III SA/Gl 647/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć (spr.), Protokolant Specjalista Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania "A" Sp. z o.o decyzją z [...] r. nr [...] , utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z [...] r. nr [...] , w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008 r. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwaną dalej O.p.) w związku z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (j.t. Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214 ze zm.) oraz przepisy powołane w uzasadnieniu prawnym W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w oparciu o materiał dowodowy zebrany w trakcie postępowania kontrolnego i podatkowego za poszczególne miesiące 2008 r. oraz dokumenty zgromadzone przez Prokuraturę Apelacyjną w R. prowadzącą śledztwo o sygn. [...] , Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. decyzją z [...] r. nr [...], na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054, ze zm., zwanej dalej ustawą VAT) zakwestionował skarżącej spółce prawo do odliczenia przez stronę podatku naliczonego z faktur wystawionych przez "B" Sp. z o.o., P.U.H. "C" oraz "D" Sp. z o.o. - jako nieodzwierciedlających faktycznie wykonanych czynności. Ponadto organ I instancji skorygował podatek należny za kontrolowany okres o kwoty wykazane na fakturach wystawionych na rzecz kontrahentów "E" Sp. z o.o., "F" s.c. B. G., J.G., "G" Sp. z o.o., "H" , "C" , "I" Sp. z o.o., "J" Sp. z o.o., "K" , "L" , "M" Sp. z o.o. i określił z tego tytułu kwoty do wpłaty na podstawie art. 108 ustawy VAT, wskazując, że faktury wystawione na rzecz tych podmiotów nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik spółki wniósł o jej uchylenie z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia lub umorzenie sprawy, zarzucając naruszenie: 1. art. 120 O.p. poprzez sugerowanie w decyzji administracyjnej przez organ kontrolny, że strona dokonywała transakcji fikcyjnych pomimo tego, że skarżąca w sposób rzetelny, sumienny i z należytą starannością funkcjonowała w rynkowym obrocie gospodarczym, 2. art. 120 w związku z art. 123 § 1 O.p. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w całym stadium prowadzonego postępowania kontrolnego, 3. art. 122 O.p. poprzez niezastosowanie zasady podjęcia wszelkich niezbędnych działań przez organ skarbowy w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 4. art. 121, art. 124 O.p. poprzez ograniczenie się jedynie do włączenia najmniej korzystnych dowodów z prowadzonych przeciwko stronie wszelkich ustaleń, zapytań i otrzymanych oświadczeń, 5. art. 121 § 1 O.p. poprzez ukrywanie przez organ kontrolny w trakcie prowadzenia postępowania kontrolnego akt sprawy przed stroną oraz niedopuszczanie jako dowodu uwierzytelnianych kserokopii czy wyciągów, 6. art. 125 § 1, art. 180 § 1 w związku z art. 123 § 1 O.p. poprzez bardzo długi okres prowadzenia przez organ kontrolny postępowania kontrolnego co jest niezgodne z art. 139 § 1 ww. ustawy i przeprowadzenie w tym terminie tylko trzech dowodów w sprawie, nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę, a mianowicie nie dokonanie przesłuchań świadków, 7. art. 190 § 1 O.p. poprzez niezawiadomienie przez organ kontrolny o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, na których oparto się w decyzji, 8. art. 181 oraz art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału włączonego do akt sprawy trzema postanowieniami oraz materiału, na którym opiera się organ kontrolny pomimo tego, że strona dowiedziała się dopiero z decyzji administracyjnej, że istnieje w tej sprawie jeszcze inny materiał przywoływany w tej decyzji - pozyskany przez organ kontrolny z innych organów państwowych, 9. art. 199a § 3 O.p. w zw. z art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego polegające na podważeniu treści stosunków prawnych łączących skarżącego z kontrahentami z pominięciem procedury i wskazań określonych w omawianym przepisie, 10. art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a i pkt 4 lit. a ustawy VAT poprzez nieudowodnienie przez organ kontrolny, że skarżąca dokonywała transakcji z nieistniejącymi podmiotami, że skarżąca nie dokonała faktycznie i zgodnie z prawem transakcji. W odwołaniu pełnomocnik wniósł o przesłuchanie świadków: - "C" oraz byłego Prezesa Zarządu "D" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o., - W.B. - byłego Prezesa Zarządu "A" Sp. z o.o., - Prezesów Zarządów lub osób zarządzających następującymi firmami: "N" Sp. z o.o., "O" Sp. z o.o., "P" Sp. z o.o., "R" Sp. z o.o., "S" Sp. z o.o., "T" Sp. z o.o., "U" Sp. z o.o., "V" Sp. z o.o., "W" Sp. z o.o., "X" Sp. z o.o., "P" Sp. z o.o., 12. "Y" Sp. z o.o. W uzasadnieniu wniosków dowodowych pełnomocnik strony powołując się na zasadę prawdy obiektywnej, uregulowaną w art. 122 O.p. wskazał, że wiąże ona organ prowadzący postępowanie w kwestii przeprowadzenia z urzędu dowodów mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy. W ocenie pełnomocnika zgodnie z zasadą in dubio pro tributario istnieje nakaz wyboru wniosków z dowodów oraz nakaz rozstrzygania wszelkich wątpliwości także co do stanu faktycznego na korzyść podatnika. Tymczasem organ pierwszoinstancyjny dokonał selekcji części informacji otrzymanych od osób trzecich i w następstwie ich nadinterpretacji wydał niekorzystną decyzję dla strony, pomijając ww. zasadę i dokonując interpretacji otrzymanych odpowiedzi w sposób niezgodny z zasadą prawdy obiektywnej, zasadą domniemania rzetelności podatnika i nakazem rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść podatnika. Pełnomocnik wskazał również, że organ kontrolny zobowiązany był przepisami prawa do wykazania należytej staranności w przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, zaś z akt sprawy nie wynika aby przedmiotowy obowiązek został spełniony. Działania organu kontrolnego w trakcie prowadzonego postępowania nie były zgodne z art. 187 § 1 O.p.. W ocenie pełnomocnika strona w sposób rzetelny, sumienny i z należytą starannością funkcjonowała w rynkowym obrocie gospodarczym, zatem nie można jej pozbawić prawa do odliczenia podatku VAT, w przypadku zrealizowania dostawy, gdy nie wiedziała i nie mogła wiedzieć, że dana transakcja stanowiła element oszustwa. Na poparcie swojego stanowiska przywołał wyroki sądów krajowych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W piśmie z [...] r. pełnomocnik ponadto zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 120 w związku z art. 200 O.p. poprzez wydanie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r., w zakresie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie. Wskazał, że strona nie ma możliwości wypowiedzenia się w sprawie, gdyż nie zna szczegółowo treści dokumentów znajdujących się rzekomo w aktach sprawy, bowiem nie wszystkie dokumenty zostały prawidłowo - stosownym postanowieniem włączone przez organ kontrolny jako dowody w sprawie. W konsekwencji - zdaniem pełnomocnika - procedowanie organu odwoławczego w tym przedmiocie było nieuzasadnione. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ przytoczył treść art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy VAT i wyjaśnił, że z brzmienia tego przepisu wynika, iż dla realizacji prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony niezbędny jest faktyczny obrót - wystąpienie zdarzenia gospodarczego polegającego na nabyciu towarów lub usług między określonymi na fakturze podmiotami. Sam fakt wystawienia faktury przez podmiot, który w rzeczywistości nie sprzedał towaru lub nie wykonał usługi, a jedynie figuruje na fakturze jako jej wystawca nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Organ odwoławczy zaznaczył, że w toku kontroli prowadzonej w "A" Sp. z o.o. ustalono, iż spółka ujmowała w rejestrach zakupu VAT za 2008 r. faktury wystawiane przez nw. podmioty: - "D" Sp. z o.o. (faktury wymienione na str. 27 do 30 decyzji organu I instancji), - "C" (faktury wymienione na str. 7 decyzji organu I instancji), - "B" Sp. z o.o. (faktura nr [...] ), na których wykazywano m.in. sprzedaż materiałów budowlanych, wyrobów stalowych, usługi budowlane oraz remontowe maszyn i urządzeń. Towary i usługi, które powyższe podmioty ujmowały na fakturach wystawianych na rzecz "A" Sp. z o.o. pierwotnie były wykazywane na fakturach zakupu otrzymywanych od firm: "N" Sp. z o.o., "O" Sp. z o.o., "P" Sp. z o.o., "R" Sp. z o.o., "S" Sp. z o.o., "T" Sp. z o.o., "U" Sp. z o.o., "V" Sp. z o.o., "W" Sp. z o.o., "X" Sp. z o.o., "P" Sp. z o.o., "Y" Sp. z o.o. Firmy te nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, lecz zajmowały się wystawianiem tzw. "pustych faktur VAT". Powyższe znalazło swoje odzwierciedlenie w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] r. nr [...] wydanej wobec spółki "D" /k. [...] , tom IX w aktach sprawy/. Jak wynika z ww. decyzji, brak środków transportu i parku maszynowego uniemożliwiały "B" Sp. z o.o., "C" oraz "D" Sp. z o.o. dostarczanie blachy, materiałów budowlanych oraz stali do "A" Sp. z o.o. Podmioty te nie zatrudniały także pracowników do prac budowlano-montażowych. Z kolei przesłuchane w charakterze świadków osoby zatrudnione w spółce "D" jako kierowcy zeznały, że żaden z nich nie jeździł samochodem ciężarowym, nie woził też towarów takich jak materiały budowlane lub wyroby stalowe w znacznych ilościach /k. [...] , tom VIII w aktach sprawy/. Ww. firmy powiązane były i kontrolowane przez K. C. . Organ wskazał, że Prokuratura Apelacyjna w R. Wydział V Ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji [...] r. postawiała wobec K. C. zarzut, że w okresie od stycznia 2005 r. do października 2010 r. jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "C" "D" sp. z o.o. (od 14 lutego 2012 r. także Prezes Zarządu "B" ) brał udział wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w działającej na terenie całego kraju zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez R. A. zajmującej się popełnianiem przestępstw skarbowych polegających na wystawianiu fikcyjnych faktur dokumentujących transakcje kupna - sprzedaży pomiędzy różnymi podmiotami gospodarczymi, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Następnie organ wskazał, że w dniu [...] r. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w R. postawił zarzuty R. A. m.in. o to, że w okresie od stycznia 2005 r. do stycznia 2010 r. kierował, działającą na terenie całego kraju, zorganizowaną grupą przestępczą, w skład której wchodzili G. G. , K. C. , W. K. i inne osoby zajmujące się popełnianiem ww. przestępstw skarbowych. Organ przywołał też zeznania podejrzanego R. A. z [...] r., który stwierdził, że zna wszystkie osoby wymienione w postawionych mu zarzutach, w tym K. C. i G. G. . Z ww. osobami współpracował w ramach grupy przestępczej. W ramach tej grupy zajmował się działalnością, polegającą na kupowaniu różnych spółek znajdujących się w trudnej sytuacji, a następnie ich odsprzedawaniu. W taki sposób kupił i sprzedał około 30 firm. Najczęściej kupował 100% udziałów spółki. W większości prezesem zarządu mianował G. G. . Spółki te niczym się nie zajmowały. Później te spółki sprzedawał. Transakcje między firmami, które kontrolował, a firmami K. C. wyglądały w ten sposób, że K. C. wskazywał jaki towar ma być kupiony i za jaką cenę oraz komu go sprzedać i za jaką cenę. Podejrzany otrzymywał fakturę sprzedaży od dostawcy i wystawiał fakturę sprzedaży odbiorcy wskazanemu przez C. . Wyjaśnił, że K. C. wiedział, że podejrzany zajmuje się handlem spółkami. W związku z powyższym ww. złożył mu ofertę współpracy. Miała ona polegać na wystawianiu na rzecz podmiotów, którymi kieruje K. C. fikcyjnych faktur, dokumentujących nierzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Ogólnie rzecz biorąc jego rola w tym procederze miała polegać na pośredniczeniu w transakcjach pomiędzy firmami K. C. , a także na wystawianiu na rzecz jego firm fikcyjnych faktur. Odnośnie ustanawianych przez siebie w przejętych spółkach prezesów, R. A. przesłuchany w charakterze podejrzanego zeznał do protokołu z dnia [...] r., że posiadał pełnomocnictwa do działania w imieniu spółek, w których oni byli prezesami gdyż często występował w ich imieniu. G. G. ograniczał się do obecności "na papierze" mając świadomość, że dokumenty spółek, które reprezentował są fikcyjne i podmioty te w rzeczywistości nie prowadzą działalności. Organ wskazał, że zeznania te potwierdził przesłuchany [...] r. w charakterze podejrzanego G. G. , który zeznał, że R. A. poinformował go w połowie 2005 r., iż musi zaistnieć w dokumentach bo jest taka potrzeba i dodał, że wpisuje go jako prezesa spółki, który będzie jedynie figurantem. Praca podejrzanego polegała na tym, że jeździł z A. lub dostarczano mu do podpisu różne dokumenty księgowe np. faktury VAT, WZ. Najczęściej dokumenty te podpisywał w domu A. w I. . Podpisywał też dokumenty w siedzibach firm na terenie Polski. Z osób współpracujących w R. A. zna K. C. , ale nie potrafi podać jakie firmy on reprezentował. Organ przywołał też, protokół z przesłuchania w charakterze podejrzanego z [...] r. /k. 937-941, tom V w aktach sprawy/,R. A. , który wyjaśnił m.in., iż wszystkie transakcje związane z obrotem stalą miały charakter nierzeczywisty, a w ślad za fakturami "A1" nie przyjmowała żadnego towaru oraz nie szedł za nimi żaden towar. "A1" wystawiała faktury na rzecz firm "D" , "C" , "B" . Uzgodnień w kwestii wystawiania tych faktur dokonywał w zasadzie tylko z C. . Jak były jakieś niezrozumiałe zapisy to w tych kwestiach kontaktował się z panią Zosią, która była osobą zorientowaną co do działania firm C. . R. A. wyjaśnił ponadto, że rozmawiał z W. K. , G. G., M. Z. na tematy związane ze współpracą. K. dużo pracował i angażował się na rzecz spółki "A1" - pracował w firmie, organizował plac składowy w Targowiskach i inne przedsięwzięcia dotyczące bieżącej działalności spółki, odpowiadał za legalną stronę działalności ww. spółki. Pozostali dwaj ograniczali się do obecności "na papierze" mając świadomość, że dokumenty spółek, które reprezentowali jako prezesi są fikcyjne i podmioty te w rzeczywistości nie prowadziły działalności. Jeśli chodzi o M. Z. a to nie znał on jakichkolwiek podstaw działalności handlowej spółek, a ograniczał się jedynie do składania podpisów. Następnie organ wyjaśnił, że w toku niniejszego postępowania [...] r. przesłuchano w charakterze świadka G. G. /k. 1589-1591, tom VIII w aktach sprawy/, który zeznał, że ogółem pełnił funkcje prezesa lub członka zarządu w 24 spółkach /w tym m.in. "N" , "S" , "U" , "W" , "X" /. We wszystkich tych spółkach był wpisany na różne stanowiska przez R. A. , który informował go, że został wpisany na stanowisko prezesa lub udziałowca. Ww. nie pełnił faktycznie tych funkcji, nie podejmował żadnej decyzji jako prezes, był jedynie figurantem, o wszystkim decydował R. A. , a o podejmowanych przez niego decyzjach nie informował go, nie wiedział, kto podpisywał deklaracje podatkowe tych spółek, mógł on podpisywać dokumenty przedłożone przez R. A. w sposób nieświadomy, nie wiedząc, że jest to deklaracja konkretnej spółki, nie czytał ich, zdarzało się również, że podpisywał czyste kartki papieru, odbywało się to w warsztacie samochodowym położonym w K. albo u niego w domu. Organ wskazał też, że przesłuchany w trakcie postępowania kontrolnego w dniu [...] r. M. Z./k. 466-467, tom IIl w aktach sprawy/ złożył podobne zeznania twierdząc, że z początkiem 2007 r. był Prezesem Zarządu Spółki "O" ; podpisywał wtedy jakieś dokumenty przedłożone przez R. A. , lecz nie zapoznał się z ich treścią; R. A. poznał przez G. G. ; jego zadanie miało polegać na podpisywaniu dokumentów przedkładanych przez R. A. , czasami podpisywał czyste kartki, a R. A. tłumaczył, że to będą drukowane faktury sprzedaży; dokumenty i czyste kartki podpisywał według informacji R. A. w siedzibie spółki "O" w K. na ulicy [...] oraz na parkingu po umówieniu się z R. A. ; był prezesem tylko fikcyjnym, nie zajmował się w ogóle sprawami spółki, nie wie, jaką funkcję pełnił w niej R. A. ; wie, że on kierował działalnością spółki; podpisywał dokumentację przekazującą spółkę "O" prawdopodobnie R. G. ; nie składał wniosku o odwołanie z funkcji prezesa zarządu, R. A. poinformował go, że już nie pełni tej funkcji; z tytułu pełnienia funkcji prezesa otrzymywał wynagrodzenie w kwocie 400 zł gotówką; nigdy nie był w siedzibie spółki, od R. A. wie, że mieściła się w Ł. przy ulicy [...] i że budynek oraz maszyny były wynajmowane, spółka zajmowała się produkcją karniszy drewnianych; oprócz R. A. nie zna i nie spotkał nikogo ze spółki "O" ; nie jest pewny, czy podpisywał deklaracje podatkowe spółki. W ocenie organu zeznania te potwierdził słuchany w charakterze świadka w organie kontrolnym w dniu [...] r. M. Z. , który zeznał m.in. /k. 2078-2080, tom X w aktach sprawy/, że w 2008 r. w Spółce "T" był prezesem, powołanym przez R. A. ; zatrudnionym w tej spółce na umowę o pracę na czas nieokreślony, za wynagrodzeniem netto około 1000 zł miesięcznie, obejmującym również pełnienie tych funkcji w innych spółkach, tj. "O" i "B1" ; jego zadanie jako prezesa Spółki miało polegać na podpisywaniu dokumentów; R. A. przedkładał świadkowi pewne dokumenty do podpisu, których on nie czytał, czasami podpisywał jednocześnie dokumenty dotyczące kilku spółek; podpisów dokonywał w K. przy ul. [...] , a czasami na parkingu po umówieniu się z R. A. ; był prezesem fikcyjnym, podpisywał tylko dokumenty przedkładane przez R. A. ; nie był wtajemniczony w sprawy spółki "C1" , nie wiedział, jaką funkcję pełnił w niej R. A. , wiedział jednak, że on kierował działalnością spółki; nigdy nie był w siedzibie Spółki w N. ; nie wiedział, od kogo spółka wynajmowała lokal, ani nie znał wysokości płaconego czynszu; nie wiedział, kto podjął decyzję o przeniesieniu siedziby spółki do K. , podejrzewał, że był to R. A. ; jako prezes Spółki "C1" nie posiadał w ogóle wiedzy na temat pracowników, księgowości spółki, składanych deklaracji podatkowych, posiadanego przez spółkę majątku, zawieranych umów, wykonywanych usług oraz prowadzonej przez spółkę działalności. Następnie organ wyjaśnił, że postanowieniem z [...] r. dopuszczono jako dowód w niniejszym postępowaniu m.in. protokoły przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych R. A. , z których treści tych wynika, że w pomieszczeniach mieszkalnych ww. zabezpieczono dokumentacje księgowe firm: "W" , "U" , "O" , "N" , "X" , "T" oraz 98 pieczęci różnych firm, w tym ww., a także pieczęcie o treści "UPOWAŻNIONY DO WYSTAWIANIA FAKTUR VAT M. Z. ", "PREZES ZARZĄDU M. Z. ", "CZŁONEK ZARZĄDU G. G. ", "LIKWIDATOR G. G. ", "PROKURENT G. G. ". Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że kontrahenci strony tj. "B" sp. z o.o., "C" K. C. i "D" sp. z o.o w rzeczywistości nie prowadzili działalności gospodarczej we wskazanym zakresie. Powiązani byli osobą K. C. , który brał udział w działającej na terenie kraju - zajmującej się wystawianiem "pustych" faktur - grupie przestępczej kierowanej przez R. A. . W ślad za tymi fakturami nie "szedł" żaden towar. Ustalenia te dotyczą także firm, będących rzekomymi dostawcami do ww. podmiotów tj. m.in. "N" , "O" , "D1" , "R" , "S" , "T" , Z.P.U. "U" , "W" , "X" , których działalnością - sprowadzającą się w zasadzie do nielegalnego procederu wystawiania faktur nie mających odzwierciedlenia w rzeczywistości - również kierował R. A. . Firmy te bądź nie miały otwartego obowiązku podatkowego (np. "O" rzekomy dostawca do "C" K. C. oraz "D" ), bądź zostały wykreślone z rejestru podatników VAT (np. "N" i "R" (rzekomi dostawcy do "D" ), kierowana do nich korespondencja wracała z adnotacją "adresat wyprowadził się". Ich prezesi nie zajmował się sprawami spółki, działali na polecenie R. A. . Ten zaś kierował różnymi spółkami, które poza wystawianiem faktur VAT niczym się nie zajmowały. W przejętych spółkach ustanawiał prezesów (w większości G. G. ), których rola ograniczała się do podpisywania dokumentów. Zgodnie z jego zeznaniami wszystkie transakcje związane z obrotem stalą miały charakter nierzeczywisty. Zdaniem organu z analizy dokumentacji spółki wynika, że towary wykazane na fakturach zakupu wystawionych przez "D" były następnie ujmowane na fakturach sprzedaży, wystawianych przez spółkę "A" na rzecz kontrahentów: P.R.U.H. "L" Sp. z o.o., "F" s.c. B. G. , J. G. , "G" Sp. z o.o., Firma "H" , "I" Sp. z o.o., "J" Sp. z o.o., "K" , "E" , "M" Sp. z o.o. Natomiast towary wykazane pierwotnie na fakturze zakupu nr [...] z [...] r., wystawionej przez "B" Sp. z o.o. zostały następnie ujęte przez spółkę "A" w następujących fakturach sprzedaży: nr [...] , wystawionych w dniu 21 lutego 2008 r. na rzecz P.H.U. "J" Sp. z o.o. Podsumowując organ stwierdził, że skoro "A" sp. z o.o. nie nabyła towaru na poprzednim etapie obrotu, to tym samym nie mogła go skutecznie sprzedać na rzecz ww. podmiotów. Wniosek taki organ odniósł także do wystawionych przez "A" w styczniu i w grudniu 2008 r. faktur na rzecz "C" K. C. , w których Spółka wykazała podatek należny w łącznej kwocie [...] zł. Towar ujęty na tych fakturach (pręty żebrowane i blacha ocynkowana) został - według faktur zakupu - nabyty od "D" sp. z o.o., natomiast usługa pod nazwą "wynagrodzenie z tytułu umowy: umowa nr [...] - z dnia 20.12.2007 r." dotyczyła sprzedaży dokumentacji technicznej, produkcyjnej systemu transportu technologicznego - przenośnika taśmowego [...] , w tym dokumentacji technicznej - wykonawczej części zamiennych przenośników taśmowych) zakupionej przez "A" w lipcu 2005 r. od "X" sp,. na podstawie faktur podpisanych przez K. C. . Spółka "A" przyjęła powyższe dokumentacje na wartości niematerialne i prawne i dokonała od nich odpisów amortyzacyjnych. W trakcie postępowania nie wyjaśniono, w jakim celu "A" wykorzystywała przedmiotową dokumentację i czy osiągnęła z tego tytułu przychody. W grudniu 2007 r. sporządzona została umowa sprzedaży dokumentacji technicznej, na podstawie której "A" wystawiła fakturę nr [...] na rzecz "C" K. C. . Z ustaleń organu wynika, że w trakcie postępowania "D" sp. z o.o. nie dokonała żadnej sprzedaży na rzecz "A" nie wystawiła żadnych faktur. Dostawcami prętów żebrowanych do ww. spółki były takie podmioty jak: "E1" , "W" , "N" , "F1" , "B" , "U" , "O" , PHU "C" tj. podmioty, które nie prowadziły działalności gospodarczej. Zatem również faktury sprzedaży wystawione przez "A" na rzecz "C" w ocenie organu, nie dokumentują faktycznie dokonanej sprzedaży. Ocena ta, zdaniem organu dotyczy również faktur dokumentujących transakcje zakupu - sprzedaży dokumentacji technicznej, które także odbywały się pomiędzy firmami uwikłanymi w nielegalny proceder prowadzony przy udziale osób działających w zorganizowanej grupie przestępczej wprowadzającej do obrotu "puste" faktury. "X" w 2005 r., w której prezesem był K. C. , sprzedała powyższą dokumentację spółce "A" która w styczniu 2008 r. sprzedała je K. C. (jego firmie "C" ). Ponadto organ podkreślił, że dokumentacja ta -w formie w jakiej była sprzedawana nie posiadała wartości rynkowej. Organ zauważył, że Spółka w sposób zamierzony posłużyła się fakturami VAT oraz wprowadziła do obrotu prawnego faktury VAT, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Na podstawie odpisu z KRS spółki "D" na dzień [...] r. (wpis nr 2 z dnia [...] r. oraz nr 1 z dnia [...] r.) ustalono, że W. B. - prezes "A" pełnił funkcję prokurenta spółki "D" , posiadał też 91 udziałów w tej spółce. Ponadto wraz z K. C. był wspólnikiem w "X" sp. z o.o. Siedziba tej spółki mieściła się pod tym samym adresem, co miejsce zamieszkania W. B. (J. , ul. [...] ). Skoro zatem W. B. był osobą, która znała K. C. , gdyż wraz z nim pełnił różne funkcje w spółkach biorących udział w nielegalnym procederze, to zdanie organu trudno uznać, że nie wiedział lub nie mógł wiedzieć na czym polegała działalność podmiotów, z którymi współpracował. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zasadnie zakwestionował podatek naliczony z faktur wystawionych przez: "B" (w kwocie [...] zł), "C" K. C. (w łącznej kwocie [...] zł), "D" (w łącznej kwocie [...] zł), gdyż nie rodzą one obowiązku podatkowego u ich wystawców, co powoduje, iż zgodnie z art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit, a w zw. z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit, a ustawy VAT nie dają odbiorcy tych faktur prawa do odliczenia wykazanego w nich podatku. Odpowiadając na zarzut nieudowodnienia przez organ kontroli skarbowej, że spółka dokonywała transakcji z nieistniejącymi kontrahentami organ odwoławczy zauważył, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi ww. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT, a nie art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a tej ustawy. Zatem ustalenia organu pierwszej instancji skoncentrowały się na udowodnieniu, że sporne transakcje stwierdzają czynności niedokonane, a nie na kwestii istnienia bądź nieistnienia podmiotów, z którymi zawarto te transakcje. Organ zaznaczył, że podmioty te istniały, lecz faktycznie nie prowadziły działalności gospodarczej we wskazanym zakresie. Następnie organ wyjaśnił, że skoro Spółka wprowadziła do obrotu faktury nie dokumentujące faktycznego zdarzenia gospodarczego, to tym samym zobowiązana była do uiszczenia podatku w nich wykazanego na podstawie art. 108 ustawy VAT. Zatem organ I instancji zasadnie skorygował podatek należny za okres od stycznia do grudnia 2008 r. o kwoty wykazane na fakturach sprzedaży i określił z tego tytułu kwoty do zapłaty. Ustosunkowując się do naruszenia art. 120, 122, 123 § 1, 124, 125 § 1, 180 § 1, 181, 187 § 1, 190 § 1 i 191 O.p. organ odwoławczy uznał je za bezzasadne. Wyjaśnił, że fakt, że zaskarżona decyzja oparta została, ale nie wyłącznie, na materiale dowodowym zebranym w toku innych postępowań (w tym w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w R. ), nie świadczy o naruszeniu przepisów postępowania, gdyż działanie takie jest zgodne z treścią art. 180 § 1 O.p. W przedmiotowej sprawie, organ pierwszej instancji w oparciu o art. 191 Ordynacji podatkowej, dokonał oceny materiału dowodowego pochodzącego m.in. z postępowania karnego podjął zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o własne ustalenia, a nie - w oparciu o ustalenia poczynione przez organy prowadzące inne postępowania. Nie ma przy tym znaczenia, że Spółka nie brała udziału w tych innych postępowaniach, albowiem wszystkie dowody na których oparto zaskarżoną decyzję znajdowały się w aktach sprawy. Za bezzasadny organ uznał zarzut naruszenia art. 139 § 1 O.p. poprzez prowadzenie przez długi okres postępowania kontrolnego. Organ wyjaśnił, że postępowanie kontrolne wobec "A" Sp. z o.o. wszczęte zostało 22 lutego 2013 r., a organ kontroli skarbowej w trybie art. 140 § 1 O.p., wielokrotnie wyznaczał nowy termin załatwienia sprawy w ww. postępowaniu, każdorazowo podając przyczynę niedotrzymania terminu, tj. konieczność zebrania pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ zaznaczył, że w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 199a § 3 O.p., gdyż przedmiotem kontrowersji były okoliczności faktyczne sprawy. Zdaniem organu nie zasługuje na aprobatę także zarzut naruszenia art. 120 w związku z art. 200 O.p. poprzez wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. postanowienia z [...] r., w zakresie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie. Organ zauważył, że materiał dowodowy, na którym oparto zaskarżone rozstrzygnięcie został włączony do akt sprawy postanowieniami organu kontroli skarbowej z 22 listopada 2013 r. (karta 1581), z 10 czerwca 2014 r. (karta 1993), z 24 lipca 2014 r. (karta 2065), z 30 lipca 2014 r. (karta 2081). Z materiałem tym strona miała możliwość zapoznania się przed organem pierwszej instancji (vide: postanowienie organu kontroli skarbowej z 5 września 2014 r. - karta 3117). Jednakże ani spółka "A" ani jej pełnomocnik nie skorzystał z możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, ani też z możliwości wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego. Natomiast na etapie postępowania odwoławczego organ nie zebrał żadnego innego materiału dowodowego, który uniemożliwiałby skorzystanie z uprawnień przewidzianych w art. 200 § 1 O.p. w związku z wydanym postanowieniem z 8 grudnia 2014 r. Jednocześnie organ zauważył, że wynikający z ww. przepisu obowiązek wyznaczenia stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego ciąży na organie odwoławczym, bez względu na to, czy w toku postępowania odwoławczego zebrane zostały dodatkowe dowody, czy też nie. Organ wskazał ponadto, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że "wydanie postanowienia" w świetle art. 187 § 2 w związku z art. 216 O.p. jest niezbędne w przypadku gdy organ z urzędu lub na wniosek strony zamierza przeprowadzić określony dowód, a nie włączyć (dopuścić) do materiału dowodowego już istniejący dowód. W kwestii terminu przedawnienia wynikającego z art. 70 § 1 O.p. organ ustalił, że przed upływem ww. terminu właściwy organ podatkowy doręczył podatnikowi zawiadomienie z 4 grudnia 2013 r. nr [...] , informujące na podstawie art. 70c) O.p., że z dniem [...] r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za 2008 r., w związku z objęciem "A"Sp. z o.o. śledztwem w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z uszczupleniem podatku VAT za ww. okres. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A"Sp. z o.o. działając przez pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. w całości. W uzasadnieniu skarżąca ograniczyła się do ponowienia zarzutów oraz argumentacji zaprezentowanej na etapie postępowania odwoławczego, zapowiadając, że ciąg dalszy zarzutów nastąpi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przed wyznaczonym terminem rozprawy w dniach: 7, 10, 13, 14 lipca 2015 r. wpłynęły do Sądu pisma procesowe pełnomocnika strony skarżącej. W piśmie z daty wpływu 7 lipca 2015 r. pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 121 § 1 O.p., poprzez: przeprowadzenie postępowania kontrolnego w ten sposób aby udowodnić, że Spółka z o.o. "A" oraz jej prezes W. B. współpracowali z nieznanym im R. A. ; zaniechanie przesłuchania W. B. , celowo kierując wezwania zaadresowane do W. B. prezesa Spółki z o.o. "A" mimo, iż organ był informowany, że W. B. nie jest już prezesem skarżącej spółki. Ta okoliczność w ocenie pełnomocnika wskazuje, że organ manipulował zakresem wyboru świadków do przesłuchania. Pełnomocnik przedstawił protokoły przesłuchania świadków: R. A. , M. Z. , G. G. , wyjaśniając, że świadkowie ci nie mieli nic wspólnego ze skarżącą spółką, zaś G. G. kojarzył inną spółkę "X" . W kolejnym piśmie procesowym z daty wpływu 10 lipca 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie art. 121 § 1 i art. 180 § 1 O.p., poprzez przedłożenie do akt sprawy dokumentów niezgodnie z zasadą dążenia do prawdy obiektywnej. Pełnomocnik zaznaczył, że organy podatkowe włączyły do akt dokumentację uzyskaną z postępowań karnych dotyczącą spółek z o.o. "X" z siedzibą w L. i R., wykorzystując ją w postępowaniu prowadzonym wobec skarżącej. Nie wykazały przy tym związku z prowadzonym postępowaniem, mimo iż posiadały dokumentację skarżącej spółki z 2008 r. Tymczasem dla zachowania prawa do odliczenia podatku VAT znaczenie mają okoliczności danej transakcji, a nie relacje pomiędzy kontrahentami na wcześniejszym etapie obrotu. Zatem organy naruszyły art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT oraz art. 168 dyrektywy 2006/112/WE, poprzez niewykazanie braku należytej staranności skarżącej spółki przy zawieraniu transakcji oraz niewykazanie, że spółka miała świadomość uczestniczenia w przestępstwie. W ocenie pełnomocnika dowodem na brak związku R. A. i osób z nim współdziałających ze skarżącą spółką są dowody przesłuchań świadków oraz protokół przeszukania u R. A. , z którego wynika, że znaleziono u niego pieczęcie spółek z o.o. "X" z siedzibą w L. i R.. W piśmie procesowym z daty wpływu 13 lipca 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 O.p., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego i niewskazanie jakich czynności powinna dokonać skarżąca spółka celem zweryfikowania swego kontrahenta. Zaznaczył przy tym po raz kolejny, że przestępcza działalność C. i A. nie może mieć wpływu na działalność skarżącej Spółki. Organy w zaskarżonej decyzji nie uwzględniły nadto wyroku TSUE z 21 czerwca 2012 r. C-80/11 i C-142/11. Pełnomocnik wskazał też na naruszenie art. 180 § 1 i § 2 oraz art. 181 w zw. z art. 123 § 1 O.p., poprzez włączenie do akt dokumentów z innych postpowań, mimo iż ich wartość dowodowa była kwestionowana oraz nieprzeanalizowanie dokumentów skarżącej spółki na okoliczność faktycznych transakcji; nieprzeanalizowanie wydruków z księgi rachunkowej, ewidencji środków trwałych, faktur zakupu i sprzedaży, zamówienia na towary, zapytań ofertowych, umów wraz z aneksami zawartych z kontrahentami; niezwrócenie przez organ pełnej dokumentacji zebranej w trakcie postępowania kontrolnego, co spowodowało, że obecny zarząd Spółki nie mógł się odnieść do kwestionowanego obrotu towarowego; wyeliminowanie protokołu z przesłuchania prezesa skarżącej Spółki przez inny organ, ze str. 868 akt, z tytułu przydatności dla obrony strony skarżącej; pobieżne przejrzenie akt postępowania prowadzonego w UKS w K. wobec "C" K. C. i "D" Sp. z o.o., z uwagi na dokonanie tych czynności 12 kwietnia 2013 oraz 22-23 lipca 2013 r.; wskazanie na str. 2 decyzji pierwszoinstancyjnej w pkt. 3 faktur nr [...] oraz nr 16/8/2008, których skarżąca nie wystawiła. W pismach procesowych z daty wpływu 14 lipca 2015 r. pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodu z aktu notarialnego z [...] r., protokołów przesłuchania w charakterze świadka i strony K. C. z [...] r. w UKS w K. oraz z [...] r., protokołu przesłuchania Z. N. w charakterze strony z 23.05.2014 r., protokołu przesłuchania podejrzanego R. A. z [...] r., oświadczenia K. C. poświadczonego notarialnie, celem potwierdzenia dołożenia należytej staranności skarżącej Spółki w zawieraniu spornych transakcji. Pełnomocnik zarzucił też, naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 180 § 1 O.p., poprzez wymieszanie umów w tomie XIII akt sprawy sądowej, podpisanych przez skarżącą spółkę, mającą w dniu ich podpisania nazwę "G1" Sp. z o.o., przekładanie tych umów aneksami lub załącznikami, co utrudnia Sądowi dokonania ich oceny. Pełnomocnik zaznaczył, że w sytuacji ich prawidłowego złożenia wraz z uaktualnieniem nazw stron oraz z innych umów prawidłowo złożonych znajdujących się w aktach sprawy wynika, że szczególnie nurtujące zapisy treści umowy, którymi zainteresowane były organy znajduje się w § 7 § i 13 pkt 3 i pkt 5. W załączeniu strona przedłożyła 3 umowy z 20 grudnia 2007 r. oraz z 16 i 20 czerwca 2008 r. Na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze oraz w pismach procesowych, złożył przy tym kolejne pisma procesowe z wnioskiem o dopuszczenie dowodu z oświadczenia notarialnego złożonego przez K. C. na okoliczność wykazania należytej staranności strony skarżącej przy zawieraniu spornych transakcji. Podniósł także, że skarżąca spółka składała do akt wyjaśnienia wraz z załącznikami, których w aktach nie ma. Załączniki te nie wróciły także do spółki. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i zakreślenie terminu do ustosunkowania się do treści złożonych pism. W tym samym dniu w biurze podawczym sądu pełnomocnik strony skarżącej złożył kolejne pismo, w którym zarzucił naruszenie art. 200 § 1 O.p.: 1. Dyrektorowi UKS, poprzez niewyznaczenie stronie terminu 7 dni do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, po wydaniu postanowienia z 25.09.2014 r. oddalającego wnioski dowodowe strony o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków: K. C. , W. B. oraz prezesów lub osób zarządzających firmami współpracującymi ze skarżącą Spółką; w przeddzień wydania decyzji organ włączył do akt dokumentację, o której doręczenie wystąpiła strona skarżąca na etapie postępowania odwoławczego; 2. Dyrektorowi Izby Skarbowej, poprzez niewyznaczenie stronie terminu 7 dni do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, po wydaniu postanowienia z 26.01.2015 r. oddalającego wnioski dowodowe strony, doręczonego stronie wraz z decyzją, tymczasem uzasadnienie postanowienia jest elementem materiału dowodowego. Organ odwoławczy dopiero 21.01.2015 r. doręczył skarżącej włączoną do akt dokumentację, której skarżąca zażądała. Pełnomocnik strony zarzucił też naruszenie art. 191 i art. 123 § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p., poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i niedopuszczenie strony do czynnego udziału w postępowaniu wskutek przekazania stronie w dniu 19 stycznia 2015 r. uwierzytelnionych kserokopii dokumentów zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym w UKS w Rzeszowie. Pełnomocnik wskazał, że strona nie była w stanie w krótkim czasie zanalizować tych dokumentów z uwagi na ich obszerność, nie znała ich w trakcie postępowania odwoławczego, zatem odniesienie się do nich traktuje jako ciąg dalszy skargi z 3 marca 2015 r. Pełnomocnik zacytował fragmenty zeznań świadków: G. Z. , M. G. , S. M. , P. C. , S. K. , S. S. , P. W. , Z. R., A. G. , W. S. i stwierdził, że żaden ze świadków nie ma wiedzy o transakcjach uwidocznionych w spornych fakturach, zeznania te nie mogą stanowić dowodu na fikcyjność spornych transakcji. Organ nie przeanalizował dokumentacji skarżącej spółki i nie wziął pod uwagę, że z umów zawartych pomiędzy skarżącą spółką a firmami K. C. wynika, że transport mógł się odbywać za pomocą osób trzecich a nie tylko z wykorzystaniem własnych środków transportu. Pełnomocnik strony na zakończenie pisma zapowiedział, że ciąg dalszy zarzutów i uzasadnienia nastąpi. Sąd z urzędu stwierdza, że nie wpłynęło już kolejne pismo procesowe strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Niezasadne okazały się też zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT. Zatem mimo, że w skardze postawiono zarzuty naruszenia prawa procesowego, co do przeprowadzonego postępowania dowodowego, dokonanych ustaleń, oceny materiału dowodowego, to celowym będzie dokonanie w pierwszej kolejności wykładni przepisu prawa materialnego, celem wytyczenia granic niezbędnych ustaleń faktycznych. Oczywiście, wykładni tych przepisów nie sposób dokonać bez uprzedniej wykładni art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a tej ustawy, bo w art. 88 ust. 3a pkt 4 przewidziane jest odstępstwo od zasady wynikającej z art. 86 ust. 1. Zasadą tą, jest zasada neutralności podatku od wartości dodanej, której realizacja polega na prawie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Treść art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, która brzmi: "W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 (ust. 1). 2. Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7: 1) suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: a) z tytułu nabycia towarów i usług, (ust. 2) - wyraźnie wskazuje na to, że prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony przysługuje tylko w takim zakresie, w jakim nabyte towary i usługi są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, a zatem wynika jednocześnie, że musi to być rzeczywiste nabycie towarów i usług, sama faktura nie stwarza prawa do odliczenia, podatek naliczony musi być związany z czynnościami faktycznie dokonanymi. Stąd prawidłowy wniosek organów podatkowych, w myśli którego tak zwana pusta faktura, czyli taka, która nie obrazuje rzeczywistego nabycia towarów i usług, nie daje prawa do odliczenia. Trafne jest również wskazanie przez organy podatkowe na art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy VAT, który wskazuje, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy: wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W świetle tych przepisów zasadniczą kwestią dla wyniku tej sprawy jest ustalenie, czy zakwestionowane przez organy podatkowe faktury obrazują czynności rzeczywiście dokonane, a więc dostawę towarów, świadczenie usług, czy też są to faktury puste, za którymi nie szły faktycznie dokonane czynności, co powoduje pozbawienie skarżącego prawa do pomniejszenie podatku należnego o wynikający z nich podatek naliczony. Sąd uważa, że ustalenia w rozpoznawanej sprawie zostały dokonane przez organy prawidłowo, bez naruszenia zasad postępowania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie daje podstawy do przyjęcia, że wystawcy spornych faktur "B" Sp. z o.o., "C" oraz "D" Sp. z o.o. nie dokonały dostawy towarów na rzecz skarżącej. Skarżąca spółka zaś nie dokonała dostawy nabytych wcześniej towarów od ww firm na rzecz P.R.U.H. "E" Sp. z o.o., "F" s.c. B. G. , J. G. , "G" Sp. z o.o., "H" , "C" , "I" Sp. z o.o., P.U.H. "J" Sp. z o.o., "K" , "E" , "M" Sp. z o.o. Pozorność działań tych podmiotów została wykazana w sposób nie budzący wątpliwości. Wynika ona ze zgromadzonego materiału dowodowego: dokumentacji finansowo - księgowej spółki za kontrolowany okres; dokumentów pozyskanych w trakcie innych postępowań karnych oraz podatkowych prowadzonych wobec kontrahentów skarżącej spółki włączonych do niniejszego postępowania postanowieniami z dnia: 22 listopada 2013 r., 10 czerwca 2014 r., 24 lipca 2014 r., 30 lipca 2014 r.; dowodów pozyskanych w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego w tym protokołów przesłuchania w charakterze świadka G. G. , M. Z. a,R. A. . Słusznie zatem organ ustalił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza zaistnienia zdarzeń gospodarczych udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami. Firmy "B" Sp. z o.o., "C" oraz "D" Sp. z o.o. nie dokonały dostawy towarów i usług uwidocznionych w zakwestionowanych fakturach. Firma "B" Sp. z o.o. wystawiła skarżącej spółce fakturę VAT z 21 lutego 2008 r. na kwotę netto [...] zł, podatek VAT [...] zł, z tytułu zakupu łącznie około 200 ton blachy ocynkowanej i stali żebrowanej. Jednakże z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że firma nie posiadała środków trwałych mogących dokonywać transportu wykazanego w fakturze towaru, ani też nie zatrudniała pracowników. Jej prezes M. W. potwierdził fikcyjny charakter tej spółki. Zaś wobec kolejnego prezesa K. C. prowadzone jest postępowanie karne w Prokuraturze Apelacyjnej w R. pod sygn. [...] w sprawie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przez R. A. , działającej w latach 2005-2010, zajmującej się popełnianiem przestępstw skarbowych, polegających na wystawianiu fikcyjnych faktur pomiędzy podmiotami gospodarczymi nie dokumentujących faktycznych zdarzeń gospodarczych. Także R. A. słuchany w charakterze podejrzanego w Prokuraturze Apelacyjnej w R. w dniu [...] r. wyjaśnił, że transakcje związane z obrotem stalą miały charakter nierzeczywisty, nie szedł za nimi żaden towar, a faktury wystawiane przez firmę "A1" na rzecz firm "B" Sp. z o.o., "C" oraz "D" Sp. z o.o. miały charakter fikcyjny. Były wystawiane po uprzednim uzgodnieniu z K. C. . Zauważyć przy tym należy, iż płatność za sporną fakturę została dokonana przelewem na konto bankowe przez skarżącą Spółkę do wysokości [...] zł. Podobnie sytuacja wygląda w odniesieniu do 3 faktur VAT wystawionych w maju 2008 r. przez "C" K. C. dotyczących sprzedaży prętów żebrowych na kwotę netto [...] zł, podatek VAT [...] zł. Towar wykazany w tych fakturach został nabyty przez "C" od firmy "O" , której udziałowcem był R. A. a prezesem M. Z. . M. Z. zeznał, że był prezesem fikcyjnym na polecenie R. A. , który rzeczywiście zarządzał spółką. Jak już wcześniej wskazano z zeznań R. A. wynika, że transakcje związane z obrotem stalą miały charakter nierzeczywisty. Zatem skoro "C" K. C. nie kupił towaru od firmy "O" , to nie mógł tego towaru sprzedać skarżącej spółce. Sąd zgadza się też z oceną organu, że 66 faktur wystawionych w okresie o stycznia do grudnia 2008 r. przez "D" Sp. z o.o. dotyczących sprzedaży materiałów budowlanych, wyrobów stalowych, usług budowlanych oraz remontowych maszyn i urządzeń nie odzwierciedlało rzeczywistego obrotu gospodarczego. Świadczy o tym przywołany przez organ na str. 31-50 uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, szeroko zgromadzony materiał dowodowy w postaci: informacji uzyskanych od właściwych miejscowo urzędów skarbowych dla dostawców firmy "D" , materiałów śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w R. , przesłuchania w charakterze świadków pracowników firmy "D" . Z materiału tego wynika, że firma ta wystawiając faktury dla skarżącej spółki na sprzedaż materiałów budowlanych, wyrobów stalowych oraz usługi budowlane i remontowe maszyn i urządzeń w takim samym stanie jak na fakturach otrzymanych przez swych dostawców nie dokumentowała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż jej dostawcy "N" Sp. z o.o., "O" Sp. z o.o., "P" Sp. z o.o., "R" Sp. z o.o., "C1" Sp. z o.o., "S" Sp. z o.o., "P" Sp. z o.o., "X" Sp. z o.o., "W" Sp. z o.o., "V" Sp. z o.o., "U" Sp. z o.o., "Y" Sp. z o.o. nie prowadziły działalności gospodarczej, zatem nie mogły sprzedać firmie "D" uwidocznionych tam towarów i usług, a firma "D" nie mogła ich sprzedać skarżącej Spółce. Ponadto firma "D" nie miała odpowiednich środków trwałych, nie zatrudniała wykwalifikowanych pracowników, nie miała możliwości wykonywania transportu, magazynowania towarów, wykonywania usług, ujmowanych w fakturach wystawianych na rzecz skarżącej spółki. Słusznie też wskazał organ, że o fikcyjnym charakterze spornych faktur świadczy również fakt, że skarżąca spółka w spisie z natury na 2007 r. jako środek transportu wykazała samochód osobowy [... ], przyczepkę lekką [.. .], a na 2008 r. jako środek transportu wykazała samochód ciężarowy [...] i przyczepkę lekką [...] , nie wykazała maszyn i urządzeń mogących służyć do transportu materiałów budowlanych i wyrobów stalowych, bądź do załadunku lub wyładunku tych towarów. Spółka też nie wykazała aby w kontrolowanym okresie zakupywała usługi transportowe, załadunkowe, składowania, magazynowania, naprawy maszyn i urządzeń, usług budowlanych. Spółka nie zatrudniała też pracowników, o czym świadczy informacja Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. , że spółka w 2008 r. nie figuruje w rejestrze płatników podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Rację ma też organ, że skoro skarżąca spółka nie zakupiła towarów i usług opisanych w zakwestionowanych fakturach zakupu, to nie mogła tych samych towarów sprzedać na rzecz kontrahentów: P.R.U.H. "E" Sp. z o.o., "F" s.c. B. G. , J. G. , "G" Sp. z o.o., "H" , "C" , "I" Sp. z o.o., P.U.H. "J" Sp. z o.o., "K" , "E" , "M" Sp. z o.o. W tym stanie rzeczy organ zasadnie zastosował art. 108 ustawy VAT, zgodnie z którym w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna (podatnik) wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku jest obowiązana do jego zapłaty. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy został prawidłowo ustalony oraz prawidłowo zastosowano przepisy dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego i jego dopuszczalnych ograniczeń, a także art. 108 ustawy VAT. Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania ustaleń organów podatkowych przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i ustalenia te całkowicie podziela. Niezasadne okazały się zarzuty postawione w skardze dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. Nie doszło po stronie organów podatkowych do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, ani naruszenia obowiązku zebrania całego materiału dowodowego czyli, jak wskazano w skardze art. 121 § 1, w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. Ocena materiału dowodowego została dokonana w sposób logiczny, w oparciu o całokształt prawidłowo zebranego materiału dowodowego, na pewno nie jest dowolna i nie narusza art. 191 O.p. Organy oparły się na wszystkich dowodach przeprowadzonych w sprawie i rozważyły je we wzajemnym powiązaniu. Zgodnie z art. 187 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 180 § 1 O.p. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Tak więc obowiązkiem organu podatkowego jest zebranie wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a więc nie wszelkich możliwych dowodów, a tylko tych, które służą wyjaśnieniu sprawy i wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, co organ uczynił. Te obowiązki organu nie niweczą możliwości dowodzenia przez podatnika okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, w ten sposób, by ujawniał fakty i kierował do organu wnioski dowodowe. Brak po stronie skarżącego takich działań, a odmienna ocena materiału dowodowego przez stronę nie świadczy sama przez się o błędnym dokonaniu ustaleń. Z tych względów Sąd uznał, że zasadnicze dla wyniku sprawy ustalenie, że pomiędzy skarżącym a firmami "B" Sp. z o.o., "C" , "D" Sp. z o.o. nie doszło do faktycznego obrotu, że skarżący uczestniczył w fikcyjnych transakcjach, a otrzymane i wystawione faktury VAT to "puste faktury" jest prawidłowe. Nie ma zatem mowy o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów podniesionych w skardze nie sposób się zgodzić, że zostało naruszone fundamentalne prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikające z art. 17 (2) VI dyrektywy (obecnie art. 168 dyrektywy 2006/112), poprzez nieudowodnienie podatnikowi braku dobrej wiary. W tym miejscu należy wskazać, że dla zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT, koniecznym jest ustalenie stanu świadomości podatnika co do podmiotu (kontrahenta) i przedmiotu dokonanych transakcji. Kwestia ta nabrała istotnego znaczenia na skutek wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej w skrócie: TSUE) wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 (Mahagében kft vs. Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága) i C-142/11 (Péter Dávid vs. Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága). W powołanym wyżej wyroku TSUE postawił zasadniczo dwie tezy. Z pierwszej z nich wynika, że artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1, dalej dyrektywa 2006/112/WE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy, na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. W myśl drugiej tezy art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112/WE, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa. Ponadto w wyroku TSUE z dnia 6 września 2012 r. w sprawie C-324/11 Trybunał orzekł m.in., że jeżeli organ podatkowy przedstawi konkretne przesłanki dotyczące istnienia oszustwa, dyrektywa 2006/112 i zasada neutralności podatkowej nie sprzeciwiają się temu, aby sąd krajowy zbadał na podstawie ogólnej oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, czy wystawca faktury sam wykonał daną transakcję. Niemniej jednak, w sytuacji takiej jak przed sądem krajowym tylko wtedy można odmówić prawa do odliczenia, jeżeli organ podatkowy wykaże na podstawie obiektywnych dowodów, że adresat faktury wiedział lub powinien wiedzieć, że transakcja powołana w celu uzasadnienia prawa do obliczenia stanowiła oszustwo popełnione przez rzeczonego wystawcę lub innego przedsiębiorcę uczestniczącego w łańcuchu świadczenia usług. Z kolei w wyroku z 6 grudnia 2012 r. w sprawie C-285/11 Bonik, TSUE wskazał, że w razie uznania przez organy podatkowe w związku z przestępstwem lub nieprawidłowościami popełnionymi przez wystawcę faktury, że transakcja zafakturowana i powoływana jako podstawa do odliczenia nie została rzeczywiście zrealizowana, odmowa prawa do odliczenia wymaga wykazania przez te organy na podstawie obiektywnych przesłanek - bez wymagania od odbiorcy faktury podejmowania czynności sprawdzających, które nie są jego zadaniem – iż odbiorca ten wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku VAT, co ustalić powinien sąd odsyłający. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwala stwierdzić, że skarżący przyjmował puste faktury i sam wystawił puste faktury nie dokumentujące faktycznych transakcji. Słusznie wskazał organ, że wszystkie faktury wystawione przez podmioty uczestniczące w obrocie były "puste", gdyż towar nie był dostarczany stronie, ani też przez nią zbywany. Tym samym nie ma konieczności wykazywania przez organy podatkowe, że podatnik wiedział lub powinien wiedzieć, że transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu, tzn. ustalenia, czy podatnik przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie. W tym miejscu wskazać przyjdzie, że Sąd podziela stanowisko prezentowane w uzasadnieniach decyzji obu organów, że Spółka w sposób zamierzony posłużyła się spornymi fakturami VAT oraz wprowadziła do obrotu prawnego faktury VAT, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Świadczy o tym chociażby fakt, że W. B. - prezes "A" pełnił funkcję prokurenta spółki "D" oraz posiadał 91 udziałów w tej spółce. Ponadto wraz z K. C. był wspólnikiem w "X" sp. z o.o., której siedziba mieściła się pod tym samym adresem, co miejsce zamieszkania W. B. (J. , ul. [...]). Informacje te wynikają z odpisu z KRS spółki "D" na dzień [...] r. (wpis nr 2 z dnia [...] r. oraz nr 1 z dnia [...] r. ). Zatem uzasadniony jest pogląd obu organów, że W. B. znając K. C. , pełniąc z nim różne funkcje w spółkach biorących udział w nielegalnym procederze, wiedział na czym polegała działalność podmiotów, z którymi współpracował. Nie można zgodzić się z zarzutami skargi wybiórczego potraktowania przez organ materiału dowodowego i przywołania tylko tych dowodów, które uzasadniają tezę organów o fikcyjności obrotu dokumentowanego spornymi fakturami. Organ szeroko w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej przywołał zeznania świadków oraz treść dokumentów pozyskanych w innych postępowaniach i odniósł je do stanu faktycznego sprawy. To, że strona skarżąca w sposób odmienny dokonuje oceny pozyskanego materiału dowodowego nie świadczy o tym, że organ podatkowy przy ocenie tego materiału działał z naruszeniem prawa. Słusznie wskazał organ, że nie ma znaczenia, iż spółka nie brała udziału w tych innych postępowaniach, albowiem wszystkie dowody na których oparto zaskarżoną decyzję znajdowały się w aktach sprawy. Zauważyć też przyjdzie, że w postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości, bowiem dopuszczona jest możliwość posiłkowania się dowodami przeprowadzonymi w innych postępowaniach, a dowody te nie tracą swojej mocy jedynie przez fakt, że nie zostały przeprowadzone przez ten organ, który wydał decyzję podatkową. Istotne jest, aby strona miała możliwość zapoznania się materiałem dowodowym zebranym w innych postępowaniach, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zatem organy nie naruszyły art. 123 O.p. Ponadto w rozpoznawanej sprawie zeznania złożone przez świadków i strony w trakcie innych postępowań zostały skonfrontowane z zeznaniami świadków słuchanych w trakcie niniejszego postępowania tj: G. G. , M. Z. ,R. A. oraz z dokumentacją księgową skarżącej spółki za 2008 r . Organ zaś wskazał dlaczego i w jakim zakresie zeznania tych świadków uznaje za wiarygodne. Trudno zresztą polemizować z organem, że to wystawca faktury wie najlepiej, czy prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, czy też jego działalność ogranicza się do wystawiania pustych faktur, za którymi nie ma dostaw towarów czy usług. Zatem to G. G. , M. Z. , R. A. wiedzieli najlepiej czy prowadzili działalność gospodarczą, czy wystawiali sporne faktury. W świetle ich zeznań organy podatkowe prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy. Słusznie wskazały, że pozostałe dowody w postaci dokumentacji księgowej skarżącej spółki, informacji podatkowych uzyskanych od właściwych dla wystawców faktur urzędów skarbowych wskazują na fikcyjny charakter transakcji. Wobec tych dowodów nie można dać wiary oświadczeniom K. C. , czy zeznaniom W. B. (opisanym na str. 10 i 11 uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej oraz znajdujących się w aktach sprawy), że sporne faktury dokumentują rzeczywisty obrót towarami. Nie mógł też odnieść pożądanych skutków prawnych zarzut naruszenia art. 139 § 1 O.p. poprzez prowadzenie przez długi okres postępowania kontrolnego. Organ wszczął postępowanie kontrolne wobec "A" Sp. z o.o. 22 lutego 2013 r. i w trybie art. 140 § 1 O.p., wielokrotnie wyznaczał nowy termin załatwienia sprawy, każdorazowo podając przyczynę uzasadniającą niedotrzymanie terminu. Zaznaczyć też przyjdzie, że strona za pomocą dostępnych środków nie skarżyła się na przewlekłość postępowania. Słusznie też wskazał organ, że w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 199a § 3 O.p. Zauważyć przyjdzie, że w kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1497/08 (publ.: LEX), gdzie podkreślono, że art. 199a § 3 O.p. dotyczy wyłącznie procedury wystąpienia do sądu powszechnego w toku postępowania podatkowego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa na podstawie dowodów zgromadzonych w tym postępowaniu. Przepis ten nie określa żadnych konsekwencji podatkowych działań podatnika, w zakresie jego praw jak i obowiązków. Z jego treści jak i usytuowania w przepisach Ordynacji podatkowej wynika, że ma on ściśle procesowy charakter. O jego naruszeniu w stopniu dającym podstawę do uwzględnienia skargi można mówić, jeżeli autor skargi wykaże, że niezastosowanie tego przepisu (niewystąpienie do sądu powszechnego ze stosownym powództwem) miało istotny wpływ na wynik sprawy. Istotą wprowadzonej regulacji było min. odciążenie organów podatkowych od samodzielnego rozstrzygania trudnych cywilnoprawnych kwestii pojawiających się w toku postępowania podatkowego, przy czym wprowadzone do systemu prawa regulacje nie pozbawiły tych organów samodzielnego ustalania istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. W związku z tym, co do zasady organ podatkowy powinien samodzielnie przeprowadzić postępowanie podatkowe i rozstrzygnąć o wszystkich istotnych z prawnopodatkowego punktu widzenia okolicznościach sprawy a dopiero w przypadku zaistnienia wątpliwości, co do istnienia stosunku prawnego lub prawa powinien wystąpić z powództwem do sądu powszechnego. Należy pamiętać, że pierwotny projekt dokonanych zmian zakładał istnienie "poważnych wątpliwości". Wprowadzona w toku legislacyjnych prac poprawka poszerzyła zakres możliwych sytuacji, w których organ podatkowy powinien zadecydować o wystąpieniu z powództwem cywilnym (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II FSK 531/08). Użyte w art. 199a § 3 O.p. pojęcie "wątpliwości" należy rozumieć w kategoriach obiektywnych. Treść przepisu wskazuje, że o wątpliwościach co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa można mówić tylko wówczas, gdy w sprawie zostały zgromadzone dowody, które te wątpliwości nasuwają. Organ podatkowy może zatem powołać się na wskazaną przesłankę dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w wyniku którego zastosowane środki dowodowe nie pozwalają na dokonanie nie budzącej wątpliwości wykładni oświadczeń woli stron czynności prawej oraz ustalenia jej rzeczywistej treści, a tym samym nie jest również możliwe jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Sąd rozstrzygający podziela ten pogląd i stwierdza, że na gruncie niniejszej sprawy przepis ten nie mógłby mieć zastosowania z uwagi na fakt, że sporna kwestia dotyczy ustalenia stanu faktycznego, nie zaś wątpliwości co do istnienia bądź treści stosunku prawnego. Niezasadny okazał się też zarzut naruszenia art. 120 w związku z art. 200 O.p. poprzez wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. postanowienia z [...] r., w zakresie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie, co pozbawiło stronę możliwości wypowiedzenia się w sprawie, ponieważ nie znała szczegółowo treści niektórych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, bowiem te nie zostały włączone jako dowody do postępowania stosownym postanowieniem. Słusznie wskazał organ, że materiał dowodowy, na którym oparto zaskarżone rozstrzygnięcie został włączony do akt sprawy postanowieniami organu kontroli skarbowej z dnia: 22 listopada 2013 r., 10 czerwca 2014 r., 24 lipca 2014 r., 30 lipca 2014 r., zatem z materiałem tym strona miała możliwość zapoznania się przed organem pierwszej instancji, o czym strona została powiadomiona postanowieniem organu kontroli skarbowej z 5 września 2014 r., z czego nie skorzystała. Natomiast na etapie postępowania odwoławczego organ nie zebrał żadnego innego materiału dowodowego, który uniemożliwiałby skorzystanie z uprawnień przewidzianych w art. 200 § 1 O.p. w związku z wydanym postanowieniem z 8 grudnia 2014 r. Słusznie też organ zauważył, że wynikający z ww. przepisu obowiązek wyznaczenia stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego ciąży na organie odwoławczym, bez względu na to, czy w toku postępowania odwoławczego zebrane zostały dodatkowe dowody, czy też nie. Słusznie też wskazał, że "wydanie postanowienia" w świetle art. 187 § 2 w związku z art. 216 O.p. jest niezbędne w przypadku gdy organ z urzędu lub na wniosek strony zamierza przeprowadzić określony dowód, a nie włączyć (dopuścić) do materiału dowodowego już istniejący dowód. Zatem twierdzenie pełnomocnika, że nie znał wszystkich dowodów, na których oparł się organ w trakcie orzekania jest chybione. Dowody, na których oparł się organ są w aktach sprawy. Z akt tych nie wynika, a i pełnomocnik nie wykazał, aby był pozbawiony uprawnień przewidzianych w art. 123 O.p. i nie miał w każdym etapie postępowania możliwości przeglądania akt i składania wniosków dowodowych. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że Sąd nie zaaprobował zasadności wywiedzionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów natury proceduralnej tj.: art. 180, art. 181, art. 123 O.p., w zakresie niedopuszczenia wnioskowanych przez stronę dowodów. Organy podatkowe przeprowadziły bowiem postępowanie z uwzględnieniem zasad ogólnych postępowania podatkowego w tym reguł postępowania dowodowego. W toku postępowania organy obu instancji podjęły zgodnie art. 122 O.p. wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Natomiast skuteczność prawna żądania przeprowadzenia dowodu uzależniona jest od stwierdzenia, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie okoliczność ta nie została potwierdzona innym dowodem. Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ podatkowy, na podstawie art. 188 O.p. nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (por. wyrok WSA w Poznaniu z 18 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1459/07. Ocena ta wynika zarówno z założeń proceduralnych, jak i materialnoprawnych. Co do tych pierwszych Sąd wskazuje, że zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. nie ma charakteru bezwzględnego, na co zwracano już uwagę w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 14 lipca 2005 r., sygn. akt I FSK 2600/04, wyrok NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 391/05, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu organy uprawnione były odmówić przeprowadzenia wnioskowanych dowodów z przesłuchania świadków: K. C. , - W. a B. , prezesów zarządów lub osób zarządzających następującymi firmami: "N" Sp. z o.o., "O" Sp. z o.o., "P" Sp. z o.o., "R" Sp. z o.o., "S" Sp. z o.o., "T" Sp. z o.o., "U" Sp. z o.o., "V" Sp. z o.o., "W" Sp. z o.o., "X" Sp. z o.o., "P" Sp. z o.o., 12 "Y" Sp. z o.o., na okoliczność przeprowadzenia rzetelności spornych transakcji, albowiem słusznie stwierdził organ, że kwestia braku rzetelności faktur została udowodniona innymi materiałami dowodowymi pozyskanymi zarówno w tracie niniejszego postępowania jak i w trakcie innych postępowań. Nadto osoby te w większości były słuchane w postępowaniu karnym zatem powtarzanie tych dowodów w niniejszym postępowaniu jest zbyteczne. Sąd stwierdził też, że nie mogły odnieść pożądanych skutków prawnych zarzuty pełnomocnika podnoszone w kolejnych pismach procesowych wnoszonych do Sądu stanowiących według pełnomocnika ciąg dalszy skargi. Niezasadne są zarzuty postawione w piśmie z daty wpływu do Sądu 7 lipca 2015 r. Nie można się zgodzić, że doszło do naruszenia art. 121 § 1 O.p., poprzez przeprowadzenie postępowania kontrolnego w ten sposób aby udowodnić, że Spółka z o.o. "A" oraz jej prezes W. B. współpracowali z nieznanym im R. A. . W ocenie Sądu nie można się zgodzić z tezą, że organ zaniechał przesłuchania W. B. , celowo kierując wezwania zaadresowane do W. B. prezesa Spółki z o.o. "A" mimo, iż był informowany, że W. B. nie jest już prezesem skarżącej Spółki. W tym miejscu wskazać trzeba, że organy kontrolne wzywały skarżącą spółkę do złożenia wyjaśnień i przedłożenia stosownych dokumentów na ich poparcie. Spółka jednak nie wykonała wezwania. Zatem Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. postanowieniami z [...] r. nałożył na skarżącą spółkę karę porządkową. Postanowienia te zostały utrzymane w mocy przez organ odwoławczy, a WSA w Gliwicach nieprawomocnymi wyrokami z 15 grudnia 2014 r. o sygn. akt III SA/Gl 1002/14 oraz III SA/Gl 1003/14 oddalił skargę na te rozstrzygnięcia. Co się zaś tyczy przesłuchania w charakterze świadka W. B. , to organ trzykrotnie wzywał go na przesłuchanie pismami z [...] r., jednakże wezwania te nie zostały przez niego odebrane i zwrócone do urzędu. W tym stanie rzeczy zarzucanie, że organ manipulował zakresem wyboru świadków do przesłuchania, nieprawidłowo wskazując na funkcję W. B. w skarżącej spółce nie może się ostać. Bo przecież odebranie wezwania, zgłoszenie się osobiste lub kontakt telefoniczny albo pisemny z organem nie wymagał od W. B. specjalnego wysiłku. Z kolei nieodbieranie wezwań słusznie zostało potraktowane przez organ w kontekście braku współpracy spółki w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy jako odmowa złożenia zeznań. Słusznie zatem organ sięgnął do zeznań złożonych przez W. B. w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego wobec PUH ""C" " K. C. , przesłanym przez ten organ pismem z [...] r. Zeznania W. B. zostały przytoczone na str. 10 uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej. Odnosząc się do przedstawionych protokołów przesłuchania świadków: R. A. , M. Z., G. G. oraz twierdzenia pełnomocnika, że świadkowie ci nie mieli nic wspólnego ze skarżącą spółką, wyjaśnić trzeba, że zeznania tych świadków dotyczyły fikcyjności obrotu wykazanego w fakturach VAT przez spółki kontrolowane przez R. A. , które były dostawcą towarów i usług dla firm "B" Sp. z o.o., "C" oraz "D" Sp. z o.o. Firmy te towary i usługi o takim samym asortymencie jak w fakturach na poprzednim etapie obrotu wystawiały skarżącej spółce, ta zaś wystawiała faktury VAT zawierające taki sam asortyment towarów i usług kolejnym nabywcom. Nie są również zasadne zarzuty przedstawione w kolejnym piśmie procesowym z daty wpływu 10 lipca 2015 r., dotyczące naruszenia art. 121 § 1 i art. 180 § 1 O.p., poprzez przedłożenie do akt dokumentacji uzyskanej z postępowań karnych dotyczącą spółek z o.o. "X" z siedzibą w L.i R. i wykorzystanie jej w postępowaniu prowadzonym wobec skarżącej. Wbrew temu co twierdzi pełnomocnik organy wykazały związek tych dowodów z prowadzonym postępowaniem, poprzez zakwestionowanie faktury VAT z 2 stycznia 2008 r. wystawionej przez skarżącą spółkę dla firmy "C" K. C. na sprzedaż dokumentacji techniczno-rozruchowej podnośnika taśmowego [...] oraz ustalenia, że spółka w sposób zamierzony posłużyła się fakturami VAT oraz wprowadziła do obrotu prawnego faktury VAT, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Związek ten organ wykazał poprzez wyjaśnienie, że W. B. - prezes "A" znał K. C. , gdyż pełnił funkcję prokurenta w spółce "X" , posiadał też 91 udziałów w tej spółce. Siedziba tej spółki mieściła się pod tym samym adresem, co miejsce zamieszkania W.B. (J. , ul. [...] ). Nie jest także trafnym zarzut, że organy oparły się na dowodach niedotyczących skarżącej spółki, mimo iż posiadały dokumentację skarżącej spółki z 2008 r. Organy przeanalizowały przedstawioną im dokumentację spółki "A" co znalazło wyraz zarówno w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej jak i organu odwoławczego, w odniesieniu do całokształtu zebranego materiału dowodowego sprawy. Te okoliczności są istotne dla zachowania prawa do odliczenia podatku VAT, albowiem wyjaśniają ją okoliczności danej transakcji, zaś w rozpoznawanej sprawie relacje pomiędzy kontrahentami na wcześniejszym etapie obrotu, były istotne, gdyż w powiązaniu z dokumentacją skarżącej spółki pozwalały wywieść, iż sporne faktury nie dokumentowały rzeczywistego obrotu pomiędzy stronami. Ponownie wskazać przyjdzie, że organy nie naruszyły art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT oraz art. 168 dyrektywy 2006/112/WE, poprzez niewykazanie braku należytej staranności skarżącej Spółki przy zawieraniu transakcji oraz niewykazanie, że Spółka miała świadomość uczestniczenia w przestępstwie. Niezasadne okazały się też kolejne zarzuty, będące w zasadzie powtórzeniem zarzutów skaegi, wskazane w piśmie procesowym z daty wpływu 13 lipca 2015 r., dotyczące: naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego i niewskazanie jakich czynności powinna dokonać skarżąca spółka celem zweryfikowania swego kontrahenta; nieuwzględnienia wyroku TSUE z 21 czerwca 2012 r. C-80/11 i C-142/11. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest kompletne i spełnia wymogi art. 210 § 1 pkt 6 w związku z § 4 O.p. Zgodnie z tymi unormowaniami decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6). Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 O.p.). Wszystkie te wymogi zostały przez organ spełnione. Organy obu instancji wyjaśniły zastosowaną podstawę prawną, wskazały dowody, na których się oparły i wskazały, którym dowodom odmówiły wiarygodności. Wyjaśniły też dlaczego w sprawie nie znajduje zastosowania wyrok TSUE z 21 czerwca 2012 r. C-80/11 i C-142/11. Odnosząc się do po raz kolejny podnoszonego zarzutu naruszenia art. 180 § 1 i § 2 oraz art. 181 w zw. z art. 123 § 1 O.p., poprzez włączenie do akt dokumentów z innych postępowań, zaznaczyć przyjdzie, że jak już wcześniej wskazano, organy mogą włączyć takie dokumenty i nie ma znaczenia, że ich wartość dowodowa jest kwestionowana przez stronę skarżącą. Organy przeanalizowały wydruki z księgi rachunkowej, ewidencji środków trwałych, faktur zakupu i sprzedaży, zamówienia na towary, zapytań ofertowych, umów wraz z aneksami zawartych z kontrahentami, czemu dały wyraz w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Ponadto pełnomocnik zarzuca, że organ nie chciał spółce zwrócić pełnej dokumentacji zebranej w trakcie postępowania kontrolnego, co spowodowało, że obecny zarząd spółki nie mógł się odnieść do kwestionowanego obrotu towarowego. Ten zarzut jest o tyle niezrozumiały, gdyż jak już wcześniej wskazano skarżąca spółka była wielokrotnie wzywana do przedłożenia informacji, tego nie uczyniła, co spowodowało wymierzenie jej kary porządkowej. Nadto zebrana dokumentacja była w aktach sprawy, zatem nie można uzależniać udzielenia informacji od zwrotu dokumentacji, gdyż w każdej chwili strona mogła się z tą dokumentacją zapoznać. Niezrozumiały jest również zarzut, że protokół z przesłuchania prezesa skarżącej spółki przez inny organ, ze str. 868 akt został wyeliminowany przez organy, z tytułu przydatności dla obrony strony skarżącej. Na str. 10 i 11 uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej opisano zeznania złożone przez W. B. . Protokół przesłuchania został przesłany za pismem Dyrektora UKS w K. w aktach sprawy pod poz. 76. Trzeba też wyjaśnić pełnomocnikowi, że przejrzenie akt postępowania prowadzonego w UKS w K. wobec "C" K. C. i "D" Sp. z o.o., w dniach 12 kwietnia 2013 oraz 22-23 lipca 2013 r., nie świadczy o tym, że zostały przejrzane pobieżnie. Zresztą nie wiadomo na jakiej podstawie pełnomocnik czyni ten zarzut. Nie wiadomo też dlaczego pełnomocnik twierdzi dopiero na etapie postępowania sądowego, że spółka nie wystawiła faktur nr [...] oraz nr [...] , skoro faktury te zostały wystawione 6 marca 2008 r. dotyczyły sprzedaży prętów żebrowanych na rzecz firmy PUH "J" Sp. z o.o. i zostały przez skarżącą spółkę ujęte w ewidencji sprzedaży dla celów podatku od towarów i usług (tabela na str. 64 decyzji). Sąd nie dopuścił też dowodów o dopuszczenie, których wnosił pełnomocnik w pismach procesowych z daty wpływu do Sądu 14 lipca 2015 r.: z aktu notarialnego z 7 lipca 2015 r., protokołów przesłuchania w charakterze świadka i strony K. C. z 14.04.2014 r. w UKS w K. oraz z 14.08.2009 r., protokołu przesłuchania Z. N. w charakterze strony z 23.05.2014 r., protokołu przesłuchania podejrzanegoR. A. z 21.04.2011 r., oświadczenia K. C. poświadczonego notarialnie, celem potwierdzenia dołożenia należytej staranności skarżącej spółki w zawieraniu spornych transakcji. Zeznania składane przez te osoby w innych postępowania i na różnych etapach niniejszego postępowania zostały włączone do akt sprawy i omówione przez organ na tle innych zebranych w sprawie dowodów. Nie ma więc potrzeby na etapie postępowania sądowego ponownie dopuszczać dowodów z oświadczeń składanych notarialnie przez te osoby, bądź z protokołów ich przesłuchań. W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zaznaczyć też należy, że postępowanie dowodowe ma charakter wyjątku, jego zastosowanie musi być rozumiane zawężająco, celem zaś art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne, czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego w sprawie, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie-czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. W dodatku może on mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd poweźmie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych. (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2015 r. sygn.. akt II OSK 23331/12 publ.: LEX nr 1754715). W rozpoznawanej sprawie Sąd takich wątpliwości nie powziął. Niezasadnie też, pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 180 § 1 O.p., poprzez wymieszanie przez organ umów w tomie XIII akt sprawy sądowej, podpisanych przez skarżącą spółkę, mającą w dniu ich podpisania nazwę "G1" Sp. z o.o., przekładanie tych umów aneksami lub załącznikami, co utrudnia Sądowi dokonania ich oceny. W ocenie Sądu znaczenie ma kompletne zebranie materiału dowodowego w sprawie, a nie jego złożenie. Nie wiadomo co też ma na myśli pełnomocnik twierdząc, że: w sytuacji prawidłowego złożenia umów wraz z uaktualnieniem nazw stron oraz z innych umów prawidłowo złożonych znajdujących się w aktach sprawy wynika, że szczególnie nurtujące zapisy treści umowy, którymi zainteresowane były organy znajduje się w § 7 § i 13 pkt 3 i pkt 5. Na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej ponownie wnosił o dopuszczenie dowodu z oświadczenia notarialnego złożonego przez K. C. na okoliczność wykazania należytej staranności strony skarżącej przy zawieraniu spornych transakcji. Do tego wniosku adekwatne są rozważania przedstawione wyżej dotyczące składanych przez skarżącego wniosków dowodowych. Z uwagi na ogólne sformułowanie, trudno z kolei odnieść się do zarzutu, że skarżąca spółka składała do akt wyjaśnienia wraz z załącznikami, których w aktach nie ma. Załączniki te nie wróciły także do spółki. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenie art. 200 § 1 O.p., zawartym w kolejnym piśmie procesowym złożonym w biurze podawczym Sądu w dniu rozprawy, zauważyć przyjdzie, że pełnomocnik strony skarżącej zarzut ten już podnosił w poprzednich pismach składanych łącznie z odwołaniem od decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy odniósł się do tego zarzutu w zaskarżonej decyzji wskazując, że materiał dowodowy, na którym oparto zaskarżone rozstrzygnięcie został włączony do akt sprawy postanowieniami organu kontroli skarbowej z dnia: 22 listopada 2013 r. 10 czerwca 2014 r. 24 lipca 2014 r. 30 lipca 2014 r. Z materiałem tym strona miała możliwość zapoznania się przed organem pierwszej instancji (vide: postanowienie organu kontroli skarbowej z 5 września 2014 r. - karta 3117). Co się zaś tyczy postanowienia z 25 września 2014 r. oddalającego wnioski dowodowe strony, to należy wskazać, że na postanowienie to nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, zaś strona może podnieść zarzuty, co do tego postanowienia w odwołaniu od decyzji co uczyniła. W ocenie Sądu nie można też zarzucić Dyrektorowi Izby Skarbowej naruszenia art. 200 O.p., poprzez niewyznaczenie stronie terminu 7 dni do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, po wydaniu postanowienia z 26.01.2015 r. oddalającego wnioski dowodowe strony, doręczonego stronie wraz z decyzją. Z treści art. 200 O.p. § 1 O.p. wynika, że przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Niewątpliwie chodzi tu o zebrany przez organ materiał dowodowy, a nie o postanowienie w sprawie oddalenia wniosku dowodowego wydane w trakcie postępowania przez organ prowadzący to postępowanie. Organ nie dopuścił się też naruszenia tego przepisu doręczając stronie skarżącej 21.01.2015 r. włączonej do akt dokumentacji, której skarżąca zażądała, albowiem strona mogła zapoznać się z aktami sprawy znajdującymi się organie w każdym czasie i nie wskazała, aby to uprawnienie miała utrudnione. Natomiast w sytuacji, gdy żąda od organu odpisów bądź kserokopii akt, to nie może uzależniać swoich praw procesowych od daty doręczenia tych pism, albowiem nie ma to oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Nie doszło również do naruszenia art. 191 i art. 123 § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p., poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i niedopuszczenie strony do czynnego udziału w postępowaniu wskutek przekazania stronie w dniu 19 stycznia 2015 r. uwierzytelnionych kserokopii dokumentów zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym w UKS w R. . Zarzut, że strona nie była w stanie zanalizować tych dokumentów z uwagi na ich obszerność w krótkim czasie, nie znała ich w trakcie postępowania odwoławczego, jest bezzasadny, albowiem jak wyżej wskazano, skoro dokumenty te były w aktach sprawy podatkowej, to strona nie może uzależniać możliwości zapoznania się z nimi od daty ich doręczenia. Odnosząc się do zacytowanych przez pełnomocnika fragmentów zeznań świadków: G. Z. , M. G. , S. M. , P. C. , S. K. , S. S. , P. W. , Z. R. , A. G. , W. S. i stwierdzenia, że żaden ze świadków nie ma wiedzy o transakcjach uwidocznionych w spornych fakturach, to Sąd nie zgadza się z opinią pełnomocnika, że zeznania te nie mogą stanowić dowodu na fikcyjność spornych transakcji, albowiem jak już wcześniej wielokrotnie wskazywano w uzasadnieniu tego wyroku, organ wbrew temu co twierdzi pełnomocnik przeanalizował dokumentację skarżącej spółki, zeznania świadków i ocenił, że zgromadzone dowody nie pozwoliły ustalić w jaki sposób odbywał się transport spornych towarów. Zdaniem Sądu umowy zawarte pomiędzy skarżącą spółką a firmami K. C. wskazujące, że transport mógł się odbywać za pomocą osób trzecich a nie tylko z wykorzystaniem własnych środków transportu, nie przesądzają, że doszło rzeczywiście do transportu spornych towarów, gdyż skarżąca spółka nie była w stanie tego wykazać jakimikolwiek dowodami świadczącymi o faktycznie wykonanych usługach transportu, np. w postaci umów o świadczenie usług transportowych. Na zakończenie wskazać przyjdzie, że Sąd z urzędu rozpoznał kwestię przedawnienia z art. 70 § 1 O.p., która to kwestia nie była podnoszona przez stronę skarżącą. Sąd uznał, że stanowisko organu, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2008 r. jest prawidłowe, gdyż przed upływem ww. terminu właściwy organ podatkowy doręczył podatnikowi zawiadomienie z dnia 4 grudnia 2013 r. nr [...] , informujące na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej, że z dniem [...] r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za 2008 r., w związku z objęciem "A" Sp. z o.o. śledztwem w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z uszczupleniem podatku VAT za ww. okres. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270).