II SA/Op 285/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi A. P. i I. P. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 30 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Krapkowickiego z dnia 9 stycznia 2015 r., nr [...], 2) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżących A. P. i I. P. solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 30 kwietnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Krapkowickiego z dnia 9 stycznia 2015 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia 30 października 2013 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych i gazowych w [...]. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. Decyzją z 30 października 2013 r., nr [..], Starosta Krapkowicki, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623, z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267- z późn. zm.- dopisek Sądu), dalej jako K.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazowych w [...] na nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków nr a k.m [...], kategoria obiektu VIII, XX, XXII. Pismem z dnia 18 sierpnia 2014 r. A. P., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik I. P., wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Krapkowickiego w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższego wniosku podniósł zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez nieprzyznanie im statusu strony, a także art. 10 § 1 K.p.a., wobec braku możliwości czynnego udziału w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla powyżej wskazanej inwestycji oraz art. 109 § 1 K.p.a., poprzez niedoręczenie im wydanej decyzji. Na podstawie art. 152 K.p.a. wniósł również o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Wskazał, że niedoręczenie decyzji w sprawie spowodowało, że wnioskodawcy zostali pozbawieni możliwości złożenia odwołania, poddania decyzji kontroli instancyjnej i udziału w postępowaniu przed organem drugiej instancji. Podniósł także, że na stale mieszkają w innych miejscowościach, działka nr b jest niezbudowana i nie mają interesu, aby przyjeżdżać na jej teren. Wyjaśnił, że dniu 11 sierpnia 2014 r. przejeżdżając samochodem z [...] w kierunku autostrady A4 zobaczyli inwestycję na działce przylegającej do ich nieruchomości i zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. wnieśli w terminie wniosek o wznowienie postępowania. Dodał nadto, że złożył także wniosek o wznowienie postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy stanowiącej podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie. Pismami z dnia 26 sierpnia 2014 r. i 24 września 2014 r. organ wezwał I. i A. P. o sprecyzowanie, jakiego pozwolenia i inwestycji dotyczył wniosek oraz wskazanie terminu, w którym dowiedzieli się o wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi, wnioskodawcy wskazali, że informację o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę uzyskali odpowiednio: w dniu 12 sierpnia – A. P. i 13 sierpnia 2014 r.- I. P. Następnie, Starosta Krapkowicki, postanowieniem z 10 października 2014 r., nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 K.p.a., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, organ pierwszej instancji postanowieniem z 15 października 2014 r., nr [...], na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Krapkowickiego z 30 października 2013 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazowych w [...] na nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr a. W wyniku rozpoznania zażalenia na powyższe postanowienie, Wojewoda Opolski w dniu 12 grudnia 2014 r., uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, uznając, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła podstawa do wydania rozstrzygnięcia w formie postanowienia lecz decyzji. Na skutek ponownego rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 9 stycznia 2015 r., nr [...], Starosta Krapkowicki na podstawie art. 151 § 1 K.p.a., odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z 30 października 2013 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazowych w [...]. W uzasadnieniu organ wywodził, że przedmiotowa inwestycja, na którą składają się wiata z dystrybutorami, obiekt stacji ze sklepem, zbiornik podziemny na gaz LPG 20 m3, podziemne zbiorniki paliw płynnych o pojemności 2 x 60 m3, parking na samochody osobowe i ciężarowe wraz z utwardzonym placem, przyłącze na ścieki sanitarne wraz z przyobiektową oczyszczalnią ścieków, przyłącze wody ze studni wierconej, odprowadzenie wód opadowych, zlokalizowana została na nieruchomości oznaczonej nr ewid. gruntów a k. m. [...], która bezpośrednio graniczy z działkami nr c, d, i e k. m. [...]. Od działki nr b, będącej własnością I. i A. P. oddziela je działka nr f oraz działka nr c. W ocenie Starosty, inwestycja objęta pozwoleniem na budowę jest zgodna zarówno przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), tj. z § 11 i 12, § 19 – 20, § 26, § 31, § 34 -38 oraz § 272 ust. 1, jak również z § 98 ust. 1 pkt 5, § 104 i § 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., nr 243, poz. 2063 ze zm.): Zdaniem organu pierwszej instancji, z treści przepisów technicznych wynika bezsprzecznie, że parametry techniczne i użytkowe stacji paliw w żaden sposób nie oddziałują na nieruchomość nr f, jak również nie wprowadzają ograniczeń w zagospodarowaniu tego terenu, bowiem obszar oddziaływania ogranicza się tylko do działki inwestora. Odnosząc się do ewentualnego ograniczenia w zakresie wjazdu i zjazdu na teren stacji paliw, organ stwierdził, że kwestia ta nie była przedmiotem postępowania na etapie pozwolenia na budowę, gdyż zgodnie z art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego budowa zjazdu na drogę publiczną krajową należy do kompetencji Wojewody Opolskiego - stąd organ jedynie dokonał sprawdzenia, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego - o zapewnieniu dostępu do drogi publicznej. Z przedstawionego projektu zagospodarowania wynika jednak, że wjazd i zjazd nie powodują ograniczenia ani nie oddziałują na nieruchomość nr b. Jednocześnie organ dodał, że projekt zagospodarowania terenu dla całości inwestycji, nie był przedmiotem rozpatrywania w części połączenia z drogą publiczną krajową oraz obiektów i urządzeń usytuowanych w pasie drogi krajowej. Reasumując, organ pierwszej instancji stwierdził, że skoro planowana inwestycja nie oddziałuje w sposób sprzeczny z prawem na nieruchomość nr b, jak również nie ogranicza jej zagospodarowanie w sposób naruszający prawo własności I. i A. P. nie przysługuje interes prawny w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W dalszej kolejności Starosta odniósł się do treści art. 28 K.p.a i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Stwierdził, że stronami w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, ponieważ postępowanie dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Dodał, że dokonując ustalenia stron postępowania nie ograniczono się tylko i wyłącznie do kwestii odległości obiektów budowlanych od granicy działki czy ustaleń wynikających z przepisów i uzgodnień w powyższej sprawie. Organ wziął bowiem pod uwagę także funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego obiektu. Ustalono, że działka nr b nie jest działką budowlaną, oznaczoną w operacie ewidencji gruntów jako grunty orne i nieużytki. Brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do przedmiotowego terenu. W ocenie organu, treść ww. przepisów oraz przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany wraz z uzgodnieniami i pozwoleniami dołączonymi do wniosku o pozwolenie na budowę pozwala stwierdzić, że I. i A. P. nie są stroną w przedmiotowym postępowaniu. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli I. i A. P. podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2, art. 6, art. 7 art. 8 K.p.a. a także przepisów prawa materialnego, tj. art.28 ust.2 oraz art.3 pkt 20 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że ich działka znajduje się poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji i w konsekwencji przyjęcie, że nie przysługuje im przymiot strony. W wyniku rozpoznania odwołania, Wojewoda Opolski decyzją z dnia 30 kwietnia 2015 r., znak [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przepisy regulujące postępowanie wznowieniowe. W tym zakresie wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, dotyczy bowiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Jego przedmiotem jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana kontroli w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z istotnych wad wymienionych w art. 145 § 1 lub 145a § 1 K.p.a. i ewentualnym ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia, czy któraś z wad postępowania nie wpłynęła na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Dalej wyjaśnił, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, są wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przy czym zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 tej ustawy przez obszar oddziaływania obiektu rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ administracji musi więc ustalić, czy konkretny przepis prawa wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Jeżeli nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu, wówczas właścicielowi tej nieruchomości, jej użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, organ odwoławczy wskazał, że obszar oddziaływania został wyznaczony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej produktów naftowych i ich usytuowanie. Akcentował organ, że z załączonej do wniosku o pozwolenia na budowę dokumentacji projektowej wynika, że stacja paliw będzie się składać z pawilonu obsługi stacji typ "40", wiaty, zbiornika podziemnego LPG o poj. 20 m3, dwóch zbiorników paliwa, każdy o pojemności 60 m3, pylonu reklamowego oraz kompresora. Na działce objętej powyższą inwestycją wyznaczono również planowane miejsca postojowe oraz miejsce do gromadzenia odpadów. Działka nr a, na której realizowana ma być inwestycja sąsiaduje bezpośrednio z działkami nr c k.m. [...], d k.m. [...], g k.m. [...] oraz e k.m. [...], które stanowią tereny niezabudowane oraz drogi. Natomiast odwołujący są właścicielami działki niezabudowanej stanowiącej grunty orne i nieużytki. Działka ta od zachodu graniczy z działką oznaczoną numerem g stanowiącą drogę. Organ odwoławczy dodał, że projektowany, na działce inwestycyjnej nr a, obiekt stanowiący pawilon obsługi stacji, zostanie zlokalizowany w odległości 28 m na wschód od działki nr c, która sąsiaduje z działką g, stanowiącą drogę. Z kolei, zbiornik podziemny LPG usytuowany będzie w odległości ok. 70 m na wschód od działki nr c, natomiast dwa zbiorniki paliwa pojemności 60 m3 w odległości około 55 m od granicy tej działki. Zatem odległość pawilonu od działki nr b wyniesie około 50 m, natomiast zbiorników około 85 m. Organ odwoławczy akcentował także, że kwestie związane z usytuowaniem stacji paliw reguluje rozdział II rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Zgodnie z § 98 ust. 1 pkt 5 odległość odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych powinna wynosić co najmniej 5 m od granicy sąsiadującej niezabudowanej działki. Natomiast magazynowanie i dystrybucję gazu płynnego na stacjach paliw reguluje rozdział 5. ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 124 ust. 1 magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż: 10 m - od budynku stacji paliw płynnych oraz 10 m - od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni, jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej. Odległości te mogą być zmniejszone o połowę w przypadku zbiorników podziemnych. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy załącznika w postaci mapy do celów projektowych, podziemny zbiornik LPG będzie zlokalizowany w odległości około 5 m od strony południowej działki nr c, około 70 m od jej zachodniej strony oraz około 15 m od działki nr d, jego odległość od działki nr b wyniesie około 120 m. Organ odwoławczy podkreślił, że obszar oddziaływania obiektu wykracza poza granice terenu, jeżeli istnienie nowego obiektu powoduje konieczność utworzenia obszarów, z którymi powiązane są ograniczenia, na nieruchomościach położonych w otoczeniu nieruchomości, na której ma być realizowane zamierzenie budowlane, albo też projektowany obiekt posiada wpływ na sposób zagospodarowania tych nieruchomości, w tym ich zabudowę, przy dochowaniu wymagań wynikających z przepisów ustanawiających wymagania techniczne dla obiektów, które zgodnie z przeznaczeniem nieruchomości w otoczeniu takim mogą powstać. Aby uznać właściciela jakiejś nieruchomości za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę należy ustalić, czy należąca do niego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego, przy czym przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Uwzględniając powyższe, zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowa inwestycja, obejmująca budowę stacji paliw i gazowych realizowana na działce oznaczonej numerem a nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki odwołujących się, gdyż nieruchomość ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W konsekwencji, Wojewoda uznał, że w sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Z treścią powyższej decyzji nie zgodzili się I. i A. P. W wywiedzionej skardze wnieśli o uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o wstrzymane jej wykonania i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 8 w zw. z art. 6 K.p.a. a także art.138 § 2 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie. W zakresie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazali na art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że działka nr b znajduje się poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji i w konsekwencji uznanie, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony. W uzasadnieniu zakwestionowali stanowisko organów. Podnieśli, że decyzja Wojewody z dnia 30 kwietnia 2015 r. narusza nie tylko regulacje prawa procesowego ale także materialnego. Argumentowali, że organ oceniając, czy skarżącym przysługuje przymiot strony oraz czy ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, skupił się na analizie tylko dwóch aktów prawnych tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, których postanowienia przeanalizował pod kątem planowanej inwestycji, stwierdzając że projektowana stacja paliw odpowiada warunkom określonym w tych przepisach. Zdaniem skarżących, Wojewoda Opolski zupełnie pominął w rozważaniach, czy planowana inwestycja dotknie skarżących, ograniczając ich prawa, jak również nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżących w tej kwestii. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, akcentowali, że nie ma podstaw do przyjęcia, że zachowanie odległości dla danego rodzaju obiektów, określonego w przepisach określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, przesądza o tym, że oddziaływanie tych obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora, a tym samym, że nieruchomości sąsiadujące nie znajdują się w obszarze ich oddziaływania. W ocenie skarżących, organ nie ustalił stanu faktycznego w sposób wystarczający do rozstrzygnięcia tej sprawy. Z samego bowiem usytuowania na działce elementów infrastruktury towarzyszącej wynikają dodatkowe możliwe uciążliwości - wzrost ruchu samochodowego, wzrost zanieczyszczenia powietrza i hałasu a także immisje, takie jak: zaciemnienie, a także zagrożenie rozwojem populacji owadów i gryzoni w miejscu gromadzenia odpadów. Okoliczność te mogą w konsekwencji doprowadzić do ograniczenia prawa do zagospodarowania nieruchomości ze względu na dyspozycję § 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto, skoro inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to przyjęcie, bez przedstawienia jakichkolwiek argumentów, na potwierdzenie tej tezy, że inwestycja nie jest uciążliwa dla terenów sąsiednich, jest niedopuszczalne. Zaznaczyli, że na powyższą okoliczność zwracano uwagę zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i organem odwoławczym. Nadmienili także, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w decyzji z dnia 3 czerwca 2015 r., nie udzielił im zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr b, z tego powodu, że lokalizacja kolejnego zjazdu publicznego jest niedopuszczalna ze względu na powstanie w małej odległości zjazdu z drogi publicznej na stację paliw. W przeświadczeniu skarżących, przez realizację stacji paliw i zjazdu na nią, prawa im przysługujące zostały ograniczone, dlatego też postępowanie, którego żądają wznowienia - powinno zostać wznowione. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i zarzuty w niej zawarte. Skarżący, A. P., zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez pełnomocnika. Pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Na wstępie przypomnieć należy, że sąd administracyjny jest upoważniony do badania prawidłowości zaskarżonego aktu lub czynności wyłącznie z punktu widzenia zgodności prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zatem ustalenie, że zaskarżony akt lub czynność zostały wydane z naruszeniem prawa, zobowiązuje sąd do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Powyższa sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, której przedmiotem jest legalność decyzji kończącej postępowanie nadzwyczajne w przedmiocie wznowienia postępowania (i odmawiającej uchylenia kontrolowanej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.). Decyzją kontrolowaną we wznowionym postępowaniu było ostateczne pozwolenie na budowę z dnia 30 października 2013 r. dotyczące inwestycji realizowanej na działce nr a k.m. [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazowych w [...]. Postępowanie nadzwyczajne toczyło się wskutek wniosku złożonego przez I. i A. P. - właścicieli działki nr b, która graniczy z działką nr g, stanowiącą drogę dojazdową do działki nr a. We wniosku podano podstawę wznowienia – art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz wskazano, że wnioskodawcom nie zapewniono udziału w postępowaniu zakończonym pozwoleniem na budowę z dnia 30 października 2013 r. Tytułem wstępu wskazać należy, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych, dotkniętych jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b K.p.a. Ustalenie dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wymaga wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.). Dopiero to postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, o czym stanowi art. 149 § 2 K.p.a. Prawidłowo uczynił organ I instancji, wydając, w dniu 10 października 2014 r. postanowienie o wznowieniu postępowania, gdyż w przypadku powołania się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ocena wypełnienia tej przesłanki następuje dopiero we wznowionym postępowaniu, a nie na etapie postępowania wstępnego. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, na tym kończą się zgodne z obowiązującymi przepisami prawa działania organu administracji publicznej. Argumentacja przedstawiona w zaskarżonych decyzjach, jak i brak odniesienia się do wszystkich zarzutów i wniosków skarżących musiało skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego tych aktów. Dokonując oceny podjętych przez organy rozstrzygnięć, Sąd stwierdza, iż organy obu instancji pobieżnie przeanalizowały materię sprawy, czym naruszyły przede wszystkim podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Dodatkowo organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 15 i art. 138 K.p.a., gdyż odstąpił od obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy tak, jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W następstwie czego nie wyeliminował uchybień, których dopuścił się organ I instancji, a w zasadzie je powielił, gdyż nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania, które strona wskazała już we wniosku o wznowienie postępowania, a które miały istotne znaczenie dla oceny przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Krapkowickiego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż rozpoznając wniosek skarżących o wznowienie postępowania organ zobligowany był rozważyć kluczowe dla niniejszego postępowania zagadnienie, a mianowicie czy wnioskodawcom przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu. Od oceny tej uzależniona bowiem została możliwość ingerowania przez organy administracji w ostateczną decyzję administracyjną i poprzedzające ją postępowanie. Kwestia zasadnicza w przedmiotowej sprawie dotyczy tego, czy skarżącym przysługuje status strony, która ma prawo żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Rozstrzygnięcie w zaskarżonej decyzji jest skutkiem stanowiska organów, że skarżący nie mieli przymiotu strony w sprawie o pozwolenie na budowę, zakończonej decyzją z dnia 30 października 2013 r. i nie mają przymiotu strony w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 K.p.a. (każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek), zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 K.p.a., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Tak więc inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2013 r., sygn.. akt II OSK 176/12- dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej powoływana jako CBOSA). Pojęcie "obszar oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którym jest to teren w otoczeniu obiektu budowlanego wyznaczony na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Odesłanie zawarte w tym przepisie wskazuje na wszystkie obowiązujące przepisy, inne niż wynikające z Prawa budowlanego, zawarte w innych ustawach i przepisach doń wykonawczych i aktów wykonawczych do Prawa budowlanego – w tym przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tak: Z. Kostka "Prawo budowlane. Komentarz 2007" s. 30, s. 36). W przedmiotowej sprawie, zaskarżone pozwolenie na budowę dotyczy inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych i gazowych w [...] na działce ewidencyjnej nr a k.m.[...]. Skarżący, żądając wznowienia postępowania w sprawie, podnosili, że są stroną wskazanego wyżej postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż są oni współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr b, która sąsiaduje z działką objętą zakresem przedmiotowej inwestycji. Ponadto w ich ocenie, działka nr b znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, ponieważ usytuowanie stacji paliw, emisja spalin, pyłów oraz hałas, jak również zaliczenie inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ogranicza ich prawa właścicielskie, co do możliwości zabudowy ich nieruchomości. Z przedstawionym wyżej stanowiskiem należy się zgodzić. Jak wyżej powiedziano, wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji jest podstawą określenia interesu prawnego osób trzecich w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Wyznaczenie obszaru oddziaływania powinno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę i inne cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, z uwzględnieniem treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, tu w przepisach techniczno-budowlanych - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). W przekonaniu Sądu, jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zabudową działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę, niezależnie od tego czy projekt budowlany, w ocenie organu, spełnia wymagania określone stosownymi przepisami ustawowymi oraz aktów wykonawczych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 282/12, 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 449/13, z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 451/13 - CBOSA). Z kolei, NSA wyjaśnił, że normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu powinny uwzględniać jego funkcję, charakter, formę oraz konkretne i indywidualne parametry (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 666/09, wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1892/06 – CBOSA). W tym świetle nie można przychylić się do twierdzenia organów, według których obszar oddziaływania nie obejmuje swym zakresem działki skarżących, bowiem projektowana inwestycja nie ogranicza możliwości zagospodarowania bądź korzystania z tej działki, a które wynikałoby z obowiązujących przepisów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że "nie można przyjąć, iż zachowanie odległości dla danego rodzaju obiektów, przyjęte w przepisach rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690), przesądza o tym, że oddziaływanie tych obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora, a więc nieruchomości sąsiadujące nie znajdują się w obszarze ich oddziaływania" (por. wyroki NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1613/11, z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 332/12, CBOSA). Ponadto, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1182/10, ocena wpływu konkretnej inwestycji na otoczenie obejmuje cały szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w otoczeniu tego obiektu i nie może ograniczać się do kwestii zachowania warunków technicznych. Poglądy te podziela także Sąd rozpoznający przedmiotową skargę. Podkreślenia również wymaga, że kategoria interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Status strony postępowania daje bowiem danemu podmiotowi gwarancję udziału w tym postępowaniu, dla ochrony jego praw. Między innymi w toku postępowania podmiot ten winien mieć zapewnioną możliwość procesowego wykazania, że planowana inwestycja będzie ograniczać sposób wykonywania przez niego prawa własności, a zatem, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Podawane przez niego argumenty winny zostać ocenione, co może zostać dokonane, gdy zapewniona mu zostanie możliwość uczestniczenia w postępowaniu. Wówczas też będzie mógł poddać ewentualną negatywną dla niego ocenę kontroli instancyjnej. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane oraz czy jego prawa nie zostaną naruszone dopuszczeniem do realizacji inwestycji. Tymczasem, jak wynika z lektury uzasadnień zaskarżonych decyzji organy obu instancji skupiły się przede wszystkim na weryfikacji spełnienia przez przedmiotową inwestycję określonych norm techniczno-budowlanych, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Dokonując analizy powyższych aktów pod kątem planowanej inwestycji, organ przyjął założenie, że skoro wskazane przepisy techniczno-budowlane nie powodują w związku z planowaną inwestycją ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących, to nie przysługuje im status strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Tymczasem dla prawidłowej oceny należało zbadać, czy mógł on potencjalnie zostać naruszony. Jeśli taka możliwość mogłaby zaistnieć, to należało tenże status strony przyznać i z udziałem skarżących ponownie rozpoznać sprawę. Przy tym rozpoznaniu, tym razem z udziałem zainteresowanych podmiotów, zbadano by, czy to naruszenie rzeczywiście by wystąpiło, a jeśli tak, czy mogło mieć wpływ na merytoryczny efekt załatwienia wniosku inwestora. Przyznanie statusu strony nie musi potwierdzić naruszenia interesu podmiotu, ale daje gwarancję jego udziału w badaniu tego problemu, pozostającą w zgodzie z zasadami procedury administracyjnej (art. 6, 7, 8, 9 i 10 K.p.a.). W ocenie Sądu, przymiot strony w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego został przypisany wszystkim tym podmiotom, których prawa gwarantowane przepisami szczególnymi lub techniczno-budowlanymi powinny zostać uwzględnione w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nie było bowiem intencją ustawodawcy ograniczenie przymiotu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie do tych podmiotów, których prawa wynikające z tych przepisów zostały już naruszone, i to w sposób bezsporny, istotna jest bowiem "możliwość" naruszenia interesów osób trzecich (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 478/11, Lex nr 758512). W przypadku zaś wątpliwości co do legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy zawsze rozstrzygać na korzyść podmiotu domagającego się uznania go za stronę, bowiem wymaga tego cel postępowania administracyjnego, którym jest w szczególności zapewnienie ochrony interesów jego stron (wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1481/09, CBOSA). W przedmiotowej sprawie, organy badały z kolei faktycznie możliwość wpływu inwestycji budowy stacji paliw płynnych i gazowych na sposób wykonywania prawa własności przez skarżących (posadowienie budynku wraz z rozwiązaniami infrastruktury, odległości od granic z działkami sąsiednimi w tym z działką nr b), zatem dopuszczały możliwość ograniczenia skarżących w ich uprawnieniach właścicielskich, ale nie przyznając statusu strony czyniły to bez ich udziału, z naruszeniem procedury administracyjnej, uniemożliwiając dochodzenie swoich racji. Dodać również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się obecnie, że zasada równej ochrony prawa własności wymaga, aby każdy właściciel nieruchomości w procesie inwestycyjnym miał w miarę możliwości takie same prawa. To powoduje, że przepis § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, regulujący zasady projektowania zapewniającego prawidłowe oświetlenie pomieszczeń, interpretowany jest obecnie szerzej, tzn. przez pryzmat całokształtu przepisów ustawy Prawo budowlane dotyczących procesu budowlanego. Te natomiast, jak wskazuje się, nie różnicują zakresu ochrony uzasadnionych interesów podczas procesu inwestycyjnego. Inaczej rzecz ujmując, nie przyznają one pierwszeństwa którymkolwiek interesom: inwestora lub osób trzecich posiadających nieruchomości w obszarze oddziaływania inwestycji Wskazuje się w konsekwencji, że § 13 powinien mieć zastosowanie nie tylko do obiektów już istniejących, ale też do projektowanych obiektów na działkach sąsiednich wobec terenu inwestycji, a nawet wówczas, gdy np. właściciel nieruchomości sąsiedniej wobec terenu inwestycji nie ma jeszcze sprecyzowanych planów inwestycyjnych (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1277/08 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 72610, CBOSA). Zasada prawa do równej ochrony prawa własności nie pozwala bowiem na dzielenie inwestorów pod względem pierwszeństwa w realizowaniu inwestycji, ale jej celem jest zapewnienie wszystkim równego traktowania. Zatem nie może być tak, że realizacja jednej inwestycji uniemożliwi zrealizowanie innej, późniejszej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanej wcześniej sprawie, sygn. akt II OSK 1277/08, należy ocenić w postępowaniu o pozwolenie na budowę, czy właściciel sąsiedniej nieruchomości niezabudowanej będzie mógł w przyszłości tak zabudować swoją nieruchomość, aby zachować takie same odległości od granicy, jak właściciel nieruchomości, który pierwszy podjął inwestycję. Skład orzekający w sprawie niniejszej w całości podziela to stanowisko. Jednocześnie wskazać należy, że wzgląd na ochronę interesów osób trzecich, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, nie może spowodować utraty z pola widzenia interesu inwestora, zagwarantowanego w art. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Ochrona interesów osób trzecich nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami prawa. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 402/10, CBOSA). Konieczne jest zatem właściwe wyważenie interesów inwestora oraz interesów osób trzecich. Może to mieć miejsce wyłącznie przy prawidłowym ustaleniu obszaru oddziaływania inwestycji, niezawężającym rozumienia tego pojęcia wyłącznie do formalnej zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi, a w konsekwencji przy zapewnieniu osobom trzecim udziału w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę celem uczestniczenia w wyjaśnianiu zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji. Dokonana w sprawie niniejszej ocena statusu strony w odniesieniu do skarżących nie odpowiada wyżej przedstawionym wymogom i obarczona jest nieprawidłowościami w postaci naruszenia prawa – art. 7, 77 § 1, 8, 9 i 10 § 1 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 28 K.p.a. i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Nie przyznając skarżącym statusu strony organy obydwu instancji błędnie oceniły brak podstawy wznowienia postępowania i błędnie zastosowały jako podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Podkreślić trzeba, że w trybie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. organ może orzec w postępowaniu wznowionym tylko wówczas, gdy nie zachodzi podstawa wznowienia podana przez stronę. W sprawie niniejszej miałoby to miejsce, gdyby ocena statusu strony była pozbawiona wskazanych powyżej błędów, inaczej wyjaśniając – gdyby skarżący nie mogli znajdować się w zasięgu możliwości wpływu spornej inwestycji na sposób zagospodarowania pod względem budowlanym ich nieruchomości. Wskazane powyżej uchybienia obligowały Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji organu II instancji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd nie odnosił się do pozostałych zrzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego, gdyż byłoby to przedwczesne na obecnym etapie postępowania. Ocena bowiem powołanych naruszeń aktualizuje się dopiero po stwierdzeniu, że przysługuje skarżącym przymiot strony, a ta kwestia wymaga poczynienia dalszych ustaleń. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ, z uwzględnieniem powyżej zaprezentowanej oceny prawnej, ponownie dokona oceny zaistnienia wskazanej we wniosku podstawy wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) rozważając wszelkie okoliczności, niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia wznowionego postępowania, w tym również te, na które wskazują skarżący, co z kolei niewątpliwie determinować będzie podstawę i treść rozstrzygnięcia, a następnie stanowisko swoje prawidłowo uzasadni, zgodnie z zapisem art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. Jako, że skarga została uwzględniona, należało - na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a. - zasądzić od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (pkt 2 wyroku).