowania podatkowego) określone w decyzji, nie zostanie przez Skarżącego wykonane. Na skutek powyższych czynności prawnych Skarżący nie figuruje w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych. Z informacji uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów jest właścicielem samochodu osobowego marki R., rok produkcji 2011 r. (o wartości od 5.510 zł do 37.600 zł.). Organ zaznaczył, iż realnych szans na wykonanie przyszłego zobowiązania nie stwierdzono w osiąganych przez Skarżącego dochodach. Ze złożonych zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w latach 2010 - 2012 (PIT-37 i PIT-36) wynika, że na przestrzeni wyżej wymienionych lat Skarżący osiągnął dochód w wysokości 2.000 zł. Z kolei z zeznania PIT-38 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2009 - składanego przez podatników osiągających przychody z odpłatnego zbycia: papierów wartościowych, pożyczonych papierów wartościowych (sprzedaż krótka), pochodnych instrumentów finansowych, udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną lub wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część - wynika, że Skarżąca poniosła stratę w wysokości 1.826.064,85 zł. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie wystąpiły wszelkie podstawy do zastosowania normy prawnej zawartej w art. 33 § 1 O.p. Skarżący celowo podejmował działania zmierzające do utrudnienia lub uniemożliwienia w przyszłości organowi podatkowemu ewentualnej egzekucji należności pieniężnych, jakie mogą zostać określone w decyzji wymiarowej. W toku prowadzonego postępowania wyzbył się praktycznie całości swojego majątku. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał na istnienie uzasadnionej obawy nie wykonania zobowiązania podatkowego, jakie może zostać określone po zakończeniu prowadzonego postępowania podatkowego, powołując się na nie regulowanie w przeszłości zobowiązań publicznoprawnych i podatkowych. Końcowo stwierdził, iż podejmowane przez organ czynności i działania - wbrew ocenie Skarżącego - miały oparcie w obowiązujących przepisach prawa. W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 33 § 1, § 2 oraz § 4 O.p. przez błędne przyjęcie, iż w sprawie zachodzą przesłania ustanowienia zabezpieczenia - bez uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, - art. 180 w związku z art. 181 w związku z art. 187 § 1 w zw. z art. 229 O.p. przez zaniechanie ustalenia istotnych w sprawie okoliczności, mających znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy - w tym w szczególności kwestii, związanych z konsekwentnie wskazywanym przez Skarżącego brakiem wykazania przesłanek stosowania zabezpieczenia, jak również pominięciem treści rozstrzygnięć Sądu Administracyjnego, wydanych w sprawie, - art. 120 O.p. przez oczywiste naruszenie zasady legalizmu postępowania, - art. 121 O.p., przez prowadzenie postępowania w sposób oczywiście podważający zaufanie do organów podatkowych, tj. przez brak wyjaśnienia wszelkich istotnych kwestii w sprawie, - art. 122 O.p. przez zaniechanie działań, zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. Skarżący wnioskował o dołączenie do niniejszej sprawy akt zakończonych prawomocnie przed tutejszym Sądem spraw III SA/Wa 1119/13, III SA/Wa 1120/13 oraz nieprawomocnie zakończonej sprawy III SA/Wa 1934/13 i przeprowadzenie dowodu z akt tychże spraw. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W pismach z 15 i 20 lipca 2015 r. Skarżący podtrzymał zarzuty skargi, wnosząc o dołączenie do akt sprawy zakończonych postępowań w sprawie III SA/Wa 1377/14 i III SA/Wa 1378/14 na okoliczność braku możliwości uznania za zasadną argumentacji organu co do kwestii związanych z przerwą biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz zaliczenie do materiału dowodowego, dowodu z postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie [...], wskazujących, w ocenie Skarżącego, na odpowiedzialność służbową urzędników skarbowych. Skarżący zarzucił pominięcie rozstrzygnięcia w sprawie III SA/Wa 1934/13, dotyczącej kwestii procedowania nad wymiarem zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do kwestii przedawnienia zobowiązania, Skarżący stwierdził, iż w sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w trybie art. 70 § 6 ust. 1 O.p., wskazując na brak zaniechania w dokonaniu czynności informacyjnych przez złożenie oświadczenia o wykorzystaniu całości pozyskanych ze zbycia nieruchomości środków finansowych na cele mieszkaniowe, w ustawowym terminie. Ponadto powołując się na zapadłe wyroki w sprawach III SA/Wa 1377/14 i III SA/Wa 1378/14 i III SA/Wa 1119/13, III SA/Wa 1120/13 podniósł, iż nie zaistniały faktyczne okoliczność skutkujące zwieszeniem biegu przedawnienia lub przerwy jego biegu na skutek wady doręczeń korespondencji Skarżącemu. Na rozprawie w dniu 30 lipca 2015 r. pełnomocnicy Skarżącego ponownie zgłosili żądanie załączenia do niniejszej sprawy akt spraw o sygn. III SA/Wa 1378/14 i III SA/Wa 1377/14 i przeprowadzenie dowodu z wyroków sądowych zapadłych w tych sprawach na okoliczność, iż nie doszło do przerwania, bądź zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku od osób fizycznych za 2007 r. Pełnomocnicy Skarżącego stwierdzili, iż, w sprawie nie doszło do trwałego niewykonania zobowiązań podatkowych. Skarżący miał niewielką zaległość w podatku od nieruchomości ale jak się tylko dowiedział uiścił ją. Stwierdzili brak podstaw do wydawania decyzji zabezpieczającej wykonanie zobowiązania podatkowego. Skarżący nie miał też świadomości o toczącym się postępowaniu podatkowym i nigdy nie został zawiadomiony także o toczącym się postępowaniu karno-skarbowym, w związku z czym nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Ponadto, zbycie nieruchomości nastąpiło w ramach porządkowania swoich spraw osobistych, a nie w celu uchylania się od wykonania zobowiązania podatkowego. Końcowo pełnomocnicy Skarżącego ponowili również wniosek o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Badając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie zabezpieczające, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 2 O.p. - przeprowadzone w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego - jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter pomocniczy względem postępowania egzekucyjnego. Zasadniczym celem tego postępowania nie jest przymusowy pobór podatków (to jest istotą postępowania egzekucyjnego), a zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych, których wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Pomimo ciążącego na organach obowiązku uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje, postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego. Z tych względów nie przeprowadza się w jego ramach pełnego postępowania dowodowego. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa. Decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 33 O.p., jest odrębną decyzją, nieprzesądzającą treści decyzji wymiarowej. Istotą tej decyzji jest dokonanie zabezpieczenia w sytuacji istnienia obawy niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości tego zobowiązania. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że publicznoprawny charakter zobowiązań podatkowych wymaga stworzenia odpowiedniej ochrony prawnej ich wykonywania. Instytucja zabezpieczenia należności podatkowych na majątku podatnika stanowi szczególną formę skutecznego egzekwowania zobowiązań podatkowych. Podstawowym jego elementem jest ochrona przyszłych interesów wierzyciela. Przy czym nie prowadzi ono do wykonania zobowiązania, gdyż zgodnie z art. 33a § 1 O.p., decyzja o zabezpieczeniu wygasa po wydaniu decyzji wymiarowej, a jedynie stwarza pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do jego wyegzekwowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 29 listopada 2011 r., l SA/Gd 986/11 publ. na http://orzeczenia.nsa.gov.pl jak i pozostałe powołane orzeczenia). Jak wynika z powyższego ocena, czy zaistniała przesłanka do wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia, należy do organu podatkowego. Winna to być ocena swobodna ale nie dowolna. Trafnie zauważono w skardze, że istnieje konieczność dokonania przez organ w każdym przypadku wszechstronnej analizy sytuacji i postępowania podatnika pod kątem tego, czy wykonywane przez niego czynności mogą doprowadzić do niewykonania zobowiązania. Przekonanie organu, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane powinno mieć swoje uzasadnione podstawy w okolicznościach faktycznych i prawnych istniejących w danej sprawie. (zob. komentarz do art. 33 O.p. - Stefan Babiarz, Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Roman Hauser, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka - Medek, Warszawa 2010, LexisNexis.) Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2001 r., III SA 271/00, w którym podkreślił, iż warunkiem wydania decyzji o zabezpieczeniu zgodnie z art. 33 § 1 i 2 O.p. jest zgromadzenie przez organ podatkowy stosownych dowodów. Organ ma obowiązek skonfrontowania całokształtu sytuacji strony ze zgromadzonym materiałem dowodowym (tak też Michał Ciecierski, Podatkowe postępowanie zabezpieczające, Przegląd Podatkowy, nr 1/2009). W tym miejscu zacytować warto fragment wyroku NSA z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1383/08, w którym Sąd odniósł się do charakteru przesłanek warunkujących możliwość sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia oraz kwestii postępowania dowodowego. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż przesłanki te: "z jednej strony nawiązują do sytuacji już istniejącej (stan obawy), z drugiej natomiast do przyszłości (groźba niewykonania zobowiązania podatkowego). Ujmując rzecz innymi słowy, nie ulega wątpliwości, że uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze na nastąpiło (a nawet nie wiadomo czy w ogóle wystąpi). Ten stan rzeczy sprawia, że rozważanej kwestii niepodobna rozpatrywać w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów. Trudno bowiem wskazać, jakie okoliczności uzasadniałyby w sposób pewny (to zaś jest istotą dowodu), istnienie takiej obawy. Jeśli z kolei zważyć, że problem wykonania bądź niewykonania zobowiązania podatkowego jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane. W odniesieniu do przyszłości zawsze bowiem przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny (...)." Jak podkreślił NSA w powołanym wyroku, organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości. Określenie w trybie art. 33 § 4 pkt 2 O.p. przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego powinno nastąpić przy uwzględnieniu danych posiadanych przez organ co do wysokości podstawy opodatkowania. Obowiązek ten powinien być zrealizowany w taki sposób, by fakt ziszczenia się tej przesłanki mógł podlegać kontroli sądowej. Jak już jednak wskazano, postępowanie zabezpieczające nie zastępuje postępowania podatkowego w zakresie weryfikacji ustaleń co do wysokości zobowiązania podatkowego. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia musi jedynie uprawdopodobnić, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje. Nie jest to natomiast postępowanie konkurencyjne do postępowania kontrolnego. Ocena dowodów stanowiących podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć dotyczących m.in. wysokości zobowiązania podatkowego wykracza poza przedmiot decyzji zabezpieczającej i zakres tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r., I GSK 397/10). Zatem zarzuty dotyczące zasadności określenia zobowiązania podatkowego i jego wysokości, nie mogą być - co do zasady - rozpatrywane w niniejszym postępowaniu. W decyzji o zabezpieczeniu organ określa jedynie przybliżoną wysokość zobowiązania, którym to wymogom w niniejszej sprawie organ sprostał. Określenia przybliżonej kwoty zobowiązania dokonano na podstawie materiałów dowodowych zgromadzonych w toku czynności sprawdzających i postępowania podatkowego wszczętego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia w dniu 2 lipca 2007 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. S. [...] wraz ze związanym z nim prawem odrębnej własności posadowionych na tej działce budynków. Zdaniem Sądu zgromadzone w aktach sprawy dowody, uwzględniając wysoki stopień szczegółowości przedstawionych informacji, stanowiły wystarczającą podstawę do przyjęcia, że została uprawdopodobniona przybliżona wysokość zobowiązania podatkowego. Powtórzyć należy, że określenie przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji wydanej w przedmiocie zabezpieczenia w najmniejszym stopniu nie przesądza o ostatecznej wysokości tego zobowiązania i nie pozbawia strony możliwości kwestionowania ustaleń dokonywanych w postępowaniu wymiarowym., co zresztą Skarżący uczynił wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2013 r. Sprawa ta obecnie oczekuje na rozpoznanie przez NSA w związku ze złożoną skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2014 r. (sygn. akt III SA/Wa 1934/13). Tym samym kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania. W myśl art. 33 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Przesłanką zastosowania instytucji zabezpieczenia jest więc uzasadniona obawa co do wykonania przyszłego zobowiązania podatkowego (prawdopodobieństwo jego niewykonania). Przyjmuje się, że uzasadniona obawa to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jednakże ocena, czy zaistniała ona w konkretnym przypadku pozostawiona została do uznania organu podatkowego. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, w sposób czytelny uprawdopodobnione dla podatnika w uzasadnieniu decyzji. Pojęcia "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" z uwagi na jego rozległy zakres ustawodawca nie zdefiniował. Zdarzenia wymienione w przytoczonym art. 33 § 1 zd. 1 in fine O.p. są jedynie mieszczącymi się w ogólnej formule przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej. Są to "trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Wykładnia literalna prowadzi do wniosku, że trwałe niepłacenie zobowiązań publicznoprawnych ma miejsce wówczas, gdy podatnik nie płaci obciążających go zobowiązań przez dłuższy czas i dotyczy to jego wszystkich zobowiązań, a nie tylko jednego zobowiązania. Przyjmuje się zatem, że uzasadniona obawa niezapłacenia podatku przez podatnika występuje w sytuacji, gdy podatnik od co najmniej kilku miesięcy nie płaci bezspornych zobowiązań publicznoprawnych i nic nie wskazuje na to, że ta sytuacja ulegnie zmianie, przy czym trwałość niepłacenia podatków organ podatkowy musi wykazać i uzasadnić. Z kolei druga przesłanka, której wystąpienie w świetle art. 33 § 1 O.p., uzasadnia obawę, że podatnik nie zapłaci podatku, to dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W tym kontekście uzasadnione jest twierdzenie, że okoliczności związane ze zbywaniem majątku muszą wskazywać, że nie jest to normalny przejaw prowadzonej przez podatnika działalności. Wymienienie w art. 33 § 1 O.p. okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania podatkowego ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, że w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Sam już zatem fakt wystąpienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Jednakże przesłanki te mają charakter wyłącznie przykładowy. Zatem skoro wyliczenie zawarte w tym zakresie w art. 33 § 1 O.p. stanowi jedynie egzemplifikację wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, nie oznacza to automatycznie, że okoliczności te muszą wystąpić, aby o obawie takiej można było mówić. Powoduje to, że organ podatkowy może w istocie przytaczać także inną argumentację i wykazywać inne okoliczności, które w jego ocenie, na gruncie konkretnej sprawy, będą wskazywać na wystąpienie obawy niezapłacenia podatku przez podatnika, uzasadniającej sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Szczególnego podkreślenia wymaga również, że ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku ustawodawca pozostawił uznaniu organu podatkowego, na co wskazuje użyty w art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej zwrot: "zabezpieczenia (....) można dokonać". Zwrot ten, z uwzględnieniem szczególnej funkcji analizowanej instytucji prawa podatkowego, sprowadzającej się do ochrony interesów wierzyciela publicznoprawnego, stanowi podstawę formułowania w orzecznictwie sądowym tez takich jak w wyroku NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1791/09, w świetle którego "w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd o nie stawianiu zbyt wysokich wymagań organom podatkowym przy stosowaniu przesłanek zabezpieczenia (...). Zgodnie bowiem z celem tej instytucji dominuje troska o interes wierzyciela". Pozostawienie rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego nie może jednak oznaczać dowolności działania, powinno być bowiem oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Treść art. 33 § 1 O.p. wyraźnie stanowi bowiem o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło. Nie może ona być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla podatnika. Powyższe stwierdzenie nabiera szczególnego znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy, w której wskazówką istnienia stanu uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, były sytuacja finansowa, bądź też szerzej – sytuacja majątkowa Skarżącego, świadcząca o tym, że nie dysponuje on odpowiednimi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo, charakter podejmowanych czynności i ich skala, a także wysokość ewentualnego zobowiązania podatkowego. Stwierdzając, że okoliczności te mogą stanowić podstawę uznania, że zagrożone jest wykonanie w przyszłości zobowiązań podatkowych, wskazać należy, że w hipotezie normy prawnej wyrażonej w art. 33 § 1 O.p. mieszczą się nie tylko czynności polegające na zbywaniu majątku podatnika, ale również wszelkie te jego działania, które mogą skutkować zagrożeniem efektywności przyszłej egzekucji administracyjnej. O zaktualizowaniu przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania" przesądzać mogą zatem także inne okoliczności, które nie zostały wyliczone w powołanym przepisie, a jednocześnie wskazują, że realna jest groźba niewykonania zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie skontestowały, że sytuacja majątkowa Skarżącego uzasadnia obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Jak wynika bowiem z akt sprawy W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że Skarżący w toku prowadzonego wobec niego postępowania, umowami z dnia 6 i 12 grudnia 2012 r. przekazał, na rzecz swego syna w formie darowizny, szereg stanowiących jego majątek osobisty nieruchomości i ruchomości, praktycznie nie zostawiając sobie żadnych wartościowych aktywów. Ze znajdujących się w aktach sprawy odpisów zupełnych ksiąg wieczystych oraz uwierzytelnionych kopii umów darowizny wynika, że wyzbył się następujących składników majątku tj. nieruchomości zabudowanej, stanowiącej działkę nr ewidencyjny [...] położoną w miejscowości T., gmina M., działek o nr ewidencyjnych [...] oraz [...] położonych w miejscowości W., gmina M., gruntów rolnych zabudowanych, stanowiących działkę o nr ewidencyjnym [...] położoną w miejscowości W., gmina M., nieruchomości zabudowanej, stanowiącej działkę o nr ewidencyjnym [...] położoną w miejscowości W., gmina M., działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości W., gmina M., nieruchomości zabudowanej, stanowiącej działkę o nr ewidencyjnym [...] oraz działkę o nr ewidencyjnym [...] położonych w miejscowości W., gmina M., działki o nr ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości W., gmina M., nieruchomości zabudowanej, położonej w W. przy ul. P. [...], lokalu mieszkalnego nr [...] położnego w Paryżu, lokalu mieszkalnego nr [...] i nr [...], położonego w W. przy ul. C. [...], nieruchomości niezabudowanej, położonej w W. przy ul. S., lokali mieszkalnych nr [...],[...],[...] i [...], położonych w W. przy Al. [...], nieruchomości zabudowanej położonej w W., przy ul. W. [...] oraz samochodu osobowego marki B., model [...], rok produkcji 2011. Zasadnie organ stwierdził, iż dokonane przez Skarżącego czynności w sposób znaczący wpłynęły na jego stan majątkowy, nie figuruje on już w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych. Praktycznie jedyny majątek stanowi samochód osobowy marki R., rok produkcji 2011 r. o niewielkiej wartości rynkowej. Ponadto z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej Skarżący w latach 2010 - 2012 wykazał dochody w kwocie 2.000 zł. Z kolei z zeznania PIT-38 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2009 - składanego przez podatników osiągających przychody z odpłatnego zbycia: papierów wartościowych, pożyczonych papierów wartościowych (sprzedaż krótka), pochodnych instrumentów finansowych, udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną lub wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część - wynika, że Skarżący poniosła stratę w wysokości 1.826.064,85 zł. ponadto stwierdzono, iż Skarżący w przeszłości nie regulował w terminie zobowiązań podatkowych, czego dowodem są prowadzone postępowania egzekucyjne. W świetle powyższych informacji organy doszły do słusznego wniosku, że Skarżący dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić w przyszłości egzekucję, a jednocześnie dochody osiągane przez Skarżącego nie są wystarczające do pokrycia zaległości podatkowych co stanowi uzasadnioną obawę, że zobowiązania te nie zostaną wykonane. Zasadnie zatem organy podatkowe dokonały zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego na pozostałym majątku Skarżącego na poczet przyszłego zobowiązania w dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. W ocenie Sądu organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dokonana ocena materiału dowodowego i przedstawiona argumentacja jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Zaskarżona decyzja zawiera także - zgodnie z dyspozycją przepisu art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. - zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, a także przywołana została podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz precyzyjne wyjaśnienie przesłanek prawnych i faktycznych, którymi się kierowano. Zdaniem Sądu, okoliczności przedstawione w zaskarżonej decyzji uzasadniają spełnienie przesłanki z art. 33 § 1 i nast. O.p. i to zarówno w zakresie dobrowolnego jak i ewentualnie przymusowego wykonania zobowiązania. Skarżący natomiast nie wykazał, że w dacie wydania decyzji o zabezpieczeniu posiadał majątek, którego istnienie gwarantowało skuteczność potencjalnej egzekucji. Dla oceny tej okoliczności dodatkowe znaczenie ma fakt, że Skarżący wyzbył się posiadanych nieruchomości i ruchomości. Warto w tym miejscu podkreślić, że jeśli w opisanej sytuacji prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego nie występowało, to Skarżący, jako podmiot najlepiej poinformowany o własnej sytuacji majątkowej i własnych zdolnościach płatniczych, bez żadnych trudności był w stanie wykazać, że nie zachodzi, wsparta uprawdopodobnieniem, obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Strona natomiast w toku postępowania nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które uzasadniałyby przyjęcie odmiennego stanowiska. Co więcej wskazując, że organy podatkowe nie zgromadziły dowodów uzasadniających zabezpieczenie, nie przedłożyła dokumentów, które pozwalałyby na weryfikację przyjętych danych. W konkluzji Sąd stanął na stanowisku, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, jego ocena i wyciągnięte z niej wnioski uzasadniały wydanie badanego rozstrzygnięcia. Nie można uznać, że organy nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przeciwnie, prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 § 1, 188 i 191 O.p. zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Natomiast inna niż oczekiwana przez Skarżącego ocena zebranych dowodów nie stanowi podstawy skutecznego zarzutu braku wyjaśnienia prawdy obiektywnej. Sąd nie dopatrzył się również innych uchybień wskazanych w skardze, a dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 120, 121, art. 122. Z treści skargi wynika de facto, iż pełnomocnik nie podważa poczynionych przez organy podatkowe ustaleń a jedynie wywodzi na ich podstawie odmienne wnioski. W opinii Sądu organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Brak także przesłanek, które pozwalałyby na przyjęcie, iż czynności w postępowaniu zostały przeprowadzone w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. Dokonano rzetelnej analizy okoliczności sprawy - w tym stanu majątkowego skarżącej. Ocena zgromadzonych dowodów, znajdująca odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie narusza granic swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. Na marginesie sprawy Sąd pragnie wskazać, iż nie należy do zakresu niniejszego postępowania kwestia zawieszenia bądź przerwania biegu przedawnienia prowadzonego postępowania wymiarowego, gdyż stanowi to podstawę wydania decyzji wymiarowej objętej zakresem kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1934/13, zakończonej wyrokiem z dnia 24 października 2014 r. od którego Skarżący złożył skargę kasacyjną do NSA. W przedmiocie niniejszego środka zaskarżenia nie wydano dotychczas rozstrzygnięcia. Również bez wpływu na ocenę prawidłowości zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia pozostają powołane przez pełnomocnika Skarżącego wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.10.2013r. sygn. akt III SA/Wa 1119/13 oraz III SA/Wa 1120/13. Orzeczenia te zapadły w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji tamtejszego organu z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]. Orzeczenia te nie przesądzają zatem w żaden sposób o okolicznościach, u których podstaw legło zaskarżone rozstrzygnięcie. Sądowi również z urzędu znane są rozstrzygnięcia zapadłe w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 1377/14 oraz III SA/Wa 1378/14 i nie było zatem potrzeby włączania akt powołanych spraw do niniejszego postępowania, o co wnioskowali pełnomocnicy Skarżącego w przedkładanych do Sądu pismach procesowych oraz na rozprawie w dniu 30 lipca 2015 r. W sytuacji gdy orzeczenie sądu znane jest składowi rozpoznającemu sprawę z urzędu, niezasadne jest uwzględnianie wniosku dowodowego Skarżącego w tym zakresie, stosownie do treści art. 106 § 1 p.p.s.a. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.