II OSK 1143/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1271/15 w sprawie ze skargi T.J. i B.L. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 17 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1271/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T.J. i B.L. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z dnia 28 lutego 2014 r. [...] S.A. wystąpił do Starosty O. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych (4 wylotów kanalizacyjnych) oraz odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do zabudowanego rurociągiem Ø 600 mm rowu R-[...] na terenie działek nr ewid. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Do wniosku załączono opis prowadzenia zamierzonej działalności oraz operat wodnoprawny. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., Starosta O. udzielił firmie [...] S.A. wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego na: 1) wykonanie urządzeń wodnych - 4 wylotów kanalizacyjnych (z podaniem współrzędnych) szczelnie wpiętych do urządzenia wodnego – zabudowanego rurociągiem Ø 600 mm rowu R-[...] na terenie działki nr ewid. [...] obręb [...], 2) szczególne korzystanie z wód – wprowadzanie do ziemi ścieków (wód opadowych i roztopowych) zebranych z: - powierzchni dachu budynku znajdującego się na terenie działki nr ewid. [...] i odprowadzanych dwoma systemami kanalizacyjnymi (częściowo drenującymi) poprzez dwa wyloty Ø 110 mm bezpośrednio do zabudowanego rurociągiem rowu R-[...], - terenu utwardzonego, z którego ścieki spływem powierzchniowym poprzez istniejące przy granicy działek nr ewid. [...] i [...] dwa wpusty uliczne i znajdujące się poniżej studnie, w których ścieki zostaną oczyszczone w separatorach substancji ropopochodnych, odprowadzone zostaną dwoma wylotami Ø 200 mm bezpośrednio do zabudowanego rurociągiem rowu R-[...]. Wielkość odprowadzanego opadu określona została, dla deszczu miarodajnego o czasie trwania (t = 15 min) na: Qmax = 74,69 dm³/s. Jednocześnie w punkcie pierwszym decyzji uprawniony został zobowiązany do zachowania określonych warunków, a m.in. wskaźników substancji zanieczyszczających (węglowodorów ropopochodnych i zawiesiny ogólnej) zawartych w odprowadzanych ściekach opadowo-roztopowych, pochodzących z terenów utwardzonych, jak również do zapewnienia sprawności technicznej całego systemu kanalizacji deszczowej, urządzeń oczyszczających ścieki i odprowadzających je do ziemi, a także do dokonywania przeglądów eksploatacyjnych i wykonywania prac konserwacyjnych odcinka rowu R-[...] na długości działki inwestora do działki nr ewid. [...] (do ujścia rowu R-[...]) celem utrzymania wskazanych parametrów rowu. Na skutek odwołań wniesionych przez B.L. i T.J., decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.", i art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie ustalenia dopuszczalnej ilości odprowadzanych do rowu R-[...] wód opadowych i roztopowych i w tym zakresie orzekł co do istoty, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się błędów w postępowaniu Starosty O. Wskazał, że postępowanie wszczęto na wniosek strony, ustalono właścicieli gruntów w zasięgu oddziaływania szczególnego korzystania z wód, gdzie stwierdzono, że oddziaływanie jest znikome, co udowodniono za pomocą wyliczeń empirycznych. Zaznaczył, że w toku postępowania strony miały nieograniczony dostęp do akt sprawy na każdym etapie postępowania. Podkreślił, że planowana inwestycja oraz rozwiązania zaproponowane w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych z działki nr ewid. [...] i [...], zgodne są z ustaleniami wydanej dla inwestycji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i opracowanych dotychczas dla gminy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz spełniają warunki ilościowe wielkości zrzutu poprzez ustalenie wielkości zrzutu w granicach możliwości hydraulicznego ich przyjęcia przez stanowiący jeden z elementów działki inwestora rów melioracyjny, jak też jakościowe (poprzez zastosowanie urządzeń oczyszczających). W świetle powyższych okoliczności – zdaniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. – nie występują warunki opisane art. 125 i art. 126 ustawy Prawo wodne do wydania odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Wskazał jednocześnie, że wnioskodawca spełnia warunki ilościowo-jakościowe, określone przepisami ustawy Prawo wodne oraz wynikające z przepisów wykonawczych w przypadku odprowadzania ścieków deszczowych. Skargę na powyższą decyzję wniosły T.J. i B.L., zarzucając jej naruszenie szeregu przepisów, tj. art. 107 § 1 k.p.a.; art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 131 ust. 1 ustawy Prawo wodne; art. 127 ust. 6 ustawy Prawo wodne; art. 7 k.p.a.; art. 128 ust. 1 ustawy Prawo wodne; art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; art. 126 ust. 2 ustawy Prawo wodne; art. 128 ust. 1 pkt 1 oraz art. 128 ust. 1 pkt 7a i art. 128 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ww. ustawy; art. 417 § 1 Kodeksu cywilnego; art. 107 § 1 k.p.a. i art. 128 ust. 1 ustawy Prawo wodne; art. 128 ust. 1 i ust. 2 powyższej ustawy; art. 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo wodne; W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie jest zasadna, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W pierwszej kolejności, w uzasadnieniu Sąd zacytował normy art. 122 ust. 1 pkt 1 i 32 ustawy Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469) oraz art. 37 pkt 2 i art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. f ww. ustawy. Następnie wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie przed organem administracji zostało wszczęte na wniosek strony, który został uzupełniony, a zatem organy nie naruszyły art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 131 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Zdaniem Sądu organ pierwszej instancji nie naruszył także normy art. 127 ust. 6 ustawy Prawo wodne, gdyż informacja o wszczęciu postępowania została podana do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń oraz dodatkowo zamieścił w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa. Za nieuprawniony Sąd uznał zarzut skargi dotyczący niewłaściwego ustalenia stron postępowania i przywołując treść art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne, wskazał, że za strony niniejszego postępowania Starosta O. uznał: wnioskodawcę, właścicieli istniejącego urządzenia wodnego (rowu R-[...]) oraz władających powierzchnią ziemi w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód. W ocenie Sądu, ustalone w decyzji warunki udzielenia pozwolenia wodnoprawnego są zgodne z przepisami obowiązującego w dacie orzekania przez organy obu instancji rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 137, poz. 984 ze zm.). Do obliczeń ilości ścieków opadowych z obszaru zlewni przyjęto deszcz o natężeniu 130 l/s/ha oraz czas trwania t = 15 min uzyskując charakterystyczne wielkości opadu odpowiednio: Qmax h = 82,72 m³/h, zaś chwilowy zrzut maksymalny ścieków: Qs = 74,69 dm³/s. Dla oczyszczenia ścieków deszczowych do wymaganych ww. rozporządzeniem wartości dopuszczalnych wskaźników zanieczyszczenia nałożono na uprawnionego obowiązek zainstalowania odpowiednich urządzeń oczyszczających i dokonywania ich przeglądów eksploatacyjnych. Jednocześnie nałożono na uprawnionego obowiązek zagospodarowania osadów ściekowych gromadzących się w separatorach substancji ropopochodnych, należących do grupy odpadów niebezpiecznych, zgodnie z ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2013 r., poz. 21). Ponadto zobowiązano podmiot uprawniony do wykonywania prac konserwacyjnych odcinka rowu R-[...] na długości 155 m od działki inwestora do działki nr ewid. [...], tj. do ujścia rowu R-[...], wskazując parametry rowu, jakie należy zachować w czasie konserwacji. Reasumując Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ prawidłowo udzielił wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych wód opadowych i roztopowych, jak również wykonanie w tym celu urządzeń wodnych jakie stanowią wyloty urządzeń kanalizacyjnych. Podniesione przez skarżące zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy Prawo wodne, jak zaznaczono, nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy i pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Jednocześnie Sąd ocenił jako niezasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 1 k.p.a. Zakres pozwolenia wodnoprawnego, jak już wcześniej zauważono, wyznacza art. 128 ustawy Prawo wodne. Jest to specyficzna decyzja, która musi zawierać techniczne dane, bowiem warunkują one jej właściwe wykonanie. Ponadto w uzasadnieniach organy wskazały czym kierowały się przy ich wydaniu, zaś organ odwoławczy w sposób wyczerpujący wyjaśnił dlaczego nie uwzględnił zarzutów odwołujących się stron. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca T.J. kwestionując to orzeczenie w całości. Wyrokowi temu zarzucono: 1/ na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie tj. pominięcie przepisu art. 70 ust. 1 w zw. z art. 73 ust. 1 pkt i art 9 ust. 1 pkt 14 lit. c ustawy Prawo wodne, wskazujących, że rów melioracyjny nie może służyć do odprowadzania ścieków; 2/ na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 128 ust. 1 ustawy Prawo wodne, przyjmującą, że podane w osnowie decyzji parametry dopuszczalnego wprowadzenia wody z działek o nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], do rowu R-[...] na przedmiotowym odcinku, w ilościach przekraczających możliwości odbioru tej wody przez ten rów, spełnia warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki; 3/ na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie tj. pominięcie przepisu art. 128 ust. 1 pkt 7a ustawy Prawo wodne wymagającego wykonania urządzeń zapobiegających szkodom; 4/ na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 127 ust. 6 ustawy Prawo wodne, "przyjmującą, że podanie informacji o wszczęciu postępowania do publicznej wiadomości nie powinno nastąpić w Biuletynie Informacji Publicznej organu"; 5/ na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 28 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia dla ograniczenia liczby stron postępowania jedynie do właścicieli rowu R-[...] tylko na odcinku 155 m od inwestycji, mimo że rów R-[...] ma od inwestycji co najmniej 800 m; 6/ na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przyjęcie ograniczenia prac konserwacyjnych przez inwestora tylko do 155 m rowu R-[...] od inwestycji (który ma do ujścia od inwestycji ok. 800 m) i tylko do częstotliwości "co najmniej raz w roku" przy braku wskazania zakresu odnoszonych korzyści w stosunku do zakresu korzyści odnoszonych przez pozostałe strony, właścicieli nieruchomości po których przebiega rów R-[...], w tym także w związku z art. 75 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. pominięcie środka dowodowego w postaci mapy wysokościowej wymaganej przez art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo wodne do określenia zakresu takich korzyści; 7/ na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. – brak uzasadnienia dla pominięcia niektórych zarzutów skargi i w konsekwencji jej nieuwzględnienie; 8/ na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W piśmie z dnia 21 stycznia 2016 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. ustosunkował się do zarzutów skargi kasacyjnej. Na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. skarżąca kasacyjnie T.J. oświadczyła, że popiera wniesioną skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do normy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia którejkolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w § 2 ww. artykułu, a zatem przeszedł do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Jednakże tak oceniana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego w tej sprawie środka odwoławczego, wskazać należy, że stawiając zarzut naruszenia art. 70 ust. 1 w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c ustawy Prawo wodne skarżąca zarzuciła, że rów melioracyjny nie może służyć do odprowadzania ścieków. Tymczasem w niniejszej sprawie organy administracji zezwoliły wnioskodawcy na wprowadzenie do ziemi ścieków w postaci wód opadowych i roztopowych zebranych z powierzchni dachu budynku znajdującego się na działce nr [...] oraz terenu utwardzonego (dz. nr [...] i [...]), po uprzednim oczyszczeniu tych ścieków poprzez ich odprowadzenie wskazanymi wylotami bezpośrednio do zabudowanego rurociągiem odcinka rowu R-[...], w czasie trwania deszczu miarodajnego w określonej w pozwoleniu ilości i pod wskazanymi tam warunkami. Nie ulega wątpliwości, że co do zasady na wykonanie urządzeń wodnych i szczególne korzystanie z wód wymagane jest pozwolenie wodnoprawne – art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo wodne. Szczególnym korzystaniem z wód jest m.in. wprowadzanie ścieków do ziemi (art. 37 pkt 2 ustawy Prawo wodne). W sprawie nie jest sporne, że przedmiotowy rów jest urządzeniem melioracji wodnej szczegółowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z przytoczonych przez skarżącą kasacyjnie przepisów nie wynika zakaz odprowadzania ścieków w postaci wód opadowych i roztopowych zebranych z powierzchni dachu i terenu utwardzonego do rowu melioracyjnego. Norma art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne wskazuje na czym polegają melioracje wodne (melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami), zaś z normy art. 73 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika, że rów jest urządzeniem melioracji wodnej szczegółowej pod warunkiem, że służy celom określonym w art. 70 ust. 1. Omawiany rów jest obiektem liniowym. Służy on do prowadzenia wody po wiosennych roztopach oraz po długotrwałych intensywnych opadach. Jest on również odbiornikiem wód drenarskich i wód gruntowych z odwadnianych terenów przyległych (tak: operat str. 9). W okresie braku opadów lub roztopów na odcinku działki skarżącej rów ten jest rowem suchym. W tej sytuacji wydanie zezwolenia na szczególne korzystanie z wód poprzez wprowadzenie do ziemi ścieków (wód opadowych i roztopowych po uprzednim oczyszczeniu tych ścieków) z działek nr [...] i [...] bezpośrednio do zabudowanego rurociągiem rowu R-[...] nie powoduje, że przedmiotowy rów jako urządzenie melioracji wodnej szczegółowej traci swoją funkcję. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza akt sprawy nie pozwala na przyjęcie odmiennego stanowiska, a argumentacja skargi kasacyjnej w tym zakresie nie przekonuje. Dlatego w tej sprawie nie można uznać by organy, a za nimi Sąd pierwszej instancji, naruszyli ww. przepisy ustawy Prawo wodne. Jedynie informacyjnie zauważyć w tym miejscu należy, iż powoływanie się w motywach skargi kasacyjnej na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2225/11, który wydany został jednak w odmiennym stanie faktycznym sprawy, nie mogło doprowadzić do przyjęcia w tej sprawie innego stanowiska niż wyżej wyrażone, że takie ścieki oczyszczone, jak w tej sprawie mogą być odprowadzane do istniejącego rowu melioracyjnego. Również i zarzut naruszenia art. 128 ust. 1 ustawy Prawo wodne sformułowany w drugiej z kolei podstawie kasacyjnie, nie mógł zostać uwzględniony, gdyż pozostaje całkowicie nieusprawiedliwiony. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zarzut ten został sformułowany nieprecyzyjnie, co utrudnia jego rozpoznanie. Ustęp 1 normy art. 128 ustawy Prawo wodne posiada bardzo rozbudowaną konstrukcję wewnętrzną i składa się z osiemnastu mniejszych jednostek redakcyjnych (w tym także jest i 1a, 1b, 7a, 8a, 9 – a kończąc na punkcie 12 - przypomnienie NSA). W tej sytuacji tak naprawdę nie wiadomo który konkretnie przepis, zdaniem skarżącej kasacyjnie, został naruszony. Niemniej jednak, mając na uwadze uzasadnienie do tego zarzutu wskazać trzeba, iż skarżąca nie wykazała, by w sposób wadliwy ustalono parametry dopuszczalnej ilości odprowadzanych do rowu R-[...] wód opadowych i roztopowych. Zdaniem skarżącej kasacyjnie wielkości te przekraczają możliwości odbioru tej wody przez rów. Okoliczność ta był już podnoszona w toku postępowania, a organ odwoławczy ustosunkował się do niej, przedstawiając stosowne wyliczenia, i wskazując, że wyliczenia te zostały dokonane na podstawie danych zawartych w operacie. Prawidłowości wyliczeń organu, bądź danych zawartych w operacie skarżąca kasacyjnie skutecznie nie zakwestionowała. Do podważenia powyższego nie są bowiem wystarczające niczym nie poparte twierdzenia strony skarżącej. Skarga kasacyjna nie wykazała także, by w tej konkretnej sytuacji konieczne było wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom o których mowa w art. 128 ust. 1 pkt 7a ustawy Prawo wodne, do czego nawiązuje skarżąca w trzecim z kolei zarzucie skargi kasacyjnej. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. i art. 141 § 4 w zw. z art. 127 ust. 6 ustawy Prawo wodne poprzez przyjęcie, że podanie informacji o wszczęciu postępowania do publicznej wiadomości nie powinno nastąpić w BIP organu, uznać trzeba, że również i ten zarzut nie mógł skutkować wyeliminowaniem zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Norma art. 127 ust. 6 ustawy Prawo wodne stanowi, że "informację o wszczęciu postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego właściwy organ podaje do publicznej wiadomości". Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji nie wynika, by Sąd ten stwierdził, że podanie informacji o wszczęciu postępowania do publicznej wiadomości nie powinno nastąpić w BIP organu. Wskazał jedynie, że – co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy - organ podał do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty informację o wszczęciu postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na tablicy ogłoszeń w urzędzie gminy oraz dodatkowo informacja taka została zamieszczona w BIP. Również i zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia dla ograniczenia liczby stron postępowania jedynie do właścicieli rowu R-[...] tylko na odcinku 155 m od inwestycji, mimo że rów ten "ma od inwestycji co najmniej 800 m", Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanych wyżej przepisów Sąd pierwszej instancji nie naruszył. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w sprawach o wydanie pozwolenia wodnoprawnego art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne stanowi przepis szczególny (lex specialis), wyłączający stosowanie normy ogólnej - art. 28 k.p.a. (zobacz: wyrok NSA z dnia 6.12.2016 r. sygn. akt II OSK 593/15, dostępny CBOSA; porównaj także: motywy do wyroku NSA z dnia 11.06.2015 r. sygn. akt II OSK 2689/15, LEX nr 2089958). W tej sytuacji tak sformułowany zarzut nie może odnieść skutku. Poza tym wyraźnie zauważyć należy, iż skarżąca kasacyjnie od początku postępowania administracyjnego w tej sprawie brała w nim czynny udział, mając w pełni zagwarantowane prawo strony, stąd też nie może skutecznie powoływać się na to, że w sprawie, jej zdaniem, nie ustalono wszystkich stron postępowania. Skarżąca kasacyjnie, w granicach własnego interesu prawnego, nie może bowiem skutecznie wskazywać na naruszenie prawa innych osób (do tego nieustalonych) i na tej podstawie domagać się uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie mógł zostać również podzielony, zdaniem Sądu odwoławczego także i zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Norma art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo wodne wskazuje, że część graficzna operatu zawiera: plan urządzeń wodnych i zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z oznaczeniem nieruchomości wraz z ich powierzchnią, naniesiony na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu. Operat wodnoprawny jest dokumentem sformalizowanym, co znajduje wyraz w ustawowym określeniu warunków i jego treści w artykule 132 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek, który powinien zawierać załączony operat wodnoprawny z częścią opisową i graficzną (art. 132 ust. 1-3 ustawy Prawo wodne). Jednakże na wykonanie urządzeń wodnych może być wydane pozwolenie wodnoprawne na podstawie projektu tych urządzeń, jeżeli projekt ten odpowiada wymaganiom operatu, o którym mowa w art. 132 (art. 131 ust. 4 przedmiotowej ustawy). Nadto na podstawie art. 132 ust. 9 omawianej ustawy organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może odstąpić od niektórych wymagań dotyczących operatu. Jak wynika z akt sprawy wobec braków w operacie, wnioskodawca został wezwany do jego uzupełnienia m.in. poprzez wyznaczenie zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód. W jego uzupełnieniu wnioskodawca przedstawił uzupełnienie opracowania, w treści którego odniesiono się do problematyki zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, wskazując konkretne działki będące w zasięgu oddziaływania. Natomiast na planie sytuacyjnym naniesiono rozmieszczenie urządzeń wodnych. Tym samym wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie można mówić w tym zakresie o błędach w operacie i wydanej na jego podstawie decyzji. Ponadto zaznaczyć należy, że w skardze kasacyjnej brak jest wymaganej w tym zakresie argumentacji, zaś ta co jest pozostaje niewystarczająca do przyjęcie odmiennego stanowiska, niż wyżej wyrażone. Ponadto zaznaczyć należy, iż powołany w powiązaniu z innymi przepisami przepis art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie został w tej sprawie naruszony. Niespornym jest, że przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 1 i 2 wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a to, iż wydał wyrok, który został zakwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia ww. normy ustrojowej. Tym samym uznać należało w tej sprawie, iż Sąd pierwszej instancji po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji właściwie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skoro nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Również i zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie został naruszony w sposób uzasadniający wyeliminowanie zaskarżonego wyroku z tego powodu. Skarga kasacyjna wskazuje, iż Sąd pierwszej instancji ograniczył się do stwierdzenia, że "podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy Prawo wodne nieznajdujące potwierdzenia w aktach sprawy, pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia", czego nie można uznać za odpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może zostać skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r. II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1479/09, dostępne w CBOSA). Zdaniem Sądu odwoławczego to, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi w sposób szczegółowy nie oznacza jeszcze, że wyrok ten z tego powodu musi zostać uchylony. Jak już wyżej wskazano, żeby skarga kasacyjna mogła skutecznie powołać się na zarzuty naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Tymczasem skarga kasacyjna nie wykazała, że gdyby Sąd pierwszej instancji odniósł się do tych zarzutów w sposób bardziej wnikliwy, to wynik postępowania mógłby być inny. Przypomnieć w tym miejscu należy, że jednym z tych zarzutów skarżących wobec zaskarżonej decyzji było to, iż nieprawidłowo przeprowadzono postępowanie dowodowe, w szczególności w zakresie wiarygodności operatu wodnoprawnego, który sporządziła osoba niemająca wiadomości specjalnych. Otóż Sąd pierwszej instancji właściwie oceniając brak takiego naruszenia, po prostu nie wskazał precyzyjnie, co wprost wynika z akt sprawy, że operat wodnoprawny w tej sprawie sporządzony został przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w branży wodno-melioracyjnej, a więc kompetentną do oceny parametrów oraz warunków funkcjonowania i konserwacji rowów melioracji wodnych szczegółowej, do których zalicza się rów R-[...]. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia przez Sąd pierwszej instancji normy art. 134 § 1 p.p.s.a. Zarzut ten oparto wyłącznie na twierdzeniu, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął, że nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, przy czym samo takie twierdzenie nie jest wystarczające do uznania naruszenia prawa procesowego w opisanym wyżej zakresie. Skarga kasacyjna nie wskazała bowiem ani w petitum ani w uzasadnieniu do tego zarzutu, jakie to konkretnie okoliczności bądź uchybienia Sąd ten winien wziąć pod uwagę, a które pominął, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony. Dlatego też, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wywiedzioną w tej sprawie skargę kasacyjną jako nieposiadającą usprawiedliwionych podstaw. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.