IV SA/Wr 362/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), sędzia NSA Henryk Ożóg, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz-Sass, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...],. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Rektor Uniwersytetu W. (dalej także organ), powołując się na art. 200 ust. 3 i art. 207 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), dalej: ustawa, rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2013 r., poz. 1581) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku A. K., dalej także wnioskodawczyni, skarżąca, o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...], nr [...] o odmowie przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego w okresie od 1 października 2013 r. do 30 września 2014 r. W uzasadnieniu decyzji podał, że skarżąca złożyła w dniu 17 września 2013 r. wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014, który - zgodnie z § 2 ust. 4 i 7 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie W., stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 57/2013 Rektora Uniwersytetu W. z dnia 23 kwietnia 2013 r. - został negatywnie zaopiniowany przez Wydziałową Komisję Doktorancką na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W., dalej: Wydziałowa Komisja Doktorancka, opiniującą wnioski o przyznanie stypendium doktoranckiego. Na podstawie § 1 ust. 2 lit. c) uchwały Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia 16 września 2013 r. nr 145/IX/2013 w sprawie określenia liczby stypendiów doktoranckich w roku akademickim 2013/2014 oraz określenia wysokości pojedynczego stypendium doktoranckiego - dla trzeciego roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych - zostało przewidzianych osiem stypendiów doktoranckich. Z uwagi na fakt, że jedno stypendium wykorzystano - zgodnie z § 4 Szczegółowych kryteriów ubiegania się o przyznanie stypendium doktoranckiego na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich Nauk Prawnych na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. załączonych do Zarządzenia Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia 24 kwietnia 2013 r. nr 8a/2013 - do rozdysponowania pozostało ostatecznie 7 stypendiów. Opiniując przedmiotowy wniosek, zgodnie z powołanymi wyżej kryteriami, Wydziałowa Komisja Doktorancka ds. opiniowania wniosków o przyznanie stypendiów doktoranckich przyznała skarżącej m.in. za jej postępy w przygotowaniu pracy doktorskiej, zaangażowanie dydaktyczne, publikacje naukowe, aktywność naukową, a także za średnią ocen 5,0 uzyskaną w danym roku studiów doktoranckich - 17,32 pkt. Punktację tę ustalono w następujący sposób, za: 1) postępy w przygotowaniu pracy doktorskiej w danym roku akademickim przyznano 1 pkt (praca zgodnie z planem), 2) osiągnięcia doktoranta w zakresie publikacji naukowych i aktywności naukowej: - autorstwo monografii naukowej: 0,63 pkt+0,52 pkt+0,92 pkt+0,25 pkt = 2,32 pkt; - publikacja w czasopiśmie naukowym wydawanym przez Wydział, nie wymienionym w wykazie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego lub uzyskującym wg tego wykazu mniej niż 3 pkt - 3 pkt; - wygłoszenie referatu, komunikatu, posteru na konferencji naukowej międzynarodowej lub organizowanej przez zagraniczną jednostkę naukową - 3 pkt; - wygłoszenie referatu, komunikatu, posteru na konferencji naukowej krajowej - 4 pkt; 3) średnia z ocen uzyskanych w danym roku studiów doktoranckich (średnia 5,0) przeliczona na punkty - 4 pkt. Uzyskane punkty pozwoliły wnioskodawczyni zająć 11 pozycję na liście rankingowej osób rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego, która to pozycja znajdowała się już jednak poza limitem miejsc stypendialnych przyznanych do wykorzystania. W tej sytuacji wniosek skarżącej Komisja zaopiniowała negatywnie. Skarżąca, powołując się na przepis § 2 ust. 11 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich na Uniwersytecie W., złożyła w dniu 18 października 2013 r. zastrzeżenia do ogłoszonej listy osób rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego, wnosząc o ponowne przeliczenie punktów i uwzględnienie 12 punktów za przeprowadzone zajęcia dydaktyczne i 2 punktów za czynny udział w konferencji. W tym celu przedłożyła dodatkowe dokumenty w postaci: opinii promotora stwierdzającej ilość przeprowadzonych przez nią zajęć ze studentami, kserokopię karty z oceną przebiegu studiów doktoranckich z semestru zimowego (III) w roku akademickim 2012/2013, kserokopię karty z oceną przebiegu studiów doktoranckich z semestru IV w roku akademickim 2012/2013, kserokopię sprawozdania z działalności dydaktycznej w roku 2012/2013 oraz wydruk z USOS z jej zajęciami w roku akademickim 2012/2013. Zdaniem wnioskodawczyni, postanowienia Regulaminu i Szczegółowych kryteriów wyłaniania grupy najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych nie statuują obowiązku dołączania przez doktoranta kart osiągnięć na studiach doktoranckich lub sprawozdania z przeprowadzonych zajęć. Skarżąca podniosła, że karty osiągnięć na studiach doktoranckich znajdują się w dyspozycji Dziekanatu Studiów Doktoranckich, a konkretnie Kierownika studiów doktoranckich, więc ta okoliczność winna być znana Komisji z urzędu. Uznała za nietrafiony argument Komisji potrzeby oparcia się na załączonych przez doktoranta kart osiągnięć, czy sprawozdań, w celu uzyskania informacji o doktorantach prowadzących zajęcia na różnych Wydziałach. Istniały zdaniem skarżącej argumenty przemawiające za koniecznością skorzystania przez Wydziałową Komisję Doktorancką z akt osobowych doktoranta. Skarżąca zarzuciła również brak jednoznacznego doprecyzowania w Szczegółowych kryteriach wyłaniania grupy najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych sposobu punktowania konferencji oraz nieuwzględnienie punktów z innych publikacji niż z ostatniego roku akademickiego. Wydziałowa Komisja Doktorancka, po ponownej weryfikacji zebranej dokumentacji i zasięgnięciu stanowiska promotora skarżącej, postanowiła nie uwzględnić powyższych zastrzeżeń uznając, że to na doktorantce ciążył obowiązek dołączenia stosownych dokumentów, potwierdzających osiągnięcia w zakresie prowadzonych zajęć dydaktycznych bowiem przedmiotowe postępowanie było konkursem, w ramach którego doktoranci przedstawiali i dokumentowali swoje osiągnięcia. Ponadto, przepis § 1 ust. 4 Szczegółowych kryteriów ubiegania się o przyznanie stypendium doktoranckiego na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich Nauk Prawnych jednoznacznie stanowi, że: "Stypendium doktoranckie przyznawane jest na rok akademicki, na podstawie należycie udokumentowanego wniosku doktoranta. Wraz z wnioskiem doktorant na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich przedkłada Kartę osiągnięć wraz z opinią opiekuna naukowego/promotora. Wzór karty stanowi załącznik do niniejszych szczegółowych kryteriów." Podkreślono również, że w § 3 ust. 2 pkt 4 Szczegółowych kryteriów (...) istnieje wyraźna informacja, że należy załączyć do wniosku kserokopie kart osiągnięć na studiach doktoranckich za rok akademicki poprzedzający rok złożenia wniosku. Odnosząc się do kolejnych zastrzeżeń skarżącej podkreślono, że Wydziałowa Komisja Doktorancka, w zakresie uznawania osiągnięć w obszarze czynnego udziału w konferencjach naukowych, dokonała stosownej oceny - zgodnie z regulacjami zawartymi w § 3 ust. 2 pkt 3 tiret 6-8 Szczegółowych kryteriów (...). Zgodnie bowiem z tą regulacją prawną, czynny udział w konferencji (wygłoszenie referatu, komunikatu, posteru) musi być udokumentowany certyfikatem lub harmonogramem konferencji podpisanym przez organizatora konferencji lub potwierdzony przez kierownika Instytutu/Katedry, właściwego ze względu na miejsce przygotowywania doktoratu i opiekuna naukowego/promotora (w przypadku współautorstwa liczba punktów dzielona jest przez liczbę autorów). Wyjaśniono, że konferencja naukowa międzynarodowa, to konferencja naukowa, w której wzięli udział przedstawiciele co najmniej 5 jednostek naukowych, a co najmniej 1/3 uczestników prezentujących referaty reprezentowała zagraniczne ośrodki naukowe. Natomiast konferencja naukowa krajowa, to konferencja naukowa, w której wzięli udział przedstawiciele co najmniej 5 jednostek naukowych. Dołączona zaś przez skarżącą dokumentacja nie spełniała tych wymagań. W tej sytuacji Rektor Uniwersytetu W., powołując się na art. 200 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 2 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie W. stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 57/2013 Rektora Uniwersytetu W. z dnia 23 kwietnia 2013 r. oraz art. 104 k.p.a., decyzją z dnia [...] odmówił przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego w okresie od dnia 1 października 2013 r. do dnia 30 września 2014 r. Skarżąca wystąpiła do Rektora z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując wszystkie dotychczas podnoszone twierdzenia i zarzuty. Domagała się uwzględnienia 12 punktów za prowadzenie zajęć dydaktycznych oraz 2 punktów za czynny udział w konferencjach i przyznania stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014. W odpowiedzi na wniosek dotyczący ustosunkowania się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Wydziałowa Komisja Doktorancka w piśmie z dnia 10 grudnia 2013 r. podtrzymała dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie. Po zapoznaniu się z powyższym stanowiskiem, skarżąca w dniu 20 grudnia 2013 r. złożyła swoje uwagi do powyższego stanowiska. W odpowiedzi na powyższe uwagi, Wydziałowa Komisja Doktorancka w piśmie z dnia 17 stycznia 2014 r. stwierdziła, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w protokole z dnia 2 października 2013 r. oraz w piśmie z dnia 10 grudnia 2013 r. Po zapoznaniu się z powyższym stanowiskiem, skarżąca po raz kolejny złożyła w dniu 3 lutego 2014 r. swoje zastrzeżenia. Wydziałowa Komisja Doktorancka ponownie zapoznała się z kolejnymi zastrzeżeniami skarżącej i w piśmie z dnia 10 marca 2014 r. obszernie odniosła się do nich. Skarżąca zapoznała się z powyższym pismem i w piśmie z dnia 26 marca 2014 r. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, podtrzymując dotychczasowe zastrzeżenia. W tych okolicznościach sprawy Rektor Uniwersytetu W., rozpatrując wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy uznał, że nie jest on zasadny. Wskazał, że zgodnie z obowiązującym § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich, doktorant składa wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego zawierający m.in. informacje potwierdzające spełnienie kryteriów, o których mowa w § 11 rozporządzenia. Paragraf ten stanowi: "1. Stypendium doktoranckie na pierwszym roku studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który osiągnął bardzo dobre wyniki w postępowaniu rekrutacyjnym. 2. Stypendium doktoranckie na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który: 1) terminowo realizuje program studiów doktoranckich; 2) wykazuje się zaangażowaniem w: a) prowadzeniu zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych albo b) realizacji badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni albo jednostkę naukową; 3) w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego wykazał się znaczącymi postępami w pracy naukowej i w przygotowaniu rozprawy doktorskiej." Przepis § 16 ust. 2 obowiązującego do dnia 17 grudnia 2013 r. rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 225, poz. 1351) stanowił również, że składany przez doktoranta wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego zawiera informacje m.in. o spełnieniu niezbędnych kryteriów do przyznania stypendium doktoranckiego, w tym informację o zaangażowaniu się w prowadzenie zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych. Zgodnie z § 2 ust. 4 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie W., doktorant ubiegający się o przyznanie stypendium doktoranckiego składa kompletny wniosek. Zgodnie z § 2 ust. 6 ww. Regulaminu: "Doktorant, który złożył wniosek niekompletny lub po wyznaczonym terminie, nie otrzyma stypendium doktoranckiego." W świetle powyższego nie może zdaniem Rektora budzić jakichkolwiek wątpliwości, że obowiązek dołączenia wszystkich dokumentów niezbędnych do przyznania stypendium doktoranckiego ciąży tylko na doktorancie. Przedłożone na etapie składania zastrzeżeń do ogłoszonej listy rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego dokumenty (Karta osiągnięć, jak i Sprawozdanie z działalności dydaktycznej) nie mogły stanowić podstawy do rozstrzygania w sprawie, gdyż rażąco naruszono by cytowane wyżej przepisy prawa. Organ dodał w związku z podnoszonymi zarzutami, że zmiana składu Wydziałowej Komisji Doktoranckiej nie była możliwa bez stosownego wniosku w tej sprawie do Rektora w związku z czym udział członka Komisji Ł. C. w posiedzeniach Wydziałowej Komisji Doktoranckiej powołanej przez Rektora Uniwersytetu W. był uzasadniony, a jego głos ważny. Organ wyjaśnił, że pismo promotora skarżącej dołączone jest do dokumentacji dotyczącej przyznania stypendium doktoranckiego i stanowi załącznik do załącznika D protokołu z posiedzenia Wydziałowej Komisji Doktoranckiej w dniu 22 października 2013 r. Stanowisko zostało uwzględnione podczas obrad i rozstrzygnięć Wydziałowej Komisji Doktoranckiej. Odnosząc się do kolejnych zarzutów organ podał, że w czasie postępowania w sprawie nie naruszono wymogów ustawy o ochronie danych osobowych, bowiem skarżąca, podpisując wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego, wyraziła jednocześnie zgodę na gromadzenie i przetwarzanie przez Uniwersytet W.danych osobowych do celów stypendialnych, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy ochronie danych osobowych. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie stosowano przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego właściwe do jej charakteru. "Odpowiednie" stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, oznacza, że niektóre przepisy winno stosować się bezpośrednio (wprost), niektóre przepisy z pewnymi modyfikacjami, a niektórych się w ogóle nie stosuje. Tym samym, stwierdzenie skarżącej, że zostały naruszone jej prawa w toku prowadzonego postępowania należy zdaniem organu uznać za nieuzasadnione. Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Rektora z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, a to: 1) § 11 i 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2013 r., poz. 1581) i § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 225, poz. 1351) poprzez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, że "kompletny wniosek" o stypendium, to wniosek udowodniony; 2) § 3 ust. 2 pkt 2 Szczegółowych kryteriów ubiegania się o przyznanie stypendium doktoranckiego na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich Nauk Prawnych na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. w związku z § 2 ust. 4 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie W. polegające na przyjęciu, że złożony kierownikowi studiów doktoranckich wniosek o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego jest kompletny wówczas, gdy wykonane przez doktoranta godziny dydaktyczne są przez niego udokumentowane w tym wniosku, podczas gdy udokumentowanie takie dotyczy niektórych tylko osiągnięć dydaktycznych, wyraźnie wskazanych w § 3 Szczegółowych kryteriów, nie dotyczy zaś godzin dydaktycznych, przez co wniosek jest kompletny wówczas, gdy nie zawiera on żadnych dokumentów obrazujących wykonane godziny, jedynym zaś wymaganym tu elementem jest wskazanie odpowiedniej liczby punktów we wniosku; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a to: 1) art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez niedokonanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności poprzez nie wezwanie skarżącej do uzupełnienia materiału dowodowego (o ile organ uznał, że nie udowodniła ilości przeprowadzonych godzin dydaktycznych), nieuwzględnienie złożonych przez nią w toku zastrzeżeń dowodów, tj. oceny przebiegu studiów doktoranckich, opinii promotora, sprawozdania z działalności dydaktycznej, jak i opinii Wydziałowej Rady Doktorantów i opinii Krajowej Reprezentacji Doktorantów, a tym samym nierozpatrzenie całego materiału dowodu w sprawie; 2) art. 220 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że uprawnione jest oczekiwanie organu do udokumentowania przez doktoranta faktu przepracowania samodzielnie określonej ilości godzin dydaktycznych w sytuacji, gdy wiedza ta jest znana organowi z urzędu. W skardze skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając po raz pierwszy niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 465/14, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...], nr [...]. Sąd ten uznał bowiem, że skarga jest uzasadniona. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie doszło na naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd ten nie podzielił poglądu Rektora, że skoro skarżąca nie przedstawiła wraz z wnioskiem o przyznanie stypendium doktoranckiego kompletnej dokumentacji, z której wynikałaby rzeczywista ilość punktów przyznawanych w trakcie opiniowania wniosków osobom ubiegającym się o stypendium, to skutek niedołączenia tej dokumentacji, obciążał wyłącznie skarżącą z tego względu, że tylko dołączona do wniosku dokumentacja mogła stanowić podstawę punktacji. W ocenie tego Sądu, w rozpoznawanej sprawie szczególnie istotne znaczenie miało bowiem brzmienie art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, przy czym za "odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a.", Sąd przyjął w tym przypadku (cyt.): "zachowanie minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony jednak przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej", przy czym powyższe rozumiał w ten sposób, że wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie przepisów k.p.a., winny mieć zastosowanie także do adresata decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach doktorantów, chyba że szczególne cechy sprawy wprost to uniemożliwiały. Odpowiednie zatem stosowanie przepisów k.p.a. oznaczało, zdaniem Sądu, że pewne jego regulacje znajdą zastosowanie wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, natomiast jeszcze inne - z uwagi na specyfikę podmiotu jakim jest uczelnia publiczna, nie będą miały zastosowania przed tym organem, który tylko pełni funkcję organu administracji publicznej w ściśle określonym zakresie spraw, wyznaczonych w art. 207 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu rozpoznającego wówczas sprawę, w postępowaniu w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego winny mieć zastosowanie te normy k.p.a., które odnoszą się do kwestii postępowania dowodowego (art. 75 k.p.a. i następne) itp. Organ orzekający – jak argumentował Sąd - był zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co jednak nie oznaczało, że strona była zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Sąd przyznał zatem rację Rektorowi, że strona powinna przedstawić wszystkie informacje, niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona mogła przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie albowiem powyższe wynikało wprost z regulacji szczegółowo określających proces starań o stypendium doktoranckie, ale obowiązki te jednak w żaden sposób nie wyłączały wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Oznaczały one jedynie, że składająca wniosek powinna aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W sprawach, w których strona nie przedstawiła jednak, jak też organ nie znalazł z urzędu, dowodów potwierdzających fakty i zdarzenia, z których strona wywodziła dla siebie określone (z reguły korzystne) skutki prawne, przed wydaniem decyzji negatywnej, organ administracji powinien wezwać stronę do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie przez nią brakujących dowodów, czy też sprecyzowania dotychczasowych niejasnych, czy ogólnikowych wyjaśnień. Wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiegowymaga bowiem przeprowadzenia postępowania również z uwzględnieniem art. 80 k.p.a. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd rozpoznający wówczas sprawę uznał, że zabrakło w niej tego rodzaju działania organu. Skarżąca na etapie składania wniosku nie przedstawiła mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia Karty osiągnięć na studiach doktoranckich i Sprawozdania z wykonania zajęć, a więc Rektor nie wziął pod uwagę wynikającej z nich ewentualnej wyższej punktacji uprawniającej skarżącą do uzyskania prawa do stypendium doktoranckiego mimo, że przed podjęciem ostatecznego rozstrzygnięcia dowody te zostały przez nią przedłożone. Sąd podkreślił też, że w § 2 ust. 4 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich na Uniwersytecie W., stanowiącego załącznik do Zarządzenia Rektora Uniwersytetu W. z dnia 23 kwietnia 2013 r. nr 57/2013, postanowiono, iż "doktorant ubiegający się o przyznanie stypendium doktoranckiego składa kompletny wniosek kierownikowi studiów doktoranckich, najpóźniej do 30 września. Wzór wniosku o przyznanie stypendium dla pierwszego roku studiów stanowi załącznik nr 1 do Regulaminu, a dla drugiego i dla kolejnych lat studiów - załącznik nr 2 do ww. Regulaminu. Określając kompletny wniosek odwołano się do wzoru wniosku, który nie zawierał jednak danych w postaci kart osiągnięć na studiach doktoranckich lub sprawozdania z przeprowadzonych zajęć. Stąd powoływanie się na wymóg złożenia kompletnego wniosku w tym zakresie nie było zasadne. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja naruszała w sposób istotny przepisy postępowania, Sąd odstąpił od badania jej pod kątem ewentualnych naruszeń prawnomaterialnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Rektor Uniwersytetu W. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 i nast. w szczególności art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. - poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że organ je niewłaściwie zastosował, konsekwencją czego decyzja organu podlegała uchyleniu. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej akcentowano, że nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu, iż Rektor uczelni wyższej, orzekający w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego w ramach konkursu, zobowiązany jest, na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, do stosowania wprost art. 7, 75 i nast., a w szczególności art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i w konsekwencji wzywania uczestnika konkursu do uzupełnienia materiału dowodowego w przypadku złożenia przez niego niekompletnej aplikacji. Zwracano uwagę, że w związku z ograniczoną liczbą przewidywanych stypendiów, w celu wyłonienia grupy wyróżniających się doktorantów we wskazanej liczbie na poszczególnych latach studiów doktoranckich przeprowadzony był konkurs. W Regulaminie zaś przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich przewidziano, iż doktorant ubiegający się o przyznanie stypendium składa kompletny wniosek kierownikowi studiów doktoranckich, najpóźniej w terminie do dnia 30 września, a termin ten nie podlega przywróceniu. Doktorant, który złożył wniosek niekompletny lub po terminie – nie otrzyma stypendium, gdyż to na doktorancie spoczywał obowiązek wykazania swoich osiągnięć. Podnoszono zatem, że takie zasady postępowania umożliwiały równe traktowanie wszystkich uczestników konkursu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestniczka postępowania A. K. wnosiła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Po rozpoznaniu powyższej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 215/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Rektora Uniwersytetu W. Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i oceniając zasadność podniesionych w niej zarzutów Sąd ten wskazał, że zarzuty te oparte zostały na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż skarżący kasacyjnie Rektor Uniwersytetu W. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: (cyt.) "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 i nast. w szczególności art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. - poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że organ je niewłaściwie zastosował, konsekwencją czego decyzja organu podlegała uchyleniu". Wprawdzie sformułowanie powyższych zarzutów nie było, zdaniem tego Sadu, w pełni poprawne, tym niemniej wskazane wyżej podstawy zaskarżenia były na tyle czytelne, iż pozwoliły składowi orzekającemu na dokonanie stosownej oceny skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, że rozpoznając wniosek skarżącej o przyznanie stypendium doktoranckiego, organ naruszył w sposób istotny przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, odnoszące się do postępowania dowodowego. Nie podzielił stanowiska tego Sądu, że Rektor był zobowiązany w tym postępowaniu do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, gdyż żaden przepis nie wyłączał wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że analizowana sprawa dotyczyła wniosku uczestniczki postępowania o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014, a zgodnie z przepisem § 1 ust. 2 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie W., stanowiącego załącznik do Zarządzenia Rektora Uniwersytetu W. z dnia 23 kwietnia 2013 r. nr 57/2013, wydanego na podstawie art. 66 ust. 2 i art. 200 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 225, poz. 1351) - na wniosek dziekana rada jednostki organizacyjnej prowadzącej studia doktoranckie, kierując się możliwościami finansowymi wydziału, określa na każdy rok akademicki liczbę stypendiów doktoranckich, o które będą mogli ubiegać się uczestnicy studiów doktoranckich. W związku z powyższym, w uchwale z dnia 16 września 2013 r. nr 145/IX/2013 Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii w sprawie określenia liczby stypendiów doktoranckich w roku akademickim 2013/2014 oraz określenia wysokości pojedynczego stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014, podjętej na wskazanej wyżej podstawie, przewidziano łącznie 41 stypendiów doktoranckich na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich Nauk Prawnych na WPAiE UWr, w tym na III roku - 8 stypendiów (ostatecznie 7). Z uwagi na ograniczoną liczbą przewidywanych stypendiów, w celu wyłonienia grupy wyróżniających się doktorantów we wskazanej liczbie, na poszczególnych latach studiów doktoranckich przeprowadzony został konkurs. Jego warunki określał Regulamin przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie W., wprowadzony Zarządzeniem Rektora Uniwersytetu W. z dnia 23 kwietnia 2013 r. nr 57/2013. W Regulaminie tym wskazano, że doktorant ubiegający się o przyznanie stypendium doktoranckiego składa kompletny wniosek kierownikowi studiów doktoranckich, najpóźniej do dnia 30 września. Wzór wniosku stanowi załącznik do Regulaminu. Termin do złożenia wniosków nie podlega przywróceniu a doktorant, który złożył wniosek niekompletny lub po wyznaczonym terminie, nie otrzyma stypendium doktoranckiego (§ 2 ust. 4-6 Regulaminu). Uzupełnienie powyższego stanowiło, wydane na podstawie § 2 ust. 3 Regulaminu, Zarządzenie Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia 24 kwietnia 2013 r. nr 8a/2013 4.2013 r. w sprawie określenia kryteriów wyłaniania doktorantów rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego. W Zarządzeniu tym postanowiono zaś, że stypendium doktoranckie przyznawane jest na podstawie należycie udokumentowanego wniosku doktoranta. Wraz z wnioskiem doktorant na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich przedkłada Kartę osiągnięć wraz z opinią opiekuna naukowego promotora, której wzór stanowi załącznik do szczegółowych kryteriów (§ 1 ust. 4). Ponadto, w § 3 ust. 2 Szczegółowych kryteriów (...) określono system punktacji służący sporządzeniu listy rankingowej doktorantów ubiegających się o przyznanie stypendium doktoranckiego i wskazano dokumenty, które należy dołączyć do wniosku potwierdzające spełnianie danego kryterium. W przypadku zaangażowania dydaktycznego wskazano wprost, że godziny dydaktyczne mają być udokumentowane w karcie osiągnięć na studiach doktoranckich albo w - sprawozdaniu z wykonania zajęć dydaktycznych (§ 3 ust. 2 pkt 2), zaś w zakresie publikacji naukowych i aktywności naukowej (m.in. czynny udział w konferencji wygłoszenie referatu, komunikatu, posteru) musi być udokumentowany certyfikatem lub harmonogramem konferencji podpisanym przez organizatora konferencji lub potwierdzony przez kierownika Instytutu/Katedry, właściwego ze względu na miejsce przygotowania doktoratu i opiekuna naukowego promotora (§ 3 ust. 2 pkt 3). Średnia ocen uzyskanych w danym roku studiów doktoranckich natomiast była przeliczana na punkty i w tym wypadku należało dołączyć kserokopie kart osiągnięć na studiach doktoranckich za rok akademicki poprzedzający rok złożenia wniosku (§ 3 ust. 2 pkt). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że wymogi i zasady przedmiotowego konkursu zostały określone konkretnie i czytelnie. Wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, uczestniczka postępowania, składając wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego oświadczyła także, że zapoznała się z ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, rozporządzeniem wykonawczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie kształcenia na studiach doktoranckich w uczelniach i jednostkach naukowych, a zwłaszcza z Regulaminem studiów doktoranckich. Pomimo tego, choć sam wniosek złożyła w zakreślonym terminie (16 września 2013 r.), to jednak uzupełniła go o wymagane dokumenty dopiero w dniu 18 października 2013 r., po ogłoszeniu już w dniu 14 października 2013 r. przez Wydziałową Komisję ds. opiniowania wniosków o przyznanie stypendium doktoranckiego listy rekomendowanych do przyznania stypendium. Zatem – w świetle wyżej przytoczonych regulacji prawnych - nie można było zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać, że wniosek jej był należycie udokumentowany w zakresie osiągnięć dydaktycznych. Uzyskana zaś w konkursie przez uczestniczkę postępowania zbyt mała liczba punktów nie pozwoliła jej na uzyskanie stypendium. Uczestniczka otrzymała bowiem w sumie 17,32 punkty, zajmując na liście miejsce dopiero 11 (poza gronem osób rekomendowanych). Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że w postępowaniu konkursowym, którego celem jest wyłonienie kandydatów uprawnionych do otrzymania w danym roku akademickim stypendium doktoranckiego, obowiązywały w pełnym zakresie przepisy art. 7, 75, 77 § 1, art. 80 k.p.a. Za takim stanowiskiem w ocenie tego Sądu przemawia: po pierwsze - okoliczność, że szkoła wyższa ma określone, szczególne zadania i nie działała tak jak organ administracji publicznej (z tego powodu art. 207 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym przewiduje, iż do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, stosuje się jedynie odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego), a po drugie – sama istota postępowania konkursowego. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że postępowanie konkursowe charakteryzuje przyrzeczenie nagrody za najlepsze osiągnięcie, przy czym reguły konkursu określa jego organizator (np. wymogi, które winni spełnić uczestnicy konkursu, termin dla spełnienia tych wymogów i zasady oceny osiągnięć, najczęściej w formie ustalonej punktacji). Zatem w postępowaniu konkursowym organizowanym przez władze autonomicznej Uczelni nie jest możliwe stosowanie pełnych reguł postępowania dowodowego, określonych w procedurze administracyjnej. Procedura ta – stosownie do art. 207 w/w ustawy - jest stosowana jedynie odpowiednio, czyli w sposób tylko minimalny, niezbędny do załatwienia sprawy i zagwarantowania uprawnień strony (vide: wyrok TK z dnia 8 listopada 2000 r. sygn. akt SK 19/99 OTK 7, poz. 258). W omawianym przypadku, jak to wyżej wyjaśniono, reguły postępowania konkursowego były dla wszystkich jednakowe oraz były wcześniej określone i to w sposób oczywisty. Nie ulega też zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wątpliwości, że przedmiotowe postępowanie nosiło charakter konkursowy. Z powodu bowiem ograniczonej liczby stypendium miało ono zostać przyznane tylko niektórym doktorantom, tym którzy uzyskali najlepszą ocenę osiągnięć. Podkreślenia dodatkowego w tym miejscu, zdaniem Sądu II instancji, wymaga także fakt, że konkurs, który miał wyłonić kandydatów uprawnionych do stypendium doktoranckiego dotyczył wąskiego grona osób, które posiadają pełne wyższe wykształcenie oraz wiedzę i doświadczenie związane z zasadami funkcjonowania Uczelni. Zatem, przy tak – jak to wyżej przedstawiono – określonych wymaganiach, nawet, jeśli wzór wniosku nie był w pełni precyzyjny, to okoliczność ta nie powinna stanowić problemu. Zwłaszcza, że – w przypadku jakichkolwiek wątpliwości – doktorant mógł je wyjaśnić przed złożeniem aplikacji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że zadaniem Wydziałowej Komisji Doktoranckiej nie było w tym przypadku dokonywanie tylko wstępnej weryfikacji zgłoszonych wniosków pod względem formalnym, a wyłonienie już konkretnych beneficjentów konkursu. Ogłoszenie listy rankingowej nastąpiło w dniu 14 września 2013 r. Zatem, o ile oczywiście uczestnicy mogli zgłaszać zastrzeżenia do przyjętej przez Komisję oceny, to nie można przyjąć, iż po tej dacie było jeszcze możliwe uzupełnianie - pod względem formalnym - złożonych wniosków. Jest to o tyle istotne, że uwzględnienie zarzutów wniesionych przez jednego z uczestników może niejednokrotnie przełożyć się na sytuację innych. Zatem w tego rodzaju sytuacji organizator konkursu musi postępować z zachowaniem przyjętych i ogłoszonych wcześniej zasad tak, by nie narazić się na zarzut nierównego traktowania wszystkich uczestników konkursu. Dlatego też pogląd Sądu Wojewódzkiego, by w tego rodzaju postępowaniu można było w terminie późniejszym niż pierwotnie ustalony uzupełniać - pod względem formalnym - wniosek a ponadto, by organ miał także obowiązek poszukiwania z urzędu odpowiedniej dokumentacji dotyczącej poszczególnych uczestników konkursu, nie był zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego usprawiedliwiony. Taki rodzaj postępowania czyniłby postępowanie organu mało transparentnym i powodował niejednokrotnie wrażenie braku przestrzegania jednakowych wymogów w stosunku do wszystkich doktorantów, którzy ubiegali się o przyznanie stypendium. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 215/15 Wskazał, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał skargę A. K. w całości, mając na uwadze ocenę prawną przedstawioną w uzasadnieniu wyroku Sądu II instancji. Biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna okazała się usprawiedliwiona, Naczelny Sąd Administracyjny – na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku, orzekając o kosztach postępowania na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. z uwagi na charakter świadczenia będącego przedmiotem sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym z określenia "związany jest wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, ponieważ ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. (por. J.P. Tarno: Komentarz do art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, System Informacji Prawnej Lex). W wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1427/2010 (LexPolonica nr 3035566) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez NSA zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne. W wyroku z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 2214/14 (Lex nr 1657724) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "1. Pojęcie: "wykładnia prawa" użyte w art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć wąsko, jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Wykładnia prawa zawarta w uzasadnieniu wyroku NSA to nie tylko wskazania, jak należy interpretować przepis w przyszłości, ale także krytyka podjętego przez WSA rozstrzygnięcia i wskazanie, dlaczego sposób rozumienia określonych przepisów przez WSA jest błędny. Na gruncie postanowień art. 190 p.p.s.a. sąd pierwszej instancji, związany wykładnią dokonaną przez NSA, nie może powtórzyć poprzednio zajętego stanowiska w sprawie. Jest bowiem związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw, co nie odnosi się jednak do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego, albowiem ocena ta nie jest wykładnią prawa. 2. Związanie wykładnią dokonaną w wyroku sądu kasacyjnego oznacza, że sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez sąd kasacyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a., nie może stosować postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a., a w skardze kasacyjnej nie powinny być podnoszone zarzuty sformułowane w oparciu o odmienną wykładnię prawa, niż dokonał tego NSA w orzeczeniu uchylającym orzeczenie sądu pierwszej instancji i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania." Do powyższego stanowiska nawiązuje pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt IV SAB/Wa 17/14 (Lex nr 1471986), zgodnie z którym: "Związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku." Dodać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1448/13 (Lex nr 1643195) wskazał, że: "Ratio legis unormowania art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy." W uzupełnieniu powyższego dodać należy, że wyrażona w art. 190 p.p.s.a. zasada związania sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym na podstawie art. 185 p.p.s.a. doznaje wyjątku w sytuacji, po pierwsze, gdy stan faktyczny sprawy w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowego ustalonego stanu faktycznego należy zastosować inne przepisy odmienne od wyjaśnionych w uchylonym wyroku przez NSA; po drugie, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym, po wydaniu orzeczenia przez NSA uległ zmianie stan prawny. Możliwe jest także odstąpienie przy ponownym rozpoznawaniu sprawy od zasady wyrażonej w art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. - z uwagi na podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały, w której dokonano wykładni prawa odmiennej od wykładni dokonanej uprzednio w wyroku kasacyjnym Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w przypadku wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dokonujący wykładni prawa unijnego, orzeczenia, w którym dokonano odmiennej wykładni prawa unijnego mającego zastosowanie w sprawie od tej wykładni, której dokonał sąd kasacyjny, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1370/13, Lex nr 1405144). Żadna z wyżej wymienionych sytuacji w niniejszej sprawie nie występuje. Rozpoznając zatem ponownie niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest więc wykładnią prawa w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 215/15. W wyroku tym, rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną przez Rektora Uniwersytetu W. od wyroku Sądu I instancji z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 465/14, opartą na zarzucie naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Sądu I instancji co do naruszenia przez organ administracji przy rozpoznawaniu sprawy przepisów postępowania. Zauważyć jednak należy, że przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał także wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej, wykładnia - w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. - dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 215/15 wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający ponownie niniejszą sprawę i bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego określonej treści zapadł wskutek uwzględnienia skargi kasacyjnej opartej wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, to jest na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił bowiem skargę kasacyjną opartą na zarzucie naruszenia przepisów postepowania uznając, że naruszenie to nastąpiło wskutek naruszenia prawa materialnego mającego zastosowanie w okolicznościach faktycznych sprawy. Okoliczności faktyczne sprawy były natomiast niesporne. Sprawa niniejsza dotyczy wniosku skarżącej o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014. W wydanym w sprawie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z przepisem § 1 ust. 2 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie W., stanowiącego załącznik do Zarządzenia Rektora Uniwersytetu W. z dnia 23 kwietnia 2013 r. nr 57/2013, wydanego na podstawie art. 66 ust. 2 i art. 200 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 225, poz. 1351) - na wniosek dziekana rada jednostki organizacyjnej prowadzącej studia doktoranckie, kierując się możliwościami finansowymi wydziału, określa na każdy rok akademicki liczbę stypendiów doktoranckich, o które będą mogli ubiegać się uczestnicy studiów doktoranckich. W związku z powyższym, w uchwale z dnia 16 września 2013 r. nr 145/IX/2013 Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii w sprawie określenia liczby stypendiów doktoranckich w roku akademickim 2013/2014 oraz określenia wysokości pojedynczego stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014, podjętej na wskazanej wyżej podstawie, przewidziano łącznie 41 stypendiów doktoranckich na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich Nauk Prawnych na WPAiE UWr, w tym na III roku - 8 stypendiów (ostatecznie 7). Z uwagi na ograniczoną liczbą przewidywanych stypendiów, w celu wyłonienia grupy wyróżniających się doktorantów we wskazanej liczbie, na poszczególnych latach studiów doktoranckich przeprowadzony został konkurs. Jego warunki określał Regulamin przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie W., wprowadzony Zarządzeniem Rektora Uniwersytetu W. z dnia 23 kwietnia 2013 r. nr 57/2013. W Regulaminie tym wskazano, że doktorant ubiegający się o przyznanie stypendium doktoranckiego składa kompletny wniosek kierownikowi studiów doktoranckich, najpóźniej do dnia 30 września. Wzór wniosku stanowi załącznik do Regulaminu. Termin do złożenia wniosków nie podlega przywróceniu a doktorant, który złożył wniosek niekompletny lub po wyznaczonym terminie, nie otrzyma stypendium doktoranckiego (§ 2 ust. 4-6 Regulaminu). Uzupełnienie powyższego stanowiło, wydane na podstawie § 2 ust. 3 Regulaminu, Zarządzenie Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia 24 kwietnia 2013 r. nr 8a/2013 4.2013 r. w sprawie określenia kryteriów wyłaniania doktorantów rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego. W Zarządzeniu tym postanowiono zaś, że stypendium doktoranckie przyznawane jest na podstawie należycie udokumentowanego wniosku doktoranta. Wraz z wnioskiem doktorant na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich przedkłada Kartę osiągnięć wraz z opinią opiekuna naukowego promotora, której wzór stanowi załącznik do szczegółowych kryteriów (§ 1 ust. 4). Ponadto, w § 3 ust. 2 Szczegółowych kryteriów (...) określono system punktacji służący sporządzeniu listy rankingowej doktorantów ubiegających się o przyznanie stypendium doktoranckiego i wskazano dokumenty, które należy dołączyć do wniosku potwierdzające spełnianie danego kryterium. W przypadku zaangażowania dydaktycznego wskazano wprost, że godziny dydaktyczne mają być udokumentowane w karcie osiągnięć na studiach doktoranckich albo w sprawozdaniu z wykonania zajęć dydaktycznych (§ 3 ust. 2 pkt 2), zaś w zakresie publikacji naukowych i aktywności naukowej (m.in. czynny udział w konferencji wygłoszenie referatu, komunikatu, posteru) musi być udokumentowany certyfikatem lub harmonogramem konferencji podpisanym przez organizatora konferencji lub potwierdzony przez kierownika Instytutu/Katedry, właściwego ze względu na miejsce przygotowania doktoratu i opiekuna naukowego promotora (§ 3 ust. 2 pkt 3). Średnia ocen uzyskanych w danym roku studiów doktoranckich natomiast była przeliczana na punkty i w tym wypadku należało dołączyć kserokopie kart osiągnięć na studiach doktoranckich za rok akademicki poprzedzający rok złożenia wniosku (§ 3 ust. 2 pkt). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że wymogi i zasady przedmiotowego konkursu zostały określone konkretnie i czytelnie. Wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, uczestniczka postępowania, składając wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego oświadczyła także, że zapoznała się z ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, rozporządzeniem wykonawczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie kształcenia na studiach doktoranckich w uczelniach i jednostkach naukowych, a zwłaszcza z Regulaminem studiów doktoranckich. Pomimo tego, choć sam wniosek złożyła w zakreślonym terminie (16 września 2013 r.), to jednak uzupełniła go o wymagane dokumenty dopiero w dniu 18 października 2013 r., po ogłoszeniu już w dniu 14 października 2013 r. przez Wydziałową Komisję ds. opiniowania wniosków o przyznanie stypendium doktoranckiego listy rekomendowanych do przyznania stypendium. Zatem – w świetle wyżej przytoczonych regulacji prawnych - nie można było zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać, że wniosek jej był należycie udokumentowany w zakresie osiągnięć dydaktycznych. Uzyskana zaś w konkursie przez uczestniczkę postępowania zbyt mała liczba punktów nie pozwoliła jej na uzyskanie stypendium. Uczestniczka otrzymała bowiem w sumie 17,32 punkty, zajmując na liście miejsce dopiero 11 (poza gronem osób rekomendowanych). Z powyższego w sposób jednoznaczny, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego ponownie niniejszą sprawę wynika, że przedłożony przez skarżącą w dniu 16 września 2013 r. wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014 nie został udokumentowany zgodnie z wymogami wyżej powołanych przepisów prawa skoro, jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w przypadku zaangażowania dydaktycznego wskazano wprost w § 3 ust. 2 pkt 2 Szczegółowych kryteriów (...), że godziny dydaktyczne mają być udokumentowane w karcie osiągnięć na studiach doktoranckich albo w sprawozdaniu z wykonania zajęć dydaktycznych. W zakresie zaś publikacji naukowych i aktywności naukowej (m.in. czynny udział w konferencji wygłoszenie referatu, komunikatu, posteru) wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego, musi być udokumentowany, jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, certyfikatem lub harmonogramem konferencji podpisanym przez organizatora konferencji lub potwierdzony przez kierownika Instytutu/Katedry, właściwego ze względu na miejsce przygotowania doktoratu i opiekuna naukowego promotora, co wynika z § 3 ust. 2 pkt 3 Szczegółowych kryteriów (...). Z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że złożony przez skarżącą w terminie (w dniu 16 września 2013 r.) wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014 wymogów tych nie spełniał. Skarżąca bowiem nie załączyła do złożonego w terminie wniosku ani Karty osiągnięć na studiach doktoranckich, ani sprawozdania z wykonania zajęć dydaktycznych. Nie można w tej sytuacji przyjąć, że złożony przez skarżącą w terminie wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego był, jak twierdzi skarżąca, kompletny. Za nietrafne w świetle powyższego uznać należy podniesione w skardze zarzuty naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego, w tym wskazanych w niej przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich, poprzez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, że "kompletny wniosek" o stypendium, to wniosek udowodniony. Zauważyć bowiem należy, że ww. rozporządzenia wykonawcze, podjęte na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 201 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym zawierają przepisy ogólne dotyczące m.in. przyznawania stypendiów doktoranckich, zaś przepisy szczegółowe dotyczące przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich oraz szczegółowych kryteriów ubiegania się o przyznanie stypendium doktoranckiego zawarte zostały w przepisach Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie W., wprowadzonego Zarządzeniem Rektora Uniwersytetu W. z dnia 23 kwietnia 2013 r. nr 57/2013, podjętego - w ramach przyznanej uczelni wyższej autonomii wynikającej z art. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym - na podstawie art. 66 ust. 2 i art. 200 owej ustawy. Uzupełnienie powyższych regulacji stanowiło, wydane na podstawie § 2 ust. 3 Regulaminu, Zarządzenie Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia 24 kwietnia 2013 r. nr 8a/2013 4.2013 r. w sprawie określenia kryteriów wyłaniania doktorantów rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego. To przepisy tych właśnie aktów prawa zakładowego, jako przepisów szczególnych, stanowiły podstawę postępowania z wnioskami o przyznanie stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014. Nie można także, w świetle treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w niniejszej sprawie uznać za zasadne zarzuty skarżącej, że rozpoznając sprawę organ dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Stanowiska tego nie podzielił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że w postępowaniu konkursowym, którego celem jest wyłonienie kandydatów uprawnionych do otrzymania w danym roku akademickim stypendium doktoranckiego, nie obowiązywały w pełnym zakresie przepisy art. 7, 75, 77 § 1, art. 80 k.p.a. Za takim stanowiskiem w ocenie tego Sądu przemawia: po pierwsze - okoliczność, że szkoła wyższa ma określone, szczególne zadania i nie działała tak jak organ administracji publicznej (z tego powodu art. 207 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym przewiduje, iż do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, stosuje się jedynie odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego), a po drugie – sama istota postępowania konkursowego. Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku podkreślił, że postępowanie konkursowe charakteryzuje przyrzeczenie nagrody za najlepsze osiągnięcie, przy czym reguły konkursu określa jego organizator (np. wymogi, które winni spełnić uczestnicy konkursu, termin dla spełnienia tych wymogów i zasady oceny osiągnięć, najczęściej w formie ustalonej punktacji). Zatem w postępowaniu konkursowym organizowanym przez władze autonomicznej Uczelni nie jest możliwe stosowanie pełnych reguł postępowania dowodowego, określonych w procedurze administracyjnej. Procedura ta, stosownie do art. 207 ww. ustawy, jest stosowana jedynie odpowiednio, czyli w sposób tylko minimalny, niezbędny do załatwienia sprawy i zagwarantowania uprawnień strony (vide: wyrok TK z dnia 8 listopada 2000 r. sygn. akt SK 19/99 OTK 7, poz. 258). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w omawianym przypadku, reguły postępowania konkursowego były dla wszystkich jednakowe oraz były wcześniej określone i to w sposób oczywisty. Nie ulega też wątpliwości, że przedmiotowe postępowanie nosiło charakter konkursowy. Z powodu bowiem ograniczonej liczby stypendium miało ono zostać przyznane tylko niektórym doktorantom, tym którzy uzyskali najlepszą ocenę osiągnięć. Sąd ten podkreślił również, że konkurs, który miał wyłonić kandydatów uprawnionych do stypendium doktoranckiego, dotyczył wąskiego grona osób, które posiadają pełne wyższe wykształcenie oraz wiedzę i doświadczenie związane z zasadami funkcjonowania Uczelni. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przy tak – jak to wyżej przedstawiono – określonych wymaganiach, nawet, jeśli wzór wniosku nie był w pełni precyzyjny, to okoliczność ta nie powinna stanowić problemu. Zwłaszcza, że – w przypadku jakichkolwiek wątpliwości – doktorant mógł je wyjaśnić przed złożeniem aplikacji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że zadaniem Wydziałowej Komisji Doktoranckiej nie było w tym przypadku dokonywanie tylko wstępnej weryfikacji zgłoszonych wniosków pod względem formalnym, a wyłonienie już konkretnych beneficjentów konkursu. Ogłoszenie listy rankingowej nastąpiło w dniu 14 września 2013 r. Zatem, o ile oczywiście uczestnicy mogli zgłaszać zastrzeżenia do przyjętej przez Komisję oceny, to nie można – zdaniem tego Sądu - przyjąć, iż po tej dacie było jeszcze możliwe uzupełnianie pod względem formalnym złożonych wniosków. Jest to o tyle - w ocenie tego Sądu - istotne, że uwzględnienie zarzutów wniesionych przez jednego z uczestników może niejednokrotnie przełożyć się na sytuację innych. Zatem w tego rodzaju sytuacji organizator konkursu musi postępować z zachowaniem przyjętych i ogłoszonych wcześniej zasad tak, by nie narazić się na zarzut nierównego traktowania wszystkich uczestników konkursu. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę po raz pierwszy, by w tego rodzaju postępowaniu można było w terminie późniejszym niż pierwotnie ustalony uzupełniać - pod względem formalnym - wniosek a ponadto, by organ miał także obowiązek poszukiwania z urzędu odpowiedniej dokumentacji dotyczącej poszczególnych uczestników konkursu. Taki rodzaj postępowania czyniłby bowiem postępowanie organu mało transparentnym i powodował niejednokrotnie wrażenie braku przestrzegania jednakowych wymogów w stosunku do wszystkich doktorantów, którzy ubiegali się o przyznanie stypendium. W świetle powyższego za niezasadny uznać należało podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ zarówno art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., jak i art. 220 § 1 k.p.a. W uzupełnieniu przedstawionej wyżej argumentacji dotyczącej niezasadności podniesionego w skardze zarzutu naruszenia powyższych przepisów postępowania dodać należy, że Wydziałowa Komisja Doktorancka to powołany przez Rektora na podstawie odrębnych przepisów organ do przeprowadzenia ściśle określonego postępowania konkursowego, który w ramach swoich kompetencji uprawniony jest do dokonania oceny oraz zaopiniowania wniosków o przyznanie stypendium doktoranckiego i sporządzenia w oparciu o szczegółowe kryteria listy doktorantów rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego, o czym stanowi § 2 ust. 7 i 9 w zw. z ust. 3 Regulaminu. Obowiązek zaś złożenia kompletnego, to jest w pełni udokumentowanego - zgodnie z określonymi w przepisach Szczegółowych kryteriów (...) - wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego spoczywał na doktorancie ubiegającym się o przyznanie stypendium doktoranckiego, co jednoznacznie wynika z § 2 ust. 2 pkt 4 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich (...), co już wyżej wykazano. Uzupełnienie zatem przez skarżącą złożonego przez nią w terminie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego w późniejszym terminie, nie mogło odnieść skutku, a ani Wydziałowa Komisja Doktorancka, ani organ rozpatrujący wniosek nie mógł wezwać skarżącej do uzupełnienia wniosku. Skoro zatem wydane w sprawie decyzje w niczym nie naruszają prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.