II OSK 1530/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak /spr./ sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1074/15 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. S. na rzecz A. B. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 marca 2016 r. w sprawie ze skargi A. B. (dalej również jako "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej również jako "GINB") z [...] kwietnia 2015 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.), art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; dalej "prawo budowlane"), działając na wniosek A. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] kwietnia 2014 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firmie P. s.c. z siedzibą w K., przy ul. M., pozwolenia na budowę samodzielnej stacji gazowej z dwoma zbiornikami do magazynowania gazu o pojemności 5 m³ i łącznej pojemności 10 m³ oraz zadaszonego stanowiska do samodzielnego tankowania pojazdów, zlokalizowanych na działce nr [...], w obrębie geod. "W." w K., stwierdził nieważność ww. decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. S., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z [...] kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że sporne przedsięwzięcie obejmuje budowę wiaty stalowej nad stanowiskiem tankowania pojazdów, muru oddzielenia pożarowego REI 120, montaż instalacji technologicznej oraz zainstalowanie dwóch naziemnych zbiorników do magazynowania gazu o pojemności 4,85 m³ każdy. Działka nr [...], na której zaprojektowano inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] października 2004 r. nr [...], zmienionym uchwałą Rady Miasta K. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. Inwestorzy nie byli więc zobowiązani do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analizując akta sprawy GINB nie stwierdził, by decyzja Starosty K. z [...] kwietnia 2014 r. naruszała w sposób rażący wymogi zawarte w miejscowym planie. W ocenie organu odwoławczego sporna inwestycja nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania - na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Sporne przedsięwzięcie nie należy bowiem do żadnej z kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem organu ma rację odwołujący się, iż fakt, że projektowany obiekt korzysta z infrastruktury istniejącej na tej samej działce stacji paliw nie oznacza, że stanowi jej rozbudowę, wobec czego nie jest on samodzielną konstrukcją. GINB stwierdził, że decyzja Starosty K. z [...] kwietnia 2014 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła A. B., zarzucając mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 k.p.a., przez niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności pominięcie faktu, iż na nieruchomości A. B., oznaczonej numerem [...], sąsiadującej z nieruchomością objętą pozwoleniem na budowę samodzielnej stacji gazowej, prowadzona jest budowa pawilonów handlowych, w związku z czym nie można mówić jedynie o obiektach projektowanych, które potencjalnie mogą powstać w przyszłości, jak wskazuje organ II instancji, bowiem określone elementy tego projektu już zostały wybudowane. Zarzuciła też naruszenie prawa materialnego, tj. § 124 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie; art. 71 ust 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Podzielając wskazania przedstawione w uzasadnieniu decyzji co do specyfiki postępowania nieważnościowego oraz enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek nieważnościowych Sąd stwierdził, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja jest obarczona wadami, które mają charakter rażącego naruszenia prawa. W opinii Sądu I instancji, stacja gazowa objęta kontrolowaną decyzją pozwolenia na budowę stanowiła rozbudowę już istniejącej stacji paliw i nie stanowiła obiektu samodzielnego. Sąd w tym zakresie podzielił argumentację organu I instancji. Skoro rozbudowa obiektu budowlanego, czyli zmiana charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość (wniosek a contrario z definicji legalnej "przebudowy" - art. 3 pkt 7a), to tym samym przedmiotowa inwestycja nie stanowiła samodzielnej stacji gazu płynnego, ponieważ była usytuowana na terenie stacji paliw płynnych i połączona była integralnie z całą jej infrastrukturą. Sąd nie podzielił stanowiska organu II instancji, zgodnie z którym skoro z § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. nie wynika w sposób jednoznaczny, czy określona w nim odległość 60 m winna być odniesiona wyłącznie do obiektów istniejących, czy też obiektów projektowanych, dla których wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, to skoro niezbędna jest wykładnia tego przepisu, nie doszło do rażącego jego naruszenia. W orzecznictwie wskazuje się, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Sąd nie podzielił również argumentacji organu II instancji, że decyzja kontrolowana nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia praw mimo opracowania projektu budowlanego w zakresie zagospodarowania terenu w przez osobę, która nie miała ku temu kwalifikacji. Część rysunkowa projektu zagospodarowania działki została sporządzona przez inż. D. K., posiadającego uprawnienia (decyzja z [...] grudnia 2010 r. nr ewid. [...]) do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, które stanowią podstawę do projektowania, sprawdzania projektów architektoniczno-budowlanych w specjalności objętej niniejszymi uprawnieniami, sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych, sporządzania projektu architektoniczno-budowlanego w odniesieniu do konstrukcji obiektu, sporządzania projektu zagospodarowania działki lub terenu, w zakresie specjalności objętej niniejszymi uprawnieniami. Tym samym, zdaniem Sądu, inż. D. K. nie miał uprawnień do sprawdzania części architektonicznej projektu stacji gazowej i do samodzielnego wykonywania projektu zagospodarowania działki, zawierającego elementy architektury. Sąd podzielił natomiast stanowisko GINB, że błędne określenie adresata decyzji o pozwoleniu na budowę wobec wskazania spółki cywilnej, przy jednoczesnym wymienieniu jej wspólników, wnioskujących o wydanie decyzji, nie może zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Nie wywołuje bowiem skutków, których nie można zaakceptować. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia złożył J. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie: prawa materialnego: 1. art. 3 pkt 2 prawa budowlanego w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie; naruszenie to doprowadziło w konsekwencji do określenia odmiennej definicji budynku niż ta, która została przyjęta w ustawie - Prawo budowlane; 2. art. 12 ust. 7 prawa budowlanego, przez jego niewłaściwe zastosowanie (błąd subsumpcji) polegające na przyjęciu, że projektant wykonujący projekt zagospodarowania działki nie posiadał do tego odpowiednich uprawnień, podczas gdy w rzeczywistości projektant był uprawniony do sporządzania projektu budowlanego stacji gazowej, również w zakresie projektu zagospodarowania działki, co zostało potwierdzone w decyzji właściwej izby inżynierów budownictwa oraz w jej piśmie wyjaśniającym z dnia [...] lipca 2013 r.; przepisów postępowania: 3. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), poprzez brak umotywowania, na czym polegało rażące naruszenie art. 35 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 2 prawa budowlanego, które Sąd zarzucił zaskarżonej decyzji; uchybienie to wywiera istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uniemożliwia dokonanie kontroli kasacyjnej oraz wyklucza związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania organu administracyjnego; 4. art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez wykroczenie poza granice skargi i dokonanie sądowej kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy skargą objęta była decyzja zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności; uchybienie to wywiera istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powoduje w istocie rozpoznanie nowej sprawy, która nie była przedmiotem zaskarżenia; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez przywołanie go w podstawie prawnej orzeczenia, co skutkuje uznaniem, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w rzeczywistości Sąd naruszenie to przypisuje decyzji o pozwoleniu na budowę, nie zaś decyzji objętej zaskarżeniem; 6. art. 141 § 4 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez brak uzasadnienia na czym polega naruszenie przepisów postępowania, które w podstawie prawnej wyroku wskazane zostało jako przesłanka do uchylenia zaskarżonej decyzji organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. np. wyroki NSA z 17 maja 2011 r., I OSK 113/11; z 20 stycznia 2006 r., I OSK 344/05 i I OSK 345/05). Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., II GSK 221/10). Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie było podstaw do jej uwzględnienia, chociaż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest częściowo błędne. Wbrew bowiem stanowisku Sądu I instancji, z akt sprawy nie wynika, by D. K. nie posiadał uprawnień do sporządzania projektu zagospodarowania działki w przedmiotowej sprawie. W aktach administracyjnych znajduje się decyzja Lubelskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2010 r. dotycząca D. K., w której podano, że otrzymał on uprawnienia budowlane nr [...] "do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej". Określając w tej decyzji szczegółowy zakres uprawnień podano m.in.: do "sporządzania projektu zagospodarowania działki lub terenu, w zakresie specjalności objętej niniejszymi uprawnieniami" bez ograniczeń. W rozpatrywanej sprawie nie wykazano więc, aby projektant nie posiadał wymaganych prawem uprawnień. Zasadność zarzutu naruszenia art. 12 ust. 7 prawa budowlanego pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, bowiem oceniając zgodność z prawem decyzji podjętej w sprawie o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę z [...] kwietnia 2014 r. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że decyzja ta rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1853). Podkreślić trzeba, że istotą § 124 ww. rozporządzenia jest zapewnienie bezpieczeństwa ludziom. Przy stosowaniu zawartej w § 124 ust. 1 pkt 4 regulacji należy więc brać pod uwagę nie tylko obiekty, które już fizycznie istnieją, ale również te, które mogą zostać zrealizowane na podstawie będących w obrocie prawnym decyzji. Nie jest bowiem dopuszczalna sytuacja, w której dany podmiot uzyskał pozwolenie na budowę określonej inwestycji, lecz zanim zostanie ona zrealizowana, w jej pobliżu powstanie inny obiekt, wskutek czego przepisy mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa ludziom nie zostaną w rzeczywistości zachowane. Inwestycja późniejsza nie może nie uwzględniać inwestycji wcześniej zatwierdzonej do realizacji i to niezależnie od tego, czy weszła ona w fazę realizacji. Przepis § 124 ust. 1 pkt 4 cytowanego wyżej rozporządzenia dotyczy zatem nie tylko obiektów zrealizowanych, ale również projektowanych, zaakceptowanych w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, gdyż wynika to z jego istoty. W tym stanie rzeczy nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 3 pkt 2 prawa budowlanego w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, gdyż przepisy te nie zostały przez Sąd I instancji naruszone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył też art. 134 § 1 p.p.s.a., ponieważ kontrolując zaskarżoną decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] kwietnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę konieczne było dokonanie oceny decyzji, która była przedmiotem kontroli w trybie nadzwyczajnym. Istotą decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym było właśnie to, czy decyzja z 2014 r. rażąco naruszała prawo, a zatem od jej oceny zależało podejmowane rozstrzygnięcie. Przeprowadzenie tej oceny nie było więc przekroczeniem granic rozpatrywanej przez Sąd I instancji sprawy. Dostrzeżenie zaś przez Sąd, że kontrolowana w trybie nadzwyczajnym decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa materialnego pozwalało na uznanie, że zaskarżona decyzja – odmiennie oceniająca kwestię naruszenia prawa materialnego przez decyzję o pozwoleniu na budowę – również została podjęta z naruszeniem prawa materialnego. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. jest więc bezzasadny. Nie ma też usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 35 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 2 prawa budowlanego. Uwzględniając normatywną treść przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. Sąd I instancji wystarczająco przeprowadził kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej. Stwierdzić też należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nieodniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1511/08). W rozpatrywanej sprawie Sąd wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił również zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym, a nadto pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku stwierdzającego, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest zaś naruszeniem tego unormowania wyrażenie w uzasadnieniu oceny innej od oczekiwanej przez stronę. Sąd administracyjny mógłby naruszyć art. 153 p.p.s.a., gdyby w rozpatrywanej przez niego sprawie wcześniej zapadł prawomocny wyrok, a Sąd ten nie zastosowałby się do oceny prawnej i wskazań wiążących go w tej sprawie, wyrażonych w uprzednio zapadłym wyroku. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, a zatem nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 35 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 2 prawa budowlanego jest ponadto niezasadny również dlatego, że Sąd I instancji nie przypisywał zaskarżonej decyzji naruszenia art. 35 ust. 4 prawa budowlanego. Uznając zaś, że zaskarżona decyzja z [...] kwietnia 2015 r. została podjęta z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy z uwagi na uznanie przez organ odwoławczy, że kontrolowana w trybie nadzwyczajnym decyzja z [...] kwietnia 2014 r. nie narusza rażąco prawa materialnego, Sąd I instancji uznał jednocześnie, że decyzję tę wydano z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania. Stanowiska tego Sąd Wojewódzki w sposób jednoznaczny nie uzasadnił. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja – jako podjęta z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego niezależnie od tego, czy jednocześnie naruszała również przepisy postępowania. Tak więc ewentualna zasadność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez brak uzasadnienia na czym polega naruszenie przepisów postępowania, które w podstawie prawnej wyroku wskazane zostało jako przesłanka do uchylenia zaskarżonej decyzji organu, nie ma wpływu na wynik sprawy. Zaskarżony kasacyjnie wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada więc prawu. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona. W tym stanie rzeczy na mocy art. 184 i art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.