II SA/Łd 638/15

Dnia 3 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania Spółki A z o. o. w P., reprezentowanej przez adwokata E.K., utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. z dnia [...]. znak [...], nr [...]. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił Spółki z o.o. w P. ustalenia warunków zabudowy dla budowy elektrowni fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ewid. 401, 410 i 420, obręb [...] w P., wskazując na brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 199) – dalej w skrócie u.p.z.p., ponieważ w świetle przeprowadzonej analizy na obszarze analizowanym brak jest zabudowy produkcyjnej, do której należy zaliczyć projektowaną inwestycję. Jednocześnie organ zaznaczył, że projektowane zamierzenie służące produkcji energii zbywanej osobom trzecim nie należy do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej, do których z mocy art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się wymogu zachowania zasady "dobrego sąsiedztwa". W odwołaniu od tej decyzji Spółki z o.o., reprezentowana przez adwokata E. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy projektowane zamierzenie inwestycyjne stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, do którego - w myśl przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - nie ma zastosowania m.in. wymóg tzw. "dobrego sąsiedztwa"; 2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez: a) bezpodstawne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wyznaczenie obszaru analizowanego powyżej minimalnego określonego w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 163, poz. 1588 ze zm.), dalej w skrócie "rozporządzenie", a co za tym idzie obrazę przedmiotowego przepisu przez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności fakt istnienia w bezpośrednim sąsiedztwie wyznaczonego obszaru analizy (od strony południowej) działki nr 524/2, na której zlokalizowana jest oczyszczalnia ścieków, co winno znaleźć odzwierciedlenie w wyznaczeniu obszaru analizy powyżej obszaru minimalnego i w uwzględnieniu w tak wyznaczonym obszarze analizy przedmiotowej zabudowy jako obszaru o charakterystyce zabudowy zbieżnej do zabudowy planowanego przedsięwzięcia, b) błędne ustalenie minimalnego obszaru analizy równego 163,73 m, podczas gdy w rozporządzeniu określony został sposób wyznaczania granic obszaru analizowanego, tj. jako odległość nie mniejszą niż 3 - krotna szerokość frontu wnioskowanej działki i nie mniejsza niż 50m. Z założeń analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika, iż szerokość elewacji frontowej wynosi 93,18m, co w rezultacie powinno prowadzić do wyznaczenia minimalnego obszaru analizy równego 279,54m, a nie jak przyjęto jedynie 163,73m, c) bezpodstawne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka tzw. "dobrego sąsiedztwa" w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., podczas gdy w sąsiedztwie wyznaczonego obszaru (od strony południowej) znajduje się działka nr ewid. 524/2, na której zlokalizowana jest oczyszczalnia ścieków, i która winna być uwzględniona w wyznaczonym obszarze analizy jako obszar o charakterystyce zabudowy zbieżnej do zabudowy planowanego przedsięwzięcia, d) bezpodstawne przyjęcie, że zabudowa istniejącej oczyszczalni ścieków stanowi infrastrukturę techniczną, podczas gdy zabudowa oczyszczalni ścieków znajdująca się na działce nr 524/2 o powierzchni ok. 20,24 ha prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia jednostki urbanistycznej z przeważającej funkcji upraw polowych na funkcję przemysłową, za taką bowiem uznać należy oczyszczalnię ścieków; 3) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka tzw. "dobrego sąsiedztwa", podczas gdy zlokalizowana na działce nr 524/2 oczyszczalnia ścieków stanowi obszar o charakterystyce zabudowy zbieżnej do zabudowy planowanego przedsięwzięcia; 4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie stronie dlaczego organ administracji przyjął do analizy wyłącznie obszar minimalny. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 8 czerwca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium przywołało brzmienie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 2 ust. 1 u.p.z.p., wywodząc następnie, że analiza stanu faktycznego terenu, na którym przewidywana jest projektowana inwestycja, dokonana stosownie do art. 53 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., z uwzględnieniem zagospodarowania terenu przedstawionego przez organ I instancji, wskazuje że jest on użytkiem rolnym, położonym na otwartym przestrzennie obszarze biologicznie czynnym, użytkowanym rolniczo, przeznaczonym na takie też cele w planie miejscowym, który utracił swoją ważność. Po jego zachodniej stronie występuje zabudowa mieszkaniowa i siedliskowa. Projektowana elektrownia fotowoltaiczna stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem i zdrowie ludzi, wskazane w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), wymienione w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), która to zabudowa niewątpliwie prowadzi do przekształcenia i zmiany sposobu wykorzystania terenu. W okolicznościach sprawy jedną z kluczowych kwestii rzutujących na proces i zasady ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji jest określenie jej rodzaju, jak wymaga tego zresztą art. 54 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Według Kolegium, wbrew poglądom odwołania, elektrowni fotowoltaicznej nie można zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej, w stosunku do których wyłączona jest, zasada "dobrego sąsiedztwa" z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Faktem jest, że przepisy tej ustawy nie zawierają definicji legalnej pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej". W tej sytuacji uprawnione jest sięgnięcie po potoczne i językowe rozumienie tego pojęcia, a także oparcie się o inne przepisy w systemie prawa i ich wykładnię oraz uwzględnienie stanowiska judykatury na tle podobnych stanów faktycznych prezentowanych w orzeczeniach. Wszystko to pozwala dojść do przekonania, że inwestycja objęta wnioskiem Spółki nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, lecz należy do zabudowy produkcyjnej, przemysłowej. Według "Uniwersalnego słownika języka polskiego" Wyd. Naukowe PWN pod red. prof. Stanisława Dubisza, Warszawa 2006, infrastruktura to urządzenia i instytucje usługowe (np. w dziedzinie transportu, oświaty, ochrony zdrowia) niezbędne do należytego funkcjonowania życia społecznego i produkcyjnych działów gospodarki. Zatem infrastruktura wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji i konsumpcji, choć sama nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Podstawową cechą urządzenia infrastruktury technicznej jest to, że nie może istnieć samo dla siebie, ale zawsze dla obsługi określonych jednostek przestrzenno-gospodarczych. Urządzenie infrastruktury technicznej może też wiązać się z uzbrojeniem określonego terenu, pełnić funkcję "służebną" wobec innych obiektów zapewniając im dostęp m.in. do energii elektrycznej czy cieplnej, paliwa gazowego, wody, instalacji odprowadzającej ścieki. Pojęcie urządzenia infrastruktury zostało zdefiniowane w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) – dalej w skrócie "u.g.n.". Ponadto do tej definicji nawiązuje art. 2 pkt 13 u.p.z.p., który utożsamia obiekty wymienione w art. 143 ust. 2 u.g.n. z uzbrojeniem terenu. Zdaniem organu odwoławczego instalacja fotowoltaiczna nie stanowi uzbrojenia terenu. Jej podstawowym zadaniem jest wytwarzanie energii elektrycznej i nie pełni ona funkcji służebnej względem innych urządzeń czy obiektów. Z kolei ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.) – dalej w skrócie "Prawo energetyczne", w art. 3 definiuje i różnicuje pojęcia: procesy energetyczne - techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii (pkt 7), urządzenia - urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych (pkt 9) oraz instalacje - urządzenia z układami połączeń między nimi (pkt 10). Z przepisów owej ustawy wynika zatem, że urządzenia są częścią instalacji, a te z kolei mogą służyć różnym celom w procesach energetycznych - produkcyjnym, magazynowym, przesyłowym. Ustawa ta nie posługuje się pojęciem urządzenie infrastruktury technicznej. Nie jest zatem uprawnione i uzasadnione traktowanie pojęcia urządzenia w rozumieniu ustawy Prawo energetyczne i pojęcia urządzenie infrastruktury technicznej, na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako pojęć tożsamych. Istota pojęcia urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu tej ustawy jest inna. Podstawową jej cechą jest to, że powstaje ona zawsze dla obsługi określonych jednostek przestrzenno-gospodarczych. Infrastruktura wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji i konsumpcji, sama nie bierze jednak bezpośredniego udziału w produkcji. Taki pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Prezentowanego poglądu nie zmienia nowa ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2015 r., poz. 478), która w art. 2 pkt 13 lit. a) do instalacji odnawialnego źródła energii zalicza urządzenia służące do wytwarzania energii. Zdaniem Kolegium nie bez znaczenia jest także, iż w § 3 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się wprost systemy fotowoltaiczne do zabudowy przemysłowej. Odnosi się on bowiem do "zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowej". Użycie zwrotu "w tym" wskazuje, że zabudowa "systemami fotowoltaicznymi" stanowi podzbiór "zabudowy przemysłowej", a nie zupełnie odrębną od niej kategorię. Odrębnie wymieniono z kolei instalacje wykorzystujące energię wiatru (§ 3 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia). Przywołane rozporządzenie, mimo że stanowi akt wykonawczy do innej ustawy z dnia 3 października 2008 r., ma zastosowanie na etapie rozpatrywania wniosku o warunki zabudowy. Dalej Kolegium podniosło, że budowa elektrowni fotowoltaicznej na powierzchni 16800m, ze względu na swój rozmiar i charakterystykę zasadniczo odróżniającą ją od elektrowni wiatrowej, prowadziłaby w efekcie do faktycznej zmiany przeznaczenia jednostki urbanistycznej zawierającej się w obszarze analizowanym, z przeważającej funkcji upraw rolnych na funkcję przemysłową, za taką bowiem uznać należy produkcję (wytwarzanie) i sprzedaż energii elektrycznej. Niewątpliwie bowiem - w sposób dalej idący niż to ma miejsce w przypadku elektrowni wiatrowych, realizacja elektrowni fotowoltaicznej na dużej powierzchni, spowoduje zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania tego terenu na teren zabudowany, wykorzystywany dla celów produkcyjnych, związanych z produkcją (wytwarzaniem) energii elektrycznej. Planowaną inwestycję w zakresie wytwarzania energii elektrycznej zaliczyć zatem można do zakładu przedsiębiorstwa energetycznego, zakładu przemysłowego - produkcyjnego, w świetle art. 3 pkt 12 lit. a) ustawy Prawo energetyczne. Równocześnie, jak zasadnie - zdaniem Kolegium - wskazał organ I instancji, zamierzenie to należy zaliczyć do obiektów odpowiadających charakterowi zabudowy produkcyjnej, o której stanowi § 2 pkt 1 lit. d) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589). Skoro elektrownia fotowoltaiczna wraz z towarzyszącymi jej obiektami powiązanymi technologicznie i funkcjonalnie nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, o jakim mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., to w rozpatrywanej sprawie znajdują zastosowanie, w związku z projektowanym przedsięwzięciem, przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 tej u.p.z.p. w zakresie zasady "dobrego sąsiedztwa". Nie ma natomiast przy tym zastosowania art. 61 ust. 2, jak to trafnie przyjął organ I instancji, wyłączający wspomnianą zasadę, jako że w planie miejscowym, który utracił moc z końcem 2003 r., teren zamierzenia nie był przeznaczony na cele inwestycji przemysłowych, produkcyjnych, a wyłącznie pod uprawy rolne z zakazem zabudowy i podziałów dla celów budowlanych. W opinii SKO w tych okolicznościach charakter planowanego przedsięwzięcia, kwalifikowanego przy tym jako negatywnie oddziaływującego na środowisko, wymaga spełnienia "dobrego sąsiedztwa" i prowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie istnienia przesłanek warunkujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., których zadaniem jest zachowanie - ochrona istniejącego, zastanego na określonym obszarze ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy. Celom tym służy analiza urbanistyczno-architektoniczna przeprowadzana przez organ według wskazań rozporządzenia, na obszarze spełniającym wymogi określone w § 3 ust. 2. Kolegium stwierdziło następnie, że z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jej części tekstowej i graficznej, przeprowadzonej przez organ I instancji, w sposób jednoznaczny wynika, jaki dokładnie obszar został poddany analizie i jaki na tym obszarze jest zastany stan architektoniczno-urbanistyczny. Przy tym wielkość obszaru analizy spełnia podstawowe kryterium określone w § 3 ust. 2 rozporządzenia, jako trzykrotna szerokość frontu działki blisko 280 m, który nie przylega do drogi publicznej, lecz do drogi dojazdowej do pól. Zawiera też dostateczne uzasadnienie dla przyjętych przez ten organ granic tego obszaru. Nie jest w tej mierze zrozumiały zarzut odwołania, że "obszar analizy przyjęto jedynie 163,73 m". Tereny na obszarze analizowanym, położone na obrzeżach miasta, tworzą natomiast czytelną jednostkę terenową urbanistyczną zawartą pomiędzy ul. A i B oraz drogą dojazdową do pól. Tereny te w ujęciu funkcjonalnym, jak to wynika z analizy, stanowią użytki rolne z zabudową mieszkaniową i zagrodową. W tej sytuacji biorąc pod uwagę treść art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ze względu na ramy projektowanej inwestycji, a przy tym także jej kwalifikowany charakter z punktu widzenia ochrony środowiska, nie wpisuje się ona w zastany układ urbanistyczny i w żaden sposób nie da się z nim pogodzić. W rzeczywistości inwestycja ta stanowiłaby enklawę zabudowy produkcyjnej wśród terenów obecnie użytkowanych rolniczo. Żadna z nieruchomości na obszarze analizowanym niewątpliwie nie może stanowić zatem punktu odniesienia do ustalenia wymagań dotyczących projektowanego przedsięwzięcia, które w efekcie tworzy wyraźną kolizję z funkcją terenów w obrębie analizy. Nie zgadzając się z zarzutami odwołania organ II instancji stwierdził, że organ I instancji analizował kwestię poszerzenia obszaru analizowanego o teren działki nr ewid. 524/2 położonej po przeciwnej stronie ul. B, na której to znajduje się zabudowa oczyszczalni ścieków, zaliczana przez Spółkę do zabudowy przemysłowej i mogąca - jej zdaniem - stanowić wzorzec dla projektowanej inwestycji. Organ ten dał temu wyraz w analizie uzupełniającej znajdującej się w aktach sprawy, w której stwierdził brak potrzeby poszerzenia obszaru analizy o powyższy teren, jako że i tak nie wpłynęłoby to na przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., przede wszystkim ze względu na rozbieżność funkcji projektowanej inwestycji z funkcją oczyszczalni ścieków, należącą do kategorii infrastruktury technicznej i usług komunalnych. Takie podejście i pogląd jest zasadny. Niewątpliwie funkcje te są odmienne i pozostają względem siebie w opozycji, przy uwzględnieniu zastanego układu urbanistyczno-architektonicznego. Planowana inwestycja ma służyć produkcji energii elektrycznej, a zatem jest zadaniem w procesie wytwórczym. Nie można natomiast kwestionować, że obiekty oczyszczalni ścieków są związane z infrastrukturą techniczną, świadczącą przecież niezbędne i podstawowe usługi dla miasta w zakresie usuwania ścieków, które to są czym innym w stosunku do działalności produkcyjnej. Przede wszystkim jednakże projektowana zabudowa, na gruncie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy oczyszczalni ścieków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółki A z o.o. - reprezentowana przez adwokata E.K. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, podczas gdy decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. polegającym na jego niezastosowaniu, w sytuacji w której zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem niniejszego postępowania stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, do którego - w myśl przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - nie ma zastosowania m.in. wymóg tzw. "dobrego sąsiedztwa". Z ostrożności procesowej, na wypadek przyjęcia przez sąd, że inwestycja będąca przedmiotem postępowania jest zabudową przemysłową, strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, podczas gdy decyzja organu I instancji dotknięta była: a) błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na bezpodstawnym przyjęciu, że: - w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wyznaczenie obszaru analizowanego powyżej minimalnego określonego w § 3 rozporządzenia, a co za tym idzie obrazę przedmiotowego przepisu przez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, a w szczególności fakt istnienia w bezpośrednim sąsiedztwie wyznaczonego obszaru analizy (od strony południowej) działki nr ewid. 524/2, na której zlokalizowana jest oczyszczalnia ścieków, co winno znaleźć odzwierciedlenie w wyznaczeniu obszaru analizy powyżej obszaru minimalnego i w uwzględnieniu w tak wyznaczonym obszarze analizy przedmiotowej zabudowy jako obszaru o charakterystyce zabudowy zbieżnej do zabudowy planowanego przedsięwzięcia, - w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka tzw. "dobrego sąsiedztwa", w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., podczas gdy w bezpośrednim sąsiedztwie wyznaczonego obszaru (od strony południowej) działki nr 524/2 obręb [...]Miasto P., na której zlokalizowana jest oczyszczalnia ścieków, i która winna być uwzględniona w wyznaczonym obszarze analizy jako obszar o charakterystyce zabudowy zbieżnej do zabudowy planowanego przedsięwzięcia, - zabudowa istniejącej oczyszczalni ścieków stanowi infrastrukturę techniczną, podczas gdy zabudowa oczyszczalni ścieków znajdująca się na działce 524/2 o powierzchni ok. 20,24 ha prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia jednostki urbanistycznej z przeważającej funkcji upraw polowych na funkcję przemysłową, za taką bowiem uznać należy oczyszczalnię ścieków; b) obrazę art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. polegającą na jego niewłaściwym zastosowaniu i przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka tzw. "dobrego sąsiedztwa", podczas gdy zlokalizowana na działce nr 524/2 oczyszczalnia ścieków stanowi obszar o charakterystyce zabudowy zbieżnej do zabudowy planowanego przedsięwzięcia; c) § 3 rozporządzenia poprzez wyznaczenie obszaru analizy o promieniu 163,73 m, a więc obszaru mniejszego aniżeli obszar minimalny, który powinien stanowić trzykrotność szerokości frontu nieruchomości objętej wnioskiem, tj. w przedmiotowym stanie faktycznym 3 x 93,18 m = 279,54 m. Argumentując postawione zarzuty strona skarżąca powtórzyła co do zasady treść odwołania od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla budowy elektrowni fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą stwierdził, że nie naruszają one norm prawa materialnego i procesowego, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego. Problematyka ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji unormowana została przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy - dla terenu, na którym tak jak w rozpoznawanej sprawie, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (art. 61 ust. 2 u.p.z.p.). Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej (art. 61 ust. 3 u.p.z.p.). Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej więc kolejności obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Rzeczona decyzja, podobnie jak analiza urbanistyczna składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno część graficzna decyzji, jak i część graficzna analizy powinny być sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopiach mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Dodać również trzeba, że część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 1-4). W rozpoznawanej sprawie dla oceny zgodności z prawem rozstrzygnięć organów obu instancji kluczowego znaczenia nabrało wyjaśnienie dwóch podstawowych kwestii. Mianowicie, pierwszą kwestią sporną pomiędzy stronami postępowania jest odpowiedź na pytanie, czy planowana inwestycja polegająca na budowie elektrowni fotowoltaicznej może być potraktowana jako budowa urządzeń infrastruktury technicznej, co w istocie skutkowałoby zastosowaniem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i wyłączeniem przy rozpoznawaniu sprawy "zasady dobrego sąsiedztwa" przewidzianej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Odpowiadając na tak sformułowane pytanie podkreślić przede wszystkim trzeba, że wypracowane na tle wspomnianej problematyki orzecznictwo sądowe nie jest jednolite, czego zresztą dobitnym dowodem są orzeczenia przywołane przez organ w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia, jak i orzeczenia przeciwne przytoczone przez stronę skarżącą na poparcie jej twierdzeń. W ramach pierwszego poglądu sądy administracyjne stoją na stanowisku zbieżnym z prezentowanym przez skarżącą Spółkę, według którego urządzenia wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych energii stanowią urządzenia infrastruktury technicznej i przy ustalaniu warunków zabudowy dla nich nie jest wymagane spełnienie "zasady dobrego sąsiedztwa" określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (vide: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2251/10; z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 310/10; z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 762/12; Wojewódzkie Sądy Administracyjne w: Olsztynie wyrok z dnia 12 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 5/13; Poznaniu wyrok z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Po 1003/08; Bydgoszczy wyrok z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 533/09, Białymstoku wyrok z dnia 10 grudnia 2013 sygn. akt II SA/Bk 636/13 - orzeczenia dostępne na stronie internetowej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.) Z kolei według poglądu przeciwnego, podzielanego zresztą przez organy orzekające w tej sprawie, część judykatury stoi na stanowisku, że urządzenia służące wytwarzaniu energii elektrycznej nie mogą być zakwalifikowane do urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zastosowana bowiem przez sądy wykładnia systemowa i funkcjonalna przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – odwołująca się do definicji pojęć urządzenia techniczne i urządzenia infrastruktury technicznej określonych w ustawie Prawo budowlane, ustawie o gospodarce nieruchomościami i ustawie Prawo energetyczne – prowadzi do wniosku, że istotą urządzenia infrastruktury technicznej jest to, iż nie może istnieć sama dla siebie, lecz powstaje zawsze dla obsługi określonych jednostek przestrzenno- gospodarczych. Urządzenie infrastruktury technicznej musi zatem wiązać się z uzbrojeniem określonego terenu, pełnić funkcję "służebną" wobec innych obiektów, zapewniając im dostęp m.in. do energii elektrycznej czy cieplnej, paliwa gazowego, wody czy instalacji odprowadzającej ścieki. Zgodnie z tym stanowiskiem urządzenie infrastruktury technicznej nie może służyć celowi produkcyjnemu, jakim jest wytwarzanie energii elektrycznej z zamiarem jej zbycia osobom trzecim, a więc działalność kwalifikowana jako przemysłowa. Infrastruktura techniczna wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji, lecz sama nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Działalność produkcyjną prowadzą np. elektrownie wiatrowe, wodne i słoneczne, z kolei infrastrukturą techniczną są urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii. Nie są natomiast infrastrukturą techniczną urządzenia służące do jej wytworzenia (vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Poznaniu z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Po 298/14, Wrocławiu z dnia 8 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 411/14, Lublinie z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 464/13, Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 587/14 i z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 225/09; Gdańsku z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 604/11; Krakowie z dnia 7 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1588/12; Łodzi z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 1109/12 i z dnia 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 377/15; Gliwicach z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1563/13 - orzeczenia dostępne jw.). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podzielił stanowisko i obszerną argumentację zaprezentowaną w motywach decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., że budowa elektrowni fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną nie może zostać zaklasyfikowana do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Bezspornie zgodzić się przyjdzie z organem II instancji, iż brak zdefiniowania przedmiotowego pojęcia w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnia odwołanie się w tym zakresie do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy Prawo energetyczne. Legalna definicja urządzeń infrastruktury technicznej zamieszczona została w art. 143 u.g.n., zgodnie z którym do urządzeń infrastruktury technicznej zalicza się: budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Obiekty wymienione w art. 143 ust. 2 u.g.n. są przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 2 pkt 13 utożsamiane z uzbrojeniem terenu. Z całą pewnością instalacja fotowoltaiczna nie stanowi uzbrojenia terenu. Jej podstawowym zadaniem jest wytwarzanie energii elektrycznej i nie pełni ona funkcji służebnej względem innych urządzeń czy obiektów. Natomiast ustawa Prawo energetyczne w art. 3 definiuje i różnicuje pojęcia: procesy energetyczne - techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii (pkt 7), urządzenia - urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych (pkt 9) oraz instalacje - urządzenia z układami połączeń między nimi (pkt 10). Z przepisów owej ustawy wynika zatem, że urządzenia są częścią instalacji, a te z kolei mogą służyć różnym celom w procesach energetycznych - produkcyjnym, magazynowym, przesyłowym. Ustawa prawo energetyczne nie posługuje się pojęciem urządzenie infrastruktury technicznej. Nie jest zatem uprawnione i uzasadnione traktowanie pojęcia urządzenia w rozumieniu ustawy prawo energetyczne i pojęcia urządzenie infrastruktury technicznej, rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako pojęć tożsamych. Istota pojęcia urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu tej ustawy jest inna. Podstawową jej cechą jest to, że powstaje ona zawsze dla obsługi określonych jednostek przestrzenno-gospodarczych. Infrastruktura wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji i konsumpcji, sama nie bierze jednak bezpośredniego udziału w produkcji. Wskazać wreszcie trzeba na brzmienie § 3 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który to przepis zalicza wprost systemy fotowoltaiczne do zabudowy przemysłowej. Odnosi się on bowiem do "zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowej". Użycie zwrotu "w tym" wskazuje, że zabudowa "systemami fotowoltaicznymi" stanowi podzbiór "zabudowy przemysłowej", a nie zupełnie odrębną od niej kategorię. Odrębnie wymieniono z kolei instalacje wykorzystujące energię wiatru (§ 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia). Rację ma zatem Kolegium wskazując na możliwość posłużenia się tym przepisem dla zdefiniowania pojęć na użytek wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przywołane rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, mimo że stanowi akt wykonawczy do innej ustawy, a mianowicie ustawy dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235), ma zastosowanie na etapie rozpatrywania wniosku o warunki zabudowy. Ze względu na brzmienie § 3 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów stanowisko sądownictwa administracyjnego odnośnie farm wiatrowych nie może mieć więc przełożenia na stanowisko odnośnie farm fotowoltaicznych. Skoro przywołane rozporządzenie wprost wskazuje, że jest to rodzaj zabudowy przemysłowej, zatem przywołane w odwołaniu orzecznictwo dotyczące elektrowni wiatrowych, nie zmienia postaci rzeczy, że ustawodawca odrębnie kwalifikuje takiego rodzaju przedsięwzięcia, zaliczając wprost systemy fotowoltaiczne do zabudowy przemysłowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni aprobuje, zauważa się ponadto, że interpretacja pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej powinna uwzględniać charakter normy art. 61 ust. 1 i 2 u.p.z.p. i przyczynę dokonania przewidzianego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolnienia. Przepis ten przewiduje zwolnienie z obowiązku spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Zwolnienie to wynika z faktu, że spełnienie takich wymogów w przypadku linii kolejowych, dróg i urządzeń infrastruktury jest z punktu zachowania ładu przestrzennego zbędne i racjonalnie nieuzasadnione. Brak jest bowiem podstaw do uzależniania możliwości budowy linii kolejowych, dróg czy sieci infrastruktury - uzbrojenia terenu od tego, czy w sąsiedztwie obiekty takie istnieją oraz od tego, czy będą one posiadały dostęp do drogi publicznej. Argumentów tych nie można natomiast zastosować w przypadku inwestycji, jaką jest elektrownia. Tego typu obiekt winien spełniać wymogi zasady "dobrego sąsiedztwa". Jego powstanie może bowiem naruszyć zasady ładu przestrzennego na danym terenie i kolidować z sąsiadującą zabudową; inwestycja taka powinna również posiadać dostęp do drogi publicznej (vide: wyroki WSA w Poznaniu z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Po 298/14 i we Wrocławiu z dnia 8 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 411/14 – dostępne j.w.). Reasumując sąd uważa, że elektrownie fotowoltaiczne jako instalacje produkcyjne nie są zwolnione z obowiązku spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Drugą kwestią sporną pomiędzy stronami postępowania istotną z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonej decyzji jest odpowiedź na pytanie, czy organ badając przesłankę zdefiniowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. powinien poszerzyć granice obszaru analizowanego o działkę nr 524/2, na której zbudowana jest oczyszczalnia ścieków i na tej podstawie ocenić, że zasada dobrego sąsiedztwa w realiach rozpoznawanej sprawy została spełniona. Odpowiadając na to pytanie w pierwszej kolejności odnieść się trzeba do zarzutu skargi o błędnym wyznaczeniu granic obszaru analizowanego, co – zdaniem strony skarżącej - skutkowało naruszeniem § 3 ust. 2 rozporządzenia. Postawiony przez skarżącą Spółkę zarzut niewątpliwie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ z części opisowej i graficznej analizy z dnia 09-11.03.2015 r. oraz z ponownie przeprowadzonej na wniosek inwestora o rozszerzenie granic obszaru analizowanego analizy z dnia 06-08.04.2015 r. wynika, że organ I instancji ustalił granice terenu analizowanego z poszanowaniem reguł przewidzianych w § 3 ust. 2 rozporządzenia, o promieniu 279,54m, uwzględniając trzykrotną szerokość frontu działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym (3 x 93,18m). Na powyższą okoliczność inwestor zwracał zresztą uwagę w piśmie z dnia 1 kwietnia 2015 r. Dopiero w załączniku nr 2 do decyzji z dnia 15 kwietnia 2015 r., którym są wyniki analizy "wkradł" się błąd, który bezspornie należy rozważać w charakterze oczywistej omyłki, iż przyjęty do analizy obszar wynosił 163,73 m, a nie jak pierwotnie wskazywał organ - 279,54m, wynikający z użytego zapisu "(3 x 93,18m)=163,73m". Twierdzeniu strony skarżącej jakoby organ przeprowadził analizę urbanistyczną na terenie o promieniu 163,73m przeczy wprost treść części tekstowej i graficznej analizy urbanistycznej. Zatem zarzut ten nie mógł rzutować na wynik sprawy. Sąd rozważając w następnej kolejności przesłankę z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., określaną mianem "zasady dobrego sąsiedztwa", podzielił w całości stanowisko organów obu instancji, iż w otoczeniu terenu inwestycji znajdują się niezabudowane tereny rolnicze. W granicach obszaru analizowanego nie występuje zabudowa o charakterze produkcyjnym, a taką niewątpliwie rolę w świetle poczynionych na wstępie rozważań pełniłaby elektrownia fotowoltaiczna, wobec czego brak jest podstaw ażeby podzielić zarzut skargi o naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z analizy urbanistycznej jasno wynika, że zasada dobrego sąsiedztwa nie została spełniona. Realizacja zespołu 4000 sztuk paneli fotowoltaicznych na terenie o powierzchni 16.800m2 doprowadziłaby do zmiany dotychczasowego zagospodarowania terenu z rolniczego niezabudowanego na teren zabudowany wykorzystywany do celów produkcyjnych, tworząc swego rodzaju enklawę zabudowy produkcyjnej, zakłócając tym samym występujący na tym terenie ład przestrzenny. Jeśli więc spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa należy rozpatrywać w aspekcie zachowania ładu przestrzennego, to nie sposób zgodzić się trafnością stanowiska strony skarżącej o konieczności poszerzenia granic prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego o działkę nr ewid. 524/2, na której występuje oczyszczalnia ścieków. Brak jest bowiem tożsamości pomiędzy funkcją projektowanej inwestycji, a funkcją jaką pełni oczyszczalnia ścieków, kwalifikowaną do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej i usług komunalnych. Nie można zatem przyznać racji skarżącej Spółce, że w wyniku poszerzenia granic terenu analizowanego warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zostałby spełniony. Wprawdzie w judykaturze przyjmuje się, że nie jest wykluczone ustalenie obszaru analizowanego w rozmiarach większych niż minimalne określone w rozporządzeniu, jednakże z zastrzeżeniem, że nie może to naruszać wymogu zachowania ładu przestrzennego na danym obszarze. Brak jest przeszkód do wyznaczenia obszaru analizowanego w promieniu większym niż trzykrotność frontu działki, jeśli jest to uzasadnione specyfiką zagospodarowania przestrzennego danego obszaru. Nie można przy tym wykluczyć nawet znacznego powiększenia obszaru analizowanego, jeżeli jego zasadność wynika z okoliczności sprawy. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 64/12 nie można w sposób formalistyczny ograniczać sposobu wyznaczenia granic obszaru analizowanego i przyjmować za prawidłowy wyłącznie taki, który uwzględnia minimalne odległości, gdyż racjonalność urbanistyczna może wymagać szerszego określenia granic obszaru analizowanego celem wykazania spójności urbanistycznej planowanej inwestycji z obiektami budowlanymi już istniejącymi w sąsiedztwie. Sąd uwzględniając konieczność ochrony zastanego ładu przestrzennego nie stwierdził podstaw do poszerzenia granic obszaru analizowanego i w całości podzielił prezentowaną w tym zakresie argumentację organów administracyjnych. Zatem brak łącznego spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. obligował organ do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji. W motywach rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji, Kolegium rzeczowo i logicznie ustosunkowało się do zarzutów odwołania, trafnie odniosło się do ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie naruszając przy tym norm obowiązującego prawa materialnego i formalnego. Fakt, że organ wydał decyzję negatywną dla skarżącej Spółki nie uzasadnia automatycznego twierdzenia o jej wadliwości. W tym stanie rzeczy sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. IB