II SA/Ol 450/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant Referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. W dniu ‘[...]’ do Urzędu Miejskiego w ‘[...]" Firma A (również jako: inwestor) zwróciła się z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie zespołu elektrowni wiatrowych "[...]" wraz z infrastrukturą towarzyszącą" na działkach nr: "[...]", gmina ‘[...]". Pismem z dnia "[...]" inwestor złożył uzupełnienie do wniosku. W związku z powyższym Burmistrz "[...]’ pismem z dnia ‘[...]’ wystąpił do organów opiniujących, tj.: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii dotyczącej konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzenia raportu i jego ewentualnego zakresu z uzasadnieniem zajętego stanowiska. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią sanitarną z dnia ‘[...]’ stwierdził, że dla w/w przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie określonym wart. 66 ust. 1 pkt. 1-20 ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej jako: u.o.u.i.ś., ustawa środowiskowa). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia "[...]" wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ustalił pełen zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 66 u.o.u.i.ś. W dniu "[...]" inwestor przedłożył do uzgodnienia raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko pn.: "Raport oddziaływania na środowisko budowa zespołu elektrowni wiatrowych "[...]’ gmina "[...]" województwo" opracowany "[...]". Pismem z dnia "[...]" inwestor poinformował Burmistrza ‘[...]", iż w związku z wezwaniem przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przesłał opracowanie dot. odpowiedzi na zagadnienia przedstawione przez RDOŚ. W załączeniu inwestor przedstawił: "Raport oddziaływania na środowisko Budowa zespołu elektrowni wiatrowych ’[...]’Gmina "[...]’ województwo Aktualizacja" sporządzony ‘[...]". Opinią sanitarną z dnia ‘[...]" Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyraził pozytywną opinię w zakresie wymagań sanitarno-higienicznych i zdrowotnych w sprawie realizacji przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie zespołu elektrowni wiatrowych "[...]’ wraz z infrastrukturą towarzyszącą" określając warunki realizacji. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, postanowieniem z dnia "[...]" odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa zespołu elektrowni wiatrowych "[...]’ wraz z infrastrukturą towarzyszącą", planowanego do realizacji w wariancie polegającym na budowie dwóch turbin wiatrowych (działka nr "[...]" obręb "[...]"). Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Burmistrz "[...]", działając na podstawie art. 71 ust 2 pkt. 2, art. 73, art. 75 ust 1 pkt. 4, art. 77 ust. 1, art. 82, art. 85, art. 86 u.o.u.i.ś. (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), § 3 ust 1 pkt. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), oraz art. 104, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.), odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie zespołu elektrowni wiatrowych "[...]" wraz z infrastruktura techniczną". Argumentował, że uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań, w odróżnieniu od cząstkowych i subiektywnych opinii, udzielanych m.in. w toku określenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wiąże organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a wiążący charakter uzgodnienia został wielokrotnie potwierdzony w orzeczeniach sądów administracyjnych (por.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 6czerwca2006r., sygn. IV SA/Wa 140/2006; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. IV SA/Wa 578/2004). Przytoczone orzecznictwo zostało utrwalone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn. IV SA/Wa 140/2006, gdzie sąd stwierdził, że "uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii jest formą o znaczeniu stanowczym, wiąże bowiem organ decydujący w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która jest wydawana po uzgodnieniu przez organ decydujący. Zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne uruchomione wnioskiem strony". Dodatkowo podkreślił, że zgodnie z art. 80 ust. 1 u.o.u.i.ś. wyniki uzgodnień i opinii o których mowa w art. 77 ust. 1, w których mieszczą się min. wyniki oceny oddziaływania na środowisko, w tym uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska powinny być bezwzględnie wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przesądzając w efekcie o wydaniu decyzji (rozstrzygnięciu pozytywnym czy też o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań). Dlatego też wydając w niniejszej sprawie decyzję odmowną miał pełną świadomość tego, że decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań może być wydana jedynie w przypadkach określonych w u.o.u.i.ś. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik inwestora wniósł o jej uchylenie, jak też uchylenie, na zasadzie art. 142 k.p.a., postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (również jako: RDOŚ) znak: "[...]" z dnia "[...]". Zakwestionowanemu postanowieniu RDOŚ, a w konsekwencji decyzji Burmistrza "[...]’ z dnia "[...]", zarzucił naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 3 pkt 50 i 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm., dalej jako: u.p.o.ś). Argumentował m.in., że brak podjęcia wszelkich czynności celem ustalenia stanu faktycznego, brak zebrania całego materiału dowodowego w sprawie (przyjęcie odgórnej tezy, do której dopasowywane były następnie argumenty, zaś kontrargumenty przemilczane), błędna interpretacja i zastosowanie zasady przezorności (utożsamienie jej z zakazem realizacji przedsięwzięcia, podczas gdy oznacza ona konieczność analizy ryzyka i korzyści) oraz zasady zrównoważonego rozwoju przez RDOŚ doprowadziła do wydania postanowienia, które jest dotknięte licznymi wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego. W związku z tym, iż RDOŚ odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, Burmistrz Gminy ‘[...]", będąc związany postanowieniem RDOŚ, nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż zawarte w zaskarżonej decyzji. Skoro postanowienie zawierające uzgodnienie wiąże organ wydający decyzję administracyjną, to w związku z tym, z powodów wad tkwiących w postanowieniu RDOŚ, decyzja Burmistrza "[...]" powinna być uchylona. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 77 u.o.u.i.ś., utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. Przedstawiając w obszerny sposób dotychczasowy przebieg postępowania argumentowało, że w sprawie wydana została w dniu "[...]", przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, pozytywna opinia sanitarna. Natomiast odmowa uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nastąpiła (stosownie do przepisów art. 77 ust. 3 u.o.u.i.ś.) w drodze postanowienia. Organy współdziałające wyrażają swoje stanowisko w dwóch formach: postanowieniem uzgadniającym (RDOŚ) oraz opinią (PPIS), przy czym uzgodnienie w przeciwieństwie do opinii jest formą o znaczeniu stanowczym i w ten sposób wiąże organ pierwszej instancji. Wiążący charakter postanowienia uzgodnieniowego wyraża się w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także niemożności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż to uczynił organ uzgadniający. Decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest - w istocie - od niezaskarżalnego, lecz kształtującego jej treść postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie uzgodnienia. Wyłączenie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie RDOŚ nie wyłącza możliwości stosowania przepisów art. 142 k.p.a. W konsekwencji postanowienie RDOŚ w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia (zarówno pozytywne jak i negatywne) może zostać przez stronę zaskarżone w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (a więc do jego oceny jest uprawniony organ odwoławczy - rozpatrujący odwołanie od decyzji środowiskowej, wydanej w postępowaniu głównym). Taka właśnie sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej. Zarzuty złożonego odwołania formułowane są w głównej mierze właśnie w odniesieniu do negatywnego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]". Z uzasadnienia postanowienia RDOŚ wynika, że główne elementy budzące wątpliwości tego organu dotyczyły oddziaływania planowanej przez inwestora elektrowni wiatrowej na populację orlika krzykliwego, kani rudej i bielika oraz oddziaływania na chiropterofaunę. Kolegium wskazało, że podstawę oceny oddziaływania na środowisko stanowi raport oddziaływania na środowisko (art. 66 u.o.u.i.ś.). Dokument ten ma charakter dokumentu prywatnego, któremu ustawa nadaje szczególną moc dowodową (art. 63 ust. 3 i art. 66 ustawy). Powinien on zawierać kompleksową (zupełną i rzetelną) ocenę przedsięwzięcia i analizę aspektów jego funkcjonowania w ich wzajemnym powiązaniu, odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazywać, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Z analizy materiału dowodowego wynika, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (organ posiadający wiedzę specjalistyczną) w toku prowadzonego postępowania uzgodnieniowego powziął wątpliwości co do wiarygodności danych zawartych w przedstawionym przez inwestora raporcie oddziaływania na środowisko oraz złożonych do niego załącznikach. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zwrócił ponadto uwagę, iż w przypadku planowanej inwestycji kluczowym będzie ocena jej wpływu na gatunki ptaków szponiastych, a dane zawarte w raporcie uniemożliwiają taką ocenę. Zasadność tą uznał również inwestor, bowiem dokonał aktualizacji raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Kolegium stwierdziło, że kluczowym dla przedmiotowej oceny oddziaływania planowanej inwestycji na ptaki jest opracowanie autorstwa M. R. - roczny monitoring ornitologiczny, o który dokumentacja została przez inwestora uzupełniona na wezwanie RDOŚ. Opracowanie to zostało włączone do raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Z treści opracowania M. R. wynika m.in., iż w trakcie rocznego monitoringu stwierdzono występowanie 93 gatunków ptaków; 16 gatunków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 4 gatunki z Polskiej Czerwonej Księgi, 4 gatunki podlegające ochronie strefowej. Ponadto 18 gatunków spełnia kryteria europejskich gatunków specjalnej troski (SPEC) o kategoriach od SPEC l (2 gatunki), SPEC2 (8 gatunków) do SPEC3 (8 gatunków). Autor zwraca uwagę na wysoką liczebność ptaków szponiastych, zarówno gatunków rzadkich, jak i pospolitych. Z ptaków szponiastych na badanym terenie obserwowano: orlika krzykliwego, błotniaka stawowego, bielika, krogulca, kobuza, trzmielojada, jastrzębia, kanię rudą, myszołowa włochatego, pustułkę, błotniaka łąkowego. Łącznie 12 gatunków ptaków szponiastych, z czego najliczniejsze (pomijając myszołowa) są: orlik krzykliwy, błotniak stawowy i bielik, a orlik i bielik dodatkowo o wysokim niekorzystnym statusie ochronnym w Europie (SPEC 1 i SPEC2), wpisane do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt podlegających w Polsce specjalnej ochronie obejmującej ochronę stanowisk lęgowych (gatunki strefowe). Zestawione wyniki obserwacji wskazują zgodnie z oceną zawartą w screeningu, wysoką wartość tego terenu dla gniazdujących wokół rzadkich gatunków ptaków szponiastych. Jednocześnie indywidualna analiza dla najistotniejszych gatunków ptaków (przede wszystkim lęgowe szponiaste, w tym o wysokim rygorze ochrony, regularnie użytkujące badany teren - orlik krzykliwy, bielik, błotniak stawowy i myszołów) wskazuje, iż rejon ten użytkują one jako żerowiska, obszar aktywności terytorialnej i do przelotów – wykorzystując głównie pułap kolizyjny. Analiza możliwego negatywnego wpływu planowanej inwestycji na poszczególne gatunki priorytetowe wskazuje możliwy wysoki wpływ na poziomie populacji regionalnej na rzadkie gatunki ptaków szponiastych o wysokim reżimie ochrony w kraju (obowiązek ochrony strefowej gniazd). Ponadto wykazuje możliwość wystąpienia negatywnego wpływu na szereg innych lęgowych gatunków priorytetowych. Kolegium stwierdziło ponadto, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydając rozstrzygnięcie powołał i zastosował zasadę przezorności (zwaną też zasadą ostrożności), która obowiązuje we wspólnotowym prawie w dziedzinie ochrony środowiska (art. 191 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), implementowaną do prawa polskiego. W myśl art. 6 ust. 2 u.p.o.ś., kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. W praktyce stosowanie zasady przezorności powinno przejawiać się w tym, że wszystkie podmioty podejmujące działalność, której skutki nie są do końca sprawdzone, a mogą wywrzeć negatywny wpływ na środowisko, powinny dokonać wszechstronnej analizy, w jaki sposób można wyeliminować zagrożenia. W sytuacji, gdy przeprowadzone badania wskazują, że nawet przy zastosowaniu najnowocześniejszych osiągnięć techniki nie da się wyeliminować zagrożeń dla środowiska, wynikających z planowanej działalności, podmiot zainteresowany jej podjęciem powinien z tego zrezygnować albo wyniki te będą jedną z podstaw do odmowy wydania przez organ administracyjny zezwolenia na prowadzenie takiej działalności. Skargę na decyzję Kolegium z dnia "[...]" wywiodła do tut. Sądu, reprezentowana przez pełnomocnika, Spółka. Rozstrzygnięciu Kolegium zarzuciła: 1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 6 ust. 2 u.p.o.ś. poprzez błędną wykładnię oraz nieuzasadnione zastosowanie zasady przezorności w sytuacji, gdy brak było ku temu przesłanek; - art. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 3 pkt 50 u.p.o.ś. poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie o niepełne, niespójne i niepotwierdzone argumenty przyrodnicze bez podjęcia próby ich pogodzenia z wartościami społecznymi, gospodarczymi i politycznymi (zasada zrównoważonego rozwoju); - art. 6 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na art. 6 ust. 2 u.p.o.ś. wyrażającym zasadę ogólną (zasadę przezorności) podczas, gdy stanowi ona jedynie dyrektywę interpretacyjną i nie powinna stanowić samodzielnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia; - art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b), pkt 5 u.o.u.i.ś. w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 5 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, tj. odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia przy braku rozważenia mniej uciążliwych środków mających zminimalizować oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko (zasada proporcjonalności); - art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z uwagi na rzekomo negatywne oddziaływanie inwestycji na populację ptaków i nietoperzy, podczas gdy na terenach sąsiadujących i posiadających tożsame walory przyrodnicze możliwa była realizacja analogicznych przedsięwzięć inwestycyjnych (zasada równości wobec prawa oraz zasada niedyskryminacji). 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez nieodniesienie się przez SKO do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, co doprowadziło organ do błędnych wniosków dotyczących planowanej przez stronę skarżącą inwestycji oraz przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego przez RDOŚ oraz Burmistrza "[...]"; - art. 15 k.p.a. poprzez ograniczenie się przez SKO do potwierdzenia prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w Decyzji Burmistrza i Postanowieniu RDOŚ bez odniesienia się do zarzutów zaprezentowanych przez Skarżącą w odwołaniu; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania jakie dane dotyczące populacji ptaków i nietoperzy zostały przyjęte przez organy uczestniczące w postępowaniu jako udowodnione, brak wskazania na jakich publikacjach opierały się organy uczestniczące w postępowaniu ustalając dane niezbędne do przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko oraz brak powołania publikacji, na których opierały się organy uczestniczące w postępowaniu. Wskazując na powyższe pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie decyzji Kolegium, uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, jak też uchylenie postanowienia RDOŚ z dnia "[...]". W odpowiedzi na skargę Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcia organów stanowiące przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie wydane zostały w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem strony skarżącej z dnia "[...]" o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie zespołu elektrowni wiatrowych "[...]" wraz z infrastrukturą towarzyszącą". W okolicznościach sprawy bezsporna pozostaje okoliczność, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt. 2 u.o.u.i.ś., w związku z treścią § 3 ust. 1 pkt. 6 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Wyżej wskazany § 3 ust. 1 pkt. 6 lit. b cytowanego rozporządzenia stanowi, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru (inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 tego rozporządzenia) o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m. W myśl przepisu art. 61 ust. 1 ustawy środowiskowej, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: 1) postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy środowiskowej. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (ust. 2). Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji określonych w art. 72 ust. 1 tej ustawy. (m. in. decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego). Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73). Organem właściwym do wydania takiej decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a w jej ramach dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, jest Burmistrz (art. 75 ust. 1 pkt 4). Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.u.i.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (...); 2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19. Organ występujący o uzgodnienie lub opinię, o których mowa w ust. 1, przedkłada: 1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (...) (ust. 2). Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu tym regionalny dyrektor ochrony środowiska: 1) uzgadnia realizację przedsięwzięcia oraz określa warunki tej realizacji; 2) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 (ust. 3 i 4). W stanowisku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, regionalny dyrektor ochrony środowiska lub Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18 i 18a, biorąc pod uwagę w szczególności następujące okoliczności określone w ust. 5 pkt 1-3. W myśl art. 77 ust. 6 i 7 ustawy środowiskowej uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje się oraz opinię, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w ust. 2. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Do uzgodnienia i opinii, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 80 ust. 1 u.o.u.i.ś. jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację i prowadzenie inwestycji (to następuje na etapie m.in. uzyskiwania decyzji w wyżej przywołanych sprawach). Postępowanie to dotyczy - co należy podkreślić - planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (zob. wyroki NSA: z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 696/09 oraz z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 988/09 - dostępne w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Szczególny cel postępowania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którym jest określenie wymagań i parametrów planowanej inwestycji w zakresie ochrony środowiska powoduje, że decyzja powyższa musi zawierać szczególne elementy, określone w art. 82 ust. 1 u.o.u.i.ś. Istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy jest ustalenie dopuszczalności i zakresu kontroli postanowienia wydanego w dniu "[...]" przez RDOŚ w ramach uzgodnienia warunków realizacji spornej inwestycji polegającej na budowie zespołu elektrowni wiatrowych przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, czy i w jakim zakresie negatywna treść tego postanowienia, mogła przesądzić o negatywnej treści rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony skarżącej. Odnosząc się do kluczowego zagadnienia dopuszczalności kontroli postanowienia uzgodnieniowego wydanego przez RDOŚ na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, 4, 7 u.o.u.i.ś., Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie prezentuje pogląd, że jest uprawniony, aby dokonać kontroli takiego postanowienia przy okazji rozpatrywania skargi na decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie środowiskowych uwarunkowań, poprzedzoną postanowieniem uzgodnieniowym RDOŚ (art. 135 p.p.s.a.). Należy podkreślić, iż w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia nie jest postanowieniem, które podlegałoby odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a (vide: postanowienie NSA z 15 grudnia 2009 r., II OSK 1886/09, LEX nr 580969). Pogląd ten został wyrażony na tle stosowania art. 48 ust. 2 u.p.o.ś. w związku z art. 153 ust. 2 pkt 2 u.o.u.i.ś., w aspekcie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. NSA wskazał, że do kontroli przedmiotowego postanowienia będzie mogło dojść na etapie kontroli decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując przy tym na art. 142 k.p.a. wedle którego postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. NSA, przywołując treść art. 135 p.p.s.a. podkreślił, że w przypadku skargi do sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, sąd dokonując kontroli decyzji w granicach zakreślonych ww. przepisem, obowiązany będzie uwzględnić również ewentualne uchybienia w zastosowaniu przepisów prawa materialnego czy procesowego, jakich mógł się dopuścić organ współdziałający przy wydawaniu swego postanowienia. W stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy, stanowisko to zachowuje pełną aktualność. Zgodnie z regulacją art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia, służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W k.p.a. sytuacja, w której przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, uregulowana jest w art. 106, który w § 5 stanowi, że zajęcie stanowiska przez organ opiniujący (uzgadniający) następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Stosownie jednakże do przepisu art. 77 ust. 1 pkt. 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy środowiskowej, do postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Oznacza to, że ustawodawca regulując procedurę dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przez wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie. Nie zostało jednocześnie wyłączone stosowanie w tym przypadku normy art. 142 k.p.a., w konsekwencji postanowienie RDOŚ w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia (zarówno pozytywne jak i negatywne) może zostać przez stronę zaskarżone w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy zauważyć, że choć decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest od niezaskarżalnego i istotnie kształtującego ją postanowienia RDOŚ w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, w szczególności w przypadku odmowy uzgodnienia warunków jego realizacji, to jednak powinno ono podlegać wnikliwej kontroli organu odwoławczego. Nie można bowiem dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Wobec faktu, że organ pierwszoinstancyjny wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany tym postanowieniem, nie może go oceniać, to oczywistym jest, że do jego kontroli uprawionym jest organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej (por. wyroki NSA z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1886/09, WSA w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 435/10 i z 9 grudnia 2010 r., II SA/Ol 755/10, LEX nr 969441). Mając powyższe na uwadze, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że postanowienie RDOŚ wydane na podstawie art. 77 u.o.u.i.ś., jest postanowieniem wydanym w granicach sprawy, rozstrzygniętej decyzją Burmistrza o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, utrzymanej z kolei w mocy zaskarżoną decyzją Kolegium. Stosując art. 135 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może więc, w granicach niniejszej sprawy, dokonując sądowej kontroli powyższych decyzji, oceniać również legalność postanowienia RDOŚ, na które w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć powołały się organy, uzasadniając odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uwzględniając to, co powyżej wskazano, osią dalszych rozważań należy uczynić postanowienie RDOŚ z dnia "[...]". W uzasadnieniu powyższego postanowienia RDOŚ wskazał m.in., że w toku postępowania wezwał inwestora do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji, w tym raportu oddziaływania na środowisko m.in. w zakresie oddziaływania na ptaki, nietoperze, a także doprecyzowania miejsca lokalizacji inwestycji, parametrów planowanych turbin, wpływu inwestycji na środowisko wodno-gruntowe, klimat akustyczny, a także wpływu inwestycji na krajobraz. Jednocześnie poinformował inwestora, że z uwagi na uwarunkowania przyrodnicze terenu, na którym planowana jest inwestycja, już na etapie planowania przedsięwzięcia, powinno wykluczyć się przedmiotowy teren jako nadający się do posadowienia turbin wiatrowych. O ile bowiem część informacji zawartych w raporcie inwestor jest w stanie uzupełnić, zweryfikować bądź wyjaśnić, to jednak nic nie zmieni rzeczywistych uwarunkowań terenu przewidzianego pod przedsięwzięcie. Ze względu na wartości przyrodnicze terenów przyległych, nie ma również możliwości wskazania inwestorowi innego wariantu realizacji przedsięwzięcia. RDOŚ stwierdził, że kluczowym dla oceny proponowanej inwestycji jest opracowanie autorstwa M. R. - roczny monitoring ornitologiczny, o który dokumentację uzupełniono ma wezwanie organu. Pierwotne opracowanie, Monitoring ornitologiczny ... , (M. L., M. M., W. L., Toruń 12.10.2013), ze względu na błędy metodyczne oraz wskazane braki nie mogło stanowić podstawy do oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Uzupełniona dokumentacja - opracowanie R., ze względu na obszar badań obejmujący przedmiotową inwestycję i bufor wokół niej pozwala na pełne odniesienie uzyskanych wyników, analizy i wniosków do rozpatrywanej lokalizacji. Monitoring ptaków przeprowadzono w oparciu o dostępne wytyczne i dobrą praktykę w tym zakresie. Metody obserwacji ptaków zostały dostosowane do lokalnych warunków przyrodniczych. Uwzględniając wysokie zagęszczenie gatunków szponiastych, dobór punktów obserwacyjnych oraz sposób kontroli zostały ukierunkowane szczególnie na tę kluczową dla oceny grupę ptaków. Dokument ten jednoznacznie wskazuje na bardzo wysokie ryzyko negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. RDOŚ stwierdził, że negatywny wpływ inwestycji na orlika krzykliwego ma wymiar populacyjny. Po uwzględnieniu efektu kumulacji pracujących w rejonie Kisielic turbin oddziaływanie to będzie jeszcze większe. Badana powierzchnia znajduje się na skraju zwartego występowania gatunku w Polsce, co w długofalowym okresie może przyczynić się do zanikania populacji w rejonie i zmniejszenia areału lęgowego w Polsce. Symulacja dla populacji orlika liczącej 100 par przy dodatkowej śmiertelności 4 osobników rocznie, wykazuje wysokie prawdopodobieństwo wygaśnięcia całej populacji w okresie 30 lat. Dodatkowo RDOŚ stwierdził, że planowana inwestycja stwarza prawdopodobieństwo negatywnego oddziaływania na nietoperze, przy czym jeżeli nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie jest nieznaczące, to należy przyjąć, że może być ono znaczące, przy czym rozstrzygnięcie następuje zawsze na korzyść środowiska. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z prośbą o udzielenie szczegółowych informacji odnośnie stanowiska zawartego w postanowieniu tego organu z dnia "[...]" poprzez dokładne wskazanie (poprzez określenie tytułu opracowania, autora i strony, bądź w przypadku dokumentu elektronicznego pełnego adresu www) wszystkich źródeł danych (w tym statystycznych) dotyczących obszaru występowania, liczebności, populacji oraz śmiertelności orlika krzykliwego i bielika - na które powołano się w postanowieniu; wskazanie w oparciu o jakie wytyczne (przez kogo i kiedy opracowane) dokonywana była ocena prawidłowości zastosowania metod, technik i narzędzi badawczych przy opracowywaniu dokumentów składanych przez inwestora w toku prowadzonego postępowania; wskazanie, źródeł danych, na podstawie których dokonano analizy skumulowanego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko w powiązaniu z innymi tego typu przedsięwzięciami istniejącymi na badanym terenie (w szczególności określenie czy na etapie wydawania postanowienia z dnia "[...]", RDOŚ dysponował dokumentacją np. w postaci analiz porealizacyjnych dla turbin wiatrowych działających w rejonie 15 km od ocenianej inwestycji). W odpowiedzi do Kolegium wpłynęło pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w którym to organ ten wskazał źródła danych dotyczących obszaru występowania, liczebności populacji oraz śmiertelności orlika krzykliwego i bielika, jakimi się posłużył przy wydawaniu spornego postanowienia. Przywołał wytyczne i opracowania, którymi posiłkowano się przy weryfikacji materiału dowodowego w ocenie oddziaływania na środowisko, w tym metodyki wyników i analizy danych przedstawionych w raporcie. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium stwierdziło, że przy ocenie lokalizacji turbin wiatrowych najbardziej miarodajne są wyniki pomiarów aktywności nietoperzy uzyskane na transekcie 6a. Transekt ten bowiem, jak wynika z Mapy 1 stanowiącej załącznik do znajdującego się w aktach sprawy dokumentu "Sprawozdanie z monitoringu chiropterologicznego dla projektu farmy wiatrowej "[...]" położonej w pobliżu miejscowości "[...]" (gmina "[...]") - sprawozdanie końcowe", leży w bezpośrednim sąsiedztwie terenu na którym posadowione miałyby zostać turbiny wiatrowe K1 i K2, a wręcz do niego przylega. Na tym odcinku uzyskiwano wysokie wartości indeksów aktywności nietoperzy. Aktywność wszystkich gatunków na tym odcinku mieściła się w zakresie od 5,9 do 61 (Tabela 4 wyżej przywołanego opracowania). Wskazało, że stwierdzona aktywność borowców wielkich wyniosła maksymalnie 21,5 (Tabela 5 opracowania), mroczków późnych 54,2 (Tabela 6 opracowania), karlików większych 28,1 (Tabela 7 opracowania), karlików malutkich 17,3 (Tabela 8 opracowania). Wartości średnie występowania wszystkich gatunków nietoperzy poza okresem opuszczania zimowisk i ostatnich przelotów przed hibernacją, osiągały wartości wysokie, podobnie jak średnia aktywność borowców wielkich w okresie migracji wiosennych i tworzenia kolonii. Wysokie wartości stwierdzono również dla mroczków późnych w okresie rozrodu i szczycie aktywności, dla karlików większych w okresie migracji wiosennych i jesiennych oraz w okresie rozpadu kolonii. Dla karlików malutkich wysokie wartości uzyskano w okresie rojenia i jesiennych migracji. Wskazując na powyższe Kolegium stwierdziło, że zachodzi duże prawdopodobieństwo negatywnego oddziaływania inwestycji na nietoperze. Dodatkowo Kolegium wskazało, iż z treści opracowanego monitoringu chiropterologicznego wynika, iż planowana inwestycja z dużym prawdopodobieństwem może mieć wpływ na nietoperze zasiedlające obszar NATURA 2000 Ostoja mogą one bowiem penetrować obszar inwestycji. W odniesieniu do oceny oddziaływania planowanej inwestycji na ptaki Kolegium stwierdziło, iż z treści raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko – załączonego do raportu opracowania M. R. wynika, iż w trakcie rocznego monitoringu stwierdzono występowanie 93 gatunków ptaków; 16 gatunków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 4 gatunki z Polskiej Czerwonej Księgi, 4 gatunki podlegające ochronie strefowej. Ponadto 18 gatunków spełnia kryteria europejskich gatunków specjalnej troski (SPEC) o kategoriach od SPEC1 (2 gatunki), SPEC2 (8 gatunków) do SPEC3 (8 gatunków). Stwierdzono wysoką liczebność ptaków szponiastych, zarówno gatunków rzadkich, jak i pospolitych. Z ptaków szponiastych na badanym terenie obserwowano: orlika krzykliwego, błotniaka stawowego, bielika, krogulca, kobuza, trzmielojada, jastrzębia, kanię rudą, myszołowa włochatego (szczególnie narażony na kolizję z turbinami), pustułkę, błotniaka łąkowego. Łącznie 12 gatunków ptaków szponiastych z czego najliczniejsze (pomijając myszołowa) są: orlik krzykliwy, błotniak stawowy i bielik - wszystkie gatunki z Zał. I Dyrektywy Ptasiej, a orlik i bielik dodatkowo o wysokim niekorzystnym statusie ochronnym w Europie (SPEC1 i SPEC2), wpisane do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt podlegających w Polsce specjalnej ochronie obejmującej ochronę stanowisk lęgowych (gatunki strefowe). Zestawione wyniki obserwacji wskazują zgodnie z oceną zawartą w screeningu, wysoką wartość tego terenu dla gniazdujących wokół rzadkich gatunków ptaków szponiastych. Wyniki badań wskazują na równomierne wykorzystywanie całego badanego obszaru przez orliki krzykliwe (wysoki narażenie na kolizje z turbinami). Do 6 km wokół granic badanego obszaru znajduje się 12-13 rewirów tego gatunku z ustanowionymi strefami ochronnymi wokół gniazd. Stanowi to około 0,7% polskiej populacji, lub ponad 1,5% regionalnej populacji Polski regionu najliczniejszego występowania orlika krzykliwego w Polsce. Kolegium wskazało, że biorąc pod uwagę bufor 3 km wokół obszaru planowanej inwestycji występuje w nim 7-8 stanowisk z gniazdami. Kolegium wskazało, że analiza możliwego negatywnego wpływu planowanej inwestycji na poszczególne gatunki priorytetowe wskazuje możliwy wysoki wpływ na poziomie populacji regionalnej na rzadkie gatunki ptaków szponiastych o wysokim reżimie ochrony w kraju (obowiązek ochrony strefowej gniazd). Ponadto wykazuje możliwość wystąpienia negatywnego wpływu na szereg innych lęgowych gatunków priorytetowych. Podniosło, że wszystkie warianty lokalizacji planowanej inwestycji kwalifikują się do wysokiego ryzyka dla ptaków, które wzrasta biorąc pod uwagę efekt skumulowany. W okolicy planowanej inwestycji, na terenie gminy Kisielice funkcjonują już bowiem dwie farmy wiatrowe: "[...]" oraz "[...]". Na farmie "[...]" znaleziono w latach 2008 - 2009 dwa martwe bieliki, ponadto cztery myszołowy i dwa błotniaki stawowe. Na sąsiedniej farmie w pierwszym roku jej funkcjonowania znaleziono martwego jednego bielika. Dodatkowo, w rejonie badanego terenu miały miejsce fakty dotyczące orlika krzykliwego, które mogą być związane z już istniejącymi turbinami wiatrowymi w tym rejonie. Jedno gniazdo orlika krzykliwego znajduje się 900 m od zbudowanej w 2010 r. turbiny. Gniazdo to było zajęte, odbudowane przez ptaki na początku sezonu lęgowego 2011, jednak ptaki te miały stratę - nie wyprowadziły młodych. W innym stanowisku, orliki miały swoje gniazdo zajmowane od wielu lat w odległości ok. 2,5 km od nowych turbin, a następnie przeniosły się z nowym gniazdem o 1 km dalej. W przypadku drugiego ważnego w tym rejonie gatunku - bielika również miały miejsce fakty (pomijając stwierdzone kolizje), które mogą być bezpośrednio związane z wybudowanymi w tym terenie turbinami wiatrowymi. Jedno z zajmowanych od 2010 r. gniazd tego gatunku znajduje się ok. 1300 m od najbliższej turbiny. Ptaki przez ten okres nie miały sukcesu lęgowego. W wyniku kolizji z pobliskimi turbinami zginęły już trzy bieliki. Obie farmy powstały bez przedrealizacyjnego monitoringu. Reasumując Kolegium podniosło, iż dokonana przez RDOŚ ocena negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na chronione gatunki ptaków szponiastych jest spójna z pod względem treści z dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że stanowisko RDOŚ, a zwłaszcza wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko Kolegium, w odniesieniu do negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko jest trafne. Organ II instancji prawidłowo na etapie postępowanie odwoławczego rozpatrzył zarzuty inwestora przeciwko stanowisku RDOŚ wyrażonemu w postanowieniu z dnia "[...]". Organ skontrolował prawidłowość formalną odmowy RDOŚ uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, jak i dokonał samodzielnej analizy przedstawionego przez stronę raportu (wraz z uzupełnieniami), którego zapisy odniósł do własnych spostrzeżeń w zakresie negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na populację ptaków i nietoperzy. Tym samym zadośćuczynił wymogom skontrolowania przedmiotowego uzgodnienia w trybie art. 142 k.p.a. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 6 u.p.o.ś. (wyrażającego zasadę przezorności) poprzez jego błędną wykładnię oraz nieuzasadnione zastosowanie zasady przezorności w sytuacji, gdy brak było ku temu przesłanek, należy wskazać, że adresatem tej normy jest ten podmiot, który podejmuje działalność, nie zaś organ administracyjny. Przepis ten stanowi, że kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu. Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Należy więc uznać, że organ nie mógł naruszyć art. 6 u.p.o.ś., gdyż nie był adresatem normy prawnej zawartej w tym przepisie. Wobec powyższego zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia norm procesowych również nie zasługują na akceptację, bowiem organy zebrały i rozważyły wyczerpująco materiał dowodowy, a następnie wydane rozstrzygnięcie, zostało prawidłowo umotywowane. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji statuującego zasadę równości wobec prawa. Trybunał Konstytucyjny podkreśla w swoim orzecznictwie, iż z zasady tej wynika nakaz równego - czyli jednakowego - traktowania wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą cechą relewantną, przy czym dopuszczalne jest wprowadzenie zróżnicowania w ramach tej samej klasy podmiotów (por. wyrok z 20 października 1998 r., sygn. K 7/98, OTK ZU nr 6/1998, poz. 96, wyrok z 29 maja 2001r., sygn. K 5/01, OTK ZU nr 4/2001, poz. 87). Uzasadniając powyższy zarzut strona skarżąca wskazuje na rzekomo negatywne oddziaływanie inwestycji na populację ptaków i nietoperzy, podczas gdy na terenach sąsiadujących i posiadających tożsame walory przyrodnicze możliwa była realizacja analogicznych przedsięwzięć inwestycyjnych. Umknęło jednakże stronie skarżącej, że brak jest okoliczności wskazujących na istnienie takich samych stanów faktycznych i prawnych (zaistniałych w trakcie niniejszego postępowania w stosunku do inwestycji już zrealizowanych), jak ujawnione w rozpoznanej sprawie, a ocenionych odmiennie przez orzekające w sprawie organy. Nie doszło również w sprawie do naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju (art. 5 Konstytucji RP), która zdefiniowana została w art. 3 pkt 50 u.p.o.ś. bowiem organy stosując zasadę zrównoważonego rozwoju przy ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie prawidłowo wyważyły wartości podlegające ochronie konstytucyjnej i wybrały takie rozwiązanie, które uwzględnia konieczność ochrony tych wartości - środowiska przyrodniczego i interesu ogółu społeczeństwa. Wyjaśnić ponadto należy stronie skarżącej, ze odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.o.u.i.ś.), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.o.u.i.ś.), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy (art. 81 ust. 1 u.o.u.i.ś.), wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 u.o.u.i.ś.), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 u.o.u.i.ś.) - por. wyrok NSA z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1566/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Skoro w niniejsze sprawie RDOŚ odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa zespołu elektrowni wiatrowych "[...]" wraz z infrastrukturą towarzyszącą", organy obu instancji nie mogły orzec inaczej, jak o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał działanie organów administracji w niniejszej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego, nie dopatrzył się też naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.