II SA/Op 488/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi M. G. i H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wymianie gruntów oddala skargę. Przedmiot skargi w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 lipca 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję własną z dnia 30 września 2013 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Samorządowego z dnia 30 grudnia 2011 r., nr [...], uznającej, że orzeczenie Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Brzegu z dnia 15 października 1960 r., nr [...], o wymianie gruntów we wsi [...] zostało wydane z naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 30 grudnia 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stwierdziło, że orzeczenie Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Brzegu z dnia 15 października 1960 r., nr [...], o wymianie gruntów we wsi [...] zostało wydane z naruszeniem prawa. W decyzji Kolegium, opisując przedmiot sporu wskazało, że gospodarstwo rolne przyznane F. G. (syn I. G.) aktem nadania z 26 grudnia 1947 r., nr [...], obejmowało działki o numerach: a, b, c i d oraz miało powierzchnię 7,98 ha, natomiast działka nr e o pow. 0,60 ha, którą mu przyznano orzeczeniem o wymianie gruntów nr [...], była tożsama z działką nr d o pow. 0,60 ha, objętą aktem nadania z dnia 26 września 1947 r., nr [...]. Argumentowało, iż w wyniku dokonanej, na podstawie orzeczenia nr [...], wymiany działek o numerach: a, b, c i d na działkę nr e zmianie uległ faktycznie jedynie jej numer z d na e. Stąd przyznanie na podstawie tego orzeczenia tylko jednej działki, spośród czterech składających się na "grunty dotychczas posiadane" przez F. G., świadczyło o rażącym naruszeniu art. 2 ust. 1 dekretu z dnia 16 sierpnia 1949 r. o wymianie gruntów (Dz. U. nr 48, poz. 367). Zdaniem Kolegium, mimo wydania kwestionowanego orzeczenia nr [...] z rażącym naruszeniem prawa, w analizowanym stanie faktycznym sprawy, to nie orzekło o stwierdzeniu jego nieważności, albowiem kwestionowane orzeczenie wywołało nieodwracalne skutki prawne. Działka nr e została podzielona, a następnie zbyta i stanowi własność R. i R. K., J. i J. T. oraz A. i H. M. Powyższa decyzja Kolegium została skierowana do następców prawnych F. G: córek M. G. i H. K. oraz właścicieli działki nr e, tj. R. i R. K., J. i J. T. oraz A. i H. M. Pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. J. G., działając w imieniu M. G. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku dowodził, że brak możliwości stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia 15 października 1960 r., nr [...], zostało wywiedzione bez podstawy prawnej, ponieważ F. G. (jego brat) otrzymał w wyniku zamiany jedynie jedną zamiast czterech działek przekazanych do Spółdzielni Produkcyjnej w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30 września 2013 r., nr [...], stwierdziło nieważność decyzji z dnia 30 grudnia 2011 r. W uzasadnieniu, po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania oraz omówieniu instytucji dotyczącej stwierdzenia nieważności wskazało, że w badanej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, gdyż trzy osoby objęte rozdzielnikiem kwestionowanej decyzji zmarły przed 30 grudnia 2011 r., czyli jeszcze przed jej wydaniem. I tak: J. T. zmarła 10 sierpnia 2010 r., J. T. zmarł 11 listopada 1992 r., natomiast H. M. zmarł 31 marca 2011 r. Poza tym Kolegium uznało, że sporna decyzja nie narusza przesłanek o których mowa w art. 156 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. Zaakcentowało też, że ustalając strony postępowania, w dacie wydania decyzji z dnia 30 grudnia 2011 r., kierowano się oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyrokach WSA w Warszawie z 7 sierpnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 912/07 i 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1919/09, w których stwierdzono, że status strony w postępowaniu nadzorczym w stosunku do orzeczenia, nr [...], posiadają dwie grupy podmiotów, następcy prawni F. G., którzy odziedziczyli po nim udział w gospodarstwie rolnym zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...]. oraz osoby mające tytuł prawny do spornego gruntu. Kolegium podało, że do pierwszej grupy zgodnie z ww. postanowieniem należały córki F. M. G. i H. K. Drugą grupę stanowili natomiast właściciele działek, które powstały w wyniku podziału działki nr e, tj. R. i R. K., J. i J. T. oraz A. i H. M. Skoro powyższymi wyrokami wskazanym osobom przyznano legitymację procesową jako stronom, to prawidłowo skierowano do tych osób decyzję z dnia 30 grudnia 2011 r. Podsumowując Kolegium uznało, że o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia 30 grudnia 2011 r. przesądził wyłącznie fakt skierowania jej do osób zmarłych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. G. i H. K., reprezentowane przez swojego brata J. G., wniosły o pozostawienie w obrocie prawnym powyższej decyzji i dokonanie zmiany orzeczenia z 15 października 1960 r., nr [...], w zakresie niedokonanej wymiany działek o nr a, b, c poprzez zobowiązanie Starosty do zwrotu spornych działek. Wskazały na potrzebę rozważenia zasadności dalszego udziału w postępowaniu administracyjnym jako stron wszystkich wskazanych osób, a zwłaszcza osób, które nabyły działkę nr e. W uzasadnieniu podano, iż przedmiotem sporu nie jest działka nr e, gdyż zwrócono ją uczestnikowi wymiany, lecz okoliczność, że nie zwrócono mu gruntów o równej wartości w zamian za grunty dotychczas posiadane. Wobec tego, zdaniem stron, wywody Kolegium dotyczące interesu prawnego innych osób nie są kwestią kluczową. Pismem z dnia 24 czerwca 2014 r., pełnomocnik stron skorygował wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie wyeliminowania kwestionowanego orzeczenia w części dotyczącej działek o numerach a, b, c. Wniósł o pozostawienie w obiegu prawnym orzeczenia jedynie w części niespornej dotyczącej działki nr e. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu opisaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 30 września 2013 r. W uzasadnieniu, po przedstawieniu toku postępowania oraz omówieniu instytucji dotyczącej stwierdzenia nieważności uznało, że decyzja Kolegium z dnia 30 grudnia 2011 r., niewątpliwie dotknięta jest wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 in fine ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm., dalej zwanej K.p.a.), co uzasadnia stwierdzenie nieważności tej decyzji. Następnie wyjaśniło stronom postępowania, że na skutek stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 grudnia 2011 r., wniosek z 21 stycznia 2013 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia, nr [...], będzie podlegał ponownemu rozpatrzeniu, z zachowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania, a organ dokona ponownie oceny spornego orzeczenia pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. Ponadto Kolegium podało, że w kontrolowanej sprawie nie dostrzegło innych powodów uzasadniających stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji. Zaakcentowało, że - naprawiając uprzedni błąd - ustaliło legitymację procesową stron, w tym następców prawnych zmarłego J. T., poszerzając krąg osób posiadających przymiot strony o A. M., T. T. oraz G. T. Ponownie skonstatowało, że o stwierdzeniu nieważności decyzji z 30 grudnia 2011 r. przesądziła okoliczność włączenia do kręgu stron postępowania osób zmarłych, co skutkowało rażącym naruszeniem treści art. 30 § 1 K.p.a. W skardze na powyższą decyzję, reprezentujący M. G. i H. K., ich brat J. G. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił organowi naruszenie art. art. 6, 7, 8, 12, 35 w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stron postępowania, rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy, co zostało stwierdzone w wyroku WSA w Opolu z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Op 16/14. W uzasadnieniu podniósł, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym organy błędnie określiły strony, gdyż właściwymi stronami powinien być Starosta Brzeski jako prawny następca Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Brzegu oraz uprawnieni spadkobiercy F. i M. G. Za stronę postępowania nie powinny być uznane osoby będące obecnie we władaniu nieruchomości powstałych z podziału działki nr e o pow. 0,60 ha. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymując w całej rozciągłości argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. W odpowiedzi na zarzut skarżących w zakresie rażącego przekroczenia terminów do załatwienia sprawy wskazało, że ta kwestia podlegać będzie ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na złożoną skargę kasacyjną od wyroku WSA w Opolu stwierdzającego przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie. W piśmie procesowym z dnia 1 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżących w dalszym ciągu negował ustalony przez organy krąg stron postępowania, natomiast w piśmie z dnia 3 grudnia 2014 r., zawnioskował o dołączenie do akt sprawy dowodu w postaci zawiadomienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 września 2014 r. Na rozprawie z dnia 17 września 2015 r., pełnomocnik skarżących wskazał, że na mocy orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2774/13 oraz z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2104/14 posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżony akt organu administracji publicznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, lecz tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia z dnia 29 lipca 2014 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję własną z dnia 30 września 2013 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Samorządowego z dnia 30 grudnia 2011 r., nr [...], uznającą, że orzeczenie Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Brzegu z dnia 15 października 1960 r., nr [...], o wymianie gruntów we wsi [...] (zwane dalej orzeczeniem [...]), zostało wydane z naruszeniem prawa. Na wstępie zaakcentować przyjdzie, że niezbędnym elementem każdego postępowania administracyjnego jest ustalenie jego podmiotów, tj. stron, o której prawach organ administracyjny orzeka w danym postępowaniu. Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, wyrażona w art. 10 K.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z powołanej zasady wynika m.in. obowiązek organu ustalenia z urzędu stron danego postępowania, powiadomienia stron o wszczęciu postępowania, a także doręczenia wszystkim podmiotom będącym stronami w sprawie wydanych rozstrzygnięć. Zgodnie zaś z treścią art. 109 § 1 K.p.a. organ doręcza stronom na piśmie zapadłą w sprawie decyzję administracyjną. Przepis art. 109 § 1 K.p.a. daje organowi prawo doręczenia decyzji administracyjnej na piśmie jedynie stronom postępowania zakończonego tą decyzją. Z doręczeniem decyzji administracyjnej wiążą się bowiem skutki prawne przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Nałożony na organ obowiązek prawidłowego ustalenia, na każdym etapie postępowania administracyjnego, kręgu stron postępowania administracyjnego ma, w świetle art. 156 § 1 K.p.a., szczególne znaczenie - także z tego powodu - że jego naruszenie stanowi przesłankę, która uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego przez organ, jak i sąd administracyjny rozstrzygnięcia dotkniętego taką kwalifikowaną wadą postępowania administracyjnego. Skierowanie decyzji do zmarłej strony, tj. osoby, która w danym momencie nie miała już przymiotu strony, jest wadliwością decyzji, która nie podlega konwalidacji. Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie prowadzenie postępowania administracyjnego w stosunku do osoby zmarłej i wydanie decyzji skutkuje rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Według art. 30 § 1 K.p.a. zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wskazać trzeba, że w myśl art. 8 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 121) zdolność prawna osoby fizycznej powstaje z chwilą jej narodzin, a ustaje z chwilą jej śmierci. Osoba zmarła nie może więc być podmiotem praw i obowiązków, w tym także z zakresu prawa administracyjnego. Wobec takiej osoby nie można zatem wszcząć ani prowadzić postępowania administracyjnego, nie może ona być stroną w sprawie administracyjnej (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 140/11, LEX nr 1149167). W wyroku z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt I SA 2941/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "w sytuacji gdy w decyzji jako stronę oznaczono podmiot, który nie był stroną postępowania, bowiem postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego, bądź gdy podmiot taki utracił przymiot strony na skutek utraty zdolności prawnej, to taka decyzja dotknięta jest wadą o której mowa w art. 156 § 1pkt 2 K.p.a". Identyczne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2001 r. w sprawie sygn. akt I SA 2462/99 (LEX nr 82653), w którym stwierdził, iż "wskazana wada postępowania jest istotna, prowadzenie postępowania administracyjnego w stosunku do osoby zmarłej i wydanie decyzji ocenione być musi jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jest to bowiem uchybienie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Charakter strony przysługujący osobie fizycznej wygasa bowiem z jej śmiercią. Oznacza to, że w stosunku do osób zmarłych nie można wszczynać postępowań i wydawać decyzji". Wskazuje się przy tym, że skierowanie decyzji do osoby zmarłej jest uchybieniem, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 1983 r., sygn. akt II SA 261/83, LEX 10693; z dnia 14 listopada 2001 r., sygn. akt I SA 2462/99, LEX 82653; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1973/05, LEX 258282; Małgorzata Stahl - glosa do wyroku NSA, sygn. 261/83 - OSPiKA 1984 r., z. 5, poz. 108; wyrok NSA z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1876/10). W niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 grudnia 2011 r., na mocy której stwierdzono, że orzeczenie Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Brzegu z dnia 15 października 1960 r., nr [...], o wymianie gruntów we wsi [...] zostało wydane z naruszeniem prawa, została skierowana m.in. do J. T., J. T., H. M. Tymczasem ze znajdujących się w aktach sprawy odpisów aktów zgonu wynika, że J. T. zmarła 10 sierpnia 2010 r., J. T. zmarł 11 listopada 1992 r., zaś H. M. zmarł 31 marca 2011 r., a więc ich śmierć nastąpiła przed wydaniem decyzji z dnia 30 grudnia 2011 r. Wobec tego skoro doszło do wydania decyzji w stosunku do osób zmarłych, to należy przyjąć, że jest ona obarczona wadą nieważności i powinna być usunięta z obrotu prawnego, aby nie wywoływała skutków prawnych (np. wyroki NSA z 27 kwietnia 1983 r., sygn. akt II SA 261/83, LEX 10693; z 14 listopada 2001 r., sygn. akt I SA 2462/99, LEX 82653; z 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 140/11, wyrok WSA w Warszawie z 20 sierpnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1973/05, LEX 258282). W świetle powyższych konstatacji za prawidłowe należy uznać utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia organu I instancji stwierdzającego nieważność decyzji Kolegium z dnia 30 grudnia 2011 r. ze względu na rażące naruszenie prawa, po myśli art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Podkreślić raz jeszcze trzeba, że skierowanie decyzji do zmarłej strony, tj. osoby, która w tym momencie nie miała już przymiotu strony, jest wadliwością decyzji, która nie podlega konwalidacji (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 829/11, wyroku NSA z 27 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 151/09 oraz WSA w Warszawie z 23 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 532/07.). Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że J. T., J. T. jak i H. M., którzy zostali wliczeni przez Kolegium do kręgu stron postępowania zmarli przed wydaniem spornej decyzji, stąd stwierdzona okoliczność obligowała organ do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego kwestia stron zostanie ponownie oceniona przez Kolegium. Na koniec zauważyć należy, w świetle zarzutów skargi, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się według przepisów art. 157 K.p.a. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, - jak chcą skarżące - jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ostateczną decyzją rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjnoprawnego. Przyjdzie zatem powtórzyć, iż przedmiotem niniejszego postępowania nie jest stwierdzenie nieważności orzeczenia, nr [...], w wyniku którego doszło do wymiany gruntów we wsi [...] o nr działek a,b, c i d na grunt nr e, a jedynie okoliczność skierowania decyzji Kolegium z dnia 30 grudnia 2011 r. do osób uznanych za strony po ich śmierci, co niewątpliwie stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Okoliczność czy doszło do stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia, a więc merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku z dnia 21 stycznia 2013 r., będzie - jak akcentował to organ odwoławczy - przedmiotem badania odrębnego postępowania. Odnosząc się z kolei do zarzutu rażącego przekroczenia terminów załatwienia sprawy w tym postępowaniu Sąd zauważa, iż kwestia ta została już prawomocnie zbadana i osądzona w wyroku z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Op 16/14, w którym stwierdzona została przewlekłość postępowania, zaś wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt II OSK 2104/14 oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu złożoną na powyższy wyrok. Mając zatem na uwadze, że wydane przez organy rozstrzygnięcia są prawidłowe i dotyczą kwestii procesowych Sąd nie badał sprawy merytorycznie pod względem zgodności z prawem, uznając takie działanie za przedwczesne. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.