I SA/Bd 505/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska- Wasilewicz Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2015r. sprawy ze skargi S. C. P. Sp. z o.o. w O. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz S. C. P. Sp. z o.o. w O. kwotę 440 zł ( słownie: czterysta czterdzieści złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W złożonym wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych skarżąca wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą, w której zatrudnia ok. [...] pracowników. Spółka rozważa obecnie koncepcję sporządzania informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 w formie elektronicznej (bez wydruku), podpisanej bezpiecznym e-podpisem i wysyłanie ich pracownikom drogą elektroniczną za pośrednictwem poczty elektronicznej. W zamyśle tej zmiany chodzi o oszczędność czasu i kosztów z tym związanych. Przekazana pracownikowi informacja PIT-11 będzie opatrzona podpisem elektronicznym (w rozumieniu ustawy o podpisie elektronicznym) przez osobę wyznaczoną do obliczenia i pobierania podatku. Przekazana mailem informacja zachowa wzór określony stosownymi przepisami wydanymi przez Ministra Finansów. Opisany sposób przekazywania pracownikom mailem informacji PIT-11 zapewni spółce świadomość otrzymania tych informacji przez pracowników, gdyż informacje o tym fakcie przekazują spółce, a ponadto w wyniku otrzymania składają roczne zeznania podatkowe. Wobec powyższego opisu strona zadała pytanie, czy może wystawiać informacje PIT-11 w formie elektronicznej, bez ich drukowania i wysyłać je pracownikom za pośrednictwem e-maila? Zdaniem wnioskodawcy, spółka może sporządzać PIT-11 w formie elektronicznej i wysyłać je pracownikom za pośrednictwem e-maila, bez ich drukowania. Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Minister Finansów stwierdził, że stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. Organ uznał, że przekazanie/przesłanie podatnikom informacji PIT-11 przez płatników może nastąpić nie tylko przez bezpośrednie jej doręczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w każdym miejscu, w którym zastanie się adresata, czy też przez operatora pocztowego, ale również za pomocą środków komunikacji elektronicznej z podpisem elektronicznym na adres podatnika (podany w tym celu). Jednocześnie organ stwierdził, że dla oceny prawidłowego sposobu postępowania płatnika należy mieć na względzie normę prawną stanowiącą sumę norm wynikających z art. 8 Ordynacji podatkowej, art. 39 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 80 § 2 Kodeksu karnego skarbowego. Z tego też względu konieczne jest, aby w przypadku wystawienia informacji PIT-11 w formie elektronicznej informacja taka sporządzona była według ustalonego wzoru; informacja ta opatrzona była bezpiecznym podpisem elektronicznym przez osobę wyznaczoną do obliczenia i pobrania podatku; oraz płatnik dysponował dowodem faktycznego przekazania i doręczenia podatnikowi wiadomości elektronicznej, którą przesłano PIT-11. Tylko bowiem w przypadku spełnienia wszystkich wskazanych wyżej warunków możliwe jest uznanie, że płatnik w sposób prawidłowy wykonał ciążący na nim obowiązek przekazania pracownikowi informacji PIT-11. Nie można uznać zatem, że obowiązek ten spełniony zostanie w sposób prawidłowy w opisanej we wniosku sytuacji. Przedstawiony przez spółkę sposób przekazania informacji, co wynika z treści wniosku, zapewni bowiem jedynie wnioskodawcy świadomość ich otrzymania przez pracowników, bez rzeczywistego potwierdzenia tego faktu. Strona nie będzie więc dysponowała dowodem skutecznego przekazania informacji podatnikowi. Ponadto, organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom strony, dla prawidłowego wypełnienia obowiązku przekazania organom podatkowym stosownych informacji nie jest właściwe ich przesłanie za pośrednictwem wiadomości e-mail. W tym zakresie organ powołał się na § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu przesyłania deklaracji i podań oraz rodzajów podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone, zgodnie z którym, deklaracje i podania są przesyłane za pomocą interfejsu dostępnego na stronie, której adres podany jest na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Ministerstwa Finansów, poprzez zastosowanie protokołu wywoływania zdalnego dostępu do obiektów (SOAP), opisanego językiem opisu usług sieciowych (WSDL), dostępnego przez protokół komunikacyjny sieci WWW (HTTP), szyfrowanego przy użyciu protokołu szyfrującego dla sieci WWW (SSL). Sposób ten z kolei umożliwia uzyskanie urzędowego potwierdzenie doręczenia tak przekazanej informacji, a przez to świadczyć może o prawidłowym wykonaniu nałożonego na płatnika obowiązku. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W skardze spółka wniosła o uchylenie wydanej interpretacji zarzucając jej naruszenie art. 39 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego błędna interpretację. Zdaniem skarżącej, przepisy ustawy nie wymagają wprost potwierdzenia odbioru przez podatnika informacji PIT-11, a jedynie nakładają na płatników obowiązek przesłania takiej informacji. W związku z tym, spółka uważa, że jako płatnik ma dowolność w wyborze sposobu przesłania informacji PIT-11 pracownikowi. W ocenie spółki, przesłanie informacji PIT-11 e-mailem nie różni się niczym od wysłania jej za pośrednictwem poczty listem zwykłym, a nie poleconym, co również uważa za prawidłowy sposób przesłania informacji podatnikowi, chociaż w tym przypadku także brak jest potwierdzenia jej otrzymania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Stosownie do art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a."), Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W ocenie Sądu zaskarżoną interpretacją naruszono prawo. Na wstępie warto przypomnieć, że stanowisko wnioskodawcy określone w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 -j.t. ze zm., zw "O. p.") zawiera w istocie dokonaną przez niego własną subsumpcję przedstawionego stanu faktycznego, w ramach którego odbywa się postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. W konsekwencji trafny jest pogląd wyrażony w literaturze, zgodnie z którym przedstawione stanowisko "konstytuują przepisy prawa, na podstawie których wnioskodawca kwalifikuje podatkowo znaczącą sytuację budzącą w nim wątpliwości co do uzasadnionego zakresu oraz sposobu zastosowania prawa podatkowego i w tym kontekście wymagającą zbadania w postępowaniu interpretacyjnym, by potwierdzić albo zweryfikować trafność kwalifikacji prawnej zaproponowanej przez stronę" (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 76). Stosownie do art. 14c § 1 i 2 O.p., interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W dalszej kolejności należy mieć na uwadze, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres udzielonej interpretacji. W rezultacie organ interpretacyjny uprawniony jest jedynie do oceny możliwości i sposobu zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Z kolei wniosek interpretacyjny stanowi w istocie rzeczy pytanie o zasadność możliwości subsumcji stanu faktycznego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa, które w razie potrzeby są objęte wykładnią wnioskodawcy, a następnie są analizowane przez podatkowy organ interpretacyjny. W konsekwencji przedstawione we wniosku: stan faktyczny oraz stanowisko własne wnioskodawcy konstytuują faktyczny i prawny obszar sprawy, w której wydana zostanie indywidualna pisemna interpretacja prawa podatkowego. Mając na względzie tę konkretną sprawę, można dodać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest odpowiedzialny za kształt przepisów prawa, lecz za ich stosowanie, stąd jedynym podmiotem odpowiedzialnym za wadliwe konstrukcje przepisów prawa jest ustawodawca i to w jego mocy jest podjęcie działań naprawczych w postaci stosownej nowelizacji u.p.d.o.f. i (w razie konieczności) innych ustaw. Otóż w niniejszej sprawie, Wnioskodawca - prowadzi działalność gospodarczą. Zatrudnia ok. [...] pracowników. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Spółka musi sporządzać i doręczać pracownikom informacje o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy - PIT-11 - za dany rok. Do tej pory Spółka informacje takie drukowała i wysyłała pracownikom za pośrednictwem poczty. Spółka rozważa obecnie koncepcję sporządzania PIT-11 w formie elektronicznej (bez wydruku), podpisanej bezpiecznym e-podpisem i wysyłanie ich pracownikom drogą elektroniczną za pośrednictwem poczty elektronicznej. W zamyśle tej zmiany chodzi o oszczędność czasu i kosztów z tym związanych. Przekazana pracownikowi informacja PIT-11 będzie opatrzona podpisem elektronicznym (w rozumieniu ustawy o podpisie elektronicznym) przez osobę wyznaczoną do obliczenia i pobierania podatku. Informacja PIT-11 - przekazana mailem - zachowa wzór określony stosownymi przepisami wydanymi przez Ministra Finansów. Opisany sposób przekazywania pracownikowi mailem informacji PIT-11 zapewnia Spółce świadomość otrzymania tych informacji przez pracowników, gdyż informacje o tym fakcie przekazują Spółce, a ponadto w wyniku otrzymania składają roczne zeznania podatkowe. Spółka nie zawsze ma potwierdzenie odbioru samego maila z informacją PIT-11 przez pracownika, gdyż nie ma kontroli/wpływu na pracownika, który odbiera maila, czy kliknie on "tak potwierdzam" czy też "nie". Jest to bowiem wybór pracownika. Wobec powyższego opisu zadano następujące pytanie: Czy Spółka może wystawiać informacje PIT-11 w formie elektronicznej, bez ich drukowania i wysyłać je pracownikom za pośrednictwem e-maila? Zdaniem Wnioskodawcy, może sporządzać PIT-11 w formie elektronicznej i wysyłać je pracownikom za pośrednictwem e-maila, bez ich drukowania. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera bowiem w tym zakresie żadnych przeszkód. Artykuł 42 ust. 2 ustawy stanowi jedynie o obowiązku przesłania informacji pracownikowi. Niewątpliwie przesłanie informacji PIT-11 e-mailem jest jednym z rodzajów przesłania w ogóle. Dlatego też ten ustawowy wymóg w opisanej formule Spółka spełni. Wnioskodawca wskazuje również, że skoro informacje PIT-11 przesyłać można mailem do organów podatkowych (jako jeden z rodzajów deklaracji podatkowych), to można i w tej formie przesłać go pracownikom. Tymczasem organ uznał, że wbrew stanowisku wnioskodawcy, konieczne jest aby w przypadku wystawienia informacji PIT-11 w formie elektronicznej: informacja taka sporządzona była według ustalonego wzoru; informacja ta opatrzona była bezpiecznym podpisem elektronicznym przez osobę wyznaczoną do obliczenia i pobrania podatku; płatnik dysponował dowodem faktycznego przekazania i doręczenia podatnikowi wiadomości elektronicznej, którą przesłano PIT-11. Tylko bowiem w przypadku spełnienia wszystkich wskazanych wyżej warunków możliwe jest uznanie, że płatnik w sposób prawidłowy wykonał ciążący na nim obowiązek przekazania pracownikowi informacji PIT-11, którego źródłem jest art. 39 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. WSA stwierdza, że ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynikało, iż dwa pierwsze wymogi wnioskodawca spełniał, natomiast chodziło o obowiązek dysponowania dowodem faktycznego przekazania i doręczenia podatnikowi wiadomości elektronicznej, którą przesłano PIT-11. Otóż, stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm., zw "u.p.d.f."), w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym , z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, w przypadku gdy nie dokonują rocznego obliczenia podatku, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych - imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, z zastrzeżeniem ust. 5. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 74. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych. Zatem tu ustawodawca posługuje się jedynie pojęciem "przesłania" bez dalszego uściślenia co ewentualnie wchodziłoby w jego zakres. Potocznie rzecz pojmując, z pewnością nie musi ono oznaczać nałożenie obowiązku legitymowania się dowodem doręczenia. Co więcej, tak widzi to również organ interpretacyjny. W interpretacji zapisano, że przepisy te nie określają zasad przekazywania podatnikom (tj. osobom zatrudnionym u płatnika na podstawie stosunku pracy, na podstawie zawartych z tymi osobami umów cywilnoprawnych) informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 przez płatników, tj. nie regulują zasad przekazywania informacji pomiędzy podmiotami nie będącymi podmiotami publicznymi. Uznał, że w przepisach tych ustawodawca wprowadził jedynie wymóg ich przekazania podatnikom przez płatników. Zastrzegł jednak, iż w rozstrzyganym zakresie, dla oceny prawidłowego sposobu postępowania płatnika, należy mieć na względzie normę prawną stanowiącą sumę norm wynikających z art. 8 O.p., art. 39 ust. 1 u.p.d.f. oraz art. 80 § 2 Kodeksu karnego skarbowego. Mimo to dodatkowo tłumaczy, że również przepisy Ordynacji podatkowej oraz przepisy wydane na jej podstawie rozporządzeń wykonawczych regulacji takich nie zawierają, tak jak ma to miejsce w przypadku składania przez płatników do właściwych urzędów skarbowych m.in. ww. informacji PIT-11 za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 3a, art. 3b Ordynacji podatkowej). Zatem jako podstawa obowiązku pozostaje art. 80 § 2 kodeksu skarbowego, zgodnie z którym płatnik, podmiot, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, niepełniący funkcji płatnika lub pośredni odbiorca, który wbrew obowiązkowi nie składa w terminie podatnikowi lub właściwemu organowi wymaganej informacji podatkowej lub informacji, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 lub art. 42c ust. 1 powołanej ustawy, podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. Oceniając poprawność wnioskowania organu w tym wymiarze, należy przypomnieć, że na gruncie prawa podatkowego przyjmuje się przede wszystkim dyrektywę pierwszeństwa wykładni językowej (por. uchwały NSA z dnia 14 marca 2011 r., II FPS 8/10; z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. akt I GPS 1/11; publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stoi za tym ochrona podatnika, tak aby mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu do tego, że nałożone na niego przez ustawodawcę ciężary i świadczenia publiczne nie zostaną ukształtowane na jego niekorzyść w oparciu o funkcjonalne czy celowościowe dyrektywy interpretacji prawa. W świetle zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, będącej implikacją klauzuli demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), oraz zasady, zgodnie z którą obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych jest ograniczony nakazem absolutnej wyłączności ustawy (art. 84 i art. 217 Konstytucji RP), nie jest dopuszczalne wymaganie od podatnika ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, które nie wynikają wprost z wypowiedzi ustawodawcy, lecz zostały ukształtowane przez organy stosujące prawo na skutek metod wykładni pozajęzykowej. Nie jest zatem dopuszczalne, aby przepisy określające ciężary lub świadczenia publiczne były w praktyce organów podatkowych czy sądów interpretowane w sposób rozszerzający przy wykorzystaniu pozajęzykowych metod wykładni prawa. Wykładnia językowa powinna uwzględniać reguły znaczeniowe języka powszechnego, języka prawnego i języka prawniczego (por. R. Mastalski, Wykładnia językowa w interpretacji prawa podatkowego, "Przegląd Podatkowy" 1999, nr 8, s. 3-9). Oczywiście, jak podkreślono w uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 14 marca 2011 r., sygn. akt II FPS 8/10, w procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Jednym z najmocniejszych argumentów o poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik (por. postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2007 r., I KZP 6/07, OSNKW 2007/5/37, Biuletyn SN 2007, Nr 5, poz. 18; postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2009 r., II FSK 1885/07; wyroki NSA: z dnia 19 listopada 2008 r., II FSK 976/08, z dnia 2 lutego 2010 r., II FSK 1319/08, z dnia 2 marca 2010 r., II FSK 1553/08; publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz wypowiedzi doktryny: L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 74-83; M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2010, s. 291 i n.). W ocenie WSA interpretacja nie zawiera przekonujących treści w powyższym rozumieniu. Pomijając sprzeczność w jaką popada organ z jednej strony uznając, że przepisy nie ustalają pewnych zasad, a z drugiej doszukując się jednak tychże, należy stwierdzić ostatecznie, że w interpretacji nie wskazano żadnego konkretnego przepisu prawa jak i zespołu przepisów z których mógłby wynikać konkretnie obowiązek legitymowania się dowodem doręczenia. Każde nałożenie obowiązków lub ograniczenie praw powinno następować w zgodzie z zasadami poprawnej legislacji, stanowiącej element demokratycznego państwa prawa, statuowanej w art. 2 Konstytucji RP. Zasada ta - jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt SK 43/04, publ. OTK-A 2006/7/89) - była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału (m.in. w uchwale z dnia 8 marca 1995 r., sygn. W 13/94, publ. OTK w 1995 r., t. I, poz. 21 oraz w wyrokach: z dnia 11 stycznia 2000 r., sygn. K. 7/99, publ. OTK ZU nr 1/2000, poz. 2, z dnia 21 marca 2001 r., sygn. K. 24/00, publ. OTK ZU nr 3/2001, poz. 51, z dnia 30 października 2001 r., sygn. K 33/00, publ. OTK ZU nr 7/2001, poz. 217, z dnia 9 kwietnia 2002 r. sygn. K 21/01, publ. OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 17, z dnia 24 lutego 2003 r., sygn. K 28/02, publ. OTK ZU nr 2/A/2003, poz. 13 oraz z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. K 1/05, publ. OTK ZU nr 2/A/2006, poz. 18). Trybunał Konstytucyjny konsekwentnie reprezentuje stanowisko, że "z wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego wynika nakaz przestrzegania przez ustawodawcę zasad poprawnej legislacji. Nakaz ten jest funkcjonalnie związany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zasady te nakazują, aby przepisy prawa były formułowane w sposób precyzyjny i jasny oraz poprawny pod względem językowym. Warunek jasności oznacza obowiązek tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy mogą oczekiwać stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Z zasady określoności wynika, że każdy przepis prawny powinien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego - dopiero spełnienie tego warunku podstawowego pozwala na jego ocenę w aspekcie pozostałych kryteriów". Przedstawione w interpretacji przepisy prawa mogą jedynie nasuwać uwagi co do tego, że wnioskodawca powinien się liczyć z potrzebą wykazania, że informację przesłał tak jak wymaga tego art. 39 ust. 1 u.p.d.f., jednak nie należy tego automatycznie utożsamiać z obowiązkiem wynikającym z przepisów podatkowych. W interpretacji nie ma wytłumaczenia dla takiego rozumienia prawa. W związku z tym należy uznać, że uzasadnienie prawne interpretacji narusza przepisy w niej zawarte poprzez błędną wykładnię. Jednocześnie ustosunkowując się do zarzutów skargi opartych o wyjaśnienie interpretacji, że wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy, dla prawidłowego wypełnienia obowiązku przekazania organom podatkowym stosownych informacji nie jest właściwe ich przesłanie za pośrednictwem wiadomości e-mail., stosownie do § 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu przesyłania deklaracji i podań oraz rodzajów podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone (Dz. U z 2012 r. poz. 1537 ze zm.), odczytawszy badaną interpretację należy uznać, że ten fragment nie dotyczy samego pytania, którym objęto jedynie kwestie przekazywania informacji pracownikom, ale jest jedynie polemiką z argumentacją wnioskodawcy, mianowicie z tym, że skoro informacje PIT-11 przesyłać można mailem do organów podatkowych (jako jeden z rodzajów deklaracji podatkowych), to można i w tej formie przesłać go pracownikom. Obecnie sprawa wraca do ponownego rozpoznania przez organ, a jej uzasadnienie musi być zgodne z powyższymi uwagami wyroku. Mając na względzie powyższe oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a.